Tuesday, January 24, 2017

මෙබඳු පුර මාකටින්


පිටකොටුවේ බෝගහ හන්දියේ සිට ගුණසිංහ පුර තෙක්...චාරිකා




මෙන්න මේ ඉසව්වෙදි බස් එකෙන් බැහැල ...ඊලඟ බසයට යන්න ඇවිද යන මීටර් තුන් හාර සියය...මනසට මොකක් හෝ දෙයක් හැමදාම එක් කරනවා......

අද රැකියාවෙන් මිදිලා මේ කෙටි දුර එන විනාඩි දහය...මං හිතන්නෙ වෙනදාට වඩා මම අවධානයෙන් ආවා....
අප අවට ඇති ලෝකය අපට ගෝචර වෙන්නෙ...දැනෙන්නෙ ...අපි ඇස් කන් ඇතුලු සංවේදන ඉන්ද්‍රියයන්...අවදිව තියාගත් තරමට...

වෙනදට හැල්මෙ දුවන මම අද සාමාන්‍ය වේගයකින් මේ දුර ගමන් ගත්තේ....හිතට ආව සැහැල්ලුවත් එක්ක...
" අඬන බබාව නලවගන්න ...මෙන්න මෙන්න..මල්ලක් ගන්න...
මල්ලම සීයයි...මල්ලම සීයයි..... "
ඔන්න පලමු අඬහැරේ ...එකම තාලෙකට...බැලින්නම් අර තැඹිලි පාට පොඩි නාරං ගෙඩි මලු....
මම යන ගමන් ම කල්පනා කලේ අඬන බබා මේකෙන් නැලවෙන්නෙ කොහොමද කියලා....සෙල්ලම් බඩු හරි අඩු ගානෙ සබන් බෝල පුම්බන එකක් හරි නම් ....හිතාගන්න පුලුවන්  ......


හැබැයි ...යන එන අයගෙ ඇහැ එක පාරටම ඒ හඬට යොමු වෙන එකත් අවධානය අල්ලා ගන්නට ඒ වචන ටික සමත්......මං වුනත් හැරිල බැලුවෙ ඒකනේ.....


එතනි න් මෙහාට එද්දි....පලතුරු ලෑලි ගොඩයි...ඇපල් පහක් සීයයි ...දොඩම් පහක් සීයයි....ෆුඩ් සිටි එකක ගන්න ගියා නම් ...එකක් පනහක් හැටක්....විමසන්න බලන්න අත පත ගාන්න නම් බෑ.....ඉල්ලුවා..දුන්නා....තැලුණ පැති යටටත්...හොඳ පැති උඩටත්..සමහර වෙලාවට සමහර අය නම් තැලුණ බව දැක දැකත් ගන්නවා....ඒ ටික කපල දාල කෑවත් ඒ ගාණෙ හැටියට ලාබයි...

ඇදුම් කඩ පේළිය පහු කරන් ඇදෙන කොට තාලෙට ඇහෙන වචන තමා අපූරුම...මහත්තයාට තුනයි නෝනට දෙකයි....යට ඇඳුම් විකුණන සමහර වෙලෙන්දන් ඔහේ කියාදානව...
බලද්දි පිරිමි යට කලිසම් තුනේ පැකට් එකක් සහ ගැහැණු බ්‍රෙසියර දෙක ගානෙ දමපු කවර.....හිනාව මඳක් තද කරන් බොහොමයක් දෙනා හැරි හැරී බලනවා ...ඔහු නෙවේ සිනහවක් වත් පාන්නෙ....කොහොම හරි එදා වේල බඩ වියත රැක ගන්න මිනිස්සු දරන උත්සාහයෙදි.....ඒකට මේ එක් කර ගන්නා නිර්මාණාත්මක ශූර මොළය...හිතේ ජනිත කරන්නේ...යම් දුකක් වෙලාවකට...පිටකොටුවේ බස් වලට ඇදෙන දහසකුත් එකක් මිනිස්සුන්ගේ පසුපසින් දුවමින් යට ඇඳුම් විකුනන්නට දරන තැත....

විඩා බර හිතට යම් සුන්දර හැඟීමක් එක් කර දෙන්නේ අර සබන් බෝල පුම්බන සෙල්ලම් බඩු විකුණන මනුස්සයා...කඨෝර නගරේ හිස් ගොඩ අස්සෙන් පාට පාට සබන් පෙන බුබුලු සිය ගානක් පාවි පාවි ගිහින් බිඳෙනවා.....සුන්දරත්වයට යටින් කියා පාන්නේ මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිතත් මෙන්න මේ වගේමයි කියලද කියා මට හිතෙන්නෙ ඒ වෙලාවට

කොයි තරම් කටුක ගිනි මද්දහනක වුවත්...පිටකොටුවේ කඩවල් පේලියේ තියන වර්ණවත් බව අඩුවක් නැහැ...මිනිස්සු ලාබය සොයමින් සැරිසර වෙලාවට..ඇස් ගිණිකන වැටෙන පාටවල්..දුවන ගමන් වුවත් මිනිස්සුන්ව මොහොතකට ඇද බැඳ තබා ගන්න ප්ලාස්ටික් බඩු කඩයක් අතර මැද තියනවා...පොඩි මයික්‍රොෆෝනයකින් හඬ නගමින් මිනිසුන්ව ඇද බැඳ තබා ගන්න ඔවුන්ට මහ උත්සාහයක්ම ඕනත් නැහැ...

මම මේ ගමනේ එක් අන්තයකට එද්දි දකින තව තැනක් තමයි..ගුණසිංහ පුර පෞද්ගලික බස් නැවතුමට එන පාරෙ තියන හිස් ව ඇති ආවරණයක් ගහපු ගොඩනැගිල්ල ....ඇත්තෙන්ම ඒක මොකකට හදපු එකක්ද මන්දා....නමුත් එදිනෙදා හැල්මෙ දුවන ..ජීවිකාව ඉටු කරගන්න..බඩ වියත රැක ගන්න දා බිඳු හෙලන ජනතාව...ලද අවසරයේදී විවේක සුවය ගන්නා....ඇස් පියා ගන්නා ඉරියව්...
මම ඉඳහිට ජංගම දුරකතනය මානා ගෙන ෆොටෝවක් දෙකක් ගන්නවා....ඒ ඉරියව් හරිම අපූරුයි.....දහසක් කතා කියවෙන මිනිස් මූණු    ...  මම දවසක මගේ මහ මග චාරිකා පින්තූර එකතුව බ්ලොගේට එක් කරන්නම්කො


ඉවර වෙන්න කිට්ටුවම ඉන්නවා කඩල වෙලදාම් කරන කෙනෙක්.....ඒ කඩල හරිම රසයි.....හොඳට ආවරණය කරල රහට බෙදලා දෙනවා කඩදාසි බෑගයට..නමුත් මගෙ ඇහැ....හැමදාම දකින ඉරියව් එක්ක විමසිලිමත්....කෙනෙක්ගෙ රැකියාව තමන්ගෙ බඩ වියත රැකගන්න කරන දේ..ඒ..
නමුත් මහ මග ...ඇති ආහාර පාන ගන්න කොට ...ඒ විකුණන කෙනා ගැන විමසිල්ලෙන් බලන්න හැම විටම.....ලෙඩ රෝග දද කුෂ්ට ....අපවිත්‍ර දෑත්....ඔබට ලෙඩ රෝග දහසක් මුදලට ම දේවි.......

මිනිස්සු ජීවත් වෙන පරිසරය ...එක්ක ඔවුන්ගේ ජීවිත කොච්චර නම් ...සමපාත වෙනවද.......ලෝකය කියන්නේ විශ්ව විද්‍යාලයක්....

Sunday, January 22, 2017

අරපිරිමැස්ම...







මම ලියන්න නිමිති හොයනවා...රැකියා ස්ථානයේ කෑමපැයේ ලද කෙටි විවේකයේදි...අලුතින් යමක් ලියන්න හිතනවා...

කාර්‍යාල කාමරයේ ජනේලයෙන් එලිය බැලුවාම මට පෙනුන දේ පාරෙනුත් එහා පැත්තෙ තියන දෙල් ගහක්...
ඔන්න ඉතින් මතක අවුස්සන චාරිකාවෙ හිත ගමන් කරන්න පටන් ගත්තා...

අපේ ගෙදර..ඒ කියන්නේ ගමේ මහ ගෙදර....මහ දෙල් ගහක් තිබුනා ඉස්සර...දැන් නම් ඒ ගහ නෑ.දෙල් වාරෙට ගමටම බෙදන්න දෙල්....වැඩිය තිබුනා කියල අහක යන්නෙ නෑ...ගමේ ඉන්න අහල පහල උදවිය ..." පුංචි හාමිනේ දෙල් ගෙඩියක් කඩාගන්නෙයි...." කියල පාරෙන් ගොඩ වෙන්නෙ අපෙ අත්තම්මාට අමතමින්...."ආයෙ ඕකෙ අමුතුවෙන් අහන්න අවසර ගන්න දෙයක් තියෙනවායැ...ඔය ගමන් ගෙඩි තුන හතරක් තව කැඩුවනම්.." ඕක තමයි අනිවාර්‍ය පිළිතුර ...

අපේ දෙල් ගහ  ...සමහර වෙලාවට ගහට දරන්න බැරි පලදාවක් අරන් ආව...ඉස්සර කවදාවත්...කෑමක් ගහක කොලක ගෙඩියක් අහක දැම්මෙ නෑ අපේ මුතුන් මිත්තන්...
දෙල් තම්බලා වේලල දෙල් අටුකොස් හදන්න...දෙල් වේලලා බැදලා පැණි දාල හවසට කන්න .....මොනවද කරන්න බැරි..

ආහාර කල් තබා ගැනීමේ ක්‍රම එක්ක ගැමි සම්ප්‍රදාය තුල මේ ඉතිරි කිරීම ..අරපිරිමැස්ම ඕන තරම් තිබුනා....දෙල් ගහෙන් විතරක් නෙවේ..කොස් ගස් පිරුණ වත්තේ කොස් ඉදිලා වැල වරකා වෙද්දි...කොස් ඇට වැලි යට දාලා කල් තබා ගන්න ...දෙල් වගේම කොස් මදුලු තම්බලා හීනියට ලියලා වේලලා..අටුකොස් හදන්න....අපේ ආත්තම්ම ල වග බලා ගත්තා.....

ඉස්සර කවදාවත් කුස්සියෙ උයන එලවලු සෝදන මාලු සෝදන වතුර ටික අහක ගියෙ නෑ අද වගේ කානු දිගේ...ඒ හැම වතුර ටිකක්ම කුස්සියට එහායින් තිබුන දෙහි ගස්.හබරල ගහල අල පඳුරු ගාලට විසි වුණා....පොල් ගාලා මිරිකලා ඉතුරු වෙන රොඩු ටික..ලූනු පොතු   .අද නම් යන්නෙ පාරෙ කුණු ලොරියට නමුත් එදා තිබුණෙ කොම්පෝස්ට් නම නැතත්..කුණු වලක්...ඒකෙ කාලෙන් කාලෙට ගස් වටේට දාන්න ගන්න පෝරක් එකතු වුනේ..මේ අපද්‍රව්‍ය දිරාගිහින්...

නාන ලිඳ...නාන තැනින් ගලා ඉවත් වන ජලය බාර ගන්න රම්පෙ පඳුරක්...පොඩි කොහිල පඳුරක් තිබුණා...අද කාලෙ වගේ වතුර ටිකක් රැස් වෙද්දි ඩෙංගු මදුරුවො බෝ වුනෙ නෑ අර රම්පෙ කොහිල වලවල් වල  ......

උයන පිහන තැනේ ඉඳන් ජීවිතේ ට අපෙ අත්තම්මලා ගෙන ආවෙ අරපිරිමැස්ම....වත්තෙ දිරා යන ගහක වේලී හැලෙන පොල් අත්තක පවා ඉන්ධනමය වටිනකමක් තිබුන...සතියකට වතාවක් දරකෝටු ටිකක් ..පොල් හනසු මටුලු ටිකක්..වේලී හැලුණ පොල් අත්තක් ගෙදරට ඇදුණෙ පුංචි අපේ අත්වලින්....ලෙලි ගැහෙන පොල් ගෙඩි වල ලෙල්ල වේලලා ලිපට ආවා...

