Wednesday, February 22, 2017

ආදරෙයි ද....?





ආදරෙයි ද....?

මේ ප්‍රශ්නය ඔබ කී වතාවක් කී දෙනෙක්ගෙන් අසා ඇත්ද..?කුඩාම කාලේ දෙමවුපියන්ගෙන්..සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන්...වැඩිහිටියන්ගෙන්...
ඉන් පස්සෙ කාලයකට පසු පෙම්වතෙක් පෙම්වතියකගෙන්...
ඔන්න ඔය වගේ...
ඒ වගේම ඔබෙන් කී දෙනෙක් කීවරක් නම් මේ දේ අසා ඇත්ද...? 

මඳක් හිතන්න...
වාර ගණනක් හිතාගන්න බැරි තරම් නේද...?
සමහරක් විට ඒකට දීපු උත්තරත් මතක් වෙයි....

ඒත් ආයෙමත් හිතන්න...
මේ පැනය ..ඔබ ඔබෙන් අසා තිබෙනවාද....කිසිම දවසක...

ඔබ ඔබටම "ආදරෙයි " කියා පිළිතුරක් දීලා තිබෙනවද...?

ඉතාම කලාතුරකින් කියාවි කෙනෙක්.."හ්ම්ම්" කියලා...ඒත් සහතිකෙන්ම නම් නෙවෙයි...

මඳක් සිතන්න...

මුලු ලෝකයෙන්ම ඔබ ආදරය සොයනවා...ඔබ බොහෝ දෙනෙකුට විවිධ මානයන්හි සිට ආදරය කරනවා..ඒත් ඔබ ඔබට ආදරය කරනවද....ඔබේ මනසට ඒ ආදරය ඒත්තු ගන්වලා තියනවද...?

මේක මහ පිස්සු කතාවක් කියලා ඔබ සිතනවා ඇති...නෑ..
මම මේ කියනවාට ...එකම එක දවසක්...
ඔව්..
එකම එක දවසක්..
ඔබ මේ දේ කරන්න...

ජීවිතේ හරි සුන්දරයි කියා ඔබට දැනේවි..

උදෑසන මුහුණ බලන කන්නාඩිය ඉස්සරහට ගිහින් යාන්ත්‍රිකව ආලේපන ගල්වන්නෙ නැතුව ...මඳක් තමන් දෙසම ...ආදරයෙන් සිනා මුසුව බලන්න....
තමන්ගේම හිතට කියන්න ඔයා ලස්සනයි..ස්මාර්ට් කියලා...
කාටවත්ම ඇහෙන්නෙ නෑනෙ...
ඔව්..

තමන්ට තමන් ලස්සනයි...කඩවසම් අපූරු සුන්දර චරිතයක් ලෙස පේන්නට ඕන...වෙන කාට පෙනුනත් වැඩක් නෑ...ඒක තමුන්ට නොපෙනි
ඉඳහිට දවසක ...තමන්ට ආදරේ කරන දවසකුත් හොයා ගන්න...
තමන් වෙනුවෙන් පමණක් පොඩි සාප්පු සවාරියක් යන්න...නාස්තියක් නෙවෙයි...ඒක හිතට බරටම දැනෙයි....

මම යනවා පඩි ගත්තම ඔන්නොහොම පොඩි රවුමක්.....මට ම විතරක්....පොඩි පොඩි ආයිත්තම් ටිකක්...සුකුරුත්තම් ටිකක් ගන්න...ගෑණු නෙව....නේද....තනියෙන් අයිස්ක්‍රීම් එකක් කාල..බීම එකක් බීලා...ඇඳුම් ආයිත්තම් ටිකක් අතපත ගාල බලල....නිකම් ඔන්නොහෙ ඇවිදින්න....ඕකට මහ වෙලාවක් යන්නෙ නෑ...

වැඩේ සුලුයි..ඒත් හිතට එක්කාසු වෙන සතුට හරි ලොකුයි...

දවසකට වරක් වත් තමන්ගෙ මේ දිවිය ගැන සුබවාදීව හිතන්න...ඒ වෙනුවෙන් එකම දෙයක් හරි කරන්න...
දවස අවසානේ හැරිල බලද්දි හිතට තෘප්තියක් සතුටක් ගෙනේවි ඒ කල  කී දේ...
අඩුම ගණනේ...තමන්ගෙ ඇතුලාන්තයට දැනෙන්න සිංදුවක් අහන්න...මලක් ගහක් දිහා බලන්න...හිටවන්න....සුරතල් සතෙක්ට ආදරය කරන්න....පෙරලා ලැබෙන දෙයින් සතුටු වෙන්න....මොකුත්ම නොලැබුණත් සතුටු වෙන්න...


