Thursday, December 30, 2021

02. හසරැල් සැලුණාවේ




පළමු කොටසට මෙතනින්

 “බබා පොඩි ප්‍රශ්නයක්”

නිවසට විත් ඇඟ සෝදා සයනයටවන් මානවී වෙත පැමිණි හසිත පැවසුවේ ඇයගේ හිස පිරිමදිමිනි.රාත්‍රී එකොළහ පසුවී ගොස් හෙයින් මානවී උන්නේද නිදිබර දෑසිනි. එහෙත් හසිතගේ බසින් මානවී ඔහු දෙසට හැරුනේ කලබලයෙනි.

“ඕකනේ බැරි පොඩි ප්‍රශ්නයක් කිව්වාහමත් කලබල වෙනවා. ඉතින් ලොකු ප්‍රශ්නයක් එහෙම කියන්න තියා හිතන්නවත් බැහැනේ.මෙහෙට එන්නකො”

හසිත පැවසුවේ ඇය සිය ලය මත සතපාගෙනය.

“ඇයි ඩොක්ටර් මොකුත්?..”

මානවී බියපත් වුයේ තමා පරික්ෂා කරන තිරයෙන් ආවරණය වූ කුටියට යැවූ පසු වෛද්‍යවරයා හසිතට කුමක් හෝ ගැටලුකාරී තත්වයක් ගැන කියන්නට ඇතැයි සිතාය.හසිත තමා ඇය නිකරුණේ කලබල කිරීම ගැන පසුතැවුණේය.

"අයියයියෝ නෑ වස්තුවේ. අපේ පොඩ්ඩා හොඳ සනීපෙන්. මේ තාත්තා වගේ ෆිට් පොරකගේ බබාට ආයේ මොන ප්‍රශ්නද ? එහෙම එකක් නෙවෙයි. ඉතින් මට කියන්න දෙන්නකෝ "

හසිත මානවීගේ නහයද සෙමින් මිරිකමින් පැවසීය. මානවී සුසුමක් හෙළා ළය සැහැල්ලු කරගත්තාය.

“මම කෑම අරන් එන්න රෙස්ටෝරන්ට් එකට ගිහින් කෑම සූදානම් කරනකල් චුට්ටක් එෆ්බී ගියා. ඒකෙ වීඩියෝ එකක් අප්ලෝඩ් වෙලා තිබ්බා. සරෝජ් අංකල්ට අද අර කොළඹ තිබ්බ පිකටින් එකේදී කවුරු  ගහල ඔලුව පැලිලා”

හසිත පැවසූ දෙයින් මානවී සිය කය ඔහු වෙතින් මෑත් කොට හිඳ ගත්තාය. ඇයගේ නිදිබර භාවය කොහෙන් අතුරුදහන් වූවාදැයි සිතාගන්නට නැති තරම්ය.

"අනේහ් හසී..ඉතින් එයාට ගොඩක් අමාරුයිද?"

මානවීගේ මුහුණ ශෝකාකුල විය.

" නෑ මම ගොසිප් සයිට්ස් එහෙමත් සර්ච් කළා. පිටත තුවාල විතරයි වගේ. මැහුම් දාලා අද හොස්පිටලයිස් කරලා. ඒක නෙවෙයි බබා කාරණේ, ඕක වෙලා තියෙන්නේ අපි චැනලින් උන්න වෙලාවේ. අංකල්ව  තියෙන්නෙත් ඒ  හොස්පිටල් එකටමයි"

හසිත කියන්නට සුදානම් වූ දේ මානවීටද වැටහුනේ අම්මා මුහුණකට සෝදාගන්නට කියා ගියද ආපසු ආවේ බියපත්ව මුහුණද සෝදා නොගෙන බව සිහිවීමෙනි.

ඇය තමාගෙන් ඇස් සඟවමින් මුළු කාලයම උන් බවද තමාට මතකය. උපන්දා සිට අම්මාගේ චර්‍යාවල වෙනස්කම් වලට මුහුණ දුන්නේ තමන් හෙයින් මානවී අම්මාගේ සිත කියවන කැඩපතක් බඳු වූවාය.

"එහෙනම් අම්මි කලබල වුණේ මේ නිසා තමා. මට වෙනසක් දැනුණා එවෙලෙත්"

මානවී සුසුමක් හෙළමින් පැවසුවාය.

"ඒ වෙලාවේ ඩොක්ටර් ආව නිසා මට ඕක දිගින් දිගට අහන්න අමතක වුණෙ. අපි ආපහු එනකොට අම්මිගෙ මූඩ් එකේ ලොකු අවුලක් තිබ්බෙ නෑනෙ. ඉතින් මටත් ඒක නෝමල් වුණා"

මානවී පැවසුවේ ඒ මොහොතේ වූ සිදුවීම් ආවර්ජනය කරමිනි.

" බබී හෙට අපි යමුද සරෝජ් අංකල්ව බලල එන්න"

හසිත මානවීගෙන් ඇසුවේ යළිත් කල්පනාවේ ගැලෙමිනි. මෙවන් කාලයක රෝහල් ගණනේ යාම එතරම්ම සුදුසු නොවේ.එහෙත් මේ පුද්ගලයා විශේෂය. මානවී එයට එක හෙලාම කැමතිවුයේ සරෝජ් හිරිපිටිය යනු තමා බෙහෙවින් ආදරය කරන සහ ගරුකරන පුද්ගලයා වූ හෙයිනි.

" අම්මි හරි හිතුවක්කාරයි හසී. එයාට කොච්චර කිව්වත් වැඩක් නැහැ"

 මානවී කතාකලේ  කලකිරීමෙනි.හසිත ඇයගේ හිස පිරිමැද්දේ ඒ හැඟීම දුරස් කරන්නට මෙනි.මානවීගේ අම්මා ගැන මානවී තරම්ම හසිත අවබෝධ කරගෙන උන්නේය.ඉතින් එවන් අම්මා කෙනෙකු ගැන මානවී එසේ සිතිය යුතු නොවේ.

" අම්මි ගැන එහෙම හිතන්න එපා බබී. එයා ජිවිතේ වින්ද අත්දැකීම් නිසානේ ඔහොම හැසිරෙන්නේ. ඒ නිසා අම්මි ගැන වැරදියට හිතන්න එපා. අපිත් අම්මල තාත්තලා වෙන්න යන අයනේ. අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕනේ අම්මිව තේරුම් ගන්න"

හසිත කෙතරම් දුරදිග බලා අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නෙක්ද යන වග මානවී හොඳින්ම වටහාගෙන උන්නාය. ඇය කිසිවක්ම නොකියා යලි ඔහුගේ ලයට තුරුලුව දෑස් පියාගත්තාය.


                                                                ***


                     

රාත්‍රිය උදාවී බොහෝ වෙලාවක් ගත වුවද නිවේතා නිදිනොමැතිවම බලා උන්නාය. ගෙන ආ ආහාර පාර්සලයද එහෙන් මෙහෙන් අතගා කුණු බඳුණට හෙලූ මුත් එහි රසවත් නොදැනුණ තරම්ය. හිත තුවාලයක් වූවා සේ වේදනා දෙයි. එය අද ඊයේ ඇතිවූ එකක් නොවේ. අවුරුදු විසිගණනක අතීතය තවමත් හද පාරවාලයි. 

ලේ වැකුණු  හිසින් යුතුව ට්‍රොලිය මත උන් සරෝජ් හිරිපිටියගේ දෑස් තමාගේ දෑස් හමුවූ ඒ මොහොත තම සිතට ඇතිකළේ කුමනාකාරයේ සිතුවිල්ලක්ද යන්න නිවේතාට තවමත් සිතාගන්නට නොහැක. ඒ හැඟීම තමාහට කිසිදා වටහාගන්නට තම දෛවය ඉඩ දුන්නේ නැත.

ජීවිතය කිසිමාකාරයකින් තමාට සතුටක් තෘප්තියක් උදාකර දුන්නේම නැති තරම්ය. කාලය ජිවිතයේ කිසිදු ප්‍රශ්නයක් මෙතුවක් කල් විසඳා දුන්නේද නැත. එහෙයින් ජීවිතේ ඉතුරු කාලයද මෙසේම ගෙවාදමනු විනා අන් කුමක් පතන්නද?

හිසපුරා දැවී යන්නක් බඳුව නැගෙන වේදනාව දරා ගත නුහුණු තැන නිවේතා සිය ඇඳ අසල කබඩයෙන් ගත් වේදනා නාශක පෙති දෙකක් වතුර සමග පානය කොට සයනය මතට ගුලි ගැසුණාය. හදවතේ කුටීර දවාගෙන එන්නාක් බඳු අපහසුවක් වරින් වර දැනේ.නිවේතා දෑතම ළයට තබාගෙන ඒ අසීරු බව සමනය කොට ගන්නට වෙර දැරුවාය. කලකට පෙර කඳුලුවලින් මිදීගොස් වියළි නිම්නයන් වූ දෑස් කෙවෙණි යළිත් උතුරායන්නට පටන්ගෙනය.ඉකිගසා හඬන්නටවත් ඉතින් තමාහට නොහැකි අයුරු..ඉස්සරම දවසක නෙතින් ගලාගිය කඳුලක් පිසලාගන්නට අත තැබුණු සුවඳ කැවූ තෙත් ගතිය රැඳි ටිෂූ පතක පහස තවම දැනෙන්නා සේය.

ඒ මොහොතේ කොළඹ පෞද්ගලික රෝහලක විශේෂිත පුද්ගලයන් සඳහා වූ කාමරයක නිදි නොමැති දෑසින් යුතුව කල්පනාවක උන්නේ නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය සරෝජ් හිරිපිටියයි. හිසට යෙදූ මැහුම් සහිත ප්‍රදේශයෙන් තරමක් වේදනාවක් ආවද ශරීර ගතකල වේදනා නාශක අධි මාත්‍රාවන් හෙයින් එය යම්තාක් දුරට සමනයව තිබිණ. 

දිවාකාලයේ පැවැත්වූ උද්ඝෝෂණය පැවති ස්ථානයට තමා ගියේ විෂය භාර ඇමතිවරයාගේ අනුදැනුම මත සාකච්ඡාවක යෙදෙන්නටය. ඇත්තෙන්ම එතන පැවති වාතාවරණය සුහද සාකච්ඡාවක් පමණක්ම වුවද හදිසියේ එතනට කඩාවැදුන ආවේගකාරී පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙක්ගේ කලබලකාරී හැසිරීම සම්පුර්ණ වාතාවරණයම උඩු යටිකුරු කරදැමිය.

ආවේගකාරී පුද්ගලයකු විසින් නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය වරයාගේ කමිස කොලරය අල්ලාගෙන බැන  වදින්නට යාමේදී ආරක්ෂක නිලධාරියෙකු මැදිහත්ව ඔහුට පහරක් ගසා එලවා දැමීමත් සමගම එතන ඉන්පසු ඇතිවූ කෝලහාල තත්වය අතරතුරදී සරෝජ් හිරිපිටියගේ හිසට ගඩොල් පහරක් එල්ලවීමත් සිද්ධියේ සාරාංශය විය. පහරදුන් තැනැත්තා ඒ මොහොතේම පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වූ අතර සරෝජ් හිරිපිටිය වහාම අසලම වූ පෞද්ගලික රෝහලට ගෙනයනු ලැබුවේ අධික ලෙස රුධිර වහනයක් වන්නට වූ හෙයිනි.තුවාලය එතරම් ගැඹුරට නොවූවද දහවල් කාලයේ දැඩි අව්ව සමග ලේ ගැල්ම අධික වන්නට ඇත. කෙසේ හෝ මැහුම් කීපයක් දමන්නට තරමේ තුවාලයක් ඉතුරුවී තිබුණි.

හදිසි ප්‍රතිකාර ඒකකයේ වෛද්‍යවරයා තමා ට්‍රොලිය මත සිටිද්දීම පරික්ෂා  කරන අතරේ ආරක්ෂක නිලධාරියාහට යම් උපදෙසක් දෙන්නට හිස එසවූ මොහොතේ තමන්හට මීටර් පහළොවක්  පමණ දුරින් තමන් දෙස දෑස් විසල් කොට බලා උන්  ඒ ස්ත්‍රී රුව..ඔව් ඒ ඇයම බව තමන්හට  සියයට දහසක් විශ්වාසය.

“මාස්ක් එකක්  නොවෙයි බුර්කාවක් ඇන්දත් ඔය ඇස් මට හංගන්න බෑ සුද්දි”

සරෝජ් හිරිපිටිය තමාටම මුමුණා ගත්තේ දෙතොලතර ඉතා කලාතුරකින් නැගෙන සිනහවද සමගිනි. ඇය ජීවිතය පුරා මේ අන්දමින් එල්බගෙන සිටීමම කිසිදා  තමන්හට බරක් නොවීය.

                                                     

                                                                        ***


" සර් විසිටර්ස්ලා වගයක් ඇවිත් ඉන්නවා. මොකද කරන්නේ ?" 

පෞද්ගලික ආරක්ෂක නිලධාරී වූ සංජය ඇසුවේ උදෑසන  ආහාරය ගෙන අවසන්වූ සරෝජ් හිරිපිටියගෙනි. මාධ්‍ය හමුවීම් ,වෛද්‍ය අනුදැනුම මත කෙසේ හෝ නැවැත්වුවද අනෙකුත් ඇමතිවරුන් මධ්‍යම රාත්‍රී වනතුරුත් කඩාවැදුන හෙයින් සංජය උන්නේ බෙහෙවින් නොරිස්සුමෙනි. සිය ප්‍රධානියාට අවශ්‍ය විවේකය නොලැබිමම ඔහුගේ ඒ නොසන්සුන් බවට හේතුවිය.

" මේ විදියට ගියොත් මේ වගේ කාලයක හරිම අවදානම්නේ සර්"

කිට්ටුම සහ හිතවත්ම පෞද්ගලික ආරක්ෂක ප්‍රධානියා වූ ඔහු පැවසුවේ රටේ වර්තමාන සෞඛ්‍ය තත්වයේ බරපතලකම හේතුවෙනි. එහෙත් බහුතරයකට මේ අවදානම වැටහෙන්නේම නැති තරම්ය.

" මොකක් කරන්නද බං . මුන් එන එක නවත්වන්න විදියක් නෑ නේ "

සරෝජ් හිරිපිටිය තෙහෙට්ටුවෙන් වුව සිනාවෙන්නට වෙර දරමින් පැවසිය. නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයාගේ ආරක්ෂක කාර්ය මණ්ඩලයේ වසර ගණනාවක් සේවය කල හෙයින් සංජයට ඔහුගේ ඇවතුම් පැවතුම් සියල්ල හුරුය. 

එහෙයින් කලාතුරකින් මුහුණේ නලියන සිනහව ඊයේ මේ සා තුවාල වී වේදනාත්මක තත්වයක පසුවද්දීද ඇමතිවරයාගේ මුහුණේ වරින් වර මැවීම සංජයට කුතුහලය දනවන්නක් විය.එහෙත් මේ  සම්බන්ධව ප්‍රශ්න කල නොහැකි හෙයින් ඔහු මුනිවතම රැක්කේය 

" කවුද ඒ ගමන ?'

සරෝජ් හිරිපිටිය සයනයේ මඳක් ඉහලට වී ඉඳගත්තේය. සංජය වහා ලඟට විත් කොට්ටය සකසා ඉඳගෙන උන් ඉරියව්ව පහසුකළේය.

" මානවී බේබි"

සංජය ඇමතිවරයාගේ මුහුණ දෙස විමසුමෙන් බැලුවේ මෙවදන් ඇසුන පසු ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් වේදැයි බලනු රිසිවය. කිසිදා නොවූ විරු තරමින් සරෝජ්  හිරිපිටිය කලබල වුයේය .අතවු වතුර වීදුරුවේ දියබිඳු ගතට හැලුණේ අත වෙවුලා යමිනි.

“ඉතින් ඕක අහ අහ ඉන්න එකක්ද මනුස්සයෝ? ඉක්මනට එන්න කියන්න. හරිඅප් සංජය. එයා ගිහිල්ලත් දන්නෙත් නෑ”

සරෝජ්  හිරිපිටිය සිය ගත වැකුණු ජලය පිසදමන සංජයගේ අත පසෙකට කරමින් ඇඳුම් බසින්නට තැත් දැරුවේය.

“සර්, ඇඳෙන් බහින්න එපා කියල ඩොක්ටර්  කීපාරක් දැන් කිව්වද? ඉන්න කලබල නොකර. බේබිලා මේ දොර ළඟ ඉඳගෙන ඉන්නවා. මම එක්කන් එන්නම්”

සංජය හඬනගා පැවසුවේ ඉලන්දාරියකු සේ කලබල කරනා සිය ප්‍රධානියා ඇඳෙන් බැසීම වළක්වමිනි. සරෝජ් හිරිපිටිය යළිත් සයනයේ හරිබරි ගැසුණේ සංජයට අවනත වෙමිනි .

“උඹව මං අල්ලගන්නම්කෝ පස්සේ. ඊයෙ ඉඳන් කට වැඩී උඹේ සෑහෙන්න”

සරෝජ් හිරිපිටිය සිනාවෙමින් පැවසුවේය .

සංජය කාමරයේ දොර විවෘත කළේ එබසට සිනා වෙමිනි. විවර වූ දොරින් ඇතුලට පැමිනියේ මානවී සහ හසිතය. ඔවුන් දෙදෙනා දුටු මනතින් සරෝජ් හිරිපිටියගේ දෑස් ප්‍රීතියෙන් දිදුලන්නට විය.

“චූටි කෙල්ලේ සුභාරංචියකුත් අරන් වගේ ඇවිත් තියෙන්නේ”

සරෝජ් හිරිපිටිය මානවීගේ පිනපෝ ගවුමේ වෙනස දැක සතුටින් පිනා ගිය හඬින් හඬ අවදි කළේය. හසිත සහ මානවී එකිනෙකා දෙස බලමින් සිනාසුනේ සරෝජ් හිරිපිටිය එක්වනම අල්ලාගත් මේ වෙනස දැකය.

"අනේ අනේ මෙච්චර අමාරුවෙන් ඉඳලත් ඒක දැක්කානේ"

මානවී  සරෝජ්ගේ අතකින් අල්ලාගෙනම පැවසුවාය.

“වෙච්ච දේ ටීවී එකෙන් දැක්කේ. කෝල් එකක් නොගත්තෙ මෙතැන කලබල බව දන්න නිසයි”

හසිත පැවසුවේ කාමරයේ පසෙක වූ සෝපාවේ අසුන් ගනිමිනි.

“ඇයි අර මාව දැකලා හොල්මනක් දැක්ක වගේ බලන් ඉඳලා දුවපු කෙනා කිව්වේ නැද්ද?”

 සරෝජ් හිරිපිටිය සිනා වූයේ පෙරදා සිදුවීම සිහිකරමිනි.ඒ එසේනම් අම්මා ඔහු දුටු බව රහසක් නොවේයැයි මානවීට වැටහුණි.

“ඊයේ ඒ වෙලාවෙ අපි දෙන්නත් උන්නේ මෙහෙ. මගේ පළවෙනි වීඕජී appoinment එකට ඇවිල්ලා. අම්මිත් ආව මෙහෙට. වොශ්රූම් යන්න ඕන කියලා ආව කෙනා දාඩිය පෙරාගෙන ආපහු දුවගෙන ආවත් මොකුත් කිව්වේ නැහැ” 

මානවී පෙර දවසේ සිදුවීම හෙළි කළේ සරෝජ් හිරිපිටිය හිස සලමින් එයට ඇහුම්කන් දෙන අතරය.

“එයාගෙ හිතුවක්කාරකම අදටත් අඩුවක් නෑ චූටි දුව. හැබැයි එයා දන්නේ නැහැ එයාට වඩා මං හිතුවක්කාරයි කියලා” 

සරෝජ් පැවසුවේ සිනහව වියැකී යන මුවිනි. ගතවූ ජීවිතය පුරාවට නිවේතා කළේ තමන්ගේම තීරණ අනුව ක්‍රියාකිරීමය. මේ තාක් කාලයකදී තමා කළේද ඇයට රිසිසේම හැසිරෙන්නට දී බලාසිටීමය.ඒ හේතුවෙන් අවසානයේ සිදුවූයේ දෙදෙනාගේම  ජීවිතවලට අසාධාරණයක් නොවේද ?

“අම්මට කියලා අපිටත් ඇතිවෙලා තියෙන්නේ. එයා හරිම stubborn. නිතර නිතර කියන්න ගියොත් දමලා ගහලා ආයෙ රට යාවි කියලා කියලා බයයි . ඒ නිසා එයාට ඕන එකක් කරගන්න දීලා අපි සාමයෙන් ඉන්නවා” 

මානවී පැවසුවේ නෝක්කාඩු බසිනි.

“අද ඔයාලා එනවා කියලා දන්නවද?”

සරෝජ් හිරිපිටිය ඇසුවේ දඟකාර සිනාවක් මුවේ මතුවන අතරේය. 

“පිස්සුද එයා අපි මේක දන්න බව වත් දන්නේ නැහැ. ඊයෙ අපේ ගෙදර යමු කිව්වම අච්චර රෑ වෙලා එයාගේ මගේ රාජ්‍යයේ තනිවෙන්න ඕනකමට එයාගෙ heaven එකට ගියා. රෑ එළිවෙනකල් නින්ද නැතිව ඇති. අද මට ගුඩ් මෝනින් කෝල් එකවත් දුන්නේ නැහැ” 

මානවී ගතු කීවේ කුඩා දැරියකසේය. 

“එයාගෙ heaven එක” 

සරෝජ් හිරිපිටිය සිනහ වූයේ නිවේතාගේ සිහින නිවහනට ඇය තැබූ නම සිහිවීමෙනි. 

my heaven ..කවදත් ඇය ජීවත් වූයේ ඒ සිහින තුළය. 

අම්මා  සම්බන්ධව කතාකරනා මොහොතවල සරෝජ් හිරිපිටියගේ මුවෙහි මතුවන මේ සිනහව හසිත දුටුවේ නව යොවුන් දඟකාර  කොල්ලකුගේ සිනහවක් මෙනි.

"බබී, මෙච්චර කල් ගිහිල්ලත් ඔයාගෙ අම්මිව මතක් කරනකොට ,එයා ගැන කතාකරන කොට සරෝජ් අංකල්ගෙ මුණෙ එන හිනාව මාරම රොමෑන්ටික්. ඒකට මම මාරම ආසයි" 

හසිත දිනක් මානවී සමගින් පැවසුවේ සරෝජ් හිරිපිටිය සමග හවස තේ පානයකදී කළ කතා බහකට අනතුරුවය. ඉඳහිටක දිනයක තමන් දෙදෙනාව කැඳවාගෙන ගොස් කතාබහක යෙදෙන්නට ඔහු කෙතෙක් කාර්‍යබහුල වුවද අමතක නොකළේය.

"ඒකටත් එක්ක හරියන්න අපේ අම්මි. මගෙ අම්මෝ ඔය නම ඇහුණත් ඇති පුපුරන්න.මොන තරහක් පිරිමහනවද මන්දා හසී"

එදවස මානවී පැවසුවේ අම්මාගේ හැසිරීම සිහිපත් කරමිනි.



යළි  හමුවෙමු තුන්වෙනි කොටසින් 


කිත්මා වාසනා දහනායක 

(විසිරි සිහින )



Sunday, December 26, 2021

01 . හසරැල් සැලුණාවේ




 වේලාව හතර පසුවී විනාඩි තිහක් ඔරලෝසුවේ දැක්වෙයි. ඉහ ගිනිගන්නා තරම්ම අව්ව සැරය. ඇඳ උන් කපු බ්ලවුසයෙන් නිරාවරණය වූ පිට දිගේ ගලා ආ දාඩිය බින්දුවක් ඉණ පෙදෙසටම ගොස් ඇඳුමට උරාගන්නවා දැනෙද්දී නිවේතාට පෞද්ගලික රෝහලේ විසල් ද්වාරයෙන් ඇතුලට පියවර ඔසවාගන්නට හැකිවිය.  අත්සේදීම , උෂ්ණත්වය පරික්ෂාකොට බැලීම ආදී අත්‍යාවශ්‍ය කාරණා ඉටුකරන්නට තවත් කෙටි වේලාවක් ගතවිය.ඒ අතරම අත්‍යාවශ්‍ය කාරණා කිහිපයක් සහිත ෆෝරමයක්ද පිරවිය යුතුය.ඉක්මනින් එය පුරවාදී රෝහල් සංකීර්ණයේ සායන අංශය වෙත ඇය ඇතුළුවූවාය.

අභ්‍යන්තරයම වායු සමීකරණය කොට ඇති නිසා සැණෙකින් දහඩිය නිවී ගියාක් මෙනි. මුහුණ වසා ඇති මුව ආවරණය ඔක්කෝටම එහා යන කරදරයකි. එහෙත් කරන්නට දෙයක් නැත.මේ රටටම බලපාන්නා වූ තත්වයක් මිස තමන්ට පමණක් අදාල වූවක් නොවෙන හෙයින් මේ සියල්ලම ඉවසාගන්නට සිදුව ඇත. අකුලාගත් කුඩය අත්බෑගයට දමා ගත් පසු නිවේතා අවට සිසාරා බැලුවේ තමා යායුතු අංශය කොයි අත වේදැයි සිතමිනි. මොහොතකට හෝ මඳක් ඉඳගෙන විඩානිවන්නට හිතට අවැසිය.

එහෙත් ඈතින් අතක් වනා කතාකරන රුවකින් පුටුවකට බරව මොහොතක් ගෙවන්නට සිතට ආ සිතුවිල්ල වැලකුණි. 

"පරක්කු වුණාද මං? "

අත්බෑගයෙන් ගත් ටිශූ පැකට්ටුවෙන් එකක් එලියට අදිමින්ම නිවේතා ඇසුවාය. 

"නෑ අම්මි තව වෙලා තියනව. මගේ නම්බර් එක තුනනෙ. තාම ඩොක්ටර් ආවෙත් නෑ"

රෝස පැහැයෙන් යුත් මාතෲ ගවුමක් ඇඳි සුරඟනක් බඳු දෝණි ඇයගේ සැමියා අත එල්ලීගෙනම පවසන්නීය. තාමත් එච්චරකට මොකුත්ම පේන්නෙත් නැහැ. පොඩි කෙල්ලනේ තාමත් නිවේතා සිතින් මිමිණුවාය.

"අම්මි ඉඳගන්නවද?"

හසිත ඇසුවේ උන් තැනින් නැගී සිටින්නට තනමිනි.

" එපා පුතා, ඕන නෑ. වෙලාව තියන නිසා මම පොඩ්ඩක් වොෂ් රූම් එකට ගිහින් එන්නද දෝණි?"

පැයකට නොඅඩු කාලයක් රිය තුළම උන් හෙයින් ශාරීරික අවශ්‍යතාවයන්ද ඉස්මතු වෙමින් තිබුණි. ඒ මදිවාට පිපාසය එන වාරයක් ගානේ වතුර බීම ද එනතුරාම සිදුවිය. කැබ්‍ රථයේ රියදුරු වායුසමීකරණය ක්‍රියාත්මක නොකළේ නිවේතාගේ කැමැත්ත සහිතවමය.

"ඔතනින් දකුණට යන්න අම්මි"

මානවී පැවසුවේ නිවේතාගේ බෑගයට අත දිගු කරමිනි. හිස වනා එයද ප්‍රතික්ෂේප කල නිවේතා ඉක්මනින් කොරිඩෝරය දෙසට ඇදුණේ අවශ්‍යතාවයද ඉටුකොට ගෙන මුහුණද මඳක් සෝදාගන්නට සිතමිනි. 

කොරිඩෝරයට යන පාර අසල කලබලකාරී තත්වයකි. මෙවන් කාලයක මිනිසුන මෙසේ එක ගොඩේම රැස්වී පොදි කෑම කෙතරම්ම භයානකද? එහෙත් මේ ව්‍යසනය මේ සා පැතිරීමට ප්‍රධානම හේතුව වන්නේත් මිනිසුන්ගේ නොසැලකිලිමත් බවම නොවේද?

"එහාට වෙන්න එහාට වෙන්න මේ ට්‍රොලිය අපිට ගන්න දෙන්න"

රෝහල් ආරක්ෂක නිලධරීන් දෙදෙනෙක් මඳක් සැරෙන් කතාකරමින් ට්‍රොලියක් ගෙනයන්නට ඉඩ පහසුකම් සලසාගන්නට වෙර දරති.  එහෙත් තම තමන්ගේ සෞඛ්‍ය අවශ්‍යතාවයන්ට පැමිණ සිටින කිසිවෙක් තවකෙකුහට ඉඩ දෙන්නට සූදානමක් නොමැත. මිනිසුන් ආත්මාර්ථකාමී යැයි එවන් විටෙක චෝදනා නගන්නටද නොහැක. මන්ද සියල්ලන්ටම අවැසි වන්නේ තමන්ගේ ආ කාරිය ඉක්මනින් ඉටු කරගෙන ප්‍රවේශමද සලසාගෙන ඉක්මනින් යන්නටය.

නිවේතා මඳක් පසෙකට වූයේ ට්‍රොලිය ගන්නට ඉඩ දෙමිනි. ට්‍රොලිය මත සිටින තැනැත්තා වටකොටගත් ආරක්ෂක නිලධාරීන්ය. කුමක් හෝ අමුතු කලබලයක් මෙතන සිදුවන බවක් පෙනෙයි.

“අර උද්ඝෝෂණය වෙලාවෙ කවුද ගහපු ගල්පාරක් ඇමතිතුමාට වැදිලානෙ. ඔලුවමලු පැලිල තියෙන්නෙ. ලේ එකයි.”

එතනින් යන කවුදෝ කියනු ඇසෙයි." මොනව වුණත් පව්, රටට වැඩක් කරන මනුස්සයෙක්"

අනෙකා පවසන්නේ ට්‍රොලිය ගෙනයන දෙස බලමිනි.

" කවුද හැබෑටම ඒ?"

එතනින් යන්නට ආ අයෙක් කතාබහ කරන දෙදෙනාගෙන් නැවතී අසන්නට විය.

"නියෝජ්‍ය ඇමතිතුමානෙ, සරෝජ් හිරිපිටිය ඇමතිතුමා"

නිවේතා අසල වූ බිත්තියකට හේත්තුවූයේ හිස කැරකෙන්නක් බඳු හැඟීමක් ආ හෙයිනි.

සරෝජ් හිරිපිටිය...සරෝජ් හිරිපිටිය…නියෝජ්‍ය ඇමතිතුමා..එවදන් යළි යළිත් සවනත දෝංකාර දෙන්නාක් බඳුය. 

නිවේතා ට්‍රොලිය පසුපස ඉක්මන් අඩිතබා ඇවිද ගියේ යළිත් ඒ ඇසුණ වදන් ගැන අවිශ්වාසයෙනි. තමා මේ මෙහෙයවන්නේ අදිසි බලවේගයකින් විය යුතුය. නැතහොත් හැකි ඉක්මනින් ඉවත බලා හැරී සැඟව යා යුතු මොහොතක තමා කාන්දමක් සේ ඒ දෙසටම ඇදී යයි.

“මිස් ඔය පැත්තට යන්න බෑ”

ආරක්ෂක නිලධාරියෙක් ඇයගේ ගමන අවහිරකලේය. නිවේතා රවාගත් මුහුණෙන් ඔහුව පසෙකට කොට ට්‍රොලිය දෙසටම ඇදුණාය. වෛද්‍යවරයකු හිසේ ඇති තුවාලය පරීක්ෂා කරන්නට පැමිණ ඇත. කෙටි කොණ්ඩය හෙදියක් ලවා කතුරකින් එහාමෙහා කරමින් ඔහු පරීක්ෂාකරයි.

“වාසනාවකට මතුපිට තුවාලයක් විතරයි ඇමතිතුමා. හොඳ පාරක්නෙ කාල තියෙන්නෙ”

එසේ කියූ වෛද්‍යවරයා හෙදියකට අමතා ට්‍රොලිය හදිසි ප්‍රතිකාර අංශයට ඇතුල් කරගන්නා ලෙස පැවසීය. 

"මොනව කරන්නද ඩොක්ටර් , අපේ මිනිස්සුන්ට සේවයක් කරන්න ගියාම ආපස්සට ඔන්න ඔහොම ඒවා තමයි ලැබෙන්නෙ ඉතින්" 

සරෝජ් හිරිපිටිය සිනාවෙන්නට වෙර දරමින් පවසනු නිවෙතා බලාඋන්නාය. නිවේතා බලා උන්නේ තවමත් ලේ වැකුණ මුහුණෙන් යුතුව ආරක්ෂක නිලධාරීන් අමතන සරෝජ් හිරිපිටිය දෙසය. එක මොහොතක ආරක්ෂක නිලධාරීන් සමග කතාබහේ යෙදී සිටියදීම ඒ ඇස් ක්ෂණිකව යොමුවුණේ තමා දෙසටය. මුහුණු ආවරණයෙන් නොවැසුන තම දෑසට ඒ දෑස් හසුවන ක්ෂණයේම නිවේතා ආපසු හැරුණාය.

ආ කාර්‍යය ද අමතකව නිවේතා ආපසු දුවගෙන මෙන් ආවේ මානවී ඉන්නා දෙසටය. ඒ වනවිටද ප්‍රසව හා නාරි වෛද්‍යවරයා රෝගීන් පරීක්ෂාවට පැමිණ තිබුණි.

" අම්මි , ආ යූ ඕකේ?"

අම්මාගේ මුහුණේ ඇති දැඩි කලබල වෙනස් ගතිය මානවී එක් ක්ෂණයකින් වටහා ගත්තාය. අම්මා මුහුණ දොවාගන්නට ගියද එසේ කළ ආකාරයක් නොපෙනේ. මානවී විමසිල්ලෙන් අම්මාගේ කලබල මුහුණ දෙස බැලුවාය.

" ඔ.ඔව්..දෝණි, අතන පොඩි කලබලයක් ..ම...මම ..මම ආව ඉක්මනින්"

නිවේතා මානවී වෙතින් මුහුණ සඟවාගෙනම පැවසුවාය. වැඩිදුර කතාබහට ඉඩක් නොලැබුණේ මානවීගේ අංකය ඇතුළට කතාකල හෙයිනි.

“sorry ,මේ දවස්වල තත්වය එක්ක ඇතුලට යන්න පුලුවන් මේ අම්මටයි තාත්තටයි විතරයි මිස්. ඒ නිසා කරුණාකරලා මිස් එළියෙන් ඉන්න”

ඇතුලට යන්නට ආ නිවේතා ආපසු අසුන වෙතට ඇදුණේ හසිත ඇයව ඇතුලට යවන්නට උත්සාහ කරද්දීමය.

“පිස්සුද පුතා, ෆස්ට් ටයිම් ඉන්න ඕන බබාගේ අම්මයි තාත්තයි. දෝණිට කම්ප්ලිකේශන්ස් මොකුත් නැති එකේ ඔය දෙන්නා ගිහින් අහගෙන එන්න ඩොක්ටර් කියන දේවල්"

නිවේතා මානවී හසිත සමගින් ඇතුලට යවමින් පැවසුවාය.

ආපසු අසුන වෙත පැමිණියද මනස යකාගේ කම්මල මෙනි.වසර ගණනාවකට පසුව වුවද සරෝජ් හිරිපිටියගේ දෑස් එදා මෙන්ම සජීවීව බබලයි. ඔහු කවදත් සිනාසෙන්නේ ඇස් වලිනි. මුවගට සිනහවක් එන්නේ අඩුම වශයෙනි. එහෙත් දෑස් සිනාමුසුව බැබලේ.

මාස්ක් එක නිසා මාව අඳුනගන්න නැතුව ඇති. නිවේතා සුසුමක් හෙලා ළය සැහැල්ලු කොට ගත්තාය. දුරින් දුරට අසුන් පනවා ඇති හෙයින් නිවේතා මොහොතක් අසුනේ ඇන්දට හිස තබා ගෙන උන්නාය.විසිර යන සිතුවිළි දියණියට හෝ නොපෙනෙන්නට එක්තැන් කොට ගතයුතුව ඇත.

වෛද්‍ය පරීක්ෂාවෙන් අනතුරුව මානවී හසිත සමගින් පිටතට සිනාමුසුවය. නිවේතා ඔවුන් සමගම නැගී උන්නේ " මොකද ඩොක්ටර් කිව්වේ" අසමිනි. හසිත සිටින්නේ සිනහව ගිලගෙනය. මානවී නෝක්කාඩු බැල්මකින් ඔහු දෙස රවා බලමින් උන්නාය. දෙන්නගේ රණ්ඩුවක් මෙතනත්.. නිවේතා යටි සිතින් සිනාවෙමින් සිතුවාය.

මානවී වයසට වඩා බෙහෙවින් සුරතල් වන්නීය. ආදරයම සොයන්නීය. හසිත ඇයව මනා ලෙස තේරුම් ගත අයෙක් විම හිතට සැහැල්ලුවකි.

“කා එකට යං කෝ අම්මි කියන්න. මේ මිනිස්සු ඉස්සරහ මට මෙයාගෙන් ගුටි කන්න බෑ "

හසිත සිනාවෙමින් පවසයි.

"මොකක්ද අනේ. මං තරහයි අප්පා."

මානවී නෝක්කාඩුවෙන් මෙන් හසිතගේ අත ගසා දමා නිවේතාගේ අතේ එල්ලුනාය.

" හරි , හරි කියන්නෑ. කෝ එන්න අම්මිට අමාරුයි ඔයාව එල්ලන් යන්න "

හසිත මානවීට කතාකරන්නේ පවා පුදුම ආදරයකිනි. නිවේතාගේ දෑස් තෙත්ව ගියේ මේ හිත්වල ඉපදී නැළවෙන ආදරය දුටුවිටය.

" බලන්නකෝ අම්මි, ඩොක්ටර් ඇහුවා මෙයා ඕලෙවල් පන්තියේ ළමයෙක් එහෙම නෙවෙයි නේද කියල මාව පෙන්නලා. හසී ත් බක බක ගාලා හිනාවුනා "

නිවේතාගේ මුවගට සිනහවක් පැමිණියේ මානවීගේ එවදන වලටය. ඇත්තෙන්ම ඇය තවමත් සුරතල් පෙනුමකින් යුතුවන්නීය. වයස විසිතුනක්යයි කිසිම විටෙක කෙනෙක් පිළිගන්නේද නැති තරම්ය.

" ඕක ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක්ද දෝණි . දකින දකින හැමෝම අහන දේනේ" 

නිවේතා සිය දියණියගේ හිස සිප ගනිමින් පැවසුවාය. ඉතා කුඩාකල සිටම ඈ වෙතින් හමනා මුදු සුවඳ අදත් නිවේතාට එකලෙසම දැනේ.

" අම්මි අද අපේ ගෙදර යං"

මානවී මෙන්ම හසිතද දැඩි සේ බලකලද නිවේතා එය ප්‍රතික්ෂේප කලේ සිය නිවසට යාමට අවශ්‍ය බව පවසමිනි.

" එහෙනම් අපි ඩිනර් අරන් යමුද බබා "

හසිත ඇසුවේ මානවී දෙසට නැඹුරු වෙමිනි. සිය දියණිය තරමටම තමා ගැන වදවෙන්නා වූ හසිත ගැන නිවේතාට කවදත් තිබුනේ අප්‍රමාණ දරු සෙනෙහසකි.

" පුතා කෑම අරන් යමු. දෝනිට දැන් වෙහෙස පාටයි. මාව ගෙදරට ඩ්‍රොප් කරගෙන ඔයාල ගෙදර යන්න. මම වීක් එන්ඩ් එක දිහාට ඒ පැත්තේ එන්නම් ඉඳල යන්න"

නිවේතා අත්ඔරලෝසුව දෙස බලමින්ම පැවසුවාය. ඇත්තෙන්ම හිතට මේ මොහොතේ අවශ්‍ය වන්නේ හුදෙකලා වීමකි. හිතේ අභ්‍යන්තරය දැඩි කැළඹිල්ලකට හසුව ගොසිනි. රාත්‍රී ආහාරය සඳහා සැහැල්ලු යමක් ගන්නට හුරුව උන් නිවේතා ඉඳහිටක දියණියගේ ආශාව මත ඔවුන් කැමති ආකාරයටද අහර ගැනීම පිළිකෙව් කලේ නැත.

" අම්මි මේ රෙස්ටෝරන්ට් එකේ බිරියානි එක මාර රසයි. කෑවොත් අම්මි ඉල්ලනවා ආයෙම දවසක්. නේද හසී" 

දෝනි ඇසුවේ හසිත සුපුරුදු අවන්හලක රිය නවත්වාලූ මොහොතේය.

" මෙයා නම් අම්මි, මේකේ මුදලාලිගේ ඉහත ආත්මෙක ණයක් අරන් තියද කොහෙද? මුදලාලි අර එහා පැත්තේ හදන බිල්ඩින් එකේ එක තට්ටුවකට කන්ට්‍රිබියුට් කරලා ඇත්තේ අපේ බබී" 

හසිත සිනහවෙමින් පැවසුවේය.

සිනහවෙන් කතාවෙන් කාලය ගෙවී ගියද නිවේතාගේ සිතෙහි වුයේ තදබල වික්ෂිප්ත භාවයකි. අවුරුදු බොහෝ ගණනක් ගතවන්නට ඇත. එහෙත් ඒ මතක සියල්ල අමතක කල නොහැකි තරම්ය. මානවී සහ හසිත, නිවේතා නිවසට ඇරලවා ආපසු ගියේ බොහෝ රෑ වීය. 

මානවීට වෙහෙසෙන්නට සුදුසුම නැත. ගර්භනී භාවයේ මුල්ම අවධිය හෙයින් සංකුලතා එකින් එක මතුවෙමින් පවතී . එහෙත් හසිත යනු මානවීටම ගැලපෙන ඇයව ඉතා හොඳින් වටහාගත් ස්වාමිපුරුෂයෙකු වූවා මෙන්ම හසිතගේ දෙමවුපියන්ද මානවීට ඉතාම ආදරයෙන් සලකන අය වූ හෙයින් නිවේතා මානවීව සිය නිවෙස වෙත කැඳවා නොගත්තාය. මානවී කුඩාකල සිටම හැදුණේ ඉතාමත් ස්වාධීන අන්දමටය .ඇය ලද දෙයින් සතුටු වන්නට කවදත් හුරුව උන්නාය. නිවේතාට සිය ස්වාධීනත්වය විඳින්නට ඉඩදී ඇයද අවශ්‍ය මොහොතක විනා අන් සැමවිටම අම්මා වෙත දුව නොයන්නට හුරුව උන්නාය.

ඉතින් ජීවිතයට මීට වඩා සතුටක් වෙන කොයින්ද? අවසානයේ ඉතින් තමා අත්තම්මෙක් බවටද පත්වන්නට කාලය එළඹ ඇත.

********************************************************************** 

අලුත් කතාවක් එක්ක ඔන්න ආයෙම මම ආවා. සමහර අය  මුහුණු පොතේ මේ වනවිට මේක කියවනවා ඇති. ඉතින් බ්ලොග් එකටත් ඔන්න එකතු කරගෙන යනවා ඉඩ ඇති අන්දමට 

මම 

කිත්මා වාසනා දහනායක 

විසිරි සිහින 


Tuesday, November 30, 2021

2021(32). මතක සුවඳ

උදේම ඇහැරලා මිදුලට බහින කොට ඈතින් එන මල් සුවඳක් නැහැ පුඩු සිසාරලා හමා ගියා...

නම නොදන්නා ...හිතාගන්න බැරි මලක සුවඳක් වෙන්න ඕන ඒක.....ඔන්න ඉතින් විසිරිගෙ හිත ඉගිල්ලෙන්න ගත්තා.....

ඉස්සරම ගෙදර ට එහා පැත්තෙ පොඩි කඳු කෑල්ලක කෝපිගස් යායක් තිබුණා ....එක කාලෙකට සුදුපාටට අතුදිගේම කෝපි මල් පිරෙන්න ගන්නවා.....
මගෙ කාමරේ ජනේල පලු දෙක ඇරියාම උදේට හීන් සුලඟක දැවටිලා එන්නෙ ඒ කෝපි මල් සුවඳ....
වෙන වෙනම ගත්තාම රුවෙන් ඒ හැටි හැඩක් නැතත්....කෝපි මල් අහුරක තිබ්බේ ලස්සනම හැඩයක්.....




අපේ ගෙදර මිදුලේ ඇහැල ගහක් තිබුණා...මහ විසාල කඳක් තිබ්බ ලොකු ඇහැල ගහක්...මල් රෑන් පිපුණාම ඔලුවෙ ගෑවෙන ගානට අතු පහත් වෙලා.....
ඇහැල මල් සුවඳ දැනෙන්නෙ පාන්දරට....
ඉදලකුත් අරන් සුදු වැලි පොලවෙ වැටුණ ඇහැල මල් පෙති සීරුවට අතුගාන කෙට්ටු කෙල්ලෙක්.....ඒ සුවඳ පෙනහලු වලට ඇදගන්නවා ....මට තාම දැනෙනවා.....




ඉස්සර ගෙදරට එන පාර කෙලවර තිබ්බා ඇට්ටේරියා ගහක්..මල් පිපෙන කාලෙට සුවඳ ....හැන්දෑවට පොහොට්ටු දිග හැරෙන්න ගන්න කොට මම මල් වට්ටිය අරන් ගහ යටට යනවා...හුස්ම පොරෝගෙන වට්ටිය පිරෙන්න නෙලාගන්න කැකුලු පිපෙන්නෙ රෑ වෙනකොට...ඉස්තෝප්පුවෙ ඉඳන් බලන් ඉන්න කොට අඳුරේ ඒ මල් ගහ සුදට දිලිසෙනවා...ඉස්කෝලෙ යන්න බස් එක එනකල් පාර අයිනට ගියාම ගහ හෙමින් හොලවලා රේණු හතර අතට විසුරවන්න...තරම් දඟ කමකුත් හිතේ තිබ්බා..




අපිට තිබ්බෙ පොඩි කුඹුරු කෑල්ලක්....ඒකෙ අස්වැන්න ගෙදර පරිභෝජනයට ඇති උනා...
කුඹුරෙ ගොයම් කපන කාලෙට කැපෙන ගොයම් ගස් වලයි..ඉන් පස්සෙ ඉතුරු වෙන ඉපනැල්ලෙයි සුවඳට මං කැමතියි...
ඒක එන්නෙ පොළව මහී කාන්තාවගෙ හුස්ම එක්ක කියලා මට ඉස්සර ඉඳන්ම හිතුණෙ...
නියරක් උඩින් වාඩිවෙලා වෙල්දෙනිවල හුලඟේ එන මඩ මුසු ඉපනැලි සුවඳට මං ඉව අල්ලනවා.....
තාමත් ගමට දුවන්න ආස ඒකයි....

කුඹුර අයිනෙන් අලුත කපපු ඇලක නිල් මානෙල් පිපෙනවා...
දම් පාට ලොකු පෙති මැද කහ රේණු.....ඒ අස්සෙ එහෙ මෙහෙ සරන මීමැස්සො....
වතුරෙ ඉන්න දඟ මාලුන්ගෙ විසේට මල් උඩට වැටෙන දිය බිංදු....
වෙල් යාය මැද තියන ගොඩ කෑල්ලෙන් දෙබලක් තියන කෝටුවක් කඩන් මම මානෙල් මල් කඩාගන්නවා....
මල් නටුව දිගේ පටලවලා ඇද්දම එන ඒ මල නටුව දිග ඇතුව කඩාගන්නවා....
ඇල අයිනෙන් වාඩිවෙලා ඇලට කකුල් දාගෙන ...මානෙල් මල් සුවඳ විඳින අර කෙට්ටු කෙල්ල ..මගෙ මනසින් ආයෙ එහෙ යං කියලා අදිනවා........




වෙල් දෙණි ගානෙ ඇවිදලා එක එක කොළ ජාති පොඩි කර කර ඒවාට ආවේණික සුවඳ බලන්න..
නියර දිගේ ඉබේ හැදුණ වෙල් මුකුණුවැන්න...වැල් ගොටුකොල කඩන්න....
සෙරෙප්පු නොදා නියරවල් ගානෙ මඩ චිරි චිරි ගාගෙන දුවන්න.....මට ඒ පුරුදු සුවඳවල් අතවනනවා........

මම
අතීතයේ සැරිසරන විසිරි......


Tuesday, November 23, 2021

2021(31) නාඳුනන්නෙකු හට පෙම් කළෙමි

නාඳුනන්නෙකු හට පෙම් කළෙමි.....





එදවස ....
මම උන්නේ වේදිකා බිමකය..
ඔහු උන්නේ...වේදිකා අසුනේය....
එකදු ඇස් බැල්මක් නොලද මුත් ...
මම ඒ රුවට බැඳුණෙමි...
සිත ඇදුණු එදවස..
ප්‍රේමයක් වීදැයි නොදනිමි....

පසු දිනක...
උනුන් අසලින් හිඳ ගතිමු...අපි..
කතාවන් සිනාවන් බෝ විය..
ඉඳහිටක නෙතුසරක් විහිදුණි...
බොහෝ ලොබ වීමි එයටද
එහෙත්...
ප්‍රේමයක් වී දැයි නොදනිමි....

නොසිතූ පැයක කෙළවර
නාඳුනන කෙටි පණිවිඩයක
සිත තිගැස්වන සටහනක් විය...
" අවසන...මම ඔබ සොයා ගත්තෙමි...."
විපිළිසර මතක පොත ඇහැරිනි...
" මා ඔබට රහසින් පෙම්කරන්නා වෙමි...."
එහි එසේ ලියවුණි....
ඉදින්...
මම දනිමි...
අප අතර ප්‍රේමයක් ඇතිවුණි......

අපි ඉනික්බිති සමුගතිමු....
ඉදින්..ප්‍රේමය ම ඉතිරි විය..

විසිරි ❤

Wednesday, November 10, 2021

2021(30) කවි මතක






සියුම් තැතකින් පාරා
ජීවිතේ දුක්ම මතකයන් පිටට ගමි
තව තවත් ගැඹුරටම හද පලා
සැඟව ගත් සෝ සුසුම් ඇද බලමි...

ඒ මතක අකුරු කර සිනාවෙන්
සෙනෙහසක දවටමින් හැඩ බලමි
ඉනික්බිති ලේ ගලන ඒ අකුරු
ඔප දමා ලෝකයට විසි කරමි.....
.
එවන් අකුරට බැඳෙන දහස් දන
"ඒ මමද....මා නොවෙද..." කියනු දැක....
රිදුම් දුන් මතක අමතක කරමි
සිතක් සෙනෙහසින් යළි පුරවමින්
නෙතු පියා සිත මගේ වසාළමි......

කිත්මා වාසනා දහනායක 
විසිරි ❤️

Sunday, November 7, 2021

2021 (29) අහන් ඉන්න අහගෙන ඉන්න




අපි හැමෝම ජීවිතේ හැල්මෙ දුවන අය....ඒත් සමහර වෙලාවට අපිට මග නැවතිලා බලන්න සිද්ද වෙන අවස්ථාවන් ජීවිතේ එමට එනවා ....
.
අද දවසේ හුඟක් මුහුණු පොත් බිත්ති වල හමුවන්නේ එකම පුවතක්.. සිය දිවි නසා ගැනීමක්...තරුණ නලුවෙක්....සිත්වල කම්පනය විවිධාකාර ලෙසින් ලියවෙනවා....

ඔබ අඩුමගානේ දවසකට එක අයෙක්ට හෝ සවන්දෙනවද?


ඔව් අපි ඇහුම්කන් දෙන්නෝ.....නිවසෙදි..රැකියාවෙදි... සමාජයේදි...මගතොටදි....විවිධාකාර ලෙස අපිට ඇහුම් කන් දෙන්න වෙනව....ඉතින් එතනිනුත් චුට්ටක් ඔබ්බට හිතන්න ඕන අපි....
.
යමෙක් ඔබ වෙතට ඒ නම්....
" මට චුට්ටක් කතාකරන්න පුලුවන් ද ....?" කොයිම හෝ වෙලාවක අන්න ඒ වචන ඔබට අහන්න ලැබුණොත් ඒ මොහොත මග හරින්න එපා....සමහර විට ඔබ ඉතාම කාර්‍යබහුල වෙන්න පුලුවන් ....ඒත් ඔබෙන් අර විදියට අසන්නාට වචනයක් දෙකක් කියන්න....ඒ වචන වලින් එකම මොහොතක් අංශක180ක්ම හරවල දාන්න පුලුවන් වෙනව....
.
සමහර අය වාචිකව කියන දේ සමහර අයගෙන් එන්නෙ අවාචිකව....
ඒක තේරුම් ගන්න අපිට ඕන කරන්නෙ පොඩිම අවධානයක් පමණයි....මගෙ සිසුන් මට කියන්නෙ...
" මැඩම් එක්ක හැරෙන්න වත් බෑ හොරෙන්...." කියන කතාව ඇතුලෙ මම මගේ සිසු දරුවන්ව නිරීක්ෂණය කරල තියන බව මටම සාක්කි දෙනව...ඒ බොහොම අවදානම් වයස් වල ඉන්න ලොකු විවිධත්වයක් ඇති සිසුන් සමූහයක්. කොරෝනා සමයේ ඔවුන් සියල්ල එක පොකුරක රැඳවීම තුළ ඔවුන් මානසිකත්වයෙන් නොවැටෙන්න ලොකු ක්‍රියාදාමයක අපි නියැලුණා.....
Whatsap ගෲප් එකේ ....
How are you all...hope all of you stay safe and happily ...කියලා දවසකට දෙකකට පාරක් උදේම යැව්වම...ඔය පනහම රිප්ලයි කරනව....බොහොම කැමැත්තෙන් ......

අනෙක ඔබ සහ මම අවශ්‍යම විට ඒ සඳහා ඇහුම්කන් දෙන්න සුදුසු අයෙක්ව හඳුනාගන්නත් ඕන...ඒක හරියට ඇහුම්කන්දෙන්න වගේම එහෙම කෙනෙක් තමාට හොයාගන්න යන කාසියෙ දෙපැත්ත .....
.
ඔබ කෙනෙක් ගැන විශේෂම අවධානයකින් ඉන්න බව දැනුනම ඔවුන් ඔබව විශ්වාස කරන්න ගන්නව..... සාමාන්‍යයෙන් කෙනෙක්ගෙ නමින් ඒ කෙනා හඳුනගන්න...අමතන්න...ඔබේ අකුරු වල වචන වල ඔබේ ස්වරයේ ආදරය කරුණාව දයාව ඉතුරු කරන්න.....
.
සිදුවීමක් සිදුවෙලා පැය විසි හතරක් යනවිට ඒක සාමාන්‍ය කරණය වෙනව...ඕනම සියදිවි නසා ගැනීමක් එහෙමයි....ඒ නිසා....ජීවිතේ ගෙවෙන හැම දවසම තව අයෙක්ට ඇහුම්කන් දෙන්න ඉඩක් තියාගන්න....ඒකෙන් හුඟාක් අනාගත ව්‍යසන ඇහිරිලා යාවි....ඉතින් ඒ නිසා මේ සිදුවීම සිදුවුණ උණුසුම් මොහොතේ පමණක් මේ කාරණය ගැන කතාකරල ඒක අමතක උනාම ආයෙම අතෑරල නොදා ඇහුම් කන් දීම පුරුද්දක් කරගන්න....
.
ඔබ දන්නවද.... ඔය ඕනම දේකට ලොකුම බෙහෙත තියෙන්නෙ අපේ ආදරය ඇතුලෙ....එතනින් පටන් ගන්න .....ඔබ ට එය කල හැකියි .....
.
මම 

කිත්මා වාසනා දහනායක 

විසිරි ❤️

Thursday, November 4, 2021

2021 (28 ) නැහැ සහ බැහැ කියන්න හුරුවෙන්න






අපි පොඩිකාලෙ ඉඳන් අහල තියන කතාව මාතෘකාවට හාත්පසින්ම වෙනස් එකක් නිසා ඔබ සමහරක් විට මේ දිහා විමසිල්ලෙන් බලාවි..

ඔව් අපිට අපේ දෙමවුපියන් වැඩිහිටි අය,ගුරුවරුන් ඔය හැමකෙනාම කියාදුන්නෙ

"නෑ බෑ කියන්න එපා.ඒක හොඳ පුරුද්දක් නෙවෙයි" කියන එක.

නමුත් ඔබ ජීවිතේ යම්කාලයක් ගෙව්වාට පස්සෙ වටහා ගතයුතු එක දෙයක් තමයි මේ මාතෘකාවට අදාල වෙන්නෙ.

ඔබ යම් මොහොතක ඔබට වැදගත් නොවන්නාක්වූ දේකට පවා නෑ ,බෑ නොකියනවා කියන්නෙ ඔබ ඔබට ඉතා වැදගත් දේකට පවා නෑ, බෑ කියන එක.මොකද ඔබ අර නොවැදගත් දේට එසේ නොකීමෙන් මගහැරගන්නේ ඔබට වඩා වැදගත් දෙයක් වෙන්න පුළුවන් .

ඉතින් හුරුවෙන්න..

උදාහරණයක් විදියට

ඔබේ මිතුරෙක්/ මිතුරියක් ඔබට අඬගසාවි කෝපි කෝප්පයක් බොන්න යන්න...හැබැයි ඒ එක්කම ඇය/ ඔහු ඔබට කියාවි .. .අහවලා ගැන නියම ඕපාදූප ටිකක් තියනවා කියන්න කියල...

ඉතින් ඒකට "මට එන්න බැහැ" කියන එක ඔබට බලපාන්නෙ හොඳ අතටද නරක අතටද කියල හිතන්න....

ඔබේ කාර්‍යාලීය සගයෙක් සමහර විටෙක ඔබට ඔහු / ඇයගේ සෘනාත්මක සිතුවිලි එක්කරන්න හදන මොහොතක ...ඔබ එය ප්‍රතික්ෂේප කලොත්....එය "නැහැ ...මම ඒකට එකඟ නැහැ" කියන එක ඔබට බලපාන්නෙ කොහොමද කියල හිතන්න....

ඔබේ සිහින ,ඔබේ ඉලක්ක, ඔබේ අරමුණු වලට හිනාවෙන අය...ඔව් සමහර විට ඒ ඔබේ ලඟම නෑයෙක් වෙන්න පුළුවන් ...ඔවුන් ඒ හිනාවීමෙන් ඔබට ඔබේ සිහින, අරමුණු සහ ඉලක්ක ගැන සැකසංකා ඇතිවෙන්න යනව නම් එතනදි "නෑ ....ඔබ වැරදියි...ඔව් මම ඒක කරනව" කියන එක ඔබට බලපාන අන්දම හිතන්න...

ඔබේ ජීවිතේ වැඩසටහන ආපස්සට අදින ඕනම කෙනෙක්ට ,ඕනම දේකට නෑ, බෑ කියන එක ඇයි ගැටලුවක් වෙන්නෙ කියලා ආයෙම හිතන්න

ඔබට හැමකෙනාටම අවශ්‍ය ,ගැලපෙන විදියෙ කෙනෙක් වෙන්න අමාරුයි .ඔබ එහෙම වෙන්න අවශ්‍යත් නැහැ . නමුත් ඔබ ඔබට අවශ්‍ය පුද්ගලයා වෙන්න. ඔබේ මූලිකත්ව වටහා ගන්න.ඔබේ ඉලක්ක හඳුනාගන්න.

ඉදිරි සතිය, මාසය, අවුරුද්ද යන කාලවල ඔබ ඔබට යාහැකි හොඳම තැනට යන්න අරමුණු කරගන්න.අන්න එතනදි...නෑ හරි බෑ හරි කියන්න වෙන වෙලාවල ඒක කියන්න පසුබට වෙන්නත් එපා.

ඔව්...

මේ නෑ සහ බෑ දෙක නිසා සමහරක් අය ඔබ එක්ක පොඩ්ඩක් අසතුටුවේවි....ඉතින් ....

ඔබම තීරණය කරන්න....

අන් අයව සතුටින් තියන්න ඔවුන් ගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් නෑ බෑ නොකියා කටයුතු කරනවාද එහෙම නැත්නම් ඔබේ සිහින, ඉලක්ක කරායන්නට අන්න ඒ නාස්තිකරන කාලය යොදාගන්න නොපැකිලව නෑ සහ බෑ කියනවද කියල.....

Everytime you say YES to something that is unimportant , you say NO to something that is important.

ඉතින් මම ....

මට කල නොහැකි , මට කාලය වෙන්කරන්න බැරි බොහෝ දේට 

නෑ...සහ බෑ කියන්න හුරුවෙලා ඉන්නවා....

ඔබ කොහොමද ?

(අන්තර්ගත අදහස් රොබින් ශර්මා ලියූ the greatness guide පොත ඇසුරින්.  මෙය පරිවර්තනයක් නොව අනුවාදයක් බව සලකන්න)

© කිත්මා වාසනා දහනායක

Tuesday, November 2, 2021

2021 ( 27) The seven forms of wealth

 The seven forms of wealth


මගේ නිතර කියවන පොත් එකතුවේ තියන එක් පොතක් තමයි රොබින් ශර්මාගෙ The greatness guide.

මොකුත්ම කරන්න නොහිතෙන කම්මැලිකම ඉහවහා යන වෙලාවක මම හුඟක් වෙලාවට කරන්නෙ ඒකෙන් එක කොටසක් කියවන එක.

අද මේ මොහොතෙදි මම කියවූ එක් පරිච්ඡේදයක් සිංහලට පරිවර්තනය කරල මගෙන් අඩුමකුඩුම ටිකකුත් දාල හැඩකරල ගන්න හිතුණා ඔන්න.

ඒකෙ 71 වෙනි කොටස the seven forms of wealth.

මේකෙ කියවෙනවා කෙනෙක් ධනවත් වෙන විදි හතක් ගැන.ඇත්තෙන්ම අපි සාමාන්‍යයෙන් කෙනෙක් ධනවත් කියන්නෙ ඒ කෙනාට මුදල් ඇතුලු භෞතික සම්පත් තිබීමනෙ.

නමුත් කෙනෙක් ධනවත් කියන්න පුලුවන් විදි බොහොමයක් තියනවා මේ සටහනට අනුව.

අපි බලමු ඒ මොනවද කියල.

01. අභ්‍යන්තරිකව ධනවත් වීම.ඒ කියන්නෙ inner wealth 

මේකෙදි අපි කෙනෙක් තමන්ගේ ධනාත්මක මානසික පසුබිමක සිටීම, තමන් හට ගරු කිරීම , ආත්ම ගෞරවය ඉහලින් සැලකීම , අභ්‍යන්තරිකව පවත්නා සාමකාමී බව මෙන්ම ආධ්‍යාත්මික භාවයේ ඉහළ තත්වයක පැවතීම විග්‍රහ කරල තියනව.

ටිකක් බරසාර වැඩියි වගේ නේද ?

අපි මෙහෙම හිතමුකො 

ඇත්තෙන්ම අපි අපේ සිතුවිලි එක්ක රැඳෙන මොහොතක ,අපි අපි ගැනම තබාගන්න ඉහල තක්සේරුව මෙන්න මෙතනදි වැදගත් වෙනවා.මොකද මුලු ලෝකෙම ඔබට ඉහල තක්සේරුවක් දුන්නට පලක් නෑ ඔබ ඒ දේ ඔබට දෙන්නෙ නැත්නම්....



02. දෙවැන්න තමයි කායික ධනවත්බව...ඒ කියන්නෙ physical wealth එක...

ඔබේ නීරෝගී බව තමා ඔබේ ධනය..

නීරෝගිකම හැර ධනයක් ලොවේ කොයින්දා ...කියල අහල තියනවනෙ.

Your health is your wealth....

ඔබ ඔබේ රැකියාව හෝ එයින් ලැබෙන පීඩනය නිසා රෝගී වෙනව නම් ඒ රැකියාව කොපමණ ඉහළ තනතුරක් උනත් පලක් තියද ?

ඇයි ඔබ රෝහලක නවතින්නට සිදුවෙන හොඳම ව්‍යාපාරිකයෙක් වෙන්නෙ...?

ඒ වගේම ඔබ ඉක්මනින් සමාදානයේ සැතපෙන්න නම් කොපමණ පෝසතෙක් උනත් පලක් නෑනේද ?

ඉතින් ඔබේ ධනවත් කම ඔබේ නීරෝගී බවම කරගන්න...



03. පවුල සහ සමාජීය ධනවත්බව

Family and social wealth 

ඔබ ඔබේ පවුල තුල සතුටින්නම්....ඔබ වඩා හොඳින් වැඩකරන අයෙක් වෙයි ඉබේම.එසේ නොමැතුව ජීවිතේ අන්තිම මොහොතට එනකල්ම ඉඳලා අනේ මට පවුල වෙනුවෙන් කැපවෙන්න බැරිඋනා කියල දුක්වෙලා පලක් නැහැ.

හැමවිටම ඔබේ පවුල, මිතුරන් සහ ඔබේ ආසන්නතම අය සමග හොඳ සම්බන්ධතාවයක් පවත්වා ගන්න...ඒ ධනවත්බව ඔබව තෘප්තිමත් කරාවි....

මේ සමාජ කවයට ඔබ අනුගමනය කරන අය ...ඒ කියන්නෙ ඔබේ mentors ලා එහෙමත් එක්කරගන්න අමතක කරන්න එපා.



04. රැකියාවේ ධනවත් බව

Career wealth

ඇත්තෙන්ම රැකියාව කියන්නෙ ඔබට ආභරණයක් වෙන්න ඕනෙ.ඔබේ වටිනාකම තව තවත් ඉන් වැඩිකරදෙන්න හැකිවෙන්න ඕනෙ .හැමවිටම හොඳම පුද්ගලයාවන්න උත්සාහයක් දරන්න...හොඳම කෙනෙක් වෙනව කියන්නෙ අනෙක් අය පාගගෙන ඉහලට යනඑකට නම්       නෙවෙයි ඔන්න.....


 



05.ආර්ථික ධනවත් බව

Economical wealth

ඔව් මුදල් අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් ජීවිතේ ට.එය ජීවිතේ අතිශය ම වැදගත් දේ නෙවෙයි නමුත් ඒක ඉතා වැදගත් දෙයක්.හොඳ ආර්ථික පසුබිමක් තියේ නම් ජීවිතේ සැපපහසුයිනෙ.අතමිට හොඳින් මුදල් ගැවසෙනවා නම් ඔබට ඔබ කැමති භෞතික සැපසම්පත් පහසුවෙන් ලබාගන්න පුළුවන් 



06. විනෝදාස්වාදී ධනවත්බව

මේක ඉතින් ඔබේ adventure එකක්...ඔබ අභියෝග බාරගන්නවද ?

සතුටින් ඉන්න ඔබ කෙතෙක් දේ කරනවද කියල මොහොතකට හිතන්න...

සංචාරයේ යෙදෙන එක...විනොදාංශ ආදිය මේ දේවල් ජීවිතේට ඕනම දේවල්නෙ...



07. Impact wealth ..මේක ටිකක් සංකීර්ණ එකක්...මේකට සිංහල වචනයක් මට හිතාගන්න බැරිඋනා...

ඔබේ හදවත ගැන මොහොතක් හිතන්න...ඇත්තෙන්ම එය ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ එය ජීවයෙන් පිරිලා තියන අතරේ තවත් බොහෝ ඉන්ද්‍රියයන් ජීවත් කරන්න...

ඔබ හිතන්න ඔබ ගැන...ඔබ වෙනසක් කරන්න....යමෙක් වෙනුවෙන් වෙනසක් ඇතිකරන්න සමත්වෙලා තියද ? ඒක කොච්චර වෙනස් එකක් , හැඟීමක් ද කියල ඔබට මොහොතකට දැනිල තියද ?

ආපස්සට ජීවිතේ හැරිලා බැලුවාම ...මම එහෙම කරල තියනවා කියන දේ මට පේන්න ගන්නව....ඒ මගේ රැකියාව මට දීලා තියන තැන....බිංදුවටම වැටිලා අපේක්ෂාවක් නැති අයෙක්ට පොඩිම හරි බලාපොරොත්තුවක් දෙන්න ,නගා සිටුවන්න අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕනෙ.



ඉතින් අපි මේ අසීරුම කාලයක ....ධනවත් වෙලා ඉන්නෙ ඉහත කී බොහෝ දේ අඩුවැඩි ඇතුව.ඔබ ඔබේ ධනවත්බව ගැන තෘප්තිමත් ද ?

© කිත්මා වාසනා දහනායක

Friday, October 29, 2021

2021 ( 26 ) Be a world class listener




බොහොම ඉස්සර පොඩි කාලේ කට කමිස්සිරියාවක් නැතුව කියවන වෙලාවලට අම්ම කිව්ව වචන පේළියක් මම ලියන්නද ?

"ළමයො ඔයාට එක කටකුයි කන් දෙකකුයි දීලා තියෙන්නෙ මොකටද ? කතාකරනව වගේ දෙගුණයක් ඇහුම්කන් දෙන්න...තේරුණාද?"

මේ ටික පොඩි කාලෙදි අහපු නැති ළමයෙක් නැතුව ඇති.
මොකද ඔය හැසිරීම් රටාව ඕනම ළමයෙක්ට පොදුයි.හැබැයි මේකෙ පොයින්ට් එකට එන්න.
 
"කතාකරනව වගෙ දෙගුණයක් ඇහුම්කන් දෙන්න"

සමහරක් විට මෙය කියවන ඔබ , ඔබ ගැන ඇත්තේ වෙනම තක්සේරුවක් ....

"අපෝ මම නම් හොඳ ඇහුම්කන් දෙන්නෙක්.."
"මම දවසකට කීදෙනෙක්ට ඇහුම්කන් දෙනවද?"
"හුඟක් අය මට එයාලගෙ ප්‍රශ්න කියන්නෙ මම එයාලට ඇහුම්කන් දෙන නිසානෙ"
ඔන්න ඔය වගෙ.....

නමුත් කෙනෙක්ට සවන් දීම කියන්නේ ඊට වඩා හුඟාක් ගැඹුරු දෙයක්.ඒක විඥානිකව කරන්න අවශ්‍ය දෙයක්.ඒ වගේම ඔබ නියමාකාරයෙන් කෙනෙක්ට සවන් දෙනවා නම් ඒක ඒ පුද්ගලයාට කරන ඉහළම ගරුත්වය වෙන්නත් පුළුවන්.





ඔබ කෙනෙක්ට ඇහුම්කන් දෙනකොට ඔබේ මනස පමණක් නොවෙයි ශරීරයේ හැම තන්තුවක්ම , සෛලයක්ම ඔබ වෙතින් ඔවුන්ට මෙන්න මෙහෙම පණිවුඩයක් දෙනවා...

" මම ඔබ කියනා දේ අගය කරනව.ඇත්තෙන්ම ඔබට ඇහුම්කන් දෙන්න මම හරිම කැමතියි"

ඇත්තෙන්ම කෙනෙක්ට සවන් දෙන පුද්ගලයන් හරිම අල්පයි. 

හුඟදෙනෙන් මේ සවන්දීම / ඇහුම්කන් දීම කියල අදහස් කරන්නෙ අනෙක් කෙනා කියන දේ ඉවර වෙන්නෙ කොයිවෙලෙද කියා බලාසිටීම වගෙ දෙයක්.ඒ අනෙක් පාර්ශ්වය කතාකරන මොහොතේත් සාවධාන සවන් දීමකට වඩා කෙරෙන්නෙ තමන්ගෙ පැත්තෙන් කිය යුතු දේ ගොනුකිරීම.
මේ දේ අපි අතරින් බහුතරයකට අඩුවැඩි ඇතුව සිදුවෙන්නක්.

ඔබ විශ්වාස කරනවාද ඇතැම් පුද්ගලයන් පැය හය හතක් උනත් සමහරක් විට ඔබ හා කතාවේ වැටෙන්න පුළුවන් ...ඒක ඔබට අධිවෙහෙසකාරී දෙයක් වෙන්න පුළුවන්.එහෙම නොනවත්වා කතාකරන කෙනෙක් ඒ වෙලාවල් වලට බාහිර පරිසරය සහ එහි සිදුවීම් ගැනවත් අවධානයක් නැතුව කතාකරන්නන් වෙනවා.

කෙතෙක් වෙහෙස වුණත් ඔබට හැකි නම් ඒ වැන්නෙක්ට සවන් දෙන්න....අන්න ඔබ අපූරු සවන් දෙන්නෙක්.....
බොහෝ විට එසේ නොනවත්වා කතාකරන අය කුඩාකලදී කිසිදු අවධානයකට ලක්නොවූ දරුවන් වෙන්න පුළුවන් ...වැඩිහිටි වියේදී හෝ ඒ ඔවුන් පිරිමසන්නේ අන්න ඒ අඩුව.

එක් විදේශීය නීතීඥවරයෙක් මෙන්න මේ විදියට පොතක ලියලා තිබුණා..
"Never talk when you can nod"
"ඔබට හිස වනා උත්තර දෙන්න පුළුවන් නම් කතාකරන්න යන්නඑපා."

මේ සවන්දීම ඔබේ නිවසේ, පවුලේ, කාර්‍යාලයේ හෝ සමාජයේදී හුරුවන්න.කතාකරනවාට වඩා දෙගුණයක් සවන් දෙන්න.

ඔබට හැකි නම් world class listener කෙනෙක් වෙන්න.

                  

අනෙකාට ඔබ හා කියන්න යන දේ ගැන හැමවිටම ඔබේ අවධානය උපරිමයෙන් දෙන්න.

ඉන් පස්සේ බලා ඉන්න....ඔවුන් කොහොමද ඔබට ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ කියා.

ඔවුන් ඔබට සත්තකින්ම ආදරය කරාවි.
ඉක්මනින්ම ...ඔව්..

රොබින් ශර්මාගේ the greatness guide ඇසුරෙන් සකසා ලියූවක්


© කිත්මා වාසනා දහනායක ( විසිරි )



Saturday, October 16, 2021

21. අවසන් කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් )

 


"චූටි, ඔයාට ඔය ඇඳුම හොඳටම හිරයි දැන්.ඔහොම හිරට අඳින්න හොඳ නෑනෙ දැන්.හවස අලුතින් ඇඳුම් ටිකක් ගන්න යං"
කාමරයේ කණ්නාඩි මේසය අසල හිස පීරමින් උන් බිම්සර නාන කාමරයේ සිට එළියට එමින් සිටිනා සුලෝචනා දෙස බලමින් පැවසීය.ඇය  ගැබිණියක්ව පස්මසක් සපිරුණේ ඊයේටය.
"ආ ඔන්න තවත් සුබ ආරංචියක්. තාත්තා වගේම කොල්ලෙක් එන්න යන්නෙ."
ස්කෑන් පරීක්ෂණය නිමාවී සුලෝචනා බිම්සර සමගින් වෛද්‍යවරයා ඉදිරිපස අසුනට ආ මොහොතේ ඔහු දෙදෙනාටම අතට අත දෙමින් පැවසුවේය.බිම්සර මේසයට යටින් සුලෝචනාගේ අත අල්ලාගත්තේ සෙමින් මිරිකමිනි.සුලෝචනා ඇසට උනා එන කඳුල ඇස්පියන් වේගයෙන් ගසමින් වියලාගත්තාය.
"ඇයි කල්පනාවක."නිසොල්මනේ රිය ධාවනය කරන බිම්සරගේ වමතේ සිය සුරත පටලමින් සුලෝචනා ඇසුවාය.
"මූත් ලොකු උනාම මම වගේ ඇච්චං කෙල්ලො පස්සෙ යයිද කියල මම මේ කල්පනා කරන්නෙ"බිම්සර සිනාවූයේ මහහඬිනි.ඇත්තෙන්ම ඔහු සිත පිරීතිරී ගොස් තිබුණේ කියාගත නොහැකි හැඟුම් සමුදායකිනි.කුලුඳුලේ පියෙක් වීම..ඇත්තෙන්ම එය හදවතට දැනෙන්නේ පිරීතිරී යන සන්තුෂ්ටියක් සමගිනි.
"අනේ ඉතින් "සුලෝචනා සිනාවූවාය. අම්මා කෙනෙක් වන්නට ගියත් ඇයගේ සුරතල්වීමේ අඩුවක් නැතිතරම්‍ ය.
බිම්සර සුලෝචනා නිවෙසට ඇරලවා ආපසු රශිත හමුවන්නට ගියේ සුභාරංචිය බෙදාගන්නටය.
"ඉක්මනින් එන්නම් චූටි. බාප්පට කියන්න එපැයි සුභාරංචිය"බිම්සර පිටත්ව යන්නට පෙර සුලෝචනාගේ හිස සිඹිමින් පැවසුවේය.
"කන්ග්‍රැජුලේෂන්ස් මචං.එහෙනම් මම බාප්පා කෙනෙක් වෙනව.කොල්ලා උඹ වගේම ඇම්ඩෙක් වෙනව ශුවර්"
රශිත බිම්සර වැළඳගත්තේ හදවත පිරි සතුටිනි.
"අනේ හිටපන්...බාප්පාගෙ  ගති තමා ඕකා පොඩිකාලෙ ඉඳන් හුරුවෙන්නෙ."බිම්සර පැවසුවේ හදපිරි සතුට බෙදාගනිමිනි.
"එකාතකට බං ජීවිතේ අඩුවක්ම නොවී හැමඑකම උනානෙ හරියටම.එදා අන්තිම මොහොතෙ පවා හැමඑකම මිරැකල් එකක් වගේ වුණ හැටි බලපන්කො"
රශිත පැවසුවේ මින් මාස හතකට පෙර බිම්සරහේ විවාහය දා සිදුවූ අනපේක්ෂිත සිදුවීම සිහිපත් කරමිනි.

********************************************************************************

"මචං ඔය යුනිෆෝම් එක මාරුකරන් ආව නම් නේද දැන් හොඳ? කෙල්ල ඊටීයූ නෙ"
රශිත සිය කබාය ගලවා දමා මංගල උත්සවයට හැඳි ඇඳුමෙන්ම මූලික සත්කාර ඒකකයේ සිට පිටතට ආවේ තවමත් මංගල උත්සවයේ ඇඳි ඇඳුමෙන්ම මූලික සත්කාර ඒකකය ඉදිරිපස අසුනකට වැටී දෑත් අතර මුහුණ හොවාගෙන ඉන්නා බිම්සරගේ පිටට අතතබාය.ඔහු හිස වනා එය ප්‍රතික්ෂේප කලේ ඇය දකින්නේ නොමැතුව අඩියක් හෝ එසවීමකල නොහැකි හෙයිනි.
"මචං ප්ලීස් ටිකක් කියන දේ අහපන්කො.අපි වෙහිකල් එකට ගිහින් එමු."
රශිත වදෙන් පොරෙන් මෙන් බිම්සර රිය වෙතට ගෙන ආවේය.අවට සිටින්නාවූ සියල්ලන්ගේම අවධානය යොමුවන්නේ ඔහුවෙතය.මිනිසුන් කම්මුලේ අතගසාගෙන ඕපාදූප සෙවීම මෙවන් මොහොතක සුලබ දසුනක්මය. විවාහ මංගල්‍යයකදී මෙසේ වීමම කතාදාහකට මුලවෙයි.
"මචං රශියා කෙල්ල දාඩිය දාගෙන අමාරුවෙන් උන්නා දවල්.මම සිඟිති එක්ක රූම් එකටත් යැව්වා.එතකොට වොශෲම් යන්න බැරි අපහසුවට කියල ඒක එච්චර අමාරු නෑ කියලත් කීවා.අනේ බං මොකක්ද මේ උනේ."බිම්සර නොනවත්වාම කියවූයේ බොහෝ වේදනාවෙනි.
"උඹ රත්නායක එක්ක ගිහින් චේන්ජ් එකක් දාගෙන වරෙන්කො.මම මෙතන බලාගන්නම්"රශිත බොහෝ වේලාවක් බිම්සරට කරුණු කාරණා පහදා අවසන ආපසු යාමට කැමතිකොට ගත්තේය.
සවස්වන විට සාමාන්‍ය වාට්ටුවකට සුලෝචනා මාරුකල බව රශිතගෙන් දැනගත් වහාම බිම්සර ඔහු සමග වහ වහා වාට්ටුව වෙත දිවගියේය.සුලෝචනා ඇඳේ වැතිර උන්නේ දෑස් පියාගෙනමය.බිම්සර එතන වූ පුටුවක් මතට කඩාවැටුණේ ඇයගේ අතකින් අල්ලාගෙනමය.ඒ ස්පර්ශයෙන් තිගැස්සුන සුලෝචනා දෑස් හැරියාය.
"මගේ චූටි."බිම්සර ඇය වෙතට නැඹුරුවූවද සුලෝචනා ගේ දෑස් සිය දෑසේම පැටලී තිබෙනු දැක යළි ඇයදෙස මොහොතක් බලා උන්නේය.
"අයියෙ."සුලෝචනා මිමිණුවේ බොහෝ සෙමිනි.
"ඇයි චූටි ,අමාරුයි ද ?"ඇයගේ හිස අතගාන්නට පහත්වූ බිම්සරගේ මුහුණ දෝතින්ම අල්ලාගත් සුලෝචනා නොනවත්වාම සිනාවෙන්නට පටන්ගත්තේ ඔහුද මවිතයට පත්කරමිනි.
"මොකද බං මේ.?"රශිත ඒ සිනාහඬත් සමගම ඔවුන් වටකල තිර අතරින් ඇතුළට ආවේය.
"මට මට..ඔක්කොම මතකයි අයියේ.මට ඔයාව මතක් වුනා.ඉස්කෝලෙ කාලෙ.ඒ ඔක්කොම..අනේ.."සුලෝචනා සිනාවෙමින්ම ඉකිගසමින් හඬන්නට වූයේ බිම්සරගේ මුහුණට සිනහවක් එක්කරමිනි.රශිත මුවග උතුරායන සිනහවෙන් 
තොපි දෙන්නා නිසා කොයිවෙලෙක හරි හාට් ඇටෑක් හැදෙන්නෙ මට...
කියමින්  බිම්සරගේ උරහිසට පහරක් ගසා එතනින් ඉවත්ව ගියේය.
"චූටි , ඔයා මාව බයකලා.මම නොමැරී මැරුණා කෙල්ලෙ."බිම්සර ඇසට උනනා කඳුල වලකා ගනිමින් පැවසීය .
"දවස් ගාණක් තිස්සේ මට යන්තමට ඔලුව කැක්කුමක් අල්ලලා තිබ්බා.ඒත් මගෙ ඔලුව පුපුරන්න වගේ ආවේ අර වීඩියෝ එක දකිනකොට.ඊට පස්සෙ රතිඤ්ඤා සද්දෙ මට අර එදා.."සුලෝචනා බිම්සරගේ උරහිසට වාරුවූයේ එසේ මතකය අවුස්සමිනි.
"ඇති.."ඇයගේ මුව අතකින් වැසූ බිම්සර ඇය සිය ළයට තදකොට ගත්තේය.

**************************************************************************

ඉදින් ජීවිතය තවත් හත්මාසයක් ගෙවී ගොස්ය.සුලෝචනා සමග ඇරඹූ ඒ ජීවිතය සිතුවාසේම පැතුවාසේම සොඳුරුය.පෙම්වත්‍ ය.කඳුලු වැඩියෙන් සිනා අඩුවෙන් ගතකල අතීතයට ඇතිවන්නට සුලෝචනා තම දිවිය සිනාවෙන්ම පුරවන්නීය.
ප්‍රේමය  ජීවිතය ජීවත්කරවයි.ඉදින් තව නොබෝකලකින් සිය තුරුල්ලේ සැතපෙන්නේ ඇය පමණක් නොව  ඇය විසින් වඩාදෙන පුංචි පුතුය.
ජීවිතය කෙතෙක් සම්පූර්ණදැයි දැනෙන්නේ දැන්ය.බිම්සර නිවෙස වෙත යන්නට සිය රිය පණගැන්වූයේ ජීවිතයේ සැනසුම්ම සුසුමක් ලයෙන් මුදාහරිමිනි.
සමාප්තයි.

                                     🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)


ඉතින් පුරා කොටස් විසි එකක්  තිස්සේ බිම්සරට පෙම්කල,සුලෝචනා ගැන තැවුණ,තේජා සහ මේධාට පාඩමක් උගන්වන්නට පුලපුලා බලාඋන්...මගේ ආදරණීය කියවන ඔබට ආදරය බව කියමි.

මින් පෙර ලියූ සෑම කතාවකදී සේම මේ කතාවේදීත් මා ආසාම කල දෙය වූයේ ඔබේ කමෙන්ට් කියවා රස විඳීමය.ඉතින් එහෙයින් ඒ කමෙන්ට් හරහා මා සතුටින් තැබූ ,හිනැස්සවූ ඔබට පින්.

"මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්"මගේ කුලුඳුල් නවකතා පොත කියවා අදහස් දුන් සියලුම දෙනාට බෙහෙවින් ස්තුති කරමි.ඒ සියලු ප්‍රසංශා නිහතමානීව පිළිගනිමි.මේ වනවිට " මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම් " ඔබ හට පොත් සාප්පුවලදී මුණ ගැසෙනු ඇති.....

යළිත් කලක් ගතව ගොස් හෝ අපි කතාවක හමුවෙමු. පරෙස්සමින් ඉන්න.ආදරෙයි සියල්ලන්ටම.

මම
කිත්මා වාසනා දහනායක 
(විසිරි )

Tuesday, October 12, 2021

20 . විසිවෙනි කොටස - ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් ( නවකතාව )

 


 නැවතවරක් කල වෛද්‍ය පරීක්ෂණ මාලාවේ ප්‍රතිපලද පෙරසේම ගැටලුවලින් රහිත වූ නිසා බිම්සර ඇතුලු සියල්ලන්ගේම හිත් නිදහස් වූයේ මහා බරකිනි.ඉදින් සුලෝචනා සම්පූර්ණයෙන්ම නීරෝගීය.ඇයට අනාගත යහපත්  ජීවිතයක් ගතකරන්නට අවැසි නීරෝගීකම සතුව සිටින්නීය.

ප්‍රමුදිතා උසස්පෙළ ඉහළින්ම සමත්වූයේ සතුට දෙගුණ තෙගුණ කරමිනි.ඇය වෛද්‍ය විද්‍යාලයට පිවිසෙන්නට වරම් ලබා තිබුණාය.සුලෝචනා,  නංගී වැළඳගත්තේ සතුටු කඳුලු වගුරවමිනි.

"මගේ පොඩ්ඩි..ඔයා එහෙනම් ඒක කලා." අක්කාගේ සෙනෙහස ඒ අන්දමින් යළි යළිත් ප්‍රමුදිතා වටහාගනිද්දී ඇයට දුක සිතුණේම අක්කාගේ අතරමග නැවතුණ අධ්‍යාපනය ගැනය.බාහිර උපාධිය වසර දෙකක් කළද එයද අවසානයේ මේ තත්වය හෙයින් මග ඇණහිටියේය.

මේ සම්බන්ධව බිම්සර සිටිනා මොහොතකම අක්කාත් අම්මාත්  සමගම කතාවකට ප්‍රමුදිතා එළඹුණේ එහෙයිනි.

"අයියෙ , අක්කාට උපාධියෙ ඉතුරු වෙලා තිබ්බෙ ෆයිනල් year එක විතරයි.ඒක ආපහු කලා නම් අක්කගෙ degree එකත් සම්පූර්ණ කරගන්න තිබ්බානේ"

සුලෝචනා බිම්සර දෙස බැලුවේ අනේ බෑ ආකාරයට මුහුණ අකුලාගෙනය.බිම්සර ඇස් කුඩාකොට ඇයට තරවටු බැල්මක් හෙලුවේය.දැන් දැන් බිම්සරගේ තරවටුකම්, සැරවීම් වල සොඳුරු ආක්‍රමණයට සුලෝචනා හුරුවෙමින් උන්නාය. කිසිදු මොහොතක සිය හිත නොරිදවන්නාගේ ඒ ඇලුම් බැලුම් ජීවිතය තවතවත් සුන්දර කරනු සුලෝචනාට දැනුනි.

"අපි හෙට කැලණි යං.යුනිවර්සිටි එකට "සුලෝචනා සමගින් මිදුළේ අඹගස යට මොහොතකට තනිවූ බිම්සර ඇසුවේය.

"ආයෙම පාඩම් කරන්න කම්මැලියි මට.කලින් ඒවත් මතක නෑ වගේ"සුලෝචනා අදිමදි කලාය.බිම්සර ඇය අතින් අල්ලා සිය ගතට ළංකොට ගත්තේය.

"මේ අහන්න චූටි.ඉගනගන්නව ,ඩිග්‍රි එක කම්ප්ලීට් කරනව කියන්නෙ අපි රස්සාවකට යන්නම නෙවෙයි.අම්මා උගත් වුනාම මගෙ බබාලට උගන්වන්න එයාට පහසුනෙ"බිම්සර ගණනකට නොහෙනම කියාදැම්මේය.සුලෝචනා ඇස් ලොකු කොට ගනිමින් මොහොතක් ඔහුදෙස බලාඋන්නේය.ඔහු කියන සමහර කතන්දර ඇය වටහාගන්නේ  තරමක් කල්පසුවීය.

"ටියුබ් ලයිට් එක"සෙමින් ඇයට පහරක් ගසා බිම්සර හිනාවීය."හෙට  උදේ අට වෙද්දි මම එනව.අපි සාරි බලන්නත් හෙට යන්න දාගත්තු එකේ යුනිවර්සිටි එකටත් එහෙම්මම යං." සමුගන්නට පෙර ඔහු ඇයට විශ්ව විද්‍යාලයට යන්නට සුදුසු ආකාරයේ ඇඳුමක් ඇඳගන්නට පැවසුවේය.

******************************************************************************************


විශ්ව විද්‍යාල අධිකාරීන් සමග යෙදුණ කතාබහ සහ සුලෝචනාගේ වෛද්‍ය වාර්තා මෙන්ම පසුගිය විභාග වල දස්කම් පෙන්වීමෙන් පසුව ඊලඟ අධ්‍යයන වර්ෂයට එක්වීමට සුලෝචනාට අවස්ථාව සැලසුණි. 

"ඔන්න එහෙනම් ඒකත් හරි."

බිම්සර රියට ගොඩවෙමින් ප්‍රමුදිතා සහ සුලෝචනාට පැවසුවේය.

"අපේ ගෙවල්වල ප්‍රශ්න නොවුනානම් අක්කාත් මෙඩිකල් කොලේජ් යනව අයියෙ."ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ සුසුමක් හෙලමිනි.

"ගමට ගියායින් එයාට ආට්ස් සබ්ජෙක්ට්ස් කරන්න උනා.ඒ ඉස්කෝලෙ ආර්ට්ස් විතරයිනෙ තිබ්බෙ."ප්‍රමුදිතාගේ ශෝකීබව සුලෝචනාගේ නෙත් තෙත් කලාය.ඇය නංගීගේ අතකින් අල්ලාගත්තේ සන්සුන් වන්නටයැයි ඇසින් කියමිනි.

"ඒ ප්‍රශ්න නොවුනානම් ඔයාගෙ අක්කා මීට කලින් මාව බඳින්නෙ.හා නැද්ද චූටි" අනවශ්‍ය තරම්ම කතාව හැඟීම්බර වන්නට නොදී බිම්සර පැවසුවේ දෙසොහොයුරියන් සිනාගස්වමිනි.සුලෝචනා රතුව ගත් වතින් අත දිගුකොට බිම්සරට සෙමින් පහරක් ගැසුවාය.

*******************************************************************************************


බිම්සරගේ සහෝදරයන් තිදෙනා ද සුලෝචනා සහ ප්‍රමුදිතා  සