Sunday, August 29, 2021

07. හත්වෙනි කොටස (ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 


එතැන් පටන් උදාවූ කාලය බිම්සරට මෙන්ම මෙ‍ත්මිටත් ඇස්බැල්මවල් එහෙන් මෙහෙන් හුවමාරු වන , ඉඳහිටක බිම්සරගේ සොඳුරු වදන්, අඩන්තේට්ටම් වලට ලක්වෙන කාලයක් විය.මෙත්මි කෙතෙක් බිම්සර මගහරින්නට තැත්කලද ඔහු ඇය ගැන දැක්වූ අවධානය ඊට එහා ගිය එකක් විය.

"මේ මලවිකාර බල බල මටත් ඉන්න උනානෙ අම්මපා."

දහයේ පන්තියේ කොරිඩෝරයේ ඇවිදයන අතරේ රශිත කියවන්නට විය.

"එහෙම තමා ඩෝ අතිජාත මිත්‍රයො උනාම.දුකට සැපට දෙකටම ඉන්න ඕනෙ."

බිම්සර පැවසුවේ රශිතගේ උරහිසට පහරක් ගසමිනි.

උඩ තට්ටුවේ ඇති පන්තිකාමරය දෙසට නගිමින් සිනහාවෙන දෙමිතුරන් ඉදිරියට පහළට බසිමින් උන්නේ මෙත්මිය.ඇයගේ පසුපසින් ආවේ තාමරීය.රශිත ඉක්මනින් පඩිපෙල නැග උඩට ගියේය.තට්ටු දෙක මාරුවෙන ස්ථානයේ දී බිම්සර මගහරිනු නොහැකිව මෙත්මි බිත්තියටම හේත්තු වූවාය.තාමරී හිනැහෙමින් පහලට දිවගියේ මේ ඇස් ඔට්ටුව ඇයද කලක පටන් දන්නා හෙයිනි.

බිත්තියටම ඇලී මෙන් පහලට බහින්නට තැත් කරන මෙත්මිගේ ගමන අවුරාගෙන බිම්සර බිත්තියට අතක් ගසා හිටගත්තේය.රශිත උඩ තට්ටුවේ සිට මේ සටන බලා හිනැහුණේය. මෙත්මි බිම බලාගෙනම එතනින් ගැලවී යන්නට තැත් දරද්දී බිම්සර ඇයට සමීපව මිමිණුවේය.

"ඇයි චූටි , මට ඔච්චර බය ?"

කඳුළු පිරුණ දෑසින් එතැනින් ගැලවී යන්නට වෙර දරන මෙත්මි දෑස් අයා ඔහු දෙස බැලුවේ ඒ වදන් වල ගැබ්ව තිබූ දයාර්ද හඬටය.

"මට බය වෙන්න එපා.මම නපුරු නෑ.හැබැයි මම..ඔයාට...."

බිම්සරට කියාගන්නට ආ දෙය කියා අවසන් කරන්නට නොහැකි වූයේ රශිත 

"ඒයි සර් එනව ...වරෙන් යන්න"

කියා කෑගැසූ හෙයිනි.ඒ අවසරයෙන් ඔහුගේ අත යටින් රිංගාගත් මෙත්මි  පහලට දුවගියාය. බෝලයක් මෙන් පෙරළි පෙරළී දුවන යුවතිය දැක බිම්සරට හිනාගියෙය.

"මේකි මාව දැක්කම මැරෙන්න හදනවනෙ බයට බං.ඉතින් කොහෙ වචනයක් කතාකරන්නද?"

බිම්සර පැවසුවේ තරහකින්නම් නොවේ.

යොවුන් ප්‍රේමය සොඳුරුය. කියාගන්නට නොහැකි ව ලතවන්නාවූ කාලය තරම් සොඳුරු යුගයක් ඒ ප්‍රේමයේද වෙන නොවේ. යන එන මග ඇස් බැල්ම දවටමින්, නෝක්කාඩු කියවමින් සිටින්නාවූ තත්පරය පවා සිතට එක්කරන්නේ ආහ්ලාදජනක හැඟීමකි.බිම්සර ඕනෑවටත් වඩා ඒ හැඟීම් වින්දනය කරමින් උන්නේය.

"බිම්සර අයියා මේ පැත්තේ කැරකෙන්න ගන්නකොටම මට සැක හිතුණා මෙතූ"

තාමරී පැවසුවේ කල්පනාවේ ගැලෙමින් ඉන්නා මෙත්මිටය.

"පිස්සුද තාමරී, බිම්සර අයියාට වෙන කෙල්ලො නැතුවටද මේ මගෙ පස්සෙන් වැටෙන්නෙ. අනික එයා කවුද මම කවුද?"

මෙත්මි පැවසුවේ නුරුස්සන්නාක් බඳු හඬින් වුවද ඇයගේ යටි හිතේද එම යෞවනයාගේ ඇස් අතර පැටලීම ආශ්වාදයක් නොවී යැයි ඇයටම කියන්නට බැරි තරම්ය.

"අනික උඹ දන්නවනේ මට තියන ප්‍රශ්න ගොඩ. ඉගන ගන්න එක ඇරෙන්න මට වෙන විකල්පයක් නෑ මේ ජීවිතෙන් ගොඩ එන්න. අම්මවයි නංගිවයි කවදාහරි බලාගන්න නම් මට ඉගනගෙන තැනකට එන්න වෙනවා.ඒක මේ හැමදේටම වඩා ලොකුයි මට."

මෙත්මි පැවසුවේ ශෝකී ස්වරයකිනි.

"මම දන්නවා බන්. උඹ මේ ප්‍රශ්න ඔක්කොම මැද්දෙ ඔහොම හිනාවෙලා ඉන්න එකම ඇති.ඒත් කෙල්ලෙ බිම්සර අයියා කියන්නෙ නරක කොල්ලෙක් නෙවෙයි.මෙච්චර කාලෙකට කෙල්ලෙක්ගෙ නමක් එක්ක ඌ පැටලිලා නෑනෙ.අනික අපිම දන්නවනෙ අපේ පන්තිවල ඉඳලා මේ ඉස්කෝලෙ අක්කලයි අනික් ඉස්කෝල වල අක්කල නන්ගිලයි මේකාට මැරෙන්න හදන හැටි.ඒත් මේකා ගනන්වත් ගන්නවද එකෙක්වත්."

තාමරීගේ වදන්වලට මෙත්මි හිස වැනුවේ එය සත්‍යයක් හෙයිනි.

"අම්මෝ උගේ ආඩම්බර

නලුවා වගෙ කියල ඔච්චර උඩ යන්න ඕනයැ.."

"නිකමට හිනාවත් වෙන්නෙ නෑනෙ බන්.."

කෙල්ලන් ඔහු ඔවුන් පසුකර යනවිට පවසන්නේ ඔවැනි දෑය.එහෙත් බිම්සර කිසිම ගනන්කට ගන්නේද නැත.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

ජීවිතය යනු කෙතරම් කටුක අත්දැකීමක්දැයි බිම්සරට අත්දැකීම් නොමැති වුවද මෙත්මි එය වටහා ගෙන උන්නේ ඕනෑවටත් වැඩියෙනි. උදේ හවා අත්දකින ජීවිතයේ කටුක බවට මඳ සැනසීමක් යෞවනයේ මේ චමත්කාර හැඟීම් ගෙන ආවද ඇය එය විඳින්නට සැබවින්ම බිය වූවාය. කප්පරක් ඇති ප්‍රශ්න ගොඩ අස්සට තවත් ගැටලු නම් ඕනෑම නැති බව ඇය තරයේම සිතා උන්නාය.

දන්නා කාලයේ පටන් අඟහිඟකම් සපිරි ජීවිතයක් ගත කලද අම්මා කෙල්ලන් දෙන්නා හදාවඩාගත්තේ කාගෙන්වත් කතාවක් අහන්නට ඉඩ නොතබාය. අම්මාගේ නමටද කිසිම විටෙක කලු පැල්ලමක් එක්ව තිබුණේම නැත. ඒකටත් එක්ක හරියන්නට තාත්තා ගොඩනගාගෙන උන්නේ ප්‍රදේශයටම එකෙක් සේ නම දරන දාමරික ගුණයන්ය. අම්මාද දරුවන්ද දුප්පත්කමින් මිරිකී අපාදුක් විඳිත්දී තාත්තා හට නිලනොලත් පවුල් එමට තිබුණි.අම්මා හැකි සැම ආකාරයෙන් කෙල්ලන්ට අඩුවක් නොවන්නට අඩුමතරමේ කනබොන ටික සපයා දෙන්නට දුක්විඳ හරිහම්බ කලාය.

එහෙත් තාත්තා නිවෙසට කඩා වැදී අම්මාටද පහරදී අතේ ඇති සොච්චමද උදුරාගෙන ගිය දවස් අපමණව තිබුණි. දන්නා කියන නිවෙස් දෙක තුනක වැඩ කරදී කෙල්ලන් දෙන්නාගේ ඕනෑඑපාකම් සපුරන්නට අම්මා දැරූ, එමෙන්ම තවම දරනා ඒ උත්සාහයට කවදා හෝ අම්මාට සැපදායී ජීවිතයක් ලබා දෙන්නට මෙත්මි ඉටා ගත්තාය

බිම්සර ගැන කිසිදු විස්තරයක් නොදැන උන්නද ඔහුගේ ස්වභාවයෙන් සහ ස්වරූපයෙන් ඔහු යමක් කමක් ඇති පවුලක බව මෙත්මි දැන උන්නාය. ඉතින් අල්ලන්නට බැරි අතු අල්ලන්නට මහන්සි විය යුතුම නැත. ඔහු මඟ හැර සිටීමම මෙයට කල හැකි එකම දේය.

බිම්සරගේ හැසිරීමේ වෙනස්කම් අල්ලාගන්නට යොමුවූ තවත් දෙනෙතක් තිබූ බව ඔහුගේ මනසට නොවැටහුණේ මෙත්මි ගැන ඔහු සිත සම්පූර්ණයෙන්ම පිරී තිබූ හෙයිනි. මේ කාලය වනවිට මෙත්මි එකොලහේ පන්තියට සමත්ව උන් යුගය විය. බිම්සරද උන්නේ උසස්පෙල අවසන් මාස කීපයේය . බිම්සර එකොලහේ පන්තිය පැත්තේ සවාරි ගසන්නට නිතර යෑම සැකයක් කොට ගත්තේ තේජාය. ඇය සාමාන්‍ය පෙල පන්තියේ සිටම බිම්සර සම්බන්ධව හිතේ බලාපොරොත්තු තියාගෙනම උන්නාය. බිම්සරගෙන් කිසිදු අනුදැනුමක් හෝ අනුබලයක් නොවූවද ඇය සිය බලාපොරොත්තු අත් හැර දැම්මේද නැත.

කෙල්ලන් විෂයෙහි ඕනෑවට වඩා උනන්දුවක නොඋන්නද බිම්සර යනු සියලුම සිසු සිසුවියන් අතර හිතෛෂීවන්තයෙකි. පාසලේ ප්‍රධාන ෂිශ්‍ය නායකයා ලෙස ඔහු සියලුම සිසු සිසුවියන් සමග සුහදව ලෙන්ගතුව කතාබහ කලේය. තේජා මනෝ ලෝකයෙන් ඒ හැසිරීම් තමාට ආදේශ කොට ගත්තේ වරදවාය.

"රිද්මා එන්නකො පොඩි ගමනක් යන්න."

තේජා  දිවාවිවේකයේ දී කතාකලේ රිද්මාටය.

"කොහේ යන්නද අප්පා., මට මේ නෝට් එකක් ලියාගන්නත් තියනව."

රිද්මා අදිමදි කලද තේජාගෙන් ඇයට බේරුමක් නොවූ හෙයින් ඇය පොත වසා දමා නැගී උන්නාය.

"හොරක් අල්ලන්න යන්නෙ.එන්නකො"

තේජා ඇස්ද කටද නලියවමින් ඇයගේ අතින් ඇදගෙනම  එකොලහේ පන්තිකාමර පැත්තට ගියාය.

"කාගේ හොරද කියන්නකො අනේ?"

රිද්මා මේ හතරබීරි කතාව වටහා ගන්නට නොහැකිව නුරුස්සන අන්දමින් පැවසුවාය.

"එන්නකො මම පෙන්වන්න."

තේජා ඕලෙවල් පන්තියේ කොරිඩෝරයට ගොඩ වැදුනේ සෙරක සේය.එවිටද බිම්සර සිය මිතුරා රශිත සමගින් ඩී පන්තියේ බැම්මට ආසන්නයේ කතාබහකය.

"බිම්සර අයියනෙ.?"

රිද්මා පැවසුවේ තේජා දෙස බලමිනි.

"ඔව් ඔව් ඔයාලගෙ මහ ලොකු බිම්සර අයියා තමා. එයා ඕලෙවල් පන්තිය පැත්තෙ මේ ටිකේ හරියට ඩියුටි වගේ." 

තේජා කීවේ කටද ඇද කරගනිමිනි.ඒ ඇස් වල වූයේ අමුතුම අන්දමේ ද්වේෂයක් බව රිද්මාට නොවැටහුණේ නැත.

"එයා කොහේ ගියාම අපිට ඉතින් මොකද බන්, උඹ මේ මගේ වැඩත් අතැඇරවල මාව ඇදන් ආවේ ඕකටද?" 

රිද්මා නොරිස්සුමෙන් පැවසුවාය.

"මම බිම්සරට ක්‍රශ් කියල උඹ දන්නවනෙ. ඒක අද ඊයේ එකක් නෙවේනේ. ඒ වුණාට ඌ මාව ගණන් ගන්නෙම නෑ. එහෙනම් මේකයි ඕකට හේතුව."

තේජා පැවසුවේ තරහා පිරුණ කටහඬකිනි.

"තේජා මේ අහපන්, ලව් කියන එක බලෙන් ගන්න පුලුවන් එකක් නෙවේ කියල උඹට තේරෙන්නෙ නැත්ද? අනික ඌ කැමති එකියෙක් එක්ක ඌ සෙට් වුණාවෙ.අපෙ අතින් පයින් යනවද ?"

රිද්මා පැවසුවාය.

"ඒව කොහෙද මා එක්ක. මට තාම ඔය කෙල්ල කවුරුද කියලයි හොයාගන්න බැරිඋනේ. ඒකත් මම ම හොයාගන්නම්කො"

තේජා අර අඳින්නේ නම් හොඳකට නොවන බව රිද්මාට වැටහුණි.බිම්සරව මේ සම්බන්ධව දැනුවත් කල යුතුයැයි ඇය සිතාගත්තාය.

"සුදු අයියෙ පොඩ්ඩකට නවතිනවකො."

පාසල් ඇරී බිම්සර යන අතරේ ගේට්ටුව අසල මුරකොටගෙන උන් රිද්මා ඔහුව නැවැත්වීය. බිම්සර ගේ පුංචිඅම්මාගේ නිවසද රිද්මාගේ නිවසද වෙන්වූයේ වතු දෙකක මායිමෙනි. තේජා හිතනවාට වඩා ලෙන්ගතු කමක් බිම්සරට රිද්මාගේ සිතෙහි හැමදාමත් තිබුණි. රිද්මා පමණක් නොව ඇයගේ දෙමවුපියන් පවා බිම්සරට සැලකුවේ සිය පවුලේම දරුවකුට පරිද්දෙනි.

"මොකෝ මේ නිකම් හොරාපොලිස් වගේ තමුසෙ ගේට්ටුව ලඟට වෙලා ඉන්නෙ."

බිම්සර ඇසුවේ සුපුරුදු සිනහව මුව රඳවාගෙනය.

"සුදු අයියෙ මට ඇත්තම කියනව ..තමුසෙ අර ඕලෙවල් පන්තිය පැත්තෙ මොකටද කරකැවෙන්නෙ?"