දවසේ කිසිම වෙලාවක ,....හිත තරහින් පුරවා ගන්න එපා....ඒක මහ බරක්....තරහ නොයන මිනිස්සු ගැහැණු නැහැ...ඒත් ඒකෙන් හැකි ඉක්මනින් මිදෙන්න
හිත වෙලාවට තමන් වෙතම නතු කරගන්න...වැදගත් වෙන්නෙ අර තමන්ටම ආදරය කිරිමයි...

ඔබ දන්නවාද ඔබෙ සිනහව අනුන්ට වටින තරම්...ඒකෙන් කෙනෙක්ගෙ මානසික ආතතිය නැති කරාවි සමහරක් වෙලාවට...ඔක්කොම එපා වෙලා ඉන්න කෙනෙක්ට ...ඒ ඔබේ සිනහව අලුත්ම මානයක් ගෙනල්ලා දේවි...හිතන්නට....
එතකොට තමන්ට...
එක දවසක්..බලන්න
ඔබ ඔබ එක්කම හිනා වෙලා...

ඇත්තෙන්ම කොච්චර සුන්දරයිද කියලා ඔබටම හිතේවි...

පුරා දිය විසිර ගිය
කලසක් ව හිඳින්නෙමි
ජීවිතේ සෙත් කවට 
පැන් පොදක් ඉසිලමින

සලා මල් රොන් විසුල
කිනිති බර තුරක් වෙමි
සුවඳ සලනා හිතට
පැහැය තවරා නිතින

කලා සොලසක් පිරුණ
සරා සඳ සේ නැගෙමි
අමාවක අවසන්ව
හිත් අහස එකලු කර

හිස් ව ගිය ජීවිතේ 
මී විතග පුරා ලන
පන්හිඳට පණ පොවන
සොඳුරු කව වෙමි තුටින

ඉතින් ස්තුතියි...ආයෙම හමුවෙමු...විසිරි හැඟීමක

Sunday, February 19, 2017

ඇස රැඳුණ තැන්


විසිරිගේ මගතොට දී දැක්ක රූ ගැන ඔන්න පෝස්ටුවක් දමන්නම් කිව්වනෙ.....ඒක ට ටිකක් කලක් ගියා..

සාමාන්‍යයෙන් ගමනක් යද්දි මග තොට දි දකින සමහරක් දේවල්....ජංගමයේ කැමරාවට තමයි ඉතින් හසු වෙන්නෙ...මොකද හොඳ කැමරාව මිනිස්සුන්ට මානන කොට ඒ ස්වභාවික පෙනුම එන්නෙ නෑ

අනික ...මේ ගන්නා හැම දේම කෙනෙක්ට හානිකර නොවිය යුතුයි කියන මතයේ මාත් ඉන්නවා....අපි කෙනෙක්ගේ තරාතිරම කුමක් වුවත් ඔවුන්ගේ පෞද්ගලිකත්වයට ගරු කරන්නට ඕන...

අපි ජීවත් වෙන ලෝකයේ කොච්චර සුන්දර දේ තියනවද..ගස් වැල් ..මල් ..කොල...සත්තු.....ඒ හැමදේම වගේම මේ මිනිස් ඉරියවු සහ මුහුණු...හරිම අපූරු ප්‍රකාශනයන්ගෙන් යුක්තයි...වචන වලින් කියවන්නට බැරි දාහක් දේ එක ඉරියව්වකින් ප්‍රකාශ කල හැකියි...


ඉතින් මම ඔබට ඇරයුම් කර සිටිනවා.....මේ රූප චාරිකාවේ මාත් එක්ක යන්න එන්න කියලා......

ළමා විය කියන්නේ මොන තරම් සුන්දර අවධියක් ද...ඒත් ඔබ මේ දකින් රූ දෙක සසඳන්න...වින්දනය වෙනස්.....සීමාවල් වෙනස්...මම පහදන්න යන්නෙ නහැ.
..ඔබට හිතන්න ඉඩ දෙනවා



මේ හැම සේයාරුවක්ම මගෙ ඇහැ ගැටුණෙ..හදිස්සියෙම ...එතකොට අතේ තිබෙන්නෙ ජංගම දුරකතනය..එවිට ගන්නා  රූ නිසා සමහර විට තාක්ෂණ්ය අතින් ගැටලු ඇති...නමුත් ඔබ මෙය විඳීවි

වියපත් භාවය කෙතෙක් අසරණද යන්නත් හුදෙකලාද යන්නත් මට මීට වඩා නිර්වචනයක් කරන්න බැහැ



සමහරක් අහම්බයන් ඇස දකින්නෙ ඉතාම දුරකින්...ඒත් සුන්දරත්වයේ කොහෙද අඩුවක්...
මේ ගාලු කොටු බැම්ම උඩ ඉඳන් මුහුදු වෙරලේ උන්න තාත්තෙකුයි පොඩි පැට්ටෙකුයි...සූම් කරලා නිසා පැහැදිලි මදි

මගතොට ජීවිත බොහොමයක් දකින්නට ලැබෙන්නෙ කොලඹ දි...මේ එයින් සමහරක්


පිරියම් කරන්නේ ජීවිතයමද...මට හිතුනා මෙතනදි


අන්තරාය....මිනිස්සුන්ට පමණයිද...


සරල වූත් කෙටිම වූත් රූප චාරිකාවෙන් මිදෙන්නට පෙර...ඉතින් ඔබෙන් අදහස් ඉල්ලනවා..මේ ගැන...
ජීවිතය බොහොම සුන්දරයි.....ඒක විඳින්න

මිටින් මුදා හැර බැලුවෙමි 
සත්තයි නුඹ නොගියා 

මවෙතින් ඉගිලී...


Monday, February 6, 2017

සෞඛ්‍ය සටහන් මග හැරුණා නම්.....

විසිරිගෙ රැකියාව අයිති සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයට....ටිකක් ආගන්තුක වෘත්තියක් ඒක....ඒත් විසිරි කැමතියි...ඒ හරහා කවුරුන් හෝ දැනුවත් කරන්නට..

ඒ නිසා කාලයක්ම සඟරා පුවත්පත් සහ වෙබ් අඩවි වලට විසිරි ලිපි ලිව්වා..ඒ ලිව්ව ලිපි වලින් දැනුවත් වුණ අය ගොඩක් ඉන්නවා...ඒ ලියපු සමහර සටහන් පෙලක් විසිරි...මෙන්න මේ බ්ලොගේට එක් කලා බ්ලොගේ පටන් ගනිද්දිම...

අපි ලෙඩ රෝග ගැන දැනුවත් වුණත්..ආබාධ ගැන දන්න ප්‍රමාණය ටිකක් මදි...ඒ නිසාම විසිරි ඒ ගැන ලිව්වා....තවත් තියනවා ලියන්නට....
ඉතින් මේ පොඩි ආපසු හැරී බැලීම...මගේ බ්ලොගේට යන එන අයට....පහත ලින්කු දිගේ ගිහින් ඕන් නම් කියවන්න ඉඩක් ඇති වෙලාවක...කම්මැලි හිතෙන එකක් නැහැ....

අනිත් දේ තමයි අපිට මේ හරහා කවුරුන් හෝ එක් අයෙක් හරි දැනුවත් කල හැකි නම්..ඒක ගොඩක් වටිනවා...
මොකද......
නීරෝගී කම හැර සැපතක් ලොව වෙන නැති හෙයිනුත්....
වලක්වා ගැනීම ....පසුව බෙහෙත් සෙවීමට වඩා අගනා හෙයිනුත්...

විසිරි හුඟක්ම වැඩ කලේ ආබාධ සහිත දරුවන් එක්ක...ඒ නිසා ඒවා ගැන ලිව්වා ගොඩක්....
මෙන්න මේ ලිපියෙන් කියවෙන්නෙ.... .ආබාධ සහිත දරුවෙක් හඳුනා ගන්නේ කොහොමද  කියලා



ස්පර්ශ සංවේදනය එහෙමත් නැත්නම් දැනීම ගැන ගැටලු ඇති දරුවන් හඳුනා ගන්න විදිය මෙන්න මෙතැනින්.....ස්පර්ශ සංවේදනය සහ ඔබේ දරුවා



හැම දරුවෙක්ම එක හා සමාන ව සුන්දරයි..ඒ ගැන හිතන කොට විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති දරුවන් එහෙම නොවෙයි කියන්නෙ කොහොමද....මේ ඒ ගැන ලිපියක්..මෙතනින් බලන්න



ළමයි අකුරු ලියන්න හරිම කම්මැලියි..ඒත් සමහර දරුවන් එහෙම නොලියන්න විශේෂ හේතු තියනවා...මේ අකුරු ලියන්න කම්මැලි වෙච්ච දරුවෙක්ගේ කතාව


මග හැරුණ පෝස්ට් ටිකක් මතක් කරල දීලා යන්න කඩිනමින් ආවේ....කැමතියි ඔබ කියවලා...කාට හෝ මේ දැනුම අවබෝදය බෙදා දෙනවා නම්...

ස්තුතියි ඔබට


Sunday, February 5, 2017

අමතක ව ගිය කවි අතර



ජීවිතයේ බොහෝ සුන්දර අත්දැකීම් උපන්නේ ඔබේ ස්නේහය නිසාවෙන්මය....

ඔබේ ඇස නොගැටෙන මුත් මේ මගේ සොඳුරු අවකාශයයි..එහි මම මගේ සෙනෙහස ලියා තබන්නෙමි





අමතක ව ගිය කවි අතර
ඔබ උපද්දපු කවි තවම ඇත
උරහිසට හිස තැබූ සැණ
එකවි එකිනෙක ගලා එත....

අතින් අත මිදීගිය කලක පෙර
හිත වියැළි කතරක්ව තිබූ තැන
එකම එක සුසුමකින් පණ ලබන
යායක්ම මල් පීදුණේ කොහොම...

නළලතක පටු ඉඩක තබා ගිය
ආදරේ සුසුමකට නෙත් වැසුව
ජීවිතේ සියලු සෙනෙහස් හැඟුම්
යළි යළිත් පිපෙනයුරු දුටුවෙහිද...

Friday, February 3, 2017

උගත් පාඩම්






ජීවිතේ කියන්නෙ මහ අරුම පුදුම දෙයක්....විසිරි එහෙම හිතන්න ගත්තෙ අද ඊයෙ නෙවේ..ඒත්..දැන් ඔන්න ආයෙම හිතන්න වෙලා...දැන් නම් අවධානය ජීවිතේ ට දෙන්න ඕන කාලයක්...

අවුරුදු විස්සකට නොඅඩු කාලයක් ලෙඩ්ඩු එක්කම වැඩ කල විසිරි ....තමන්ගෙ සෞඛ්‍යය ගැන බරපතලෙට හිතන්න මේ ගත්තමද කොහෙද.......

විසිරි අවුරුදු විස්සක් ම ප්‍රතිකාර කලේ නිකම්ම නිකම් ලෙඩ්ඩුන්ට නෙවේ...කෙටි හා දීර්ඝ කාලීන ශාරීරික ආබාධ සහිත ලෙඩ්ඩුන්ට....අංශබාග රෝගය...ආතර්‍යිටිස්..මොලයට හානි වූ අය...සුෂුම්නා ආබාධ...උපතින්ම ආබාධ සහිත දරුවන්....එකී නොකී මෙකී හැම ජාතියම.....

අපේ මිනිස්සු ලෙඩක් වෙනකල් තමන්ගෙ සෞඛ්‍යය ගැන හිතන්නෙ නෑ..මේ විසිරි කියන මමත් කයිවාරු ගැහුවට එමමයි...ලෙඩ්ඩුන්ට එක වේලක් මගහරින්නෙ නැතුව බේත් බොන හැටි නාට්‍යානුසාරයෙනුත් කියා දෙන විසිරි....පැනඩෝල් පෙත්තක් බොන්නත් අමු හොරයි....

අපි හැමදාම එකම වයසේ එකම නීරෝගී බවින් ඉන්නෙ නැහැනෙ....විශේශයෙන්ම මේ  non communicable disease...අපිට අතවනන වයසක් එනවා...දියවැඩියාව..කොලෙස්ටරෝල් ...අධි රුධිර පීඩනය...වගේ එව්වා...මේ තත්ව ප්‍රවේණිගත ව එනව වගේම අපේ ජීවන රටාවේ යම් යම් අඩු පාඩු නිසාත් එන්න පුලුවන් නෙ...

අවුරුදු දහ අටක් විතර ලෙඩ්ඩු එක්කම හොඳට දුවල පැනල වැඩ කල විසිරි..පුහුණු පාසලට පත්වීම ලබල ආවම ඔන්න ජීවන රටාව එහෙම පිටින්ම වෙනස් උනා....කම්පියුටර් එක ඉස්සරහයි ...දේශන ශාලාවෙයි....කාලය ගෙවන්න උනා....

ඉස්සර ලෙඩ්ඩු එක්ක වැඩ කරන කොට තේ එකක් බොන්නවත් ඉඳගත්තද මතක නෑ...දවල් කෑම වෙලාව තමයි එහෙම විවේකයකට ආවෙ...ඒත් දැන් ඒ තත්වෙ වෙනස්..මොලේ අධිකව වෙහෙසෙනවා...ඇඟ හොරවෙලා...
හුලං ගහපු බැලුමක් වගේ විසිරි මෙන්න මහත් වෙන්න ගත්තා...කන ප්‍රමාණය සෑහෙන්න අඩු බව ඇත්තෙ..

ඒත් මේ මහත් වෙන එක...nolimit.....ඉස්සර ගිනිකසයා වගේ බස් කෝච්චි වලට දිව්වට දැන් බොහෝම අමාරුයි ඒක....කකුල් හිරි වැටිල්ලක් එනකොට තමා ඔන්න විසිරිට තරු පෙනුනෙ.....

හිත හිත ඉන්නත් වෙලාවක් නෑනෙ....ඔන්න ඉතින් ගියාලු පෝෂණ වේදී තුමෙක් හම්බ වෙන්න....එතනට ගියාම උසයි බරයි මැන්නලු...බර කිලෝ 72 පැනලා..උසත් එක්ක බැලුවම BMI එක උපරිම සීමාවට එහා....මදැයි වෙච්ච දේ.....



පෝෂණ වේදී තුමා බාර දුන්නා කාර්‍යයක්...සතියක්ම කන බොන දේවල්..වතුර ටික පවා.ප්‍රමාණ හා වෙලාව එක්ක....සටහන් කරන් ඇවිල්ලා හමු වෙන්න කියලා...
ඉතින් ඔන්න ආපහු සේවා ස්තානයට ඇවිල්ලා ඊයෙ කාපු බීපුවයින් පටන් ගත්තා...ටිකක් ලියාගෙන යද්දි...විසිරිටම ලැජ්ජයි වගේ......කන්නෙ නෑ කියල හිතන් උන්නට සෑහෙන්න කාලා.....අනවශ්‍ය දේවල් කාලා හරියට...ප්‍රමාණ ගැනත් හිතුවම එහෙමයි...

මේක ලිය ලියා ඉද්දි ආයතන ප්‍රධානිතුමා එතනට ආවා....සිද්දිය අහලා එතුමා කිව්වෙ මෙහෙම කතාවක්....
කෙනෙක් records තියන එක වටිනවා කියලා දැනෙන්නෙ  ඔන්න ඔහොම දේවල් වලදි...අපි අපි ගැනම ස්වය්ං විෂ්ලේෂණයක යෙදෙනවා...අපි expert කෙනෙක්ගෙන් උපදෙස් ගන්න යනකොට අපිම අපේ ගැන පාලනයකට එන්න පටන් අරන්......

ඇත්තෙන්ම දින දෙකක් ලියද්දිම හිතුනා....තමන් ස්වයං විෂ්ලේෂණයක යෙදෙන්න ගන්නවා....තමන් කෑ අනවශ්‍ය දේ අඩු කරන්න පටන් ගන්නවා...එක්කො වලක්වාගන්නවා...අත හැර දමනවා.....කාල පරාසය හදාගන්නවා....

අනවශ්‍ය දේ ජීවිතෙන් අත හරින්න කොච්චර අමාරුද කියනෙක තේරෙන්නෙ...අත හරින්න පටන් ගන්න මුල්ම දවසෙ....කන බත් ප්‍රමාණය වැඩියි කියලා අත හරිද්දි...මොළයයි හිතයි ඔන්න මහ ගට්ඨනයක....එන්න එන්නම ඇඟේ අපහසුතා එන්න අරන්...ඈනුම් යනවා...ඇඟට පණ නෑ..එක එක ලකුණු....හිත කතා කරන්නෙම පරණ පුරුද්දට ආපහු අනුගත වෙන්න.....බලෙන් හිත හයිය කරන් දින දෙකක් ඉන්න බලන්න....ඉබේම මේ තත්වය සමනය වෙනවා....

මේ අර කලින් කිව්ව රෙකෝඩ් තබන එක නම් අපි ජීවිතේ ට හුරු කරගත යුතු දෙයක් කියලා මට හිතෙනවා.ඉස්සර අය දිනපොත් ලිව්වා...අපේ මුත්තාගෙ අල්මාරි ලාච්චුවේ තිබුන 1930-40 , කාලවල ඉඳන් තිබුන දිනපොත් වල අය වැය සටහන්...ඒ වගේම වැදගත් තොරතුරු සටහන් වෙලා තිබුනා....දිනපොතක් පවත්වා ගත යුත්තේ එදිනෙදා කල කී දේ ලියන්නට වඩා සැලසුම් සහගත ජීවිතේකට පෙර / පසු  සටහනක්  ලෙසටයි.....

කෑම චාට් එක පටන් ගත්තු විසිරි ත්...ඉබේම අනවශ්‍ය කෑම වලින් මිදෙන්න අඩියක් ඉස්සරහට තිව්වා...සමහර විට හැම පියවරම එක වගේම සාර්ථක නොවෙන්න පුලුවන් ......



මේ එක්කම එදිනෙදා ව්‍යායාම කිරීම ගොඩක් වැදගත් වෙනවා..

ලෙඩ්ඩුන්ට ඕවා කියලා දුන්නාට තමන් නොකල එකේ විපාක විඳින්න පෙර ඔන්න ඒකත් සීරුමාරුවෙන් පටන් ගත්තා මම..ව්‍යායාම වල වැදගත්කම අපි වෙනම පෝස්ට් එකකින් කතා කරමු..විසිරි ගෙ ප්‍රගතිය..අපි ඒ ගැන විශ්ලේෂණයක් කරමු.....තව මාස දෙකකින්...

