Sunday, May 6, 2018

88. ඔබේ ඇස්දෙක ඔබේ දරුවන්

මේ දවස් ටිකේ තියෙන්නෙ දුවන ජීවිතයක්...

විසිරිත් ඉතින් බල්ලට හැතැම්ම නෑ වගේ ..ගමනෙමයි...
ඒත් ඒ අස්සෙත් ලියන්න කියවන්න කප්පරක් දේවල් එක්කාසු වෙනව....
.
කොහොමත් ගෙදර ඇවිල්ලා හුස්මක් කටක් ගන්නත් කලින් ...සමාජ සේවා වැඩ කටයුතු දුරකතනය දිගේ ගලාගෙන එනවා..තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත යටතේ ඉතින් මාත් දන්න කියන උදව් කරගෙන ....විස්තර එහෙම හොයල දීල ඉවර වෙලා ...

මං ගැන වද වෙන්නත් වෙලාවක් තිබ්බොත් හොයාගන්නවා...  :D
.
පහු ගිය දවසක ඔන්න ඔහොම අපෙ නංගි කෙනෙක් මට කතා කරනවා...අසල්වාසී අයෙක්ට උදව් කරන්න කියල...

ඒ අම්මා මං දන්න තරමින් සැලකිය යුතු රැකියාවක වගකීම් සහිත තනතුරක් දරන්නියක්...පසුගිය කාලයේ සිදු වූ හදිසි අනතුරකින් ඇයගෙ ස්වාමියා මියගියා දැන් ඉන්නෙ දරු දෙන්නා සහ ඇය...
මෙයින් එක් දරුවකුගේ චර්‍යාමය ගැටලු සහිත තත්වයක් ගැන මගෙන් විස්තර අහගන්නයි මගේ සොහොයුරිය හරහා ඇය මා ඇමතුවෙ...
.
අදාල උපදෙස් දුන්නාට පසුව ඇයගෙ අනෙක් ගැටලුව ලෙස මගෙ සොහොයුරී කීවෙ " අනේ අක්කෙ එයාට ඔය කියන ඒවා කරන්න වෙලාවක් නෑ කියල...සල්ලි ගෙවලා කොහේ හරි ප්‍රයිවෙට් හරි කරගන්න තැනක් තියද අහනව" .

මම නිහඬවම දුරකතනය තැබුවා...පසුව මම මගේ සොයුරියට මේ ගැන කතා කලා...

අම්මා කෙනෙක් තාත්තා කෙනෙක් කියන්නේ අතිශය කාර්‍ය බහුල අය වෙන්න පුලුවන් ..රැකියාවල් ඉතාම වගකීම් සහිත වෙන්නත් පුලුවන් ..ඒත් ඔබට ඒ සියල්ල එක්ක ඔබේම දරුවා බලාගන්න බැරි නම් දරුවාට අවශ්‍ය රැකවරණය සත්කාර ඔබේ අතින් දෙන්නට අපහසු නම් ...දවසේ පැය ගණන් වැඩ කරල උපයන දේත්...එයින් ලබන ආත්ම තෘප්තිය හෝ වෙන ඕනම ප්‍රතිලාභයකිනුත් ඇති වැඩක් තියද ?
.
ඉස්සර විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත දරුවන් එක්ක සේවා ස්ථානයේ සහ සමාජයේ වැඩ කල කාලයේ....මම දෙමවුපියන්ට මඳක් තදින් උන්නෙ...ඒ නිවැරදි ක්‍රමවේදයකට දරුවන් ට ප්‍රතිකාර කල යුතු නිසා..ඒ වගේම පෞද්ගලික ප්‍රතිකාර වලදීත් (බේරෙන්න බැරිම වෙලාවට කල ) මගෙ home programs වලට ඔවුන් වැඩ කලයුතු වුණා...ඇත්තෙන්ම ඒවායෙ ප්‍රතිපල සාර්ථකයි...
.
දරුවා සාමාන්‍ය දරුවෙක් උනත් විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත අයෙක් උනත්....දෙමවුපියන්ගේ නිවැරදි කැපවීම ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපන සහ කායික, මානසික සංවර්ධනයට පිටිවහලක් වෙනවා.....
.
ලෝකයේම බර ඔලුවෙ තියන් ගෙදර එන අම්මලා තාත්තලාට මං ආයෙ කියන්න කැමතියි...

ගේට්ටුවෙ එල්ලන්න පොඩි මල්ලක්..අන්න ඒකෙ අර ඔලුවෙ තියන බර එල්ලල ගෙට ගොඩවෙන්න....
ඔබේ ඇස් ඉස්සරහ තියෙන්නෙ ...ලෝකෙ තියන ලස්සනම දේ....ඒ ඔබේ දරුවන්...

විසිරි

Thursday, April 12, 2018

87. if you don't try you will never know

මට අද මේ සටහන ලියන්නට හිතට ආ ප්‍රධානම හේතුව...කියවපු පොතක තිබුන මේ වැකිය....
If you don't try ...you will never know

අපි උපදින්නේ කිසිවක් නොදැන..හිස් කඩදාසි වගේ...
කාලය එක්ක ...ඒ කොලය පිරෙන්න ගන්නවා...
සමාජ සාධක සහ විවිධාකාර තත්ත්ව යටතේ ....එම පිරීම විවිධ වෙනවා..
හැම ළමයෙක්ම එක වගේ වෙන්නේ නැහැ..
බුද්ධි මට්ටම් වෙනස්
යොමුවීම සහ මතක ශක්තින්...දක්ෂතා සහ කුසලතාවන් වෙනස්...

අපි උපදින්නේ එලෙස උනාට අපි ඉගන ගන්න උත්සහ කරන්නේ නැත්නම්...එක අපේම වරද.....
මේ ලෝකය අද අපි හිතනවට වඩා වේගයෙන් ගමන් කරන එකක්....
එහෙම නම් ..ඊට සමගාමිව අපි යමක් උකහා ගන්නේ නැත්නම් ..එක අපේම වරද...

ජිවිතේ අත්දැකීම් කියන්නේ අපූරුම දේවල්....
ඒවා සුබම නෙවෙයි අසුබම ඒවත් වෙන්න පුළුවන්...

මගේ එක අත්දැකීමක් මම මෙහි සටහන් කරන්නම්..

මම උසස් පෙළ විභාගයෙන් ජීව විද්‍යා අංශයෙන් සමත් උනේ ඒ සාමාර්ථයක්..බී සාමාර්ථයක් සහ සී සමර්ථ දෙකක් එක්ක...නමුත් ලකුණු මට්ටම් සසඳන විට ලකුණු අඩුවක් තිබීමෙන් මට විශ්ව විද්‍යාලයට යන්නට බැරි වෙන මට්ටමක් ඒ වතාවේ තිබුණා...
ජාතික මට්ටමේ කුසලතාවයන් දක්වා තිබීම නිසා ලැබෙන අමතර ලකුණු ලබාගන්න මම සම්මුඛ පරීක්ෂණයට ගියා...

මේ සම්මුඛ පරීක්ෂණ මණ්ඩලයේ උන්නේ ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ  මහාචාර්යවරු...
මගේ සහතික ටික අතට අරන් ඒවා බලල මගෙන් හරබර ලෙස ඇහුවේ ඉංග්‍රීසියෙන් ප්‍රශ්න.....
මම ගමකින් ආව සිසුවියක්..මගේ සාමාර්ථයන් තිබ්බෙත් සිංහල හැකියාවන්ට...එතැන උන්න සිංහල අංශයේ මහාචාර්ය තුමාම මගෙන් ඉංග්‍රීසියෙන් අහලා මාව අපහසුතාවයට පත් කලාම මගේ ඇස්දෙකට කඳුළු ආවා....

එවකට ජාතික සහ සමස්ත ලංකා මට්ටමේ වර්ණ ලාභියෙක් වුන මගේ සහතික ඔවුන් එතරම් ගණන් ගත්තෙත් නැහැ...මට වුණත් එදා ඒ ලකුණු අවශ්‍ය නැහැ කියන මතයට මම ඇවිල්ල උන්නේ එම සම්මුඛ පරීක්ෂණය නිසා.....

එදා ඒ අපහසුතාවයෙන් පස්සේ මම හිතාගත්තා....මම මගේ අඩුපාඩුව හදාගන්න ඕන කියල...මම වර්තමාන රැකියාවට අදාල පුහුණුවට ඒම ලොකුම අභියෝගයක් උනා ඉන් පස්සේ....සම්පුර්ණ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් පැවැත්වුන පාටමාලාව හදාරන එක...ඒ අභියෝගය එක්ක ජිවිතේ මං ඉගන ගත්තා....

අද දේශීය විදේශීය සම හා මට ඉහල ඉන්න වෘත්තිකයන් එක්ක ඉංග්‍රීසියෙන් ගනුදෙනු කරන විට මට අර අතීත සිදුවීම ඉබේම මතක් වෙනවා..එදා මට එහෙම නොවුනා නම්..ඒ ලැජ්ජාව මගේ හිතට නොආවා නම්...මට මේ ගැම්ම එන්නේ නෑ නේද කියලා මම හිතනවා...

මම එක්ව වැඩ කල එක විදේශීය ජාතික ආචාර්ය මහාචාර්ය වරු කිසිම කෙනෙක්..කෙනෙක්ගේ භාෂාමය දුර්වලතාවයකට හිනා වෙනවා මම දැකල නැහැ...නමුත් මේ අපේ රටේ අය....සාමාන්‍ය මනුස්සයාගේ ඉඳලම අනුන්ට අනුන්ගේ නොහැකියාවට හිනා වෙන අය...

මම එදා හිතා ගත් එක දෙයක් තිබ්බ....මගෙන් ඉගන ගන්න එක්කෙනෙක්ටවත්  භාෂාමය දුර්වලතාවය මත නම් මේ පුහුණුව අතහරින්න නොදෙන බව....සායනික ව මුලිනුත් ..පසු කාලිනව පුර්ණකලිනවත් මම ආචාර්යවරියක් උන දවසේ ඉඳන්..මම ඒ දේ කළා,,,,

වර්තමාන සිසුන් අතරේ ඉන්නා එක දරුවෙක්....මුලදී එකම ඉංග්‍රීසි වචනයක් බැරිව බොහොම මානසිකව වැටුණ කෙනෙක්..මගේ පෞද්ගලික counselling /mentoring session වලදී...හඳුනාගත් ගැටලුව ඔහුගේ එයයි ....ඒ ගැටලුව අපි හදාගත්තා...දැන් ඒ දරුවා වාචික පරීක්ෂණ වලදී පවා ලස්සනට බස හසුරවනවා....මට එදා ඇතිවුනේ ආඩම්බරයක්...

" උත්සාහ කරන්න...ඔබ උත්සාහ  නොකලොත් ඔබ කිසිදා එය ඔබට බැරි බව දැනගන්නේ නැහැ...නමුත් ඔබ උත්සහ කලොත් ඔබ ඔබේ ගැටලුව හඳුනාගන්නවා..එවිට මට හැකියි ඔබට උදව් වෙන්න......" මේ මම එදා ඔහුට කිව්ව දේ....

අපහාසාත්මක හිනාවකින් මට සැලකු සම්මුඛ පරීක්ෂණ මණ්ඩලයේ සාමාජිකයන් වෙත මම ඒ මොහොතේ හිතෙන් thumbs up කළා 

විසිරි 

Thursday, March 29, 2018

86. spider phobia




කෑම වේලාවේ මඳ අලස සුවයෙන් පසු වන විසිරිගේ නිදිබර දෑස නළලටත් මඳක් උඩට යවන්නට සමත් වූ අතිශය භයංකාර සත්වයා තාමත් බිත්තියේ ඉහල එහෙට මෙහෙට ඩිස්කෝ ඩාන්ස් එකක් දමයි.....
.
වරින් වර උන්නැහේ දෙස හොරෙන් බලමින් ...යටි සිතින් අනේ ඕකා වැටිලා අත් අටම උලුක්කු වෙයන් යැයි සිතමින් අතීතයේ සිටන් ස්පයිඩර්ස් ලා සම්බන්ධ මතක එකින් එක අවුස්සන්නේ...යාබද පුටුවට කකුල් දෙකත් තබා ගෙනය......
.
මට ඕනෑනම් ප්‍රාග් අයිතිහාසික යුගයේ උන්නා යැයි කියන දරුණුම ඩයිනසෝරයා මේ දැන්.....මා අබියසට ඒනම් කිසිදු බියක් නැතුව ඒ සත්වයා සමග මූණට මූණලා සටන් කල හැක.....ඒත් රුපියලේ කාසියකට වඩා ලොකු නැති කඳක් බඩක් සහිත මේ අද්භූත ජීවියා දිහා කෙලින් බැලීමටද බැරිය....
.
ඒක බයම නොවේ පිළිකුලයැයි සිතා මම මගේ නම්බුව බේරා ගනිමි....
.
ඉස්සර පොඩිම කාලෙ මේ වෛරක්කාර සතා මම නාන කාමරයට යන්නේ මොන වේලාවටද ..ඌටත් ඒ වෙලාවටම එහි යැමට උවමනාය...ඉතින් නාන කාමරයට ගිය වේගයට වඩා වේගයෙන් ඉන් එලියට පැන ...මගේ එකම ගැලවුම් කරු වන තාත්තාට බෙරිහන් දීමට මම පටන් ගමි.......
අනේ ඉතින් තාත්තා කොස්සක් ගෙන මකුලු උන්නැහේට තට්ටු කර කර එලියට යවයි......
.ඊලඟ දවසේත් එසේමය.......
.
.උසස්පෙල සත්ත්ව විද්‍යාවට කැරපොතතන් ගෙම්බන් කපන්නට ආවට වෙලාවට මකුලුවන් කපන්න තිබ්බෙ නැත.............තිබ්බා නම් මම විද්‍යා විශය අතහැර කලා විශයයන් කරමි..
.
කොහොමින් කොහොම හරි මම පුහුනුවට කොලඹ ආවාට පසු අපේ අම්මා මට දවසක් ලියුමක් ඇතුලේ මැරිච්ච මකුලුවෙක් දමා එවා..මුලු ජාතික රෝහලම තව ටිකෙන් මගේ ඒ භීතිකාව සහ කෑගැහිල්ලේ තීව්‍රතාවය දැන ගන්නවාය.......
.
ඒ මදි වාට.......psychiatric conditions ඉගන ගන්නකොට phobia ගැන ඉගන ගන්නවිට උදාහරනයට ගන්නේම මේකාය....මම ඒක කැරපොත්තා ලෙස වෙනස් කරමින් පාඩම් කලෙමි........සායන පුහුනුවේදී blood phobia ඇති අයෙක් accident service ගෙනිහින exposure කලාට spider phobia කෙනෙක් ආවා නම් මට යන්න වෙන්නෙ ගෙදරය...
.
අර ස්පයිඩර් මෑන් කතාවේ වගේ එහේන්මෙහේ එල්ලී යන බලයක් දෙනවා කීවත්.....මම මේ සතාට ඇති අකැමැත්ත නම්.......සදාකල්ම එසේමය........
.
අර උන්නැහේ නටනවා කෙලවරක් නැත........මම පෝස්ට් එක නවතා ක්ලීනින් සර්විස් එකේ ඇන්ටිව සොයන්නට යමි.....

විසිරි ගේ මතක 

Wednesday, February 21, 2018

85. Be Cool

ඔබට තරහා යනවාද..?

ඕක අහන්නත් දෙයක් ද ...?...ඔබ කියාවි...
උදේට දහසකුත් එකක් රාජකාරි ඉවර කරල බස් එකට දුවන ඔබ.....ඒ බස් එක පමා වුණත් කේන්ති ගන්නවා...

ඔබේ වාහනය රිය තදබදයක හිරවුණාමත් ඔබට ඇතිවෙන්නෙ තරහක්...

සුපිරි වෙලඳ සලක...බඩු තෝරගන්න ගියාම..බැංකුවේ පෝලිමේ ඉන්නකොට....
තරහ එන්න හේතු ගොඩයි....
.
.තරහ යෑම සාමාන්‍ය දෙයක්....නමුත් හරි කෙනා එක්ක ...හරි වෙලාවට....හරි ප්‍රමානයෙන්...හරියාකාර හේතුවකට...ඒ වගේම හරි විදියකට...තරහ ගැනීම පහසු දෙයක් නොවෙයි.......මේක කියන්නෙ ඇරිස්ටෝටල්.....

ඒ කියන්නෙ අපි තරහ ගන්න හේතු බැලුවාම ...ඔය කියන කාරණා වලට අදාලවම නම් නෙවේ අපි තරහ ගන්නෙ...
.
නරකම දේ මෙන්න මේකයි...
අපි නිතර නිතර තරහා ගන්න කොට....ඒක අපිට පුරුද්දක් වෙනවා .....ඕනම දෙයක් නිතර වෙනකොට ඒක තමා ගේ පරිසර සාධකයක් වෙන්න ගන්නවා...ඉතින් තරහ ගැනීම ඔබේ සාමාන්‍ය තත්වය වෙද්දි......ඔබේ මිත්‍ර සම්බන්ධතා බිඳ වැටෙන්න පුලුවන් ...

ඔබේ ආයතනික සම්බන්ධතා කඩා වැටෙන්න...සමාජයේ ඔබ නොරුස්සන පුද්ගලයෙක් වන්න පුලුවන් ..
ඔබව දකින කෙනා....ආ එයා නට් ලූස් පොරක්...කුකුල් කේන්ති කාරයෙක් වගේ ලේබලයන් වලට ඉබේම හසුවෙන්න පුලුවන් ...

ඉතින් මේ තත්වයට ඔබ පත්විය යුතුද.....?

ඒ වගේම ඔබ දන්නා සාර්ථක පුද්ගලයන් ගැන බලන්න...ඔවුන් තමන්ගේ ආතතීන් පාලනය කරගන්නා අපූරුව බලන්න...ඔබ තරහ පාලනය කරගන්නෙක් වෙන කොට...ඔබ තරහ වගේ හේතූන් නිසා ඔබෙන් ගිලිහෙන කාලය ඉතුරු කරගන්නවා.....

වැදගත්ම දේ .....
ඔබේ වචන පාලනය කර ගැනීම.....

Words are like arrows.once released, they are impossible to retrieve .So choose yours with care.

මේ වැකිය අපි දන්නා දෙයක්..

තරහා පිටවෙන යමක් කියවෙන්නට පෙර 1 ඉඳලා 100ට ගනින්න කියන එක අපි අහලා තියන හොඳම වලක්වාගැනීමේ පියවරක්...නමුත් හොඳවයින් දෙකක් කියවෙන්න එනවෙලාවට ඉලක්කම් පවා අමතක වෙන එකනෙ නරක ...නේද....
.
මම කියවපු පොතක අපූරු සටහනක් තිබුණා...හිමාලයේ උන් පුරාණ ඉසිවරයන් කොට්ටාසයක් තමන් යමක් පවසන්න කලින් පිලිපැදපු එක් නීතියක් තියෙනවාලු ..ඒක තමා ත්‍රිත්ව දොරටු නීතිය....

මුල්ම දොරටුවේදී අපි සිතන්න ඕන අපි කියන්න යන දේ සත්‍යයක්මද කියලා..ඒකඔව් නම් දෙවනි දොරටුව වෙත යන්නට පුලුවන් .

.එතන්දී අපි යළි සිතන්න ඕනෑ මේ කියන්න යන දේ කීමට අවශ්‍යමද කියන එක...ඒකටත් එන්නෙ ඔව් කියන උත්තරය නම් ඔබ යනවා තෙවනි දොරටුවට..

.එතනදී ඔබ ඔබෙන් අහනවා..ඔබේ ඒ කියන්නට යන දේ කාරුණිකද කියන එක...ඒකත් ඔව් නම් ඔබට ඔබේ සිතුවිලි වදන් වලට හරවා පිටකල හැකියි.....
.
.මේ ගැන ආයෙම හිතන්න.......මේක මහ කාලයක් ගන්නා දෙයක් නම් නෙවෙයි...ක්ෂණිකව ඔබට කල හැක්කක්....එමෙන්ම ඔබේ තරහ පාලනය කරන්නට සුදුසුම පියවරක්.......

ඉතින් ...හුඟාක්ම තරහ යන්න ඉන්න මොහොතක....ඔබට හැකි නම් ......ඉවසන්න.....ඔබ ඉතුරු කරගන්නේ ඔබේම සැහැල්ලුව ....

එහෙනම් Be Cool....

මම 
විසිරි 

Friday, February 16, 2018

84. ජීවිතය ත්‍යාගයක්



ජීවිතය කියන්නේ තෑග්ගක්...ඒක අපිට උපදින කොටම ලෝකය..ස්වභාව ධර්මය දීලා එවන්නේ...
මම සඳුදා උදේ මගේ ජංගමයේ තියන ඩයරියේ ලිව්වා......I will work hard to keep this week more effective....කියලා...
ඒක මම ලිව්වෙ ස්ටේශන් එකට ආව ගමන්...
නමුත් අද කෝච්චිය පරක්කුයි..බලද්දි ඒ එන අතරමග කෙනෙක් බෙල්ල තියලා....
ඒ තමයි ඒ කෙනා තමන්ගෙ ජීවිතය කියන ත්‍යාගය ප්‍රතික්ශේප කල අන්දම...
සිය දිවි නසා ගැනීමක් කල කෙනාට ලෝකයම ඇඟිල්ල දිගු කරන්නේ මෝඩයෙක්..අනුවණකමක් කල කෙනෙක්...ආත්ම ශක්තිය නැත්තෙක්...ලෙසට..
නමුත් .....අපි ඕනම කෙනෙක්ට එවැනි අවස්තා එනවා..දරාගන්න උච්ඡම සීමාව පැන්නම වෙන්නෙ තමන් ගෙ ජීවිතය ත්‍යාගයක් ලෙස නොව හිරිහැරයක් ලෙස පෙනීම....
මිනිස්සු ඒ මිය ගිය කෙනා ගැන විවිධ කතා...රස කරමින්..නමුත් ..හෙට නෑ අද හවස වෙද්දි කාටත් ඕක මතක නෑ....
ඔබ ජීවත් විය යුත්තේත් මිය යායුත්තේත්...මිනිසුන්ගේ සිත් සතන්වලට සතුටක් දෙන මතකයක් ලෙස...ඇත්තෙන්ම ඔබ එසේ කරන්නේ නැත්නම් ඔබ ජීවත් වුණත් ඒක ත්‍යාගී ජීවිතයක් වෙන්නෙ නැහැ..
ඔබ ජීවිතය ත්‍යාගයක් ලෙස බාරගන්න...එය ලැබුණෙ ඔබට...කිසිම අයෙක්ට එය උදුරාගන්න ඉඩ දෙන්න එපා...
හැම දවසක්ම .....ඔබේ ඒ ත්‍යාගී ජීවිතයෙන් යමක් ලෝකයට දෙන්න.....
.බලන්න
ලෝකය හරිම ලස්සනට ඔබ එනකල් බලන් ඉන්නවා ......
..
මම
විසිරි

Saturday, January 27, 2018

83...ප්‍රේමය සුන්දරයි







සඟවන්න එපා හසරැල්
දල්වන්න එපා ගිනිදැල්
ඔබම කෙරේ සිත බැඳුණ දිනේ සිට
මගෙම හැඟේ ඔබ නම් ..
.
සමහරක් සිංදු ජීවිතේ ඊ සැරයක් වගේ වේගයෙන් මතක අවුලනවා..ප්‍රේමය කියන්නේ අපූරුම වස්තු විශයයක්....ඒක එක එක්කෙනා තමන්ට අයිති ආකාරයට වෙන වෙනම බාර ගන්නවා....
.
ඊයේ Charithaගෙ පෝස්ට් එකත්...මට මේක ලියන්න මතක රැසක් ගෙනාවා....
සමහරක් අය ලියද්දි....
ප්‍රේමයයි වෛරය යි අතරේ වෙනස කෙස් ගසකට සමයි ...කියල....
එහෙම නොවන අපූරු මානවීය බැඳීම් මිනිස්සුන්ගෙ ගාව ඉතුරු වෙනවා.......
.
ඉස්සරම බාලිකාවක් වෙලා උසස් පෙල කරන කාලෙ ......ජීවිතේ ට එක්කාසු වුණ ...මගදි කිසිත් හිතේ කහටක් නැතුව අත හැරී ගිය ...නමක් දෙන්නට අපහසු සුන්දර බැඳීමක් මටත් තිබුණා ...ඒකට මම ආදරය හෝ ප්‍රේමය කියන්නේ නෑ....සමහරක් වෙලාවට එතන යාලුකම ..සහෝදරකම...වගේම සෙනෙහසකුත් තිබුණා.......
.
මං තාම ඒ බාලිකා මතකයට ආස....
පුදුමාකාර සුන්දරත්වයක් ජීවිතේට එක් කල ඒ බැඳීම ....අත හැරුණත් ....කිසිම දාක ඔහු මට වෛර නොකල නිසා......සමහරක් විට ජීවිතේ තෝරා ගැනීම් වලදී......සමහර දේ අතහැරෙනව.......
..
කාලයක් ගතවෙලා ......අපි දෙමවුපියනුත් වෙලා.....වෙන වෙනම කුටුම්භ වල ජීවිත ගෙනියනවා.......අවුරුදු විසි ගානකට පස්සෙත්....ඉස්සර මතකයන්...මතක් කරලා හිනාවෙන්න .....ඔහුට වගේම මටත් හැකි........බැඳීම වගේම හිතේ කහටත් " අතහැරපු" නිසා........
.
අද කාලේ ඇතිවෙනවට වඩා කලින් බිඳෙන ප්‍රේම වෘත්තාන්ත දුටුවම .......පොඩ්ඩ එහාමෙහා වෙනවිට ...ආදරය අමතක වෙලා වෛරය පැසවන හැටි දකින කොට........
.
.
මට ඒ බැඳීම් ගැන දැනෙන්නෙ ඉස්සරම දවසක.....බාලිකා ඇසක් බිමට හැරුණාම ....අපූරු සෙනෙහස් බැල්මකින් ....බලපු යොවුන් ඇස් දෙකක මිහිර.....
.
එපමණයි........

මම

විසිරි

Tuesday, December 26, 2017

82. ජීවිතය ...සරලයි



ජීවිතය .....පාඩම් මාලාව අතරමැද්දෙ ටිකක් කාර්‍යබහුල වුනා මම....
රාජකාරිමය වැඩ එක්කම....
ඉතින්...
පසු ගිය දවසක මම සහභාගී වන වැඩ සටහනක් ගැන මං මේ කියන්නෙ....
.
ඒක public speaking skills වැඩිදියුණු කරන්නට සැකසූ පුහුණු පාඨමාලාවක්...
.
එහි එක් අංගයක් තමයි...
.
තමන් ගැන නිර්මාණාත්මකව සභාවට විනාඩි තුනක කතාවක් කිරීම.....

.
ආයෙ මොනවද තමන් ගැන ...නේද....
මේකෙ වැඩ දෙකයි
එකක් ..
මේක ඉංග්‍රිසියෙන් කෙරෙන්නෙ
අනික නිර්මාණාත්මකව කෙරෙන්නෙ
.
මං මං ගැන කිව්ව හැම දේම නෙවේ...
ඉන් එක දෙයක්..
ඔබට කියන්නම්....
.
ඔබ දන්නවා නේද ප්‍රසිද්ධ චිත්‍ර ශිල්පිනිය..ඒ වගේම ළමා කතාකාරිණිය සිබිල් වෙත්තසිංහ මහත්මිය . ..
ඇය බොහෝ ස්වයං විග්‍රහයකදි කියන එක දෙයක් තමයි....
හැම වැඩුණු කෙනෙක් තුළම වයසට නොගිය කුඩා ළමයෙක් ඉන්න බව.....
..
.දැන් මෙතන සිට සැතපුම් සිය ගාණකට ඈත ගමක වෙල් දෙනි වල තණකොල පෙත්තන් පසුපස ඇවිද දුවන....කුඹුරු යායවල් අතරේ ඇති ඇලමං වල නිල් මානෙල් කඩන...දිය වක්කඩවල දංඩි පැටව් එක්ක අටෝරාසියක් කතා කියන කෙට්ටු ගැහැණු දැරියක්...අවුරුදු හතළිස් ගාණක් වන මගෙ ඇතුළෙත් ඉන්නවා....
.
සත්තකින්ම ...ජීවිතේ පීඩන මතුවෙද්දි....කඩා වැටෙන්න නොදී....කාර්‍ය බහුල රස්සාවක වගකීම් අස්සෙ අතරමං වෙන්න නොදී...මාව රැකගන්නෙ අන්න ඒ දැරිවි....
.මොකක් හෝ විකාරරූපී කටයුත්තක් කරන්නට..ඒක විඳින්නට සහ අන්තිමේ ඒ වින්දනය අකුරු කරන්නට .....
ඒ දැරිවි අදටත් මාව පොලඹවනව......
.
අපි බොහෝ දෙනෙක් වැඩිහිටියන් වෙන කොට ඒ ළමා චරිතය අතහැරලා එන්න බලනව....
එපා...
ඒක වෙන්න දෙන්නම එපා...
ඔබට ලෝකයම නැතිව ගියත්...
තමන්ගේ ළමාකාලය...ඒ සරල බව...සුන්දරත්වය ..සහ මෙලෝ සංසාරයක් ගණන් නොගෙන ඉඳීම වගේ අපූරුම ගුණාංග එතනින් ඉතුරු වෙනව.....
.
..
.
.කොහොමින් කොහොම හරි අර තණකොල පෙත්තන් පස්සෙ දුවන ගෑනු ළමයා සභාවක් ඉස්සරහ සාරිකාරියෙක් ඇතුළට වෙලා....සභාවම අල්ලාගෙන විනාඩි තුනක කතාව සස් ගාලා ඉවර කලාලු......

ස්තුතියි එහෙනම්
මම 

විසිරි