රිද්මා ඇසුවේ බිම්සරගේ දෑසටම එබෙමිනි. බිම්සර එබසින් තිගැස්සී ගියේය.

"මං ?..පිස්සුද තමුසෙට?" 

බිම්සර කලබල වූ අන්දම බලා රිද්මා සිතයටින් සිනාවූවාය.

"මට ඇති පිස්සුවක් නෑ හලෝ. ඒ වුනාට තමුසෙට පිස්සු වැටිච්ච අම්මණ්ඩිලා තමුසෙ යන එන තැන් ඇහැ ගහගෙන ඉන්නෙ. ඒකයි මම ඇහුවෙ"

රිද්මා සිදුවූ දෑ පැවසුවේ ඉන් පසුවය.බිම්සරට මුල්ම වතාවට තමා දුරදිග නොබලා කරන මේ ක්‍රියාව ගැන බියක් දැනුණි.තමා නිසා ඒ පොඩි කෙල්ලට ප්‍රශ්නයක් වුවහොත් එය සමාව දීගන්නට හැකි කාරණයක් නොවේ.මේ සිදුවීම රශිත දැනගත හොත් තමන්ට අසන්නට වෙන්නේ කුණු බැණුම්ය.

"මං එහෙම එකකට ගියා නෙවෙයි ඒ පන්ති පැත්තෙ, මං පොඩ්ඩක් හවසට එන්නම් ටිකක් කතාකරන්න පොඩි කාරනේකුත් තියනව"

බිම්සර බිම බලාගෙනම යන්නට ගියේ රිද්මාට එසේ කියමිනි.

"එහෙනම් මෙච්චර ගණන් උස්සන් උන්න අපේ ස්කූල් කැප්ටන්ටත් මල්සරා විද්දා ඒ කියන්නේ."

රිද්මා හිනාවෙමින් ගෙදරට ගියාය.

හවස් යාමයේ රිද්මා හමුවන්නට ආ බිම්සර ඇයට සිදුවූ කාරණා පැවසුවේ නිවීහැනහිල්ලේය.රිද්මා මේ යෞවනයාගේ මුහුණේ ඇතිව නැගීයන පෙම්වත් බව දෙස බලාඋන්නාය.

"සුදු අයියෙ ඔය කියන විදියට පොඩි කෙල්ලෙක්නෙ ඒ ළමයා. මොකක් හරි අරුන් කේස් එකක් ඇද්දොත් ඒ කෙල්ල පව් නේද?තමුසෙත් තාම ඒලෙවල් කරලවත් නෑ.ටිකක් ඔය ඒ පන්තියට යන එන එක අඩුකරල ඉන්නව." 

රිද්මා පැවසුවේ සිතේ ඇතිවූ සැබෑ දයාබර හඬිනි.

"ඒ කෙල්ලගෙන් මම අහලවත් නෑ බං.ඒත් මන්දා දවසකට පාරක් හරි දකින්න හිතට ඕන.මට නොදැක ඉන්න හරිම අමාරුයි."

බිම්සර පැවසුවේ බිඳුණු හඬින්ය.

"තේජාලා ශුවර් නෑ අයියෙ. ඒකි ඉන්නෙ ඔයාට වහවැටිලා. ඔය කෙල්ලව හොයාගත්තොත් බනී.ඒකි සීනියර් ප්‍රිෆෙක්ට් කෙනෙක් කියල ඔලුව උදුම්මාගෙනනෙ කොහොමත් ඉන්නෙ."

රිද්මා පැවසුවේ මේ මොහොතේ බිම්සරහට පවත්නා තත්වය වටහාදිය යුතු හෙයිනි.

"ආපෝ මේ ලෝකෙ ගෑනු ඔක්කොම ඉවරයි කිව්වත් මට නම් ඒ වහන්තරාව එපා. කට ඇරියොත් පලාතම ඉවරයි."

බිම්සර පැවසුවේ සිතේ ඇතිවූ නොමනාපයෙනි.

ඉතින් සිතට මෙය මහා බරක්මය.නමුත් ඇය වෙනුවෙන් තමාගේ මේ හැසිරීම පාලනය කරගත යුතුව ඇත. ගැහැණු දැරිවියකට තමන්ගේ නම යනු වීදුරු භාණ්ඩයක් හා සමානය.පාසල් කාලයේදී එයට කලුපැල්ලම් ගසන්නට රොක් වන්නන් අතර ඇය නම රැකගෙන ඉඳීමද අගය කල යුතුය.බිම්සර නිවෙසට ආපසු අවුත් කල්පනා කලේද රිද්මා විසින් තමාහට කී දේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

ඉතින් කෙතෙක් අසීරු වුවද තමා ගේ සිත පාලනය කරගත යුතුව ඇත.අඩුමගණනේ තමා උසස්පෙල ලියා හමාර කරන තුරු වත්..


එවිට තව දුරටත් තමා මේ පාසලේ සිසුවකු නොවන නිසා මෙත්මිට පාසල තුළ තේජා බඳු අයගෙන් ගැටලුවක් ඒමේ අවස්ථාවද අඩුය. අනෙක ඇය මේ වසරේ සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයද ලියන්නීය.එයට අවැසි ඉඩකඩද ඇයට ලබා දීම වැදගත්ය.


බිම්සර පසුදා පාසලට ගියේද බෙහෙවින් බරවූ සිතිනි.දිවා විවේකය එලඹෙන විටද ඔහු උන්නේ පොතකට මුහුණ ඔබාගෙනය.


"ඇයි අද යන්නෙ නැද්ද උඹෙ සංචාරෙ. මොකෝ කේස් එක?"


රශිත ඇසුවේ වෙනදාට දහයයි විසිපහ වන විට නලියන සිය මිතුරා දෙස බලමිනි. බිම්සර හිස දෙපසට වැනුවේද පොත දෙසම බලාගෙනය.


"අඩෝ මොකෝ වුනේ ? කියපන්..කියපන්.."


රශිත ඇසුවේ සිය මිතුරාගේ දෑසේ වූ මලානික බව අදහා ගන්නට නොහැකිවය.කිසිම දවසක මොන ප්‍රශ්නය ආවද බිම්සරගේ මුහුණේ  සජීවි සිනහව මැකුණේ නැතිතරම්ය.


"හිතනවට වඩා ප්‍රශ්න එන්න වෙලා බන්."


බිම්සර රශිතහට පැවසුවේ පෙර දවසේ රිද්මා විසින් තමාහට පැවසූ සිදුවීමය.


"අන්තිමේ මම නිසා ඒ කෙල්ලට ඉස්කෝලෙනුත් ප්‍රශ්න ඒවි.ඒ නිසා මම මෙහෙම ශේප් වෙලා ඉන්නම් බන්."


බිම්සරගේ ස්වරයේ වූයේ මහත් වේදනාවකි. රශිත සිය මිතුරාගේ උරහිස වටා අතයවා ලඟට විය.


"තේජා නම් මොන හාල් කෑල්ලක්ද බන්.ඒකි උඹ වටේ කැරකෙන්න ගත්තේ අද ඊයේ ඉඳලා නෙවෙයිනෙ.ඒ වුනාට ඕවයින් ප්‍රශ්න එන්නේ අර කෙල්ලට නම් ඒක ගැන දෙපාරක් හිතන එක හොඳයි තමයි."


රශිත පැවසුවේ සිය මිතුරාගේ උරහිස මිරිකා දමමිනි.


හිත බොහෝ සෙයින් ඔද්දල්ව යනුයේ ඒ රුව නොදුටු හෙයිනි. බිම්සරගේ මුහුණේ මලානික බව ඈත සිට නිරීක්ෂණය කරන්නට වූයේ තේජාය. කලදුටු තැන වල ඉහ ගැනීම වඩා සුදුසු හෙයින් ඇය අඩියට දෙකට ඔහුගේ යාබද පුටුවට ආවේ රශිත එහා මෙහා වන තුරු සිටය.


"අනේ..බිම්සර මට මේ ගාන තේරෙන්නෙ නෑ..කියාදෙන්නකෝ..."


පමණටත් වඩා ස්වරයේ ඇති හුරතලය බිම්සරගේ යටි හිතේ ඇති කලේ බෙහෙවින් තදබල නොරිස්සුමකි.එහෙත් පාඩම් සම්බන්ධ කාරණයක් හෙයින් ඔහු මුවින් නොබැන ඇයට ගණන කියාදෙන්නට ගත්තේය.


තේජා බිම්සරගේ අතමත සිය අත තැබුවේ නොසිතූ පරිද්දෙනි. සම්පූර්ණයෙන්ම ගණනට සිය මනස යොමාගෙන උන් හෙයින් බිම්සරට එක්වනම එය වැටහුණේද නැත.නමුත් ඇය එක්වනම සිය අත තදින් අල්ලාගනු දැනී බිම්සර තිගැස්සී ඇය දෙස බැලුවාය.


ඔහුගේ ඇසට හසුවුණේ ඇය නොව ඒ මොහොතේ පන්තියට පණිවුඩයක් රැගෙන ආ මෙත්මි සහ තාමරීවය. සිතාගන්නට නොහැකි තරමට විසල්වූ පොඩිත්තියගේ දෑස් කඳුලකින් පිරීයනු බිම්සර නොදුටුවා නොවේ. වහා තේජාගේ අත ගස්සා මෙන් ඉවතට හල බිම්සර අසුනෙන් නැගී පන්තිකාමරයෙන් ද පිටව ගියේය. 


ආයාසයෙන් ඇස පිරෙන කඳුල වාවාගන්නා පොඩිත්තිය තේජාගේ කපටි ඇසටද ඉබේම හසුවිය.ඇයට නැගුණේ ජයග්‍රාහී සිනහවකි.


එහෙනම් මෙයයි කෙනා.එක ගලෙන් කුරුල්ලො දෙන්නෙක් වට්ටගන්න මේ තේජාට පුලුවන් වුණා එහෙනම්.


යටි සිතෙන් සිනාවෙමින් අසුනෙන් නැගී උන් තේජා මෙත්මිගේ ගමන ඉදිරිපසින් අහුරාගෙනම ඉඳගත්තාය


"මොකෝ නන්ගිලා මේ පැත්තේ ආ.."


තේජාගේ ස්වරය කණට යවුලකින් අනින්නාක් බඳු වුවද මෙත්මි හඬ අවදිකලේ සෙමිනි. 


"අපේ සෙක්ශනල් හෙඩ් මැඩම් බිම්සර අයියට එන්න කියන්න කිව්වා."


තේජා ඇයගේ මුහුණටම එබුණේ වියරු සිනහවක් මවාගනිමිනි.


"ආ...ඇච්චද නන්ගි..එතකොට ඕක කියන්න එන්න වෙන කිසිමකෙනෙක් වෙන උන්නෙ නැද්ද තමුසෙලාගෙ පන්තියෙ. මේ..."


තේජා මෙත්මිගේ මුහුණටම දබරැඟිල්ල සොලවමින් කතාකලේ ඉන්පසුවය.


"තමන් ඇඟිල්ලේ තරමට ඉදිමෙනවා හරිද ? ඔය හිතේ බිම්සර ගැන මොකක් හරි තියේ නම් දැන්ම මේ දැන්ම ඒක අයින් කරගන්නවා. බිම්සර මගේ...තේරුනාද? කාගෙද ?"


තේජා අතවූ පෑනෙන් මෙත්මිගේ නිකට එසෙව්වාය. ඒ ඇස් වල කඳුලු  විසිරෙන්න පටන් ගෙනය.


"අ...ක්....කා..ගෙ"


"හ්ම් යනවා දැන්..මම බිම්සරට පණිවිඩේ දෙන්නම්..ආයෙ එහෙම මේ පලාතක එන්නෙ නෑ තේරුණාද ?"


කෙල්ලන් දෙන්නා පැන දිව්වේ හිතාගන්නටත් බැරිවේගයකිනි.


පන්තියෙන් එලියට දිව යන කෙල්ලන් දෙන්නා රශිතගේ ඇඟේ හැපී මෙන් දිවයනු දැක ඔහු පන්ති කාමරයට ආවේ විමතියෙනි. කිසිවක් නොවූ සේ අසුනට ඇදීයන තේජා ඔහුගේ නෙතට හසුවූයේ ඒ මොහොතේය.රශිත ඇස් කරකවා බැලුවේ බිම්සර ඉන්නවාද කියාය.ඔහු පේන්නටද නැත. කුමක් හෝ ගිනිගෙඩියක් මෙතන පත්තු වී ඇත.රශිත ආ වේගයෙන් හැරී පන්තියෙන් පිටට දිව ආවේය.


බිම්සර උන්නේ අරලියාගස් යායේ කෙලවරක ගසකට හේත්තු වීය. ඔහුගේ ඇස් රතු වී ඇත. 


"මචන් මොකක්ද උනේ?"


රශිත හතිහලමින් ඇසුවේ බිම්සරගෙනි.ඔහු කිසිවක් නොකියා අත වැරෙන් මිටමොලවා අරලියා ගසකට ගැසුවේය.


"අර ප... බැ...ඔක්කොම කෑවා."


රශිත සිදුවූ සියල්ල අසා උන්නේ දැඩි කෝපයකිනි. බිම්සර එතැනින් ආවාට පසු සිදුවන්නට ඇත්තේ කුමක්වුවත් එය යහපත් එකක් නම් නොවේ.රශිත කල්පනා කලේ බිම්සරගේ අතකින් අල්ලාගනිමිනි.


"උඹ පොඩ්ඩක් කලබල නොවී හිටපන් ..මම ඒ පන්තිය පැත්තට ගිහින් එන්නම්.උඹ එන්න එපා."


රශිත බිම්සර වෙතින් මෑත්ව ආවේය. මේ වනවිට එකොලහ වසරට මාරුවී උන් ඔවුන්ගේ පන්තිය වෙත රශිත ගියේ බෝ ගස වටා ඇති මාවතෙන් හැරෙමිනි.


සිතුවා හරිය. එකොලහේ ඩී පන්තියම එක කාලගෝට්ටියකි. කෙල්ලන් සියල්ල එක තැනක වටවීය. කොල්ලන් ආරවුලකට අර අඳින්නා සේය.


"ආ රශිත අයියා ඔයා ආව එක හොඳයි. මොනවද අයියා මේ බලුවැඩ. අපේ කෙල්ලෙක්ට ඔයාලගෙ පන්තියෙ අක්කා කෙනෙක් පාට් දාල."


උස මහත කොල්ලෙක් රශිත අසලට ආවේය . 


"මොකක්ද මල්ලි කේස් එක?"


රශිත ඇසුවේ කිසිත් නොදන්නා පරිද්දෙනි. මේ ආරවුල අවසානයේ කොතනක් දක්වා යනු ඇත්දැයි සිතාගන්නට නොහැක.


"තාමරී මෙහෙ එනවා.වෙච්ච දේ කියනවකො."


අර පිරිමි ලමයා ගේ හඬට එතැනට ආවේ තාමරීය.


තාමරී සිදුවූ දේ පැවසුවේ කම්පනයෙනි.


"අනේ අයියේ අපිටම සෙක්ශනල් හෙඩ් මැඩම් කතාකරල කිව්ව නිසයි අපි එහෙට ආවේ. මේ කෙල්ලගේ කිසි වැරැද්දක් නැතුව ඒ අක්කා මහ කැත විදියට බැන්නෙ."


"අයියෙ ඔයාල ඔයාලගෙ අයව හදාගන්න.වෙන කෙල්ලෙක් නම් කමක් නෑ මෙත්මි කියන්නෙ අපේ පන්තියටම ඉන්න කිසිම ප්‍රශ්නයක් මෙච්චර කාලෙකට හදාගත්තෙ නැති අහිංසක කෙල්ලෙක්.අඩුගානෙ ඒකිට අපේ කොල්ලෙක්වත් වචනයක් කියන්නෙ නෑ.ඒනිසා ප්ලීස් අයියෙ ආයෙ මෙහෙම දේවල් වෙන්න දෙන්නනම් එපා, මොකද එහෙම උනොත් අපේ කොල්ලොත් නිකම් ඉන්න එකක් නැහැ."


ඔහු රශිතට පැවසුවේ දැඩි හඬිනි. රශිත ඒ වදන්  වල වූ සහෝදර ප්‍රේමය මැනවින් වටහාගත්තේය. 


"සොරි මචන් මල්ලි..මම වගකීම ගන්නව.මේක ඇදන් නොයා ඉම්මු. මේකෙන් එහෙම වුනොත් හොඳ නැතිවෙන්නෙ මේ නංගිටමනෙ."


රශිත ඔහුගෙන් සමුගෙන පන්තියට ආවේ බලවත් කේන්තියෙනි.


ඒ මොහොත වන විට බිම්සරද පන්තියට පැමිණෙමින් සිටියේය. රශිත බිම්සරද අතින් ඇදගෙන තේජාගේ මේසය වෙත ගියේය.


"තේජා මොකක්ද තමුසෙ අර කල බලු වැඩේ?"


රශිත ඇසුවේ කෝපයෙනි.


"මං මොකක්ද කලෙ?"


තේජා ඇසුවේ සිනාවෙමිනි. 


"අර එකොලහේ කෙල්ලෙක්ට බැනල තියෙන්නෙ."


රශිත ඇසුවේය.


"ඉතින් ඔයාට ඇති ප්‍රශ්නෙ මොකක්ද මම කොහෙවත් යන හිඟන කෙල්ලෙක්ට බැන්නම.?"


තේජාගේ කට කැඩෙන්නට පහරක් ගසන්නට රශිතට සිතුණි.


"ප්‍රශ්නෙ ද ..ඔව් ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ මට..?"


බිම්සර පෙරට ආවේ එසේ කියමිනි. රිද්මා මේ සියල්ල අසා හිඳ පෙරට ආවාය.


"තමුසෙ මොකක් හරි මං ගැන හිතේ තියන් ඉන්නව නම් ඒක මේ කපේදි වෙන්නෙ නෑ කියල මතක තියාගන්නව තේජා. මම මෙච්චර කලුත් තමුන්ට හොඳින් කිව්වා ඒක."


බිම්සර පැවසුවේ කෝපයෙන් වෙවුලමිනි.


"ඒ වගේම බිම්සර මෙන්න මේකත් මතක තියන් ඉන්නවා. තමුන් මට නොලැබෙනව නම් මේකෙ වෙන එකියෙක්ටවත් ලැබෙන්න මම ඉඩ තියන්නෙත් නෑ,තමුන් දන්නවද ඔය තමුන් වහ වැටිලා ඉන්න හිඟන්නි ඉන්නෙත් අපෙ තාත්තට අයිති කුලීගේක කියල.මට එක වචනයයි කියන්න තියෙන්නෙ .,ඕකුන් පවුලම පාරෙ හෙට වෙද්දි. අන්න ඒ නිසා පරෙස්සමින් ඉන්නවා හරිද?"


තේජාගේ කතාව අප්‍රසන්න බවේ උපරිමයටම විත් තිබුණි.


බිම්සර අත මිටමොලවා ඩෙස්කුවට පහරක් ගසා එතැනින් පිටව යනු දුටු තේජා මහ හඬින් හිනැහුණාය.


"ඉවසපන් බං අණක් ගුණක් නැති මේ වගේ එවුන් එක්ක හැප්පෙන්න ඒ කෙල්ලට බෑ. අපි ටිකක් ඉවසමු."


රශිත පැවසුවේ බිම්සරගේ අතකින් අල්ලාගෙනය.


"මට ඒ කෙල්ලට කතාකරන්න විදියක් සලස්සල දීපන් රෙශිතයා, එකම එක දවසක්. ඉන් පස්සෙ ආයේ මම ඒකි ඉගන ගෙන ඉවරවෙනකල් ඒ දිහාවත් නොබලාම ඉන්නම්."


බිම්සර සිය මිතුරාගෙන් ඇයදීය.


"හිටපන්කො ඉවසලා මම ප්ලෑනක් ගහන්නම් කොහොම හරි."


රශිත පැවසුවේ කල්පනාවේ යෙදෙමිනි.

**********************************************************************************

මෙත්මි උන්නේ කම්පනයකට ලක්වය. ඒ කම්පනය ඇතිවූයේ තේජා අක්කාගේ බැනවැදීමට පෙරාතුවය. 


බිම්සර දිනපතා පන්තියට ඒම එක් දිනක වැලකුණු පසු මෙත්මිට දැනුණේ මහත් කාන්සියකි. වදනකින් නොකීවද බිම්සර තමා වෙත පානා සැලකිල්ලට , ඒ ඇස් බැල්මවලට, සිනාවට තමාද බොහෝ සෙයින් නතුව තිබුණි.ඉදින් ඒ කාන්සියෙන් ඉන්නා විටය අංශප්‍රධාන ගුරුමෑණියන් ගේ පණිවුඩය රැගෙන බිම්සර සොයා යන්නට සිදුවූයේ.


එකම එක වතාවක් ඒ ඇස්බැල්ම ලබන්නට මිසක අන් කිසිවක් තමාට අවශ්‍ය නොවීය. එහෙත් පන්තිකාමරයේ දොර අසලදී තමා දුටුවේ සිතම කඩාවට්ටන එකම දසුනකි. බිම්සර අයියා සිටින්නේ තේජා අක්කා සමගය. ඔහු පොතකට යොමුව ගත් නෙතින් සිටියි. තේජා අක්කා ඔහුගේ වතටම බරව සේ සිටියි.එක්වනම ඔහුගේ අත අල්ලාගත් තේජා අක්කා ඔහු වතට තවත් නැඹුරු වනු මෙත්මි බලාඋන්නේ ඔහු තමාහට මේ දක්වා මේ කල රැවටීම ගැන කම්පා වෙමිනි.


තිගැස්සී මෙන් හිස ඔසවා බැලූ බිම්සර අයියා කිසිවක්ම නොකියා පන්තියෙන් පිටව යනුද ඉන්පසු තේජා අක්කාගේ දැඩි වදන් ප්‍රහාරයට ලක්වන්නට සිදුවනුද මෙත්මිට දරාගන්නට නොහැකි විය.


කෙතෙක් පන්තියේ සගයන් ඇය අස්වසන්නට තැත් කලද මෙත්මි හඬා වැටුනේ තමා ගැනම උපන් වේදනාවෙනි. කුලුඳුලේම සිත පෑරෙන්නට වූයේ අනපේක්ෂිත වූ මෙවන් කාරණයකිනි. පාසල නිමවී නිවෙසට ආ පසු මෙත්මිට දැඩිලෙස උණ ගත්තේ එය දරාගන්නට නොහැකිවූවක් හෙයිනි. 


දින ගණනාවක් මෙත්මි පාසලට නොපැමිණීම බිම්සරට කුතුහලයක් ඇතිකරන්නාක් වුවද ඒ සම්බන්ධයෙන් ඔහුට කරගන්නට කිසිවක්ම නොවීය. ඉතින් ඉතිරිව ඇත්තේ බලාසිටීම පමණි.


පෞද්ගලික පන්තිය අවසන්ව බස් නැවතුම්පලට විත් බසය එනතුරු බලාඉන්නා බිම්සරට තාමරී හමුවූයේ එවන් දිනකය.


"නංගි..පොඩ්ඩක් කතාකරන්න පුලුවන්ද?" 


බිම්සර ඇසුවේ වරදකාරී හඬකිනි.


"ඇයි අයියෙ?"


තාමරීගේ හඬ පවා නොරිස්සුම් විය.


"ඇයි මෙත්මි ඉස්කෝලෙ නො එන්නෙ?"


බිම්සර ඇසුවේ ඈත කොහේදෝ දිසාවකට නෙත් යොමා ගෙනය.


"ඒ කෙල්ලට ආයෙ ඉස්කෝලෙ එන්න ඉඩ තිබ්බද අයියෙ ඔයාල. ඔයාල ඔක්කොම එකතුවෙලා සෙල්ලම් කලේ ඒ අසරණීගෙ හිත එක්කනේ."


තාමරී පැවසුවේ කේන්තියට වඩා වේදනාවෙනි.


"ඔයාලා හිතනවට වඩා වෙනස් දෙයක් එදා එතන උනේ. නමුත් මට ඒ සිද්ධිය ගැන හරිම අවුල්."


බිම්සර පැවසුවේ තාමරීගේ කෝපය ගැන වටහාගනිමිනි.


බිම්සර විසින් පැහැදිළි කරනු ලදුව තාමරී සිද්ධියේ අගමුල වටහා ගත්තාය.ඉදින් මේ කාරණය මෙත්මිට පැවසිය යුතුය. ඇයගේ සිත පෑරුන තරමක් දන්නේ තමාමිස අන්කවරෙක්ද ?


පන්තිය නිමාවී එන අතරේ මෙත්මි හමුවන්නට තාමරී ඇයගේ නිවහනට ගොඩ වැදුණේ එබැවිනි. තාමරි හමුවට ආවද මෙත්මිගේ මුලු මුහුණම හේ බා ගොසිනි.


මෙත්මිගේ අතින් අල්ලාගත් තාමරී ඇයව මිදුලේ කුඩා බංකුව වෙත කැඳවාගෙන ආවේ සිදුවූ සියල්ල පවසමිනි.


නමුත් සිතූ තරම් ඒ මුහුණේ එළියක් වැටුණේ නැත.


"ඕවා ගැන එච්චර හිතලා වැඩක් නෑ තාමරී. අනෙක මම කලබල වෙන්නෙ මොකටද බිම්සර අයියා මගෙ කවුරුවත් නෙවෙයිනේ.එයාලා ටයිම් පාස් කරන්න මං වගේ කෙනෙක් තෝරාගත්තු එකයි මට දුක."


මෙත්මිගේ හිතේ වූ තුවාලය හොඳ කරන්නට නම් ලෙහෙසි පහසු නොවනු ඇති බව තාමරීට වැටහුණි.ඇය සුසුමක් හෙලා නිහඬ වූයේ එහෙයිනි.


"තේජා අක්කා මට කල තර්ජනයට යටින් හුඟාක් දේ තියනවා තාමරී.කොටින්ම එයාට හෙට උදේ වෙද්දි අපිව මේ ගෙදරින් පාරට වුණත් දාන්න පුලුවන්. මට අම්මයි නංගියි තරම් මොනවද වෙන වටින්නේ තාමරී."


ජීවිතයේ අසරණ භාවය ඉතින් කෙතරම්ම ඛේදනීයද ? තාමරී නිහඬවම ආපසු හැරී ආවේ බෙහෙවින්ම බරවූ සිතිනි.


"තාමරී නංගි...මේ සිද්ද වෙච්ච ඔක්කොම දේවල් අපි දැනගෙනත් මේ දෙන්නා විරසක වෙලා ඉන්න එකවත් අපි හරිගැස්සුවොත් හොඳ නැද්ද? අර යකා විභාගෙට මාසයක් තියාගෙනත් කෙලින්නෙම පිස්සු. මුන් දෙන්නට පොඩ්ඩක් කතාකරන්න ඉඩක් හොයල දෙන්න ක්‍රමයක් නැද්ද ?"


රශිත ඇසුවේ ඔවුන්ගේ හමුවේදී ඉවත බලා මගහැරයන මෙත්මි දෙස බලමිනි.


ඉන්පසු පාසල් ආවද මෙත්මි උන්නේම මුලුගැන්වීය. බිම්සර අහම්බයකින් දකිනා විටෙක පවා මෙත්මි ඉවතට සැඟව යාම ඔහුට ඇතිකලේ ඉමහත් පීඩනයකි.


"මේක කරන්න බෑ බං , අපරාධ කාරයෙක්ට වුණත් නිදහසට කාරණා කියන්න අවස්ථාවක් දෙනවා. උඹට බැරිද මට මෙත්මි එක්ක කතා කරන්න වෙලාවක් හොයල දෙන්න." 


බිම්සර ඇසුවේ රශිතගෙනි. 


"පොඩ්ඩක් හිටපන් අපි පොඩි ප්ලෑන් එකක් ගහල තියෙන්නෙ."


රශිත කල්පනාවෙන් පැවසීය.


සිද්ධියේ අගමුල සියල්ල වටහාගෙන උන් තාමරී රශිත සමගින් සැලසුම් කලේ මේ දෙදෙනා මුණගස්වා කතාබහ කරන්නට අවස්ථාව ලබා දෙන්නටය.


"මෙත්මි මට ගම්පහට යන්න ඕනෙ පොඩි වැඩ වගයකට. පුලුවන්ද සෙනසුරාදා එන්න මා එක්ක ගිහින් එන්න."


තාමරී ඇසුවේ පාසල් ඇරී නිවසට යන අතරමගදීය.


"මම අම්මට කියල එන්නම්, අම්මා ඔයාගෙ වැඩකට යන්න නම් එපා කියන්නෙ නෑනෙ."


මෙත්මි පැවසුවේ අහිංසකව සිනාසෙමිනි. කෙතෙක් වයසින් වැඩුණද අම්මාගේ අනුදැනුම නොමැතිව මෙත්මි කිසිම ගමනක් යන්නට පෙලඹුනේ නැත.අම්මා තමන් සම්බන්ධයෙන් තබා ඇති විශ්වාසය කඩන්නට මෙත්මිගේ සිතක වත් නොතිබුණි.


සෙනසුරාදා ගම්පහ යන්නට බසයට ගොඩ වූ යෙහෙළියන් පැයකට නොඅඩු කාලයක් බස් ගමනේ යෙදුනේ සිනහවෙන් සහ කතාබහෙනි . වැරදීමකින් හෝ බිම්සර සම්බන්ධව වචනයක් හෝ පවසන්නට තාමරී වගබලා ගත්තේ මෙත්මිගේ සිතට කරදරයක් නොවන්නටය.


නගරය පුරා රෙදි කඩසාප්පු කිහිපයක ඇවිදීමෙන් අනතුරුව තාමරීගේ යෝජනාවකට අනුව දෙදෙනා පිවිසුණේ කුඩා අවන්හලකටය.


"අම්මේ මගෙ නම් දිව ගිලෙන්න එන්නෙ. මොනව හරි කාලා බීම බොමුද?"


තාමරී ඇසුවේ අසල වූ පුටුවකට බෑග සියල්ලම දමා ඉඳගනිමිනි.


එම කුඩා අවන්හල සෙනග එතරම් ගැවසෙන්නක් නොවූ අතර හිමිකාර යුවතිය එම අවන්හල සුන්දරව පවත්වාගෙන ගියාය. කෙටිකෑම කිහිපයක් ද පළතුරු යුෂ බඳුන් දෙකක්ද ඇනවුම් කල තාමරී ,මෙත්මි සමගින් මිලදී ගත් රෙදිපිළි බලන්නට වූවාය.


"අපිත් මේ කිට්ටුවෙන් වගේ වාඩිවුණාට කමක් නැද්ද දන්නෙ නෑ."


එක්වනම ඇසුණ හඬකින් හිස ඔසවා බැලූ යෙහෙළියන් දෙදෙනා කලබල වූයේ තමන් ඉදිරියේ ඉන්නා අය දුටුවිටය. රශිත ඉදිරියට වී සිනහසෙමින්ද ඔහු පිටුපසට වී බිම්සර ඉවත බලාගෙන සිනාසෙමින්ද එතැන වූහ. මෙත්මි බිම බලාගත්තේ දැනුණ අපහසුතාවටය.


"එන්න එන්න අයියලා කොහෙද මේ බෑරක්ද ?"


තාමරී ඇසුවේ පුරුදු සැහැල්ලු හඬිනි.


"පොඩි වැඩ වගයකට ආවා නංගි. ලබන මාසෙ ඉතින් ඒ ලෙවලුත්නෙ."රශිත පැවසුවේ අසල වූ අසුනක හිඳගනිමිනි.


ඉඩ තිබූ එකම අසුන වූයේ මෙත්මි අසල වූ අසුනයි. බිම්සර එහි ඉඳගනිත්ම මෙත්මි වහා නැගී උන්නාය.


"මෙතු.....ඉඳගන්න..මෙතන විකාර නොකර."


තාමරී තරවටු හඬින් පැවසුවාය.


"අනේ අපි යං..මට ගෙදර යන්න ඕන." 


මෙත්මි පැවසුවේ ඇසට උනා එන කඳුලු වලකා ගනිමිනි.


"චූටි.....මට කතාකරන්න ඕන විනාඩි පහකට. ඉන් පස්සෙ මම කිසිම කරදරයක් වෙන්නෙ නෑ ඔයාට."


බිම්සර මෙත්මිට අතින් අසුන දක්වා පැවසීය.මෙත්මි අසුනට කඩාවැටුණේ තාමරී ඇයගේ අතින් ඇද්ද හෙයිනි.


"වෛරක්කාරයො වගේ තරහාවල් පිරිමහන්න දෙයක් නෑනෙ දෙන්නට. කතාකරගන්න දෙයක් ඉක්මනින් කතාකරගනිල්ල. අපි දෙන්නා එහා මේසෙ ඉන්නම්."


රශිත සහ තාමරී නැගිට ඔබ්බෙන් වූ මේසය වෙතට ගියහ


"වෙච්ච ඔක්කොම දේවල් හරියට දැනගෙනත් ඇයි චූටි ඔයා මෙහෙම කරන්නේ."


බිම්සර ඇසුවේ මෙත්මිගේ දෑසට එබෙමිනි. මෙත්මි ඇසට පිරෙන කඳුලු වලකාගන්නට තැත් නොකලාය. 


"අඬන්න නෙවෙයි මං කිව්වෙ. මේ හැමදේම අද නොකිව්වොත් මට ලබන මාසෙ ඒලෙවල් වලින් ලයිට් කණු ටිකක් අරන් යන්න තමයි වෙන්නෙ. ඒ නිසා ප්‍රශ්නයක් තියේ නම් අපි දැන්ම විසඳගම්මු."


බිම්සරගේ හඬ ගැඹුරු එහෙත් මෘදු ස්වරයකින් ගලාආවේය.


"මේ අහන්න , මං ඔයාට වරදක් කරල තියනව කියල ඔයාට හිතෙනවද ? අන්න ඒකට මට උත්තර දෙන්නකො ඉස්සෙල්ලම."


බිම්සර පැවසුවේ මෙත්මිගේ වතට තවත් එබෙමිනි.මෙත්මි කිසිවක් නොකියා හිස දෙපසට වැනුවාය.


"තේජා ඔයාට කිව්ව දේවල් මම දන්නවා චූටි. ඒත් ඒ ඔක්කොම ඇත්ත නෙවෙයි කියල ඔයා දන්නව නේද?" 


බිම්සර යළි ඇසුවේය.


"ඔව්...ඒත් අයියේ තේජා අක්කා මට මං කවුද කියලා තදින්ම කියල දුන්නා.ඔයා දිහා බැලුවොත් හරි හෙට මමයි අම්මයි නංගියි මහපාරෙ ඉන්න බවත් එයා මට කිව්වා."


මෙත්මි ආයාසයෙන් හඬ අවදිකලාය.


"මට තේරෙනව...මෙතනදි අන්න ඒ කාරණය නිසාම මාත් අසරණයි. ඔයාලට හයියක් වෙන්න මටවත් තාම බෑ. ඒ නිසාම මාත් මෙහෙම අයිනකට වෙලා ඉන්නෙ.එහෙමයි කියන්නේ මම ඔයා ගැන ......"


බිම්සර මොහොතකට කතාව නැවැත්වීය.


මෙත්මිගේ දෑස් විසල්වී ගොස් ඇති ආකාරය දුටුවිට බිම්සරට සිනාගියේය.


"ඔහොම බලන්න එපා බං.. මට කියන්න ගිය දේත් අමතක උනා."


බිම්සර සෙමින් ඇයගේ හිසට අතින් ඇන්නේය. ජීවිතයම බරක්ව ගිය කෙල්ලකට ආදරයද බරක් නොවිය යුතුය. ඔහු එය තරව සිතාගෙන උන්නේය.


මෙත්මිගේ මුහුණේ දවසේ ප්‍රථම වතාවට සිනහවක් ඇතිවගියේය.


"හිනාවෙලා ඉන්නවා . එතකොට කොච්චර ලස්සනද?"


බිම්සර මෙත්මි දෙස බැලුවේ සෙනෙහසැති දෑසිනි.


"ලබන මාසෙ ඒ ලෙවල් වෙනකල් අපි ඉස්කෝලෙ එන්නෙ නෑ එච්චර. ඉතින් ඒ නිසා නිදහසේ ඉන්න පුලුවන් ඔයාට. මම මේ හම්බවෙන්න ආවෙත් ඔයාට කතාකරලම යන්න. ඒලෙවල් ඉවර වෙලා මම ගමේ යනවා."


බිම්සර පැවසුවේ ඈත කොහෙදෝ බලාගෙනය. මෙත්මිගේ සිතේ කීරිගැහෙන වේදනාවක් බඳු හැඟීමක් ඇතිවුණි.


"අයියා..එ..එතකොට දිගටම ඉන්නෙ එහෙද ?"


මෙත්මි ඇසුවේ මුමුණන්නාක් බඳු ස්වරයෙනි


"ඔව් මෙහෙ උන්නා කියලත් ඇති වැඩක් නෑනෙ. මේ එක එක බටු ඇට කෙල්ලන්ගේ ගෑස් බලනව හැරෙන්න."


බිම්සර හොරැහින් මෙන් මෙත්මි දෙස බලමින් පැවසීය. ආයෙමත් ඒ ඇස් වලට කඳුලක් පුරා ආවේය.


"ඕකනෙ බැරි වචනයක් එහෙමෙහෙ වෙන්න බෑ ටැප් එක ඇරගන්නව.මම ගිහින් මෙහෙ එන්නත් ඉතින් හේතුවක් ගෙවල්වලට කියන්න එපායැ."


"චූටි...තමුසෙ තාම පොඩියි. මට ඒ නිසා හැම එකම කියන්න බෑ. ඒත් පරෙස්සමින් ඉන්නවා හරිද ?" 


බිම්සර මෙත්මිගේ ඇඟිල්ලකින් අල්ලාගත්තේ සෙමිනි.අනපේක්ෂිත ඒ ස්පර්ශය මෙත්මි තිගස්සවාලූවේය.වහ වහා අත ඔහු වෙතින් ඇදගත් ඇයගේ රතුව ගිය වත දෙස බලාගෙනම බිම්සර සිනාවූවේය.


"මං කවදහරි  එනකල් පරෙස්සමින් ඉන්නව හරිද ?"


බිම්සර මෙත්මිගේ හිසකේ  අවුල් කොට දමා හිනැහෙන්නට තැත් දැරුවේය. 


අතකින් අල්ලාගන්නට, සෙමින් ළයට තුරුලු කොට ගෙන කොපුලක සිපුමක් තබන්නට ඒ ඉලන්දාරි හිතටද අවැසිවී තිබුණද වදනකින් හෝ ආදරය පවසාගන්නට නොහැකිව ඔහු බලාඋන්නේය.


"පරෙස්සමින් යන්න දෙන්නම." 


බිම්සර ඇයට සමුදෙමින් පැවසුවේය. මෙත්මි රතුව ගිය දෑසින් ඔහු දෙස මොහොතක් බලාඉඳ ආපසු හැරුනාය.


********************************************************************************


(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

හමුවෙමු යළිත් ...ආදරයෙන්

මම 


( විසිරි 🧡)

Wednesday, August 25, 2021

06. හයවෙනි කොටස -( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)





විසිරි සිහින: 05. පස්වෙනි කොටස (ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්) 

"අක්කා වාට්ටුවට දමල අම්මේ" 

තාමරීගේ ඇමතුමක් ලද විගස ප්‍රමුදිතා කෑගැසුවේ සතුට දරාගන්නට නොහැකිවය.දෛවය කෙතෙක් කුරිරු වුවද එය අම්මා සහ තමා වෙතින් අක්කා උදුරාගන්නට තරම්ම අසාධාරණ වී නැත.

"ඉක්මනට ඇඳ ගන්න අම්මෙ අපි යං ඉස්පිරිතාලෙට.ලෙඩ්ඩු බලන වෙලාව නොවුනට කමක් නැහැ.තාමරී අක්කනෙ එන්න කිව්වේ."

ප්‍රමුදිතා අම්මාව හදිසි කළේද නොඉවසිල්ලෙනි.වහ වහා රෝහලට යන්නට සූදානම් වූ දෙදෙනාව රෝහල වෙත ඇරලුවේද අසල්වාසී ත්‍රීරෝද රථ හිමියෙකි.

"අපේ ත්‍රීවීල් පාක් එකේම කීදෙනෙක් මේකෙන් නැතිවුනාද? තුවාල වුණාද ? කුසුමක්කේ ඒ අතින් කෙල්ල ගොඩ ආවා කියන එකම ඇති."

ඔහු රෝහලට ඔවුන් ඇරලවා මුදල්වත් නොගෙනම පිටවගියේය.මේ මිනිස්සු එහෙමය. දුකේදීත් සැපේදීත් එකාවන්ව සිටින්නෝය.

"ඔයාලව එක්ක එන්න කියල කිව්වෙ අපෙ ලොකු ඩොක්ටර් . දැන් අක්කා ඉන්නෙ අපෙ වෝඩ් එකේ.යමු ඉක්මනින් " 

තාමරී පය ඉක්මන් කලේ වාට්ටුවට යාමටය.ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා හමුවී සුලෝචනා ගැන අවශ්‍ය කරුණු කාරණා මේ දෙදෙනාට පහදාදීම ඇයට අවශ්‍ය විය.එය තමා අතින් කියවෙනවාට වඩා ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා වෙතින් පැවසීම වඩාත් උචිතය. 

තිරරෙදි වලින් වටකළ සයනයේ වැතිර ඉන්නා සුලෝචනා දුටුවිට අම්මාගේ ඉකිය හැඬුමකට පරිවර්තනය විය.හදේ සිරව තිබූ වේදනාවන් වක්කඩක් කැඩුවාක් සේ දෝරේ ගලායන්නට විය.

"අනේ අම්මෙ මේ වාට්ටුවක කෑගහල ඔහොම අඬන්න එපා."

ප්‍රමුදිතා අම්මාට කෙඳිරුවේ ඇයව වත්තන් කොට ගනිමිනි. වාට්ටුවේ අය මේ හඬින් හිස් ඔසවා බලනා අන්දමට ප්‍රමුදිතා බියවූවාය.

"අම්මාට අඬන්න දෙන්න දරුවො.තමන්ගෙ දරුවෙක් මෙහෙම ඉන්නව දැකම මොන අම්මාටද අඬන්නැතුව ඉන්න කියන්න පුළුවන්" 

ප්‍රධාන හෙද නිලධාරිනිය ප්‍රමුදිතා ට පැවසුවේ අම්මාට ඉඳගන්නට පුටුවක්ද ළංකරමිනි.

"හැබැයි ඉතින් ඔය දෙන්නට ඉස්සරහට අක්කා ගොඩගන්න සෑහෙන දෙයක් කරන්න වෙනව.ඒකට නම් අඬ අඬ හූල්ලල බෑ."

ඇය අවධාරණය කරමින් පිටවගියේ ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා හට එතුළට එන්නට ඉඩ සලසමිනි.

"කොහොමද තාමරී අපෙ මේ කෙල්ලට.තාම නිදිද?" 

ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා සුලෝචනාගේ කම්මුලකට සෙමින් තට්ටු කලේය.ඉතා අපහසුවෙන් ඇස් පියන් විවර කල සුලෝචනා යළි ඇස් වසා ගත්තාය.

"සුලෝචනා ඔයාට මාව ඇහෙනවද ?"

ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා ඇයගේ අසලට වී කතාකලේය.යාන්තමින් ඇස් පියන් විවර කරමින් ප්‍රතිචාර දක්වන සුලෝචනා වෙතට අම්මාව කැඳවූයේ ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා විසිනි.

"අම්මේ අඬන්නෙ නැතුව දුවට පොඩ්ඩක් කතාකරන්න බලන්නකො."

ඔහු මඳක් ඉවත්වූයේ අම්මාට ඉඩදෙමිනි.

"මගෙ ලොක්කියේ...රත්තරන් පුතේ..."

අම්මා ඉකිය වලකාගනිමින් සුලෝචනා ගේ හිස අතගාමින් කතාකලාය.අම්මාගේ හඬට සුලෝචනා ගේ ප්‍රතිචාර මනාව ලැබිණි.ඇයගේ වැසුණ ඇස් අතරින් කඳුළක් ගලාගියේය.

"එයා රිකවර් වේවි.රෙස්ට් එක ඕන නිසා අම්මල ටිකක් ඉඳල දැන් යන්න.නිතරම හැමෝම එන්න එපා.ඔය දෙන්නාට විතරක් ලෙඩා බලන්න අපි පර්මිෂන් දෙන්නෙ."

වෛද්‍යවරයා පිටව ගියේ ඇඳ ඉහපතේ සටහනක් තබමිනි.හිත් වලට සැනසුම් සුසුමක් හෙලුණේ එවදන් අසාය.

*********************************************************************************************************

විශේෂ විමර්ශනයන් කවදා කෙසේ අවසන් වේදැයි සිතාගන්නට නොහැක.අතුබෙදී ඇති කුමන්ත්‍රණ ජාලයක සියල්ලෝම සිරව ඇතිසේය.බිම්සර ද සිය කණ්ඩායම සමග රජයේ අණපරිදි ප්‍රදේශය පුරා මෙහෙයුම් වල නිරත වූවේය.එහෙත් සියල්ලෙන්ම මිදී හුදෙකලා වෙන මොහොතක බිම්සරගේ කල්පනාබරිත බව රත්නායක නිරීක්ෂණය කලේය.ඔහු සිටින්නේ කම්පනයක සේයා ඇතිවය.එහෙත් එබඳු  ප්‍රශ්න කිරීම් වලට රාජකාරි මට්ටමෙන් ඉඩක් ඇත්තේම නැත.

" මේ කිට්ටුව මම අඳුනන අංකල් කෙනෙක්ගෙ ගෙදරක් තියනව.අද යනගමන් එහෙට ගිහින් යං."

හවස කලින් වැඩකටයුතු ඉවර කළ පසු බිම්සර පැවසීය.රත්නායක ජීප් රථයට නැගුණේ යායුතු දිසාව ගැන අසාදැනගෙනය.

පල්ලිය පිටුපස පාරේ සැතපුමක් දෙකක් පමණ ගිය විට නිස්කලංක වටපිටාවක වූ පොල්වත්තකට ජීප් රථය හැරවුණේ බිම්සරගේ අනුදැනුමෙනි.පොල්වත්ත මැදින් ඇති පාරේ කෙලවර පැරණි තාලයට සැදූ නිවෙසකි.එය වටා ෆාම් ගස් වවා තිබුණි.පොල්වත්තේ තැනින් තැන යටිතල බෝග ලෙස අන්නාසිද ගම්මිරිස් වැල් ද වවා තිබුණි.

ජීප් රථ්යේ හඬට ආලින්දයට විත් බලා උන්නේ සුමනදාස අංකල්‍ ය.

"අනේ අනේ කොල්ලො , අපිව බලන්න එන්න බෝම්බම පත්තුවෙන්න උනා එහෙනම්."

සුමනදාස අංකල් බිම්සරගේ පිටට පහරක් ගසමින් සිනාවූයේ ය.බිම්සර සිනාවී බිමබලා ගත්තේය.ඉස්සරත් සුමනදාස අංකල් තමාහට කතාකලේ ඔහොම්මය.පිටට පහරක් ගසා හෝ උරහිස මිරිකා දමමිනි.

"එන්න එන්න ගෙට ඉතින් .ඔය මහත්තයත් එන්න."

රත්නායකටද ඇරයුම් කල සුමනදාස අංකල් ගේ ඇතුලට පිවිසියේය.

"සර් මම ජීප් එකේම ඉන්නම්.සර් කතාකරල එන්නකො."

රත්නායක පැවසූවේ නාඳුනන කතබහට වඩා ඒ පරිසරය ඔහුට විඳින්නට අවැසි වූ හෙයිනිහෙයිනි. අනෙක ඒ ඒ අයගේ පෞද්ගලික කතාබහට තමා තුන්වැන්නෙක්ව සිටිය නොයුතුය.

"මං ආපහු ලංකාවට ආවෙ ගිය අවුරුද්දෙ අංකල්.ඔපරේශන්ස් කාලෙ ඉවරවෙලා මම පකිස්තාන් ගියා ට්‍රේනින්. අවුරුදු ගාණක් උන්නෙ එහෙ.මේ හදිසියෙ මේකට වම හොස්පිට්ල් එකේදි මට නංගිව හම්බවුනේ."

බිම්සර පැවසුවේය.

"ඔව් ඔව් අපෙ රිද්මා එදාගෙට ගොඩවුනේම සුදු අයියා හම්බවුණා කියාගෙන.

ඒත් ටෙලිෆෝන් නොම්මරෙවත් ඉල්ලගන්න බැරිඋනා කියල කියව කියව උන්න."

සුමනදාස අංකල් බිම්සර සමග පැවසුවේ සිනාසෙමිනි.

"කෝ නංගි, ඇන්ටි එහෙම."

බිම්සර ඇසුවෙ නිවසේ ඇති අසාමාන්‍ය නිහැඬියාව හෙයිනි.

"අම්මයි දූයි සමාජසේවෙනෙ .තුවාල කාරයො වගයක් බලන්න ගියා අර ඒ පැත්තෙ.ඔය එන්නෙ කියනකොටම."

ජීප් රථය අසලින්ම නැවැත්වූ කාරයෙන් මුලින්ම බැස්සේ සුනිලා ඇන්ටීය.මොහොතක් විශ්මයෙන් මෙන් බලා උන් ඇය බිම්සර වැලඳගත්තේ අනේ පුතේ දැක්කකල් කියමිනි.

"අනේ අම්මලටත් පිස්සුනෙ.මේ අවුරුදු ගාණක් අපිව අමතක කරල දාපු පොරවල් බදාගෙන ඉඹින්නෙ."

රිද්මා ගෙතුළට යන්නට ගියේ බිම්සරට පහරක්ද ගසමිනි.

"ඉරිසියා කරන්න එපා හලෝ."

බිම්සර කීවේ හිනැහෙමිනි.

සුනිලා ඇන්ටී බිම්සරට තේ සාදන්නට කියා ගෙතුළට ගියාය.

රිද්මා මුහුණකට සෝදාගෙන යළි පිටතට ආවේ බිම්සර තේ පානය කරන අතරේය.

"මහත්තයා මහත්තයා"

මිදුල දෙසින් කවුරුන් හෝ හඬගසන හඬකින් සුමනදාස අංකල් නැගී උන්නේ "ඉන්න පුතා මම පොඩ්ඩක් බලල එන්නම්" කියමිනි.

"මේ ඕයි. එනවකො පොඩ්ඩක් වත්ත දිහාට යන්න."

රිද්මා වටපිට බලමින් පැවසුවාය.බිම්සර ඇය දෙස බැලුවේ කිමදැයි අසන්නාක් මෙනි.

"යංකො" 

රිද්මා ගෙතුළට එබී,

"අම්මේ මම සුදුඅයියා එක්ක වත්තට යනව ටිකක්"

කියා කෑගැසුවාය.

"ඕයි මම යුනිෆෝම් ඉන්නෙ."

බිම්සර එලියට යන්නට මැලිකලේය.

"මනමාලියෙක් බලන්න යන්න කතාකලෙ නෑ.තමුසෙට කාරණයක් කියන්න තියනව.ඕන්නම් එනව නැත්නම් ඉන්නව."

රිද්මා නොමනාපයෙන් හිස ගැස්සුවාය.

රිද්මාගේ හොරගල් ඇල්ලීම සැකසහිත වුවද ඒ කුමක් නිසාදැයි බිම්සරට හිතාගන්නටත් නොහැක.

"මොකෝ තමුසෙට කොල්ලෙක්වත් හරිගිහින් ද? ආපෝ ඇති යන්තම්."

බිම්සර නැගී උන්නේ හිනාවෙමිනි.කාලයකට පසු තමන්ගේම අය අතරට ආවාක් බඳු හැඟීමක් සිතට දැනේ.

පොල්වත්තේ මඳක් දුරට යනවිට බිම්සර නැවතී උන් පුංචිඅම්මලාගේ නිවස පෙනෙයි.ඒ නිවෙස යළි පිළිසකර කොට අලුතින් කවුරුන් හෝ පදිංචිව ඉන්නවාසේය.

"අරහෙ රෙන්ට් කරලද අලුතින්."

බිම්සර ඇසුවේ ඒ නිවස දෙස බලමිනි.

"ඔව් ගිය මාසෙ අලුතින් කට්ටියක් ආවේ.ඔය ගේ ගත්ත අය ඒක රෙන්ට් කරනවනෙ ඒ කාලෙ ඉඳන්ම."

රිද්මා පොල්වත්තේ ඇලව ගිය කජුගසේ අත්තක ඉඳගත්තාය.

"සුදු අයියේ ඉතින් කියනවකො තමුසෙ තාම බැන්දෙ නැත්ද."

රිද්මා ඇසුවේ කජු අත්තක් අල්ලාගෙන ඒ නිවස දෙස බලාඉන්නා බිම්සරගෙනි.

"දැන් තමුසෙ මාව මේ වත්තට එක්ක ආවෙ මගෙ කසාදයක් ගැන අහන්නද.?අනේ මේ සිඟිති වැඩකට ඇති එකක් කතාකරනවකො."

බිම්සර නුරුස්සනා හඬින් පැවසුවේය. අකමැතිම මාතෘකාවට රිද්මා ද පැමිණීම ඔහු කෝපගන්වන්නක් විය.

"ඕකනෙ බැරි තමුසෙල එක්ක.හොස්ස ළඟින් මැස්ස යන්න බෑ මල පැන්න ගමන්."

රිද්මා ගස්සමින් පැවසුවාය.

"හරි කමක් නෑ මේ අහනවකො.තමුසෙට මතකද අර ඉස්කෝලෙ ඒ ලෙවල් කාලෙ මැරෙන්න ගියා කෙල්ලෙක්ට. අර දහයෙ පන්තියෙ උන්න පොඩි එකියෙක්ට."

රිද්මාගේ හඬින් බිම්සර තිගැස්සී ගියේය.ඒ අතීතය තමන්ට අමතක කරන්නට හැකි නම් තමා මේ සා විඳවන්නේද ?

බිම්සර රිද්මා දෙස බැලුවේ කේන්තියෙනි.ඇය මේ යළි උලුප්පාලන්නේ අමතක කලා යැයි හිතන අතීතයකි.

"සිඟිති මේ ...කාලෙකට පස්සෙ මං මේ ආවේ ඔය පරණ කතා ආයෙ අවුස්සගන්න නෙවේ.තමුන් දන්නව ඒ මං මැරෙන්න ගිය කෙල්ල ගැන වගේම මම කොච්චර ඒ කෙල්ල ගැන වදවුනාද කියලත්.

ඒත් ඒක අහන්න කියන්න කලින් ජීවිතේ හැමදේම වෙනස් වෙච්ච හැටිත් ඔයා දන්නව.ඉතින් ඇයි මේ ..."

බිම්සර කෝපය මැඩගනිමින් කලකිරීම මුසු ස්වරයෙන් ඇසුවේ ය.

"ඒ ළමයා ඊයෙ බෝමබයට අහුවෙලා හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරල ඉන්නව සුදු අයියෙ."රිද්මා බිම්සරගේ මුහුණ දෙසම බලමින් පැවසුවාය .බිම්සර තිගැස්සී ගියේ ඉද්ද ගැසුවාසේය.

"මොකක් සිඟිති මොකක්.ඒ ...ඒ..එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද .එයා බුඩිස්ට්නෙ.අනික එයාල මෙහෙ උන්නෙ නෑ මම අර ගමන ගිහින් එද්දි.ඒක වෙන්නෙ කොහොමද?"

බිම්සර හිසකේ ඇදගත්තේය.

"ඒක ලොකු කතාවක්ලු සුදුඅයියා.ඒවා පස්සෙ හොයාගම්මු.අපි හොස්පිට්ල් යංද එයාව බලන්න."

රිද්මා ඇසුවේ කම්පනයකට ලක්ව මෙන් බලාඉන්නා බිම්සරගෙනි.ඔහු ඇස් ලාරතකට හැරෙමින් පවතී.

බිම්සරගේ ජිප්‍ රථය රිද්මාගේ මෝටර්රථය පසුපසින් රෝහලවෙත ධාවනය විය. රිද්මාට රෝහලට යාමේ හදිසි අවශ්‍යතාවයක් ඇතිබව මවුපියන්ට පවසා ඇය නික්ම යත්ම බිම්සරද ඔවුන්ගෙන් සමුගත්තේ නැවත දිනක එනබවට පොරොන්දු වෙමිනි.

රෝහල් බිමට ජීප් රථය හරවන්න යැයි රත්නායකට පැවසූ බිම්සර රිද්මා සමගින් රෝහල තුලට ඇවිද ආවේය.

වාට්ටු සංකීර්ණයක කොරිඩෝ අතරින් එහෙමෙහෙ ගමන්ගන්නා අය අතර බිම්සර ඇවිද ගියේ තිගැස්මෙන් යුතුවය.

අතීත මතක සිතේ තදින් වෙලී ඇහැර එද්දී බිම්සර සිය හිත පාලනය කොට ගත්තේ ආයාසයෙනි.රිද්මාද නිහඬවම ඔහුට සමාන්තරව ගමන් ගත්තාය.ඇයටද අතීතය සිහිවූයේ එකපෙලටය.

"සුදු අයිය චුට්ටක් ඉන්න.මම වෝඩ් එකෙ බලල එන්නම්."

රිද්මා වාට්ටුවේ දොර අසල ඔහු නවතා ඇතුලට ගියාය.හෙදියන් කිහිප දෙනෙක් සමග කතකරමින් මොහොතක් ගතකල ඇය යළි දොර අසලට විත් 

එන්න

කියා ඔහුට කතාකලේය.බිම්සර තිගැස්ම ළයේ දරාගෙනම වාට්ටුව වෙත ගියේය.

ඇය දැන් කුමන ආකාරයක ළඳක් වන්නට පුලුවන් ද? ඇය විවාහක වන්නටත් ඉඩ ඇත.දරුවන් සිටින්නටත් පුළුවන.කෙසේ වුව ඇය දකින්නට හිත නොඉවසුම් ය.

ස්ක්‍රීනයෙන් වටවු ඇඳක් අසලට ආ රිද්මා එතුළට ගියේ ඔහුටද එන ලෙස සන් කරමිනි.බිම්සර මොහොතක් පැකුලුනේය.රිද්මා ඔහුට යලි රවාබලා 

"එනවා..විකාර නොකර"

කීවේය.බිම්සර ස්ක්‍රීනය මෑත්කරමින් ඇඳ අසලට ආවේද ඔහුගේ දෑස් විමතියෙන් විසල් වූයේද එකමොහොතේය.

"මේ මේ එයා...".

බිම්සර රිද්මාගේ අත තදකොට අල්ලාගත්තේය.

"ඕයි මගෙ අත.රිදෙනව අතාරිනව..මොකෝ මේ?"

රිද්මා හොල්මනක් දුටුවා සේ බිරාන්තව ඉන්නා බිම්සරගෙන් ඇසුවේ අතද ගසාදමමිනි.

"මෙයාව ඊයෙ හොස්පිට්ල් ගෙනාවෙ මම. ශොප් එකක් කඩන්වැටිලා හිරවෙලා ඇතුළෙ උන්නෙ.මමමයි ගෙනාවෙ."

ඔහු රිද්මාට පැවසුවේ පියවුන දෑසින් සිටින්නී දෙසම බලාගෙනය.

ඒ මොහොතේ ලේ වැකී ගිය ඇයගේ මුහුණ ඔහුට හඳුනාගන්නටවත් ඉඩක් මොහොතක් නොවූ අයුරු ඔහුට සිහිවිය.

"ඇහ්....මදෑ....ඉතින් ඕයි අඳුනගත්තෙ නැද්ද?"

රිද්මා ඇසුවේ මේ අපූරු සිදුවීම ගැන ඇතිවූ සතුටිනි.

"ඒ උන්න හැටියට මේ වයසක ගෑනියෙක්ද අම්මෙක්ද කෙල්ලෙක්ද කියලවත් පෙනුන්නෑ .ලේ උතුරනව."

බිම්සර මොහොතක් ඇය අසලට ලංවිය.

පියවගිය නෙත් යට කලුගැසී ඇත.මුහුණම ඉදිමී ඇත.ඔහු කිසිවක්ම නොකියා ඇය අත මත සිය අත තැබීය.මොහොතකට ඒ අත ගැස්සුනාදැයි ඔහුට දැනී නොදැනී ගියේය.

බිම්සර සුසුමක් හෙලා ඇඳේ පාමුලට හේත්තුවී අත්බැඳගත්තේ පපුව හරහාය.

"රිද්මා අක්කී....ඔයා ආව කියල නර්ස්ලා කීවා."

තාමරී ස්ක්‍රීනය මෑත් කරමින් ඇතුලට ආවේ බිම්සර ගැන වගේ වගක් නැතිවය.ආ වේගයෙන්ම දෑත මුවට තබා ගත් ඇය "සොරි" කියා ඔහු දෙස එකමබැල්මක් හෙලිය.

"නංගා මෙයාව දන්නවද?"

බිම්සරව පෙන්නා රිද්මා ඇසුවාය.තාමරී මොහොතක් ඔහුදෙස බලාඋන්නේය.ඔහුද ඇය දෙස බලාඋන්නේ අඳුනාගන්නටය.මේ වසර දහයකට පමණ පසුය.සියල්ලන්ම වෙනස්ව ගොසිනි.

"මේ බිම්සර අයියා.මතකද දැන්වත්?"

රිද්මා ඇසුවෙ තාමරීගෙනි.ඇය ඔහු දෙස,  රිද්මා දෙස මෙන්ම සුලෝචනා දෙසද මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවාය.ඇය සිතෙත් විදුලි කෙටුවේ අතීතයයි.

"අනේ බිම්සර අයියා...අඳුනගන්නත් බෑ."තාමරී පැවසුවේ සිතට දැනුණ සතුටටමය.

"ඊයෙ කෙල්ලව අරන් ඇවිල්ල තියෙන්නෙ අයියා.ඒත් මේ කියනකල් ඒ සුලෝචනා කියල එයා දන්නෑ."

රිද්මා පැවසුවාය.

"සුලෝචනා..?"

බිම්සර මිමිණුවේ සිදුවීම වූ ස්ථානයේදීම ඒ නම කාගෙන්හෝ ඇහුණාසේ මතක හෙයිනි.

"මෙත්මිගෙ දෙවනි නම සුලෝචනා අයියෙ."

තාමරී පැවසුවාය.ඇත්තෙන්ම තමා ඇයගේ වතගොත පවා දැන උන්නේ කෙතරම්ම සීමිතවද ?

"පොඩි එකී කිව්වා තමයි මට හමුදාවෙන් අක්කව හොස්පිට්ල් ගෙනිච්චෙ කියල."

තාමරී පැවසුවාය.

සුලෝචනා දෙසට යොමුව ගිය දෙනෙතින් කල්පනාවේ ගැලී ඉන්නා බිම්සර දෙස මොහොතක් බලාඋන් රිද්මා තාමරී ද කැටුව මොහොතකට පිටතට ගියාය.

බිම්සර සෙමින් අඩිය තබා ඇය වත අද්දරට ආවේය.අතීත මතක සලකුණු ඒ මුහුණේ ඇත්දැයි සොයන්නට මෙන් ඇයගේ වත පුරා ඔහු දෙනෙත දිවගියේය.එහෙත් ඇය කිසිවක් නොදැන නිද්‍රාවකය.

"අන්තිමට ඔයාව මට හම්බවුණා ...ඒත්..."

බිම්සර සිය අත ඇයගේ හිස මත තබා සෙමින් පිරිමැද්දේය.ඔහුගේ මුහුණට ආවේ දඟකාරම සිනහවකි.

ඉතින් බොහෝ මතක අවුස්සමින් අද දවස ගතකරන්නට සිදුවන බව බිම්සරට සිහිවිය.

බිම්සර ආපසු එනවිට වාට්ටුවේ හෙදියන් සමග රිද්මා කතබහකය.තාමරීද එතැනය.

"මෙන්න සුදු අයියා මුන් ඔයාට වහ වැටිල."

රිද්මා සිනාසුනේ බිම්සරටය.බිම්සරට සිනාවෙන්නටවත් කල්පනාවක් නොවීය.

"දැන් ඒ ළමයගෙ තත්වෙ මොකද?" 

ඔහු ඇසුවේ රිද්මාගෙනි.

"ක්‍රිටිකල් ස්ටේජ් එකෙන් නම් දැන් අවුට්.ඒත් තාම ඉන්නෙ සබ්කොන්ෂස් වගෙ.කල්පනාව එනව යනව.ඒත් මටහිතෙනව ඉක්මනින් හරියාවි කියල."

බිම්සරට ඇසින් ඉඟියක් කල රිද්මා පැවසුවාය.බිම්සර එය නොදුටුවා සේ ඉවත බලාගත්තේය.

"මම එහෙනම් යනව."

බිම්සර කොරිඩෝරය වෙත ඇවිදයමින් පැවසීය

"එයි සුදු අයියා.නම්බර් එක අදවත් දීල යනව.නැත්නම් මම විස්තරයක් වත් දෙන්නෙ කොහොමද ?"

ඔහු පසුපස දිව ආ රිද්මා ඇසුවාය.සිය පර්ස් එක ඇදගත් බිම්සර නම්වරය රැඳි කාඩ්පත ඇය අතට දී ඔහුගේ ජංගමය ඇයට පෑවේ ඇයගේ අංකය ගන්නටය.

"සුදු අයියා ආ යූ ඕකේ ?"

රිද්මා ඇසුවේ ඔහු වතේ ඇති නොසන්සුන් කම බලමිනි.

"Actually i am not ok සිඟිති . මට අප්ඩේට් දෙන්න."

බිම්සර ආපසු හැරී ගියේ රිද්මා සුසුමක් හෙලද්දීය.

රෝහල තුලට යද්දී තිබුණ ස්වරූපය සිය ප්‍රධානියා ගේ නැති බව රත්නායක අවබෝධ කරගත්තේය.ඔහුගේ මුවේ වූයේ හංගාගත් හිනාවකි.එහෙත් එසැනින්ම ඔහු දෑස බියෙන් පිරේ.සුසුමක්ද මතුවෙයි.

"ස්...සර්..මං මෙහෙම ඇහුවට තරහ ගන්න එපා.මට සර්ගෙ වෙනසක් පේනව."

රත්නායක බැරිම තැන බැනුම් අහන්නට හෝ හිත හදාගෙන ඇසුවේය.

"ආහ්..මොකක්ද ?"

බිම්සර කල්පනා ලොවින් බිමට වැටුණේ ඒ කියමන සමගය.

"නෑ සර්ට මොකුත් ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි නේද කියල ඇහුවෙ"

රත්නායක මාවත දෙසටම හැරවුණ නෙතින් ඇසීය.

"අවුරුදු ගාණක් තිබ්බ ප්‍රශ්නෙකට අද උත්තර හම්බවුණා .ඒත් ඒ උත්තර අසම්පූර්ණයි.ඒ එක්ක තව ප්‍රශ්න ගොඩක් එන්න පටන් අරන්"

බිම්සර පැවසුවේ රත්නායක ගේ මුහුණ දෙස බලමිනි.

" එකින් එක විසඳෙයි සර්.හැමදේම හොඳට වෙයි"රත්නායක සිය ප්‍රධානියා දෙසම බලමින් පැවසීය.

බිම්සර සුසුමක් හෙලුවේය.ඒවා එසේම වේ නම් ඉතින් කොතරම් දෙයක්ද?

කෑම්ප් එක වෙතට පැමිණි වහාම කාමරයට වැදුණ බිම්සර රත්නායකට සිය රාත්‍රී ආහාරයද කාමරයටම එවන ලෙස පවසා නාන කාමරයට වැදුණේය.තරමක් වේලා නානකාමරයේ වතුරමල යටට වී දෑස් වසාගෙනම ඔහු උන්නේ සිතේ හටගැනුණ ගිනිගත් බව නිවාලන්නට මෙනි.අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ හදවත ගිනිගත්තේ එකම රුවක් වෙනුවෙනි.ඇය එක්වනම අතුරුදහන් වී යළි දැස් අද්දර මතුව ඇත.

සුදු කොට කලිසමක් සහ අත්කැපූ ටීශර්ටයක් ඇඳ කාමරයේ කුඩා ආලින්දයක් බඳු කොටසේ වූ පුටුවට පැමිණි බිම්සර එහි හිසරඳවනයට හිස තබා ගත්තේ දෑස් පියාගනිමිනි.

දුම්වැටියක් දල්වන්නට සිත කරන බලකිරීමට අවනත නොවී ඔහු බොහෝ දුර ඈතක මතක චාරිකාවට එක්විය.


*****************************************************

පාසල් සීනුව වැදෙන්නට අන්තිමම මොහොතේ පාසලට දුව එන කොල්ලන් සහ කෙල්ලන්ට කෑගසා උගුරද බැරෑඬිව ඇත.බිම්සර අසල වූ කරාමය හැර වතුර දෝතක් බීවේය. උදෑසන මේ ශිෂ්‍යනායකයන්ට පැවරෙන රාජකාරිය මහත් වෙහෙසක්ව ඇත. එහෙත් වගකීම වගකීමමය.


" රශිතයා ගේට් එක වහපන්.දැන් ආයෙ එන උන්ව ගන්නෙ පන්සිල් ගත්තට පස්සෙ."ආරක්ෂක නිලධාරීන් සමග රශිත ගේට්ටුව වසන්නට ගියේ බිම්සර අතේ වූ වතුර හිසකේ වලම දවටාගත්විටය.කොපමණ කීවද වෙලාවට එන්නේ නැති කොල්ලන් සහ කෙල්ලන් අපමණය.ඇතමුන්ට සාධාරණ හේතු ඇතද සාමාන්‍ය පෙල සහ උසස්පෙළ ඉන්නා කොල්ලන් නම් අණ්ඩපාලයෝය.උන්ට ප්‍රමාදය ගැන කියන්නට ඇති හේතු කොහෙන් නිර්මාණය වෙනවාදැයි හිතාගන්නටත් බැරිතරම් අරුමපුදුම ඒවාය.


"අනෙ අයියෙ ..ඇතුලට ගන්නකො අපිව ප්ලීස්."කෙල්ලන් කිහිප දෙනෙක් ගේ කිචිබිචි හඬ ගේට්ටුව අසලින් ඇසේ.රශිත ඔවුන්ට බැණ වදින අන්දම ද බිම්සරට ඇසේ.රශිතටද කේන්තිගිය විට හඬ පාලනයක්ද නැති තරම්ය.


ඔහු ගේට්ටුව අසලට ගියේ මේ ගාලගෝට්ටිය අසමිනි.


"වෙලාවට ඉස්කෝලෙ එන්න ගෑනුලමයි උනාම දැනගන්න ඕන.හිටපල්ල පන්සිල් අරන් පාසල් ගීය කියල ඉවරවෙනකල් ඔහොම හිටගෙන"කී රශිත යළි ගේට්ටුව වසාලන්නට තැත් කලේය.


"අනේ අයියෙ අපි එළියෙ ඉන්න බයයි.අර ශෝමෑන් කෙනෙක් ඊයෙත් මේ හරියෙ උන්නා."එක කෙල්ලක් කුටුකුටු ගාමින් කියවයි.බිම්සර නැගෙන්නට ආ සිනහව වලකා ගනිමින්


"ඔන්න ඕකුන් ඇතුලට අරන් අයිනෙන් පෝලිමෙ ඉන්න කියපන්"කියා රශිතට කීවේය.


පොඩි කෙල්ලන් වුව අද පාරේ තියන්නට යෑම විවිධාකාර අවදානම් කටයුතු ඇතිකරයි.


රශිත මුහුණ දෙක කරගෙන ගේට්ටු පලුවේ කුඩාකොටස පමණක් ඇරියේය.එතැනින් රිංගා ආවේ කෙල්ලන් තිදෙනෙකි.නිම්සර ඇස්කොණකින් පමණක් ඔවුන් දෙස බලා අත්බැඳගත්තේ පන්සිල් ගන්නටය.පන්සිල් ගෙන පාසල් ගීය කියූ පසු පමාවී එන ළමුන් පන්තිවලට යවන්නේ නිදහසට කාරණා ඇසීමෙන් අනතුරුවය.


ඒ අතරට කොණ්ඩ දිග කොල්ලන්, රැවුල් නොකැපූ කොල්ලන් ,මෙන්ම සුදුගවුම් කොට කෙල්ලන්ද අහුවන්නේ බැනුම් අහන්නටය.


"දැන් මොකද අද පරක්කු?" බිම්සර පමාවී ආ කෙල්ලන් තිදෙනාගෙන් ඇසුවේ ටිකක් මඩවන්නටමය. උදේ පාන්දර මේ පොඩි එවුන් ටික අවුස්සාගැනීමම දවසටම හිනාවෙවී ඉන්නට හැකි කාරණයකි.


"අයියෙ...මෙව්..මේ...."කෙල්ලන් ගොතගසන්නේ කුමක් හෝ කියාගන්නට බැරිවය.එකෙක් වත් ඔලුව උස්සා මුහුණ බලන්නේ නැත.මුන්ගෙ කට්ටකම....බිම්සරට සිතුණි.


"ඇයි ගොතන් ආ බොරුව අමතක උනාද?",බිම්සර ඇසුවේ සිනහව මතුවන්නට ඉඩ නොදෙමිනි.මේ කෙල්ලන් ටිකක් බයකොට පන්තිවලට යවනවා මිසක විනයභාර ගුරුතුමා වෙත යවන්නට ඔහුට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය.


ප්‍රධාන ශිෂ්‍යනායක බිම්සර ඉදිරියේ පොඩි කෙල්ලන් තුන්දෙනා බිමබලාගෙන ඇඹරෙති.


"කියනකල් පන්තිවලට යන්න වෙන්නෙ නෑ ඉතින් "බිම්සර ගේට්ටුව  දෙස බලමින්  කීවේය.  උප ප්‍රධාන ශිෂ්‍යනායක රශිත අනෙක් කොල්ලන්ගේ කොණ්ඩා සහ රැවුල් බලමින් බැණවදිමින් උපදෙස් දෙයි.


"අපි කලින් ආවා ..මේ මේ මෙත්මිට සනීප නැතිවුණා.ඉතින් ආපහු ගියා ....මේ...මේ.."එක කෙල්ලක් ගොතගසමින් කියන්නට යන දේ ඔලුවට වැටහෙද්දී පමා වැඩිය.කෙල්ලන් රතුවීලාය.


බිම්සර ලැජ්ජාවක් ආවද සිය මුහුණ දැඩිකොට ගත්තේය.


"කෝ කවුද මෙත්මි කියන්නෙ."බිම්සර යලි ඇසුවේ අර කෙල්ල කියූ කාරණය අමතක කරදැමුවාක් මෙනි.තුන්දෙනාගෙන් පසුපසම උන් කෙල්ල පැකිලි පැකිලී ඉදිරියට ආවාය.ආවා නොව අනෙක් දෙන්නා ඇයව ඉදිරියට තල්ලු කලහ.


"මොකක්ද පන්තිය?"බිම්සර ඇයගෙන් ඇසීය.ඇය නිහඬය.බිමබලාගෙනම ඉන්නේ ඇතිවුණ ලැජ්ජාවට වියයුතුය.


"අද පන්තියට යන්නෙ නැද්ද? අහපු දේට උත්තර දෙනව"බිම්සර දැඩිහඬින් පැවසීය.


"දහය ඩී "ඇය බිමබලාගෙනම පවසන්නේ කැඩිකැඩීයන හඬිනි.


බිම්සරට දුකසිතුනි.මේ මැඩෙව්වා ඇතිය.


"හරි ...යනවල ඔක්කොම පන්තියට.ආයෙ එහෙම පරක්කු වෙලා ආවොත් හරවල ගෙදර යවන්නෙ...තේරුනාද තුන්දෙනාටම"බිම්සර ඇසුවෙ තුන්දෙනාගෙන්ම වුවත් ඔහුගේ එල්ලය වුනේ මෙත්මි නම්වූ බිම බලාඋන් කෙල්ලය.තුන්දෙනාම ඔලුබක්කන් මෙන් බිමබලාගෙන ඔලු වනද්දී බිම්සරට හිනාගියේය.


"සොරි අයියෙ ...ආයෙ එහෙම වෙන්නෑ"ඒ කෙල්ල ඔලුව උස්සා බලා බිම්සරට පැවසුවේ පන්තියට යන්න හැරෙන මොහොතේමය.බිම්සර තිගැස්සී ගියේ ඒ මුහුණ දුටු මනතිනි.


සුහස් බිම්සර නානායක්කාර  තමන්ගේ පාසැලේ පමණක් නොව අසල පාසල් වල පවා ප්‍රසිද්ධ යෞවනයෙකි.පාසලේ ප්‍රධාන ශිෂ්‍යනායකයා මෙන්ම ශිෂ්‍යභට කණ්ඩායමේ ප්‍රධානියාද වූ ඔහු දුටුවෙක් වරක් හැරී බලන්නට පෙළඹෙන පෞරුෂයක් දරාඋන්නේය.තම පාසලේ පමණක් නොව ප්‍රදේශයේ බාලිකා පාසල්වල කෙල්ලන්ගේද ක්‍රශ් එක වූයේ බිම්සරය.


එහෙත් ඔහු ගැහැණු ළමයෙක් ගේ දෑසක් හමුවේ මෙසේ සසලවී නැත.


ඇය ගේ කඳුලු පිරුණ බියපත් දෑස , මඳක් අවුල්ව ගිය හිසකේ බිම්සරගේ එක බැල්මකට හසුවිය.


"මොකො බං හොල්මනක් දැක්ක වගෙ ඇස් උඩ තියන් බලන් ඉන්නෙ?"


රශිත ඇසුවේ කෙල්ලන් ගිය දෙසම බලා ඉන්නා බිම්සරගෙනි.


"න්..නැහ්...මොකුත් නැ..අපි යං පන්තියට"


බිම්සර පෙරට ඇඳුණේ රශිතට කිසිවක්ම නොපවසාය.පන්තියේ පාඩමේ උන්නද හවස ක්‍රීඩාංගනයේ උන්නද බිම්සරගේ සිත ඔද්දල් කර තිබුණේ ඒ වටකුරු දෑසයි.


හාපැටියෙක් වගෙ.බය වෙලා උන්නෙ.පව්...


ඔහු තමන්ටම මුමුණා ගත්තෙය. කෙතෙක් කෙල්ලන් තමා වටා කැරකුණද ඒ කිසිම කෙල්ලක ගැන බිම්සරට ආකර්ෂණයක් ඇතිවී තිබුණේ නැත.යෞවනය සුන්දරය.කොලු කෙල්ලන්ගේ සබඳතා සාමාන්‍ය දෙයකි.කෙල්ලන්ට විහිළු කරන්නට දඟකම් පාන්නට බිම්සරද කිසිවිටෙක මැලිවූයේ නැත. එහෙත් පාසලේ ප්‍රධන ශිෂ්‍ය නායකයා වීමම තමා යම්තාක් දුරට හැසිරීමේ පාලනයක තබන්නක් බව ඔහු දැන උන්නේය.එහෙත් මේ හැඟීම අමුතුය.


🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡


බිම්සර නැවතී උන්නේ පුංචි අම්මාගේ ගෙදරය.


හයේ පන්තියේදී ශිෂ්‍යත්ව විභාගය සමත්වූ පසු පුංචි අම්මා බිම්සරව සිය නිවෙසට කැන්දාගෙන ආවේ නුවර එලියේ ඔවුන්ගේ ගමේ සිටය. තමන්ට වඩා ආර්ථික අතින් බොහෝ ඉහල තැනක උන් පුංචිඅම්මා බිම්සරගේ සම්පූර්ණ අධ්‍යාපන කටයුතු සිය භාරයට ගත්තේ ඉතා කැමැත්තෙනි. බිම්සරට වඩා වයසින් වැඩිමල් අක්කලා තුන්දෙනෙක් පමණක් උන් පුංචි අම්මාගේ නිවසේ බිම්සරට තිබුනේ ඉතා ඉහලම සැලකිල්ලකි. ඇය නොඅලස්ව කල වියදමට හරියන්නටම බිම්සරද අධ්‍යාපනයෙන් මෙන්ම විෂය බාහිර කටයුතු වලින්ද ඉතා ඉහල දස්කම් දැක්වීය.


අම්මා සහ තාත්තා බිම්සරගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් පුංචි අම්මාගේ මැදිහත්වීම ගැන කිසිම ගැටලුවක් ඇති නොකලේ ඔවුන්හට බිම්සර හැරුණකොට තවත් පිරිමි දරුවන් තිදෙනෙක් ගේ වැඩ කටයුතු බලාකියාගන්නටද තිබුණ හෙයිනි. එහෙත් අම්මා සහ තාත්තා සමග බිම්සරගේ තිබුණු බැඳීම නිවෙසින් පිටව ආවා කියා කිසිදිනෙක අඩුවක් වී තිබුණේද නැත.


පාසල නිමවී නිවෙසට ආවද බිම්සර උන්නේ වෙනම ලෝකයකය. කවදාවත් නොවූ තරමට ඒ පොඩි එකිය තමා සසල කොට තිබිණ.බිම්සර ඉක්මනින් නාගෙනම ඇඳට වැටුණේ ඒ මතක යලි සිහිකරමිනි.


"සුදුමල්ලි ඇයි මේ ආව වෙලේ ඉඳන් ඇඳට වෙලා."


පොඩි අක්කා කාමරයට එන විටත් බිම්සර උන්නේ දෑතම හිසයටට බැඳ සිවිලිම දෙස බලාගෙනය.


බිම්සර තිගැස්සී කල්පනා ලොවින් මිදී යන අන්දම දුටු පොඩි අක්කා සිනාවූයේ 


"මොකද මොකද කොල්ලො ගැස්සුනේ ආ..?" කියමිනි.


"මොනවට  ගැස්සෙන්නද ? විකාරද ?" 


බිම්සර සැරවුනේ සිය හැඟීම් වලකා ගනිමිනි.පොඩි අක්කාට කොණක් අසුවුණොත් ගැලවෙනවා හමාරය.


පොඩි අක්කා හිනාවූයේද නක්කලයටය.ඇය කොහොමත් හරිම සුහදශීලී එමෙන්ම දඟකාර  යුවතියකි.


"අපිත් ඔය වයස පහුකලා කොල්ලො. කෝ කවුද කියපන්කො කෙල්ල ? ලස්සනයිද ඈ?"


පොඩි අක්කා වදේ ගසන්නට වූවාය.


"මඟුලක් කියවන්නේ නැතුව යනව පොඩි අක්කා. මට මේ හිස කැක්කුමක් හැදිලා ඇඳට වෙලා උන්නේ. තමුසෙ මේ බහුභූත කියවන්න ගත්තා."


බිම්සර සැර වූයේ අක්කාටය.ඇයව එලවාගෙන තවත් මොහොතක් සිය මනෝලෝකයේ සැරිසරන්නට ඔහුට අවැසි විය.


"හරි හරි ලොක්කා ..ඕවා එක හීනෙන් එලිවෙන්නෑ. අපිත් ඉන්නෙ මේ රටේමනෙ."


පොඩි අක්කා බිම්සරගේ කකුලෙන් ඇද කාමරයෙන් පිටව යන අතරේ පැවසුවාය.බිම්සර මුවෙන් මතුවන්නට ආ සිනහව වලකා ගනිමින් කොට්ටයට මුහුණ තදකරගත්තේය.


මෙතුවක් කල් නොවුන අන්දමට ඒ කෙල්ල තමා කලඹා ඇත. 


පොඩි කෙල්ලෙක් අප්පා ...ඕලෙවල් කරලවත් නෑ. මං මේ මොනවද මන්දා හිතන්නේ.


බිම්සර හිත පාලනය කොට ගන්නට තැත් දැරුවේය.


පසුදා පාසලට ගිය මොහොතේ පටන් බිම්සර උන්නේ කඩිගුලක් මත ඉඳගෙන ඉන්නා හා සමාන හැඟීමකිනි. ගේට්ටුවේ රාජකාරි අතරේවත් ඇය දුටුවේ නැත. එක්කෝ ඇය තමා එන්නට පෙර පාසලට ඇවිල්ලා වෙන්නට ඇත, නැත්නම් අද පාසල් පැමින නැත. බිම්සර පන්තියට ගොස් රශිතවද මඟහැර දහයේ පන්ති පැත්තට ඇදුණේ වෙනසක් නොපෙනෙන්නටය. අතරමග හමුවන ගුරුවර ගුරුවරියන්ට ගුඩ්මෝනින් කියමින්ද වදනක් දෙකක් කතාකරමින්ද දහයේ සෙක්ශන් එකට යනවිට තරමක් වේලාවද ගොසිනි. තමන්හට උදේම අද පන්තිකාමර විශයයක් නොමැති හෙයින් බිම්සර නිවීහැනහිල්ලේ පන්ති එකින් එක දෙස බලමින් පෙරට ඇදුණේය.


දහය ඩී


එසේනම් මේ ඇය ඉන්නා පන්තියයි. පන්තියේ එකදු සිසුවෙක් නැත. බිම්සර පන්තියට ලන්ව කාලසටහන බැලුවේය.


ගෘහ විද්‍යාව / කෘෂිකර්මය


එසේ නම් කෙල්ලන් ඇත්තේ ගෘහ විද්‍යා කාමරයේ වියයුතුය


බිම්සර ගෘහ විද්‍යා කාමරය පැත්තෙන් ඇවිද ගියේ කාටවත් ඇස ගැසේදැයි හොරෙන් බලමිනි. 


"අනේ බිම්සර පුතා පොඩ්ඩක් මෙහෙට එන්නකො"


ගෘහ විද්‍යා කාමරය පසුකරන විටම එතැන දොර අසල උන් ගුරුතුමිය මඳක් හඬනගා කතාකලාය.


බිම්සර තිගැස්සී මෙන් ඒ දෙස බැලුවේය. කතාකරන්නේ ගෘහ විද්‍යා භාර ගුරුතුමියයි.කියලාවත් කරගන්නට බැරි උදව්වකි.බිම්සර හිනාවක් ආයාසයෙන් මුව තවරාගෙන අය ඉන්නා දෙසට ආවේය.


"පුතා වැඩකටද යන්නෙ?"


ගුරුතුමිය ඇසුවේ බලෙන් කලබලකාරී බවක් ආරූඪ කොට ගෙනඋන් බිම්සරගෙනි.


"ඔව් මැඩම් මේ ප්‍රින්සිපල් සර්ගෙ වැඩකට යන ගමන්.කමක් නෑ ..කියන්න." බිම්සර පැවසුවේ හිතයටින් සිනාසෙමිනි.


 "අනේ පුතා මේ කාමරයේ ෆෑන් එක වැඩ කරන්නෙ නෑනෙ.පොඩ්ඩක් බලන්න පුලුවන්ද?"


ගුරුතුමිය ඇසුවේ ආයාචනාත්මක හඬිනි. 


ෆෑන් එකක් සිංගර් එකෙන් ගෙනල්ල හරි දෙන්නම්කො මැඩම් මෙහෙම උදව්වක් කලාට.


බිම්සර යටි සිතෙන් කියූවේ තමාටමය.


පන්තිකාමරයට බිම්සර එනවිටද කෙල්ලන් සැන්ඩ්විච් හදන්නට පටන් ගෙනය.හිස් වැසුම් දමා මුඛවාඩම් දමා ඒප්‍රන් ඇඳ ඇති හෙයින් මොවුන්ගෙන් දිස් වන්නේ තරමක විකට පෙනුමකි.


ෆෑන් එක නම් හදන්න බැරියැ. මේ බිල්ලො ගොඩේ කෙල්ලව හොයාගන්නේ කොහොමද ඉතින්


බිම්සර පුටුවක් ගෙන තබා ෆෑන් එක පරීක්ෂා කලේ එසේ සිතමිනි. 


"අනේ මෙතූ..පුතේ ඔය පුටුව අල්ලගන්නකො. ඔය අයියා වැටෙයි."


එක්වන ගුරුමව පැවසුවේ බිම්සර තිගස්වමිනි.ඒ වැඩෙත් මැඩම්ම විසඳලා දුන්නා එහෙනම්.


බිම්සර සිනාව වලකා ගනිමින් අවට දෙස හොරෙන් නෙත යොමුකලේය.


කෙල්ල ලංවූයේද බයෙන් බයෙන් මෙනි.බිම්සර බිමට බැස යළි ඉස්කුරුප්පු නියනද නැගෙන පුටුවට නැගෙන්නට සූදානම් වන විට මෙත්මි පුටුව අල්ලාගෙනය.


"මාව වැට්ටුවොත් අල්ලගන්නම්කො"


බිම්සර කුටුකුටු හඬින් පුටුවට නගින අතරේ මුමුණා කීවේ ඇයට පමණක් ඇසෙන්නටය.ඇය කෙතෙක් තිගැස්සුනාද ඇත්තෙන්ම පුටුව මඳක් සෙලවගියේය.


"ඕක හයියෙන් අල්ලගන්නවකො"


බිම්සර සැර කලේ ඇස් දෙක ලොකු කොට බලා ඉන්නා පොඩි කෙල්ලටය.අන්තිමේ ඇය පුටුව දෑතින්ම බදාගෙන උන්නේ ෆෑන් එක හදා ඉවර වන තුරුය.බිම්සර හිතාමතාම අදාල කාර්‍යයට වේලාවක් ගත්තේය. ඒ අතර ඇයටද  හොරෙන් ඇයදෙස විටින් විට බැලුවේය.


ඉන් පසු පුටුවෙන් බිමට බහිනා අතරේ


"මට සැන්ඩ්විච් කෑල්ලක් අරන් එන්න ඕන. ඉන්ටවල් එකට " බිම්සර පැවසුවේය. ඇය බයබිරාන්තව බලාඋන්නා පමණි.පිළිතුරක් ලැබෙනා තුරු නොසිට ගුරුතුමිය වෙතට ගිය බිම්සර ඇයගෙන් සමුගෙන පන්තියට ගියේ මිටෙන් මුදාහල කුරුල්ලෙකු සේය.


*****************************************************************************

"උඹ මොකෝ නිකම් මේ කුරුල්ලා වගෙ අද?"


රශිත ඇසුවේ පමාවී පන්තියට පැමිණි බිම්සරගෙනි.සිය ප්‍රාණසම මිතුරාගෙන් සැඟවිය යුතු තරමේ කාරණයක් ඔහුට නැත.පාසලට  ඇතුල් වූ දා පටන් රශිත සහ බිම්සරගේ මිත්‍රත්වය කිසිදු විටක බිඳීගියේ නැත.


"ඉන්ටවල් එක වෙනකල් හිටපන්කො කියන්නම්."


බිම්සර සිනාවූයේ දඟකාර විලාසයකිනි.හිතේ උතුරායන්නේ නොසන්සිඳුණ කොලුකමය.


"මට ඒ කිව්ව තාලෙ නම් ඇල්ලුවෙ නෑ රජෝ. උඹ මොකාටද මේ නටන්න එන්නෙ කවදාවත් නැතුව."


රශිත ඇසුවේ නලලද රැලිකරගනිමිනි.සිය මිතුරාගේ හැසිරීම ඇත්තෙන්ම වෙනස්ය.


"කියන්නම් කියල කිව්වනෙ . ඉතින් වද නොදී හිටපන්කො."


බිම්සර රශිතගේ බඩට පහරක් ගසමින් පැවසීය.


දිවා විවේකය එත්ම රශිතවද අතින් ඇදගත් බිම්සර පන්තියෙන් පිටතට ආවේ ඇය එතැයි පෙරමග බලමිනි.


"මොකක්ද බන් කියපන්කො.ආව වෙලාවෙ ඉඳන් උබ මේ බෙල්ල කොරවක්කා වගේ දික්කරගෙන හතර වටේ බලන්නෙ."


රශිත බැන වැදුනේ තමාහට කැන්ටිමට යන්නටවත් නොදී ඇදගෙන ආ මිතූරාටය.


බිම්සරගේ නොසන්සුන් මුහුණ එලිය වැටුණේ ඈතින් වටපිට බලමින් හොරගල් අල්ලමින් එන මෙත්මි දුටුවිටය.ඔහුගේ මුහුණේ ඇඳීගිය සිනහව ඔස්සේ ඒ දෙස බැලූ රෙශිතද නැවත නැවත දෙදෙනා දෙසම මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවේ 


මේ මොන සමයමක්දැයි 


අසන්නාක් මෙනි.


බිම බලාගෙනම ඔවුන් ඉන්නා තැනට පැමිණි පොඩිත්තිය අත පිටුපසට කොට තබා උන් කෑම පෙට්ටිය ඔහු වෙත දිගුකලාය.


"මේ මොනවද?"


ඇය තවත් අවුස්සනු වස් බිම්සර ඇසුවේ ඇයගේ මුහුණටම එබෙමිනි.


"සැන්ඩ්විච්"


තනිවචනයේ උත්තරයද ආවේ කැඩිකැඩී මෙන්ය.


"කෙනෙක් එක්ක කතාකරනකොට මූණ දිහා බලල කතාකරන්න කියාදීල නැද්ද ගෙදරින්"


බිම්සර ඇසුවේ සැරෙනි.වදනින් වදනට දැරිය තිගැස්සී ගියාය.


රශිත මේ පිස්සුව කුමක්දැයි විමසුම් ඇසින් බලාඋන්නේය.


මේකා නටන්න හදන්නේ පොඩි කෙල්ලෙක් අවුස්සාගෙනය.


රශිතට බිම බලාගෙනම බියෙන් ඉන්නා පොඩි එකිය දැක දුකත් හිතුණි.


"අකමැත්තෙන් වෙන්න ඇති ඒ කියන්නෙ ගේන්න ඇත්තෙ . මට එපා . අරන් යනව ඕක."


බිම්සර ඒ සැරෙන්ම පැවසුවේ බිමබලාගෙනම ඉන්නා කෙල්ලටය. හිතේ ඇතිව ඇත්තේ ඉලන්දාරි දඟකාරකමක සිතුවිල්ලකි.


"මොනවද නංගි ඔය.?"


රශිත ඇසුවේ කාරුණික හඬකිනි.මේ  බිම්සර නටනා විගඩමින් බියපත්වන පොඩි දැරිවිය ගැන ඔහුට අනුකම්පා සිතුණි.


"සැන්ඩ්විච්"


ආයෙම තනි උත්තරයකි.කෙල්ල හිසවත් ඔසවා බලන්නේ නැත.


"කෝ දෙන්න ඕක මෙහෙට. මූට එපා නම් මම කන්නම්." 


රශිත අතදිගු කලේ කෑම පෙට්ටියටය.බිම්සර ඔහුට රවා බැලුවේය.


"ඇයි උඹට එපානෙ. මට කැන්ටිමට යන්නත් නෑ.මම කන්නම් මේක."


රශිත කෑම පෙට්ටිය ගත්තේ බිම්සර රවාගෙනම ඉන්නා විටය.


පොඩි එකී තාම නිසොල්මනේය.


"යනව එහෙනම් පන්තියට .මෙතනට වෙලා තව ඉන්නෙ මොකටද?"


බිම්සර සැරකලේ ඇයටය.හිත ඇතුලෙන් සිනාපහල වෙද්දී මේ කෙල්ලව මැඩවීම ඔහුට ගෙන ආවේ සතුටක්මය. මෙත්මි එක් වරක් පමණක් හිස ඔසවා ඔහු දෙස බලා හඬාගෙනම ආපසු හැරී දිව්වාය.


"මොකක්ද ඌරො අර කල වැඩේ.අර පොඩි එකී දැන් පන්තියට අඬාගෙනනෙ යන්නෙ."


රශිත බැනවැදුණේ සිය මිතුරාගේ  නොදැමුණු ක්‍රියාවටය.


"ඉතින් ගිහින් නලෝපන්.මට මොකෝ"


බිම්සර කෑම පෙට්ටිය උදුරාගන්නට තැත් දරමින් පැවසීය.ඔහුගේ මුහුණේ ඇත්තේ නොසිඳුණ සිනහවකි.


"උඹට දෙන්නෑ.ඒක ගත්තෙ මමනෙ.කන්නෙත් මම"


රශිත එය මෑත් කරගනිමින් පැවසීය.


"මෙහෙ දීපන් මෙහෙ දීපන්.දෙන්නම කමු"


බිම්සර කෑම පෙට්ටිය ඇරියේය 


සැන්ඩ්විච් දෙකක් ලස්සනට අසුරා ඇත.


"මොකක්ද කියපන්කො සීන් එක. ඇත්තටම මේක හෙන රහයිනෙ බන්"


රශිත ඇඟිලි වල දැවටුන මිශ්‍රණයේ කොටස්ද ලෙවකමින් පැවසීය.


"ඌරු ගති තිබ්බට ඉස්කෝලෙදි ඒවා පෙන්වන්න එපා යකෝ.උඹ මේ ඉස්කෝලෙ වයිස් කැප්ටන්,ඒක මතක තියාගනින්."


බිම්සර සිය මිතුරාගේ අතට පහරක් ගසමින් පැවසීය.


"ස්කූල් කැප්ටන් මේ නටන පිස්සුව එක්ක බැලුවම මම මොකක් කලාම මොකෝ."


රශිත පැවසුවේ මිතුරාව ගනනකට නොගනිමිනි.


බිම්සර පෙරදා සිට මේ දක්වා සිදුවූ දේ රශිතට පැවසුවේය


"මචන් , ඒකි පොඩි කෙල්ලෙක්, උඹ අපේ ඉස්කොලෙ විතරක් නෙවේ මේ හතරවටේම ගර්ල්ස්කූල්වලයි අනෙක් ඒවගෙයි ඔක්කොම කෙල්ලන්ගෙ ක්‍රශ් එක. මේක කරන්න එපා බන්.මේ වගෙ කෙල්ලෙක් බයිට් කරන එක පව්"


රශිත පැවසුවේ සිය මිතුරා ඒ පොඩි කෙල්ලව විහිලුවකට ගන්නවායැයි සිතමිනි.


"උඹට පිස්සුද රෙශියා. මම සීරියස්. මට ඒ කෙල්ලව ඊයෙ දැක්කම හිතට ආව ෆීලින් එක අර ගර්ල්ස්කූල් එකේ හවුස්කැප්ටන් බියුටි ක්වීන්ව දැක්කම වත් හිතට ආවේ නෑ බන්.මචන් අනේ මට සප් එක දීපන් ඈ."


බිම්සර සිය මිතුරාට ඇවිටිලි කලේය. ඇත්තෙන්ම ඒ බාලබොළඳිය  තමාගේ හිත අවුස්සාදමා ඇත.


මෙත්මි පන්තියට ගියේ අඬාගෙනය. තාමරී , ඇයගේ යෙහෙලිය කලබල වූයේ පන්තියේ අන්තිම පේලියේ ඩෙස්කුවට හිස ගසාගෙන අඬනා සිය යෙහෙලිය දුටුවිටය.


"මෙතූ, මොකෝ වුනේ කෙල්ලෙ. අනේ අඬන්නැතුව කියන්නකො"


තාමරී ඇයගේ හිස ඔසවන්නට තැත් දරමින් පැවසුවාය.


වෙලාවට පන්තියේ වෙන ළමුන් නැත.සියල්ලන්ම කැන්ටිමට ගොසිනි.


"දැන් අනික් අයත් ඒවි.කෝ ඔලුව උස්සන්නකො.මූණ සෝදගන්න යන් අපි."


තාමරී මෙත්මිගේ බෑගය අවුස්සා ලේන්සුව අතට දුන්නාය. ඇය තාමත් ඉකිගසන්නීය.


කරාමය වෙත ගොස් මුහුණ සෝදා ලේන්සුවෙන් පිසදාගත් පසු මෙත්මි තාමරීහට සිදුවූ දේ පැවසුවාය.


තාමරීට සිනහා ගියේ මහහඬිනි.


"ඕකටද දෙයියනේ මේ එකෙක් මැරිලා වගේ අඬන්න ගත්තෙ. බිම්සර අයියා අනෙක් වුන්ට බනින හැටි අහන් ඉඳලම නැද්ද උඹ."තාමරී ඇසුවේ හිනැහෙමිනි.


"ඊයෙත් කිසිම වැරැද්දක් නොකර අපිට කෑගැහුවෙ.අදත් බැන්නා."


මෙත්මි හූල්ලන්නට වූවාය.


"ඔන්න ඕක අමතක කරපන්.දැන් ටීචත් එනවනෙ.යන් පන්තියට"


මෙත්මිව ඉස්සරකොට ගත් තාමරී පන්තිකාමරයට ගොඩ වැදුණාය.


🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡


පසුදා මෙත්මිට පාසල් ගෙනයන්නට කෑම පෙට්ටියක් තිබුණේ නැත. පොලිතින් භාවිතය තහනම් හෙයින් කෑම පෙට්ටියකට මිස පාසලට කෑම ගෙන ඒම තහනම්ය.අම්මා උදේම බැන වැදුනේ කෑම පෙට්ටිය පාසලේ අමතක කර දමා ආවාටය.


"කමක් නෑ අම්මෙ මම පොඩ්ඩක් කාල යන්නම්.ආපහු දවල්ට ඇවිල්ල කන්නම්.එනකොට පෙට්ටිය අරන් එන්නම්."


මෙත්මි පැවසූවේ අද ආයෙමත් කෑම පෙට්ටිය ලබාගන්නට ඔහු වෙත යායුතු බව සිහිකරමිනි.තාමරීව හෝ යවා කෑම පෙට්ටිය ගෙන්වා ගත යුතුය.


කෑම විවේකයේ මෙත්මි කරාමය වෙතට ගොස් වතුර ටිකක් බී ආපසු එනු දුටුවේ රශිතය. ඔහු ඇය දැක ඇය වෙතට ආවේය.


"ආ නංගිගෙ කෑම පෙට්ටිය." ඔහු කුඩා බෑගයක දමා ගෙන ආ කෑම පෙට්ටිය මෙත්මි අත තැබුවේය. බලෙන් මෙන් බිම්සරව පන්තියේ රඳවා ආවේ මේ නටන්නට යන නැටුම හෙමින් නටපන් යැයි කියමිනි.කීදෙනෙක්ගේ විමසුම් ඇස්වලට මේ වෙද්දීත් මෙය ඉව වැටී ඇත්දැයි කියන්නට බැරිය.


මෙත්මි කෑම පෙට්ටිය අතට ගත්තේ මඳ සිනහවක් පාමිනි.තාමරී දුව ආවේ ඒ මොහොතේය.


"ඇයි කන්න ආවෙ නැත්තෙ?"


තාමරී ඇසුවේ මෙත්මිගෙනි.


"අද මම කන්න ගෙනාවෙ නෑ.කෑම ගේන්න පෙට්ටියක් නෑනෙ."


සිය යෙහෙලිය දෙසට හැරී සිනාවුණ මෙත්මි පැවසුවාය.රශිතට දැනුනේ තරමක සිත් වේදනාවකි.තමාගේ මිතුරා කල විහිලුව නිසා කෙල්ලට අද බඩගින්නේ ඉන්නට සිදුව ඇත.


"ඉතින් මගේ එකෙන් කන්න තිබ්බනෙ."


තාමරී පැවසුවේ තරහා මුසු හඬිනි.


"ඇයි ඉතින් වෙන කෑම පෙට්ටියක් තිබුණෙ නැද්ද?"


රශිත ඇසුවේ අවංකවය.ඊයේ ඇය ගෙනා කෑම පෙට්ටියද ඉතා පිරිසිදු වුවත් පරණ පාටය.


මෙත්මි කිසිවක් නොකියා සිනාවූවාය.ඒ සිනහවේ ඇත්තේ අසරණ භාවයකි.


තාමරී රශිත වෙත ඇසකින් ඉඟිකලේ එසේ නොඅසන්නයැයි කියන්නාක් මෙනි.


"ඊයේ සැන්ඩ්විච් හරිම රසයි නන්ගි.අපි කුඩුවත් ඉතුරු කලේ නෑ ඔන්න." 


රශිත සිනාවෙමින් පවසා ඔවුන්ගෙන් සමුගෙන ගියේය.


"කැන්ටිමට යන්."තාමරී පැවසුවේ නිහඬවම සිනාවී ඉන්නා සිය යෙහෙලියටය.මොන දේ මොන ප්‍රශ්න ආවත් සිනාවී සිටින සිය යෙහෙලිය ගැන තාමරීට ඇත්තේ ලොකුම ලෙන්ගතුකමකි.


"එපා තාමරී, මම උදේ චුට්ටක් කාලා ආවෙ. ආයේ ගෙදර ගිහින් කන්න පුලුවන්."


ඇය එසේ කාටවත්ම කරදර කරන්නට කැමති අයෙක් නොවේ.


"බූරුවො බලපන් තෝ කල දේ."


රශිත පන්තියට ආවේම බිම්සරට බැන වදිමිනි.සිදුවූ පවත් දැනගත් පසු බිම්සරට ඇතිවූයේ දැඩි වේදනාවක් සහ පසුතැවිල්ලක්මය.


"ඉතින් බන් මම විහිලුවක්නෙ කලෙ."


ඔහු සිය මිතුරාගේ මුහුන දෙස බලා පැවසීය.


"මචන් අපි විහිලුවට කරන දේ සමහර අයගෙ ආත්මගෞරවයට උනත් හානිකරන එකක් වෙන්න පුලුවන්.ඒ නිසා අනුන්ගෙ ජීවිත  හැන්ඩ්ල් කරනකොට පරෙස්සමින්."


රශිත පැවසුවේ සිය මිතුරාගේ වේදනාව අවබෝධ කරගනිමිනි


"ගිහින් කන්න අරන් දෙමුද කැන්ටිමෙන්."


බිම්සර ඇසුවේ ක්ෂණිකව හිතට ආ සිතුවිල්ලෙනි.මේ මොහොතේ ඔහු ඉන්නේ දුරක්දිගක් නොපෙනෙන මට්ටමේය.


"ඔය ඉතින් උඹ ආපහු එකක් කරන්න් යනව. ඒකිගෙ හොඳම යාලුවා කතාකරලත් නොගිය එකී උඹ දැන් ගියාම මේන් කියල ගනී කියලද හිතන්නෙ.දුප්පත් ඇති ඒත් ආත්මගෞරවයක් හැමෝටම තියනව කියල අමතක කරන්න එපා."


රශිත පැවසීය.බිම්සර එදා දවසම ගතකලේ තෝන්තුවෙනි.


පාසල නිමාවෙන්නට කලින් ප්‍රධාන ගේට්ටුව අසලට ගිය ඔහු ඇය පාසල නිමවී යනතුරුම බලාඋන්නේය.


මෙත්මි ආවේ සිය යෙහෙලිය සමගිනි.


බිම්සර පෙනෙන මානයට එනවිටම බිම බලාගත් මෙත්මි හිස එසෙව්වේ පාරටද ගියාට පසුවය, බිම්සර ඇය යනදෙසම බලාඋන්නේය.කෙතෙක් බිම බලාගෙන ගියද වංගුවට හැරෙන නිමේශයේ මෙත්මි ආපසු හැරී බැලුවාය.බිම්සර සිය දෙකන අත් දෙකෙන් අල්ලා හිස ඇලයකට නවා දෙතොල හසුරුවා සොරි කීවේය. මෙත්මි ඉක්මනින් බිම බලාගෙන වංගුවෙන් හැරී යන්නට ගියාය.


වංගුවෙන් හැරුණ පසු ආයාසයෙන් සඟවා ගත් සිනහව මෙත්මිගේ මුවින් පිටවගියේය.හිරිමල් සිතට මේ සියල්ල බරවැඩිව යන බව පමණක් ඇයට වැටහෙමින් තිබුණි.


"ඇඟිල්ලෙ තරමට ඉදිමියන් කෙල්ලෙ"


අම්මා හැමදාම කියන කාරණය ඇයට මේ වෙලාවේත් සිහිවිය.


යොවුන් වියේ ප්‍රේමය යනු කිසිත් බරක්පතලක් ඇත්තක් නම් නොවේමය.දුටුමනතින් හිතට ඇතුල්වන්නාවූ ආකර්ෂණය ප්‍රේමයකැයි වරදවා වටහගන්නා බොහොමයක් යොවුන් පෙම්වතුන් ඒ ආදරය බිඳී යන කල වෛරයේ ඉම් සොයායති.


මෙත්මි සම්බන්ධයෙන් තමා සිතතුල ඇත්තේ ආදරයක්මද නැතහොත් ආකර්ෂණයක්ද යන්න බිම්සර තවදුරටත් සිතුවේය.මෙතුවක් කල් කිසිම යුවතියකට තමාගේ මේ අවධානය දිනාගන්නට නම් නොහැකිවිය. කොහොම උනත් තාම තීරණයකට එන්නට කල් වැඩිය.


හිතට ආගන්තුකව ඇතුල් වූ මේ නුහුරු හැඟීම විඳිමින් ඉදිරියටම යායුතු බව පමණක් බිම්සරට සිතුණි.ඇය තවම සාමාන්‍ය පෙල ලියාවත් නැත,තමා උසස්පෙල කඩඉමේය.


ඉතින් සියල්ලටම පෙර ඉගනීමට ඇයට බාධානොකල යුතුය.කාලය  ඕනෑ තරම් ඇත.ආදරය ද විශේෂත්වයද කුමක්දැයි කියාගන්නට බැරි හැඟීම හිතේ තදකරන් ඉන්නා එකත් මිහිරකි.


(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

හමුවෙමු යළිත් බිම්සර අවදිකරනා අතීත මතක සමගින්...ආදරයෙන්

මම 

කිත්මා දහනායක 

( විසිරි 🧡)