ගෙදරකට අත්‍යාවශ්‍ය කහ..මිරිස් ආදිය ගෙවත්තෙම වැවුනා...සාමාන්‍ය මිරිස් වලට වඩා වත්තේ පිරිල තිබුණෙ කොච්චි ගස්...ඉබේ හැදෙන කොච්චි ගස් වල සුදු.කොළ..සහ රතු කරල් හරිම අපූරුයි...

කිසිම දවසක ගෙදර අනවශ්‍ය ප්‍රමාණයට බත් එලවළු හැදුනෙ නෑ...ඒ වගේම කවදාවත් මදි වුණෙත් නෑ...ඒ කාලෙ තිබුණෙ බත් පමණක් කන සංස්කෘතිය ක් නොවෙයි...ඒ බතට හරි හරියට පෑහෙන දෙල් කොස් ගහල ආදී නොයෙක් දේ තිබුණා .ඉඳහිටක හෝ ඉතිරි වන බත් ටික වේලලා අග්ගලා හදන්න...ආත්තම්මා පසුබට වුණේ නෑ....

අගහිඟ කම් නැති පවුලක වුණත්...එක මොහොතක් නිකම් ඉන්න පුරුද්ද ක් අපෙ අත්තම්මලා මුත්තලාට තිබුණෙ නෑ...පොල් අතු වෙලේ ගංවතුර පිරෙන කාලෙට ඒ වතුරට දමල...පොඟවන්...ගෙනල්ලා වියන්න....පන්විලට ගිහින් පන් කපන් ඇවිල්ලා වේලලා පාට පොඟවලා රටා දමන්න...පැදුරු වියන්න....අත්තම්මා ට ඕල් රවුන්ඩර් කෙනෙක් කියන නම අද උන්න නම් පටබැඳෙනව...

අරපිරිමැස්මෙ පලවෙනි පාඩම අපේ ජීවිත වලට ගෙනාවෙ අපෙ අත්තම්මලාගෙ පරම්පරාව...එයින් අතලොස්සක් වත් අද අපට අපේ ජීවිත වලට වගේම....රටට සමාජයට කරන්නට ලැබෙනවද කියලා මම හිතනවා.....

Tuesday, January 17, 2017

ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය (කවි )




කාලය සමග ප්‍රේමය වියැකී යන බව අපි සිතමු...එය අපිට දැනෙන්නේ මුල්ම කාලයන්හි පැවතුණ උන්මාදනීය බව ක්‍රම ක්‍රමයෙන් හැංගෙන බැවිනි...එහෙත් සැබවින්ම එය එසේමදැයි මම විටෙක සිතමි....

ප්‍රේමය සහ ආදරය කාලය සමග ජීවිත වලට එබෙන්නේ වෙනස් වෙනස් අන්දමිනි.....

වරද ප්‍රේමයේ නොව ...එය අප වටහා ගන්නා ආකාරයේ ය...

නෙත් කොණින් හෙළනා
අඩ සොඳුරු බැල්මෙක
දෙතොල තද කොට හෙළන
නෝක්කඩු හිනාවක
නොරිස්සුම් ස්වරය මුසු
තරවටු වදනක
තාම හිර වී තියෙන 
ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය....

හිසට අතැඟිලි තබා
නර කෙසක් පෙන්වා තබන
පාට පොඩ්ඩක් ගෑවොතින් නරකද
අහකටම කියමින් ඇවිද යන
ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය....

බොජුන් හල අහර කිස විඳ
ඉනික්බිති ඉතුරු වී ගිය
සලාද කොළයක පවා රැඳුණ
කෑවා වගේ නොවෙයි බඩ එයි කියන
ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය....

උණුසුමට දුම් දමන
කෝපි බඳුනක අඩියෙ
ඉතිරි වී "මට වැඩි‍ය් "කියන
ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය...

අහම්බෙන් වැරදීමකින් වගේ 
ඇඟිලි තුඩකින් ඇල්ලෙන
එසැනින්ම අතහැරෙන
ලෝබ කම පමණක්ම ඉතුරු වන
ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය....

දවටනය පවා සුන්දර
රසම රස මසවුලක
නුඹ ඉතුරු කර මට තබා ගිය

ඉකුත් නොවනා ප්‍රේමය.....

Tuesday, January 10, 2017

අලුත් පොත්






වර්තමානය සැම විටම සම්බන්ධ වෙන්නෙ අතීතය එක්ක.අපි අපේ වර්තමානයේ ගත කරන සමහර අවස්ථා අතීතයේ සුන්දර ඉසව් වලට අපිව හැම දාම අරන් යනවා....

අලුත් පාසල් වාරය ඇරඹෙද්දි....මමත් හැම අම්මෙක් වගේම කාර්ය බහුල වෙනවා.....ගෑණු දරුවෙක් උන්නා නම් තමන්ගේ පොත් පත් වලට කවර දමලා මල් එහෙම අලවලා හැඩ කර ගනීවි..ඒත් මට ඉන්නෙ පුතාල...බොහොමයක් කොලු ගැටව් වගේ මගෙ පුත්තුත් ඔන්න ඔය වැඩේට කම්මැලියි

ඒ නිසා මම ඉතින් නිවාඩු කාලෙ මැදක ඉඳන් ඔන්න ඔය වැඩේට සූදානම් වෙනවා.ඉස්සර වගේ නෙවෙයි දැන් විෂය ධාරාව දීර්ඝ වෙලා.ඒ නිසා පොත් සංඛ්‍යාවත් වැඩියි...
පොත් වලට අවශ්‍ය කරන අඩුම කුඩුමත් අරන් කවර දැමීමේ යුද්ධයට සම්ප්‍රාප්ත වෙන කොට ...හිත දුවන්නේ අතීත මතක වලට....

ඒ මතක අවුස්සමින් පොත් වලට ඇඳුම් ඇන්දවීමත් එක් තරා අන්දමක කලාවක්....

අම්මා ඉස්සර කවර දානකොටත් මේ වගේ ලස්සන ස්ටිකර් , කවර දමන කොල තිබුණද,,,,,පොඩ්ඩාගෙන් එන්නෙ මතක අවුස්සන ප්‍රශ්න.....

මගේ ළමා කාලයට යන්න අවුරුදු තිහක් වත් එහාට යන්න ඕන ...ඒ කාලෙ අපිට පොත් වලට කවර දාන්න තිබුනේ කැලැන්ඩර් කොළ...ඉස්සර අවුරුද්ද ලබන කොට ගෙවල් වල බිත්ති හතර වටේම පිරෙන්නෙ කැලැන්ඩර් වලින්..නලු නිලියන්ගෙ..මල් වතු වල...ලස්සන පොඩි බබාලගෙ..පින්තූර එක්ක...

අද අපි ගෙදරක එල්ලගන්න හොයන්නේ අංක ලොකුවට තියන එකම එක කැලැන්ඩරයක්..ඒකත් ඉඳ හිටක..අපිට දන් ඩිජිටල් ලෝකයක් තියන නිසා බිත්තිය දිහා බලන්න අවශ්‍ය නැති තරම්...ඒත් ඒ අතීතයේදි...අපිට තිබුණෙ නැහැ ජංගමයක හෝ විද්‍යුත් මෙවලමකට එබී සිටින පුරුද්දක්....

සමහරක් වෙලාවට ගම් වල ගෙවල් වල බිත්ති වැහෙන්නම කැලැන්ඩර එල්ලලා...අද කාලෙ ඔය දේ අපි සමහරක් විට සමච්චලයෙන් බැහැර කරාවි..නමුත් මම අදටත් ඒ දේ දකින්නෙ ගැමි දිවියක තිබුණ සරල සුන්දර ආශාවන් විදියට...

ඉතින් අවුරුද්දක් තිස්සෙ කොල පෙරළෙන මේ කැලැන්ඩර කොල එකින් එක ගැලවෙන කොට අපි ඒවා පරෙස්සමින් අරන් තියාගත්තා...ඒවා තමයි එක් කාලෙක පොත් වල කවරය ලෙසින් මතු වුණේ....ඊට උඩින් පොලිතිනය..ස්ටෙප්ලර් කටු ගැසීමක් නම් මට මතක නැහැ...මගෙ මතකයේ සෙලෝටේප් නම් තියනවා...

බ්‍රවුන් පේපර් කොල විතරයි ඒ කාලෙ තිබුණෙ මීට අමතරව...නා නා විධ වූ තෑගි දවටන කොල...wrapping papers..වගේ දේවල් අපෙ ළමා වියේ තිබුණේ නෑ.අපේ පන්ති වල උන්න සමහරක් ළමයි සිමෙන්ති උර වල පැහැය ඇති කොල වර්ගයකින් ...ඒ වගේම පත්තර කඩදාසි වලිනුත් පොත් වලට කවර දැම්මා...



මල්ලිල දෙන්නාගෙ පොත් වලට කවා දැමීමේ මහා කාර්‍ය භාරය පැවරුණෙත් මට.පොත් ටිකයි බ්‍රවුන් පේපර් කොලයි එක්ක...කලින් අවුරුද්දෙ වෙසක් කාඩ් සහ පත්තර වල තිබුන හාවො...පූසො..මල් එහෙම කපල අරගෙන මේකට ඉඳගත්තම නැගිටින්නෙ පැය දෙක තුනකින්...

සීරුමාරුවට කොන් නවලා කොල කවර දමලා හැඩ අකුරින් පොතේ නම ලියලා..මලක් ඇලෙව්වම පොත හරිම ලස්සනයි ....

අද ලෝකය සීග්‍රයෙන් දියුණු වෙලා...මිනිස්සුන්ට කිසිම වෙහෙසක් නැතුව...හැම දේම කරගන්න හැකි වෙන විදියට...

පුතාට පොත් කවර දමන්න අවශ්‍ය බඩු ටික ගන්න ගියාම ....දුටුවෙ...
පොලිතින් කවරය පවා රෙඩිමේඩ් දැන්...ලොකු පොත් වලට පොලිතින අලවන විදියටම ඇවිල්ලා...ලේසියි....

ඒත්..නිර්මාණයක් කරලා වෙහෙසක් වෙලා ලබන සතුට...මේ විදියෙනුත් ලැබෙනවද කියලා මම හිතුවා.....
වැඩ පහසු වෙන්න වෙන්න අපේ නිර්මාණාත්මක බව ගිලිහිලා යනවාද මන්දා ......


Thursday, January 5, 2017

අතිර දිවි (කවි )

                                                   මිනී කපන කාමරයේදී......




සමහරක් විට මේ දෑත්
පැටලි පැටලී තියෙන්නට ඇති
උණුසුමින් සෙනෙහසින්
තවත් දෑතක සොඳුරු...

මේ ධමනි...මේ ශිරා
ගැහි ගැහී තියෙන්නැති
නුහුරු සුසුමන් අසල
අදිසි එක් ඉසුඹුවක...

සෙනෙහසින් නෙත් හෙලූ
සවන් යුග මුදු සිපුම්
කෙතෙක්  නම් තියෙන්නට
ඇත් ද මේ හැම තැනෙක...

කිසිත් නැති..ඔව්
හැඟුම් කිසිවක්ම නැති
සැතක් ගෙන පලා ලමි
ඒ සිරුර
ජීවිතේ ...
කිසිත් නැති බව
හැඳින

Tuesday, January 3, 2017

මල් වැනි හිත් වෙනුවෙන් (හැඟීම්)

2017 ට පිවිසීම........



සුබ නව වසරක් වේවා කියමින් 2017 විසිරි සිහින වලින් මේ හමුවෙන්නෙ.....ඉතින්...පතනවා මේ ලබන්නාවූ නව වසර ඔබට මෙන්ම ලොවටත් වැඩදායී යමක් ඉටු කල හැකි වසරක් වේවා කියා.



කියවන හැමදේම ජීවිතයට එකතු කරන්නේ අලුත්ම අත්දැකීමක්...ඉතින් අන්තර්ජාලය ඔස්සේ කියවන ඇතම් දේ තුල බෙදා හදා ගන්න ලැබෙන සුන්දර දේවල් මම මගේ අත්දැකීම්ත් එක්කාසු කරන් ඔබට ලියන්න ගන්නවා.

දරුවෙක් ඉන්න අම්මා කෙනෙක් විදියට ඔබ ඔබේ දරුවා සම්බන්දව මෙන්න මේ සුලු සරල දේවල් කරනවාද කියා මඳක් සිතන්න.




1.මම ඔයා ගැන ආඩම්බරයි
2. ඔයා හැම විටම මා ආඩම්බරයට පත් කරන දේ කරනවා
3.ඔයාගෙ වචන වල හරිම අපූරු තේරුමක් තියනවා
4. ඔයා කියන දේවල තියන තේරුමට මම හරි කැමතියි
5.ඔයාගෙ අම්මා වීම ගැන මම හරිම ආඩම්බරයි
6.ඔයාගෙ අදහස් සහ යෝජනාමොනවද මේ ගැන...? මම ඒවා දැනගන්න කැමතියි
7.ඔයා මට / අපට හරිම වැදගත්
8.ඔයාට ආදරේ හිතෙනවා

9. මම ඔයාව විශ්වාස කරනවා
10.ඔයා නැතුව අපේ පවුල මේ වගේ වෙන්නෙ නෑ
11.ඔයාට ඕනම වෙලාවක "හා "කියන්නත් "බෑ"කියන්නත් පුලුවන්
12.ඔබ හරිම වටිනවා
13.ඔයා නිවැරදියි
14.මම දන්නවා ඔයාට ඒ දේ කරන්න පුලුවන්
15. මම දන්නවා ඔයා ඒ දේ උපරිමයෙන් කරාවි

16.මම ඔයාගෙ නිර්මාණශීලි බවට කැමතියි
17.මම ඔයාගෙන් අලුත් දෙයක් හමදාම ඉගන ගන්නවා
18.මට ඔයාව තේරුම් ගන්න පුලුවන්
19.මම ඔයාව විශ්වාස කරනවා
20. මට ඔයාට සමාව දෙන්න පුලුවන්
21.ඔව්.කිසිම කෙනෙක් අංග සම්පූර්ණ නැහැ
22 ඔව්..මම අහන් ඉන්නේ
23.ඔයා හරිම අපූරුයි

24.ඔයා පිටින් වගේම හිතෙනුත් ලස්සනයි
25.අපි හැමෝටම වරදින්න පුලුවන්




සමහරක් වචන හරි කෙටියි...ඒත් ඉතාම ප්‍රබල හැඟීම් රාශියක් ඒ වචන වලට දෙන්න පුලුවන්.....
කෙනෙක් ගේ හිත මොහොතකින් කෑලි කෑලි සිය දහසකට කඩන්නත්...ඒ වගේම අනිත් අතට....මල් යායක් සේම සුවඳින් පුරවන්නත් වචන වලට හැකියි.....
තෝරා ගැනීම ඔබ අතේ....







Saturday, December 31, 2016

අරණකට සම වදිමින්






සමහරක් පොත් කියවන්නට ගියාම ජීවිතේ බොහෝ සුන්දර ඉසව් මතක් වෙනවා....සිහිනයෙන් වගෙ හිත ගාව දැවටෙන සමහරක් මතක ......අපූර්ව පරිසරයන්..එක්ක ජීවත් වෙනවා වගේ දැනෙනවා......

කාලයක් තිස්සේ අත හැරිලා ගියපු පොත් කියවීම ට ආයෙ ඇබ්බැහි උනාම මටත් උන් හිටි තැන් අමතක වෙනවා වගේ....උදේට හවසට බසයෙ හෝ දුම්‍ රියේ අසුනකට බර වෙලා ලෝකයම අමතක කරලා කියවන්නට මම ආපහු පටන් ගත්තා.....

සමාරම්භය ලෙස අතට ගත්තේ  චින්තා ලක්ෂ්මී සිංහ ආරච්චි මහත්මිය වංග බසින් සිංහලට පරිවර්තනය කරපු විභූතිභූෂණ බන්ද්‍යෝපාධ්‍යාය විසින් ලියන ලද ආරණ්‍යක් නවකතාවෙ " අරණකට පෙම් බැඳ " කෘතියෙන්.....

පුස්තකාලයෙන් මින් පෙර කියවා තිබුණ මෙම පොතට මම ආයෙත් ඇලුම් කල නිසා එය පසු ගිය දවසක මිළ දී ගත්තා....සමහරක් පොත් වලට අපි ලෝබයි....සතු කරගන්න ආසයි....

උදෑසන කලබල කොළඹට බසය..දුම්‍ රිය හැල්මෙ ඇදෙද්දි ...මම මනසින් ඒ සුන්දර
වන අරණට ගොඩ වදිනවා...මනසින් ධ්‍යානගත වෙන්න අපහසු කඨෝර බස් සංගීත මැද්දෙ ලොබ්ටූලියාවේ පිපෙන මල් හිතෙන් මවා ගන්නට මම උත්සාහ කරනවා......

*******************************************************************************


සොබා දහම් රැජිනිය තමා කෙරෙහි භක්තිමත් වූවන්ට දෙන්නේ අමිල ධනයකි.කාලයක් තිස්සේ නොකඩවා ඇයට සේවය කලොත් මිසක කිසිවෙකුට එම ධනය නොලැබේ.සොබා දහම් රැජිනිය ඊර්ෂ්‍යා සහගත බවක්ද පලකරයි....ස්වභාවික පරිසරයට ඇලුම් කරන තැනැත්තා ඒ සමගම විසිය යුතුය....ඒ අතර වෙනත් අතකට හිත යොමු කලොත් අමනාපයට පත් වන ඇය තමාගේ මුහුණ ඔහුට නොපෙනෙන්නට සලු පොටකින් සඟවා ගනියි.
එසේ වුවත් යමෙකු සියල්ල අමතක කොට ස්වභාව සෞන්දර්‍යයේම ඇලී ගැලී සිටී නම් ඇය ඒ තැනැත්තාට ආනන්දයේද , සෞන්දර්‍යයේද , ශාන්තියේද , වරප්‍රසාද නොමඳව ලබා දෙයි.කෙනෙකු උමතු කරවන තරම් වූ සුන්දරත්වයක් පෙන්වා දිවා රෑ දෙකේ විවිධාකාරයෙන් ඔහුව වශී කරවයි.ඔහු තුළ නව දෘශ්ටියක් අවදි කරවයි.මනසේ ආයුෂ වැඩි කරවයි.සුර ලොවක සීමාවන් කරා ඔහුව කැඳවාගෙන යය

********************************************************************************
මේ මා මහත් අභිරුචියකින් කියවූ ...නැවත නැවත කියවූ...එක් පරිච්ඡේදයකි....
ජීවිතේ ඇතැම් කාලවල ඉඳහිටක ඇවිද ගිය නිස්කලංක බිම් කඩවල් මේ සටහන් සමග හිතේ යළි උත්පාද වේ....එහෙත්....මේ තරම් නිහඬ නිසල පරිසරයක තනිව හිඳින්නට පිනැත්තෝ අල්පය....
එහි තවත් එක් පරිච්ඡේදයක මෙලෙස කියවේ....

********************************************************************************
කිසිවෙකුට පවුල් පන්සල් වී තැන්පත් වීමට අවශ්‍ය නම් ස්වභාව ධර්මයේ ස්වරූප නොදකින එක වඩා හොඳය.ස්වභාව ධර්මයේ මෝහනීය වූ මායාකාරී බව මිනිසා නිවසින් ඉවත් කිරීමට සමත්වේ.එය ඔහු උදාසීන , හුදෙකලා., විරාගී ,ඉබාගාතේ යන කෙනෙකු  බවට පත් කරයි.....හැරී ජොන්ස්ටන්,මාර්කෝ පෝලෝ ,හඩ්සන් ,ෂැකල්ටන් වැන්නෙකු බවට ඔහු පත් කරවයි....සොබා දහම් රැජිනිය එවැන්නෙකුට පවුල් පන්සල් වී සිටින්නට ඉඩ නොදෙයි...

******************************************************************************
මේ පරිච්ඡේද තුළ ජීවිතයේ සියලුම කියවීම් ඇතැයි...මට සිතෙයි....
මේ එවන් වූ උන්මාදනීය කියවීමකි....