Tuesday, January 31, 2017

70 දශකයේ ඉපදුණ ළමයි (2 කොටස )


මම නිකම් ඉස්පාසුවක් නැතුව ලියන්න අරන් වගේ මට හිතෙනවා....නමුත් ඒ ආසාව වැඩි කලේ ඔබයි....මගෙ මතක ඇවිස්සෙද්දි ඔබ මාව තවත් දිරිමත් කලා...කාලයක් ගොඩක්ම ලිව්ව කෙනෙක් විදියට මගේ ලිවීම මගදි අඩපණ වුනේ..මුහුණු පොත නිසා....ඒකෙන් මිදෙන හොඳම මග ලෙස මම දැක්කෙත් ආයෙම පටන් ගත්තෙත් බ්ලොග් ලිවීම...

ජීවිතේ හැමදාම එක වගේ නැහැ..මම කාර්ය බහුල රස්සාවක යෙදෙන කෙනෙක්... සමහරක් විට ඉදිරි මාස වල මේ සීග්‍රතාවය අඩාල වේවි...ඒත් ලිවීමේ සා පිපාසාව නොසන්සිඳේවා කියලා මම මා වෙනුවෙන් පතනවා




අර කියවන් ගිය කෑම ජාති වල රස අමතක වෙන්න කලින් ඔන්න මේ දෙවනි කොටසට ආවා....මුල් කොටස මෙතනින්

ඔය 70 දශකය තුළ උපත ලද අය ට මතක ඇති සීනි කූරු වගයක් තිබුනා...සුදු පාට හුණු කූරක් වගේ කූරෙ රෝස / කොළ වගේ පාටින් ඉරි වැටිච්ච...කන්න ගන්න කොටම දියවෙමින් යන....මට ඒකට සීනිකූරු කියනවට වඩා අනන්‍ය නමක් එන්නෙ නෑ...කොහොම හරි මට මතක කාල ඉවර වෙද්දි උඩ තල්ල හම ගිහින් කියන එක...

එතකොට අර හූණු බිත්තර  / කඩි බිත්තර කියල කියපු සීනිබෝල ජාතිය..මැදට දුරු ඇටයක් දාල තිබුනෙ ..පාට පාටින්...ඉස්සර අපි දහම් පාසල් යද්දි...ලොකු හාමුදුරුවන් ගාව මේ තඩි බෝතලයක් තිබුනා...ලමයිටික පේලියට තියලා අල්ලට ටික ටික බෙදනවා....මට තාම මතකයි...

ඔය කඩවල් වල තිබුණ කෑම ජාති වලට අමතරව ගස් වල තිබ්බ නොකෑ දෙයක් තියේද කියල මම ආයෙම හිතුවෙ....අර මගේ අරපිරිමැස්ම පෝස්ටුවෙ ලිඛිතා දාල තිබුණ කොමෙන්ට් එකත් එක්ක...ගස් වල කුරුඳු පොතු ගහේ තියෙද්දිම උලාකෑව මතකය මටත් තියනවා...

අද කාලෙ අපේ ළමයින් මේව කියෙව්වොත් 
හිතාවි...එක්කො මේ බඩජාරි කම කියල නැත්නම් හිතාවි අම්මලට ඒකාලෙ තිබුන බඩගින්න...ඇයි ගෙදරින් කන්න දුන්නෙ නැද්ද කියල...

අපේ ගම මැද්දෙන් ගලා ගියා ප්‍රධාන ගංගාවක අතු ගඟක්...ගඟේ නාන්න යන හැම විටකම ගඟට නැමුණ අත්තික්කා ගස් වල කිරි සහ කහට රස මුසු ගෙඩි කන්නත් අපි හරිම ආසයි....අත්තික්කා ගෙඩියක් දෙකට කැඩුවම ඒකෙ මැද රේනු අස්සෙ පොඩි පණුවො...කෝඳුරුවො නැතුවාම නෙවේ....ඉස්සර ගැමියො කිව්වලු කෝඳුරුවන් උපත ලබන්නේ අත්තික්කා ගෙඩි වලින් කියලත්....කට වහරෙන් අහුලා ගත්තු කතාවක් ඒක...

ගොඩපර කාල තියද....ඇඹුල්...කහට..හීන් පැනි රසක් එක්ක මුසු වුන ගොඩපර ගෙඩි කන්නෙ නිකම් ගහට වඳුරො වැහුවා වගේ..කටකලු පාට වෙන නිසාම කටකලුවා නමින් හැඳින්වුණ බෝවිටියා ගෙඩි ....දං පඳුරු වල පිරුණ දං ..කටු ගොඩේ සීරෙමින් කඩාගෙන කෑ එරමිණියා සහ ඇඹිල ....රස එකින් එක මනසට එකතු වෙනවා...



ගමේ ඇළදොළ වල පිපුණ නෙලුම්..ඕලු මල් වල ගෙඩි..( බට්ටො ) කන එක මම හිතන්නේ ඒ කාලෙ ඕනම ලමයෙක් ආසාම කල දෙයක්....ඕලු ගෙඩියෙ නම් පුංචි පුංචි ඇට ගොඩක් තිබුනෙ..කිරි රසට....නෙලුම් බට්ටා ඊට ලොකුයි..මැද තැනින් තැන තරමක ඇට...ඒවාත් කිරි රසයි......


අද ගමට ගියාම ඔය එක ගඩා ගෙඩියක් දකින්න ලැබෙන්නෙ නෑ.....කාලය එක්ක ගම ත් සංවර්ධනය වුනා...ගමේ සොබා සිරිය වැනසුනා...අද ඒක තවත් සීග්‍රයෙන් වැනසෙන බව ඇස් පනාපිටම අපි දකිනවා....
මතකයක අහුරා ගෙන පමණක් මේ අපූරු රසවත් අත්දැකීම් ලෝකයට දෙන්නයි දැන් අපට වෙලා තියෙන්නෙ

ජනවාරි මාසෙට සටහන් නවයක් ලියලා...මේ නව වැන්න...ඉතින් ආයෙම මාසෙකින් හමුවෙමු නේද...ඒ කියන්නෙ හෙටින් පස්සෙ පෙබරවාරි මාසෙනෙ

Sunday, January 29, 2017

එයයි මමයි






මෙන්න මේ ලියවිල්ල තුළට යන්න කලින්...මේක මම කියන්න ඕන..

මේකෙ ඉන්න එයා ....ඕනෑම පිරිමියෙක් වෙන්නත්...
මේකෙ ඉන්න මම ...ඕනෑම ගැහැණියක් වෙන්නත් ....
පුලුවන් බව....

නැත්නම් මේක මගෙ කතාව කියලා ...වරදවා වටහා ගන්න ඉඩක් තියන නිසයි...මුලදිම එයාගෙයි මගෙයි අයිතිය ....සමස්ත පිරිමි ගැහැණු දෙපාර්ශ්වයටම පැවරුවෙ.....
අඩුවැඩි වශයෙන් තම තමන්ගෙ ආලවට්ටම් මේකට එකතු කරලා මේක තමන්ගේ කතාව කරගන්න එක හෝ අනේ මේ මොන විකාරයක්ද කියල අහකට දමන එක ත් ඔබටම බාරයි.....

ගැහැණු යි පිරිමියි ආදරේ දකින විදියයි..ඒක විඳින විදියයි...ඒක අනිත් පාර්ශ්වයට ප්‍රකාශ කරන විදියයි.....කොච්චර වෙනස් ද......



මම....

හැමදාම එයාගෙන් මැසේජ් එකක්..ඇමතුමක් එනකල් උදේ ඉඳන් හවස් වෙනකල් බලන් ඉන්නවා....මට හිතෙන්නෙ එයා හැම මොහොතෙම මට නිකමට හරි මැසේජ් එකක් එවිය යුතුයි කියලා..හිතෙන් එක හැඟීමක ඉන්නවා නම් ඇයි එයාට බැරි මට එහෙම එවන්න..ඇඟිලි තුඩ අගිස්සේ ජංගමයෙ යතුරු පුවරුව තියෙද්දිත් එහෙම නොකරනවා කියන්නේ ....අනේ මන්දා..මම එයාට ඒ හැටි වැදගත් නෑ....කියලමයි මට හිතෙන්නෙ...

එයා......

මේ ගෑණු මනුස්සයාට කොච්චර කිව්වත් තේරුම් ගන්න බැරි හැටි.දාහක් වැඩ අස්සෙ ඉඳල හිටල හරි කෝල් එකක් මැසේජ් එකක් යැව්වත්..ඒකෙ දිග පලල මදි කම ගැනමයි හිත...ආදරේ නෑලු...මදිලු...
කෑවද කියලා අහන එක නෙවේලු ආදරේ...
අනික වෙන වෙන වැඩවලට ඔන්ලයින් ඉන්න එකටත්...මෙයා හිතන්නෙ මම එයාට මැසේජ් නොඑවා වෙන අය එක්ක  කතා කරනව කියල....අනේ මන්දා කොහොම තේරුම් කරල දෙන්නද  කියල...තාම හිතන් ඉන්නෙ ඉස්කෝලෙ යන දහ අටේ කෙල්ලෙක් ගානට...

මම...

වයස යද්දි හැම පැත්තෙන්ම පරිණත විදියට ඉන්න ඕන කියල එයා හිතනවැති..ඒත්...හැම මනුස්සයෙක්ම ඇතුලෙ ඉන්නව පොඩි කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක්  ..ඒක ඉතින් හැමෝටම තේරෙන්නෙ නෑ...මම හිතනවා..එයා ශොපින් පාරක් ගියොත් තනිවම....මටත් මොකක් හරි ගෙනෙයි කියල...ඒක මහ ලොකු ගානක එකක් නෙවේ...ඔන්න දවසක් මම කිව්වා..ඔයා ඇඳුම් ගන්න ගියාම මටත් ලේන්සුවක් ගේනවද කියල .....ගත් කටටම කිව්වනෙ ...ලේන්සු දුන්නම තරහ වෙනව ලු කියල .....
මම ඉතින් ආයෙ මොකටද නිකම් තරහ වෙන්නෙ කියලා තරහෙන්ම ඕන්නෑ කිව්වා.....

එයා....

අනේ මන්දා කොහොම තේරුම් කරන්නද කියලා  .....ලේන්සුවක් දුන්නම තරහ වෙනව කියල කිව්වෙ එයාමයි...ආයෙ මොකකට හරි තරහ ගත්ත වෙලාවක කියාවි ඔන්න ලේන්සුවකුත් දුන්නෙ...තරහ වෙන්න ඕන වෙලා කියල....අනික මට ඔය ලේන්සුවක වගේ දේක ලොකු ඕනමකමක් පෙනිලම නෑ...

මම....

ජීවිතේ ගැන හැමදේම මට එයා එක්ක කතා කරන්න ඕන     ඒත්...එයාට වෙලාවක් නෑ...මාඑක්ක ඒවා කියවන්න..ඉඳහිටක හරි ඒ වුණාට ඕනම වෙලාවට.....කතා බහ කරන්න වෙන කවුරුවත් ඉන්නවයැ...ඒ වුනාට වෙලාවක් නෑ...අනික එයා හිතන්නෙ මම හරි බොලඳයි කියල....මම වෙන කිසි කෙනෙක්ගෙන් එයාගෙන් තරම් අවධානයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නෑ කියන එක මෙයා කවද්ද තේරුම් ගන්නෙ...

එයා....

අනේ මන්දා....කතාව කතාව...මොනවා කියල නම් ඔච්චර කතා කරන්නද මන්ද...ඒත් වෙලාවකට නම් කට කමිස්සිරියාවක් නැතුව කියවන කොටත් ආසයි..ඒ වුණාට..මේ කියන හොඳම යාලුවා කියන දේ අනෙ මන්දා මේ මනුස්සයගෙ ඔලුවට කොහෙන් ආවද කියල....ඔය වටේ ඉන්න යාලුවොයි ෆේස්බුක් එකයි බ්ලොග් වයිබර් වට්ස් ඇප් නිසා තමා මේ ඔක්කොම..

මම...

ඉවසුවා ඇති දැන් නම් හොඳටම...එයාට එපා නම් මටත් ඕනනෑ ඔහොම වෙනස් වෙනස් සිතුවිලි....ඔන්න ඔහෙ ඉන්නන් වාලෙ ඉන්නව...කවදාවත් ගෑණියෙක් තේරුම් ගන්න මේ පිරිමින්ට බැරි වෙයි..හොඳම දේ නිහඬ වෙලා මගෙ පාඩුවෙ ඉන්න එක....

එයා...

මේ මනුස්සයට මොනව වෙලාද මන්දා...වෙනද වගේ නෙවෙයි..කිසිම සද්දයක් නෑ ..කතාබහත් අඩුයි..අසනීපයක්ද මන්ද...වෙනද නම් මේ වෙද්දි මැසේජ් ම කීයක්ද....පාලුයිත් එක්ක ...කියවිල්ල නැතුව...හිත නරක් වෙලා නම් වෙනද වගේ එල්ලි එල්ලි රන්ඩුවෙන්නවත් එපායැ....එහෙම රන්ඩු වෙන එකට මම හරිම ආසයි.....මෙච්චර වයසක් වෙලත්..තාම පොඩි කෙල්ලෙක් වගේ රන්ඩුවෙද්දි.....
දැන් ඉතින් මොනව කරන්නද මන්ද...දවස් ගානක් ගිහින්.....වෙනස් වෙන පාටකුත් නෑ....මගෙ ඔලුවත් අවුල් වෙන්න අරන්....
දැන් ඉතින් මම වත් එක දිගට මැසේජ් කරන්න ගන්න ඕන.....




~~~~~  සමාප්තයි  ~~~~~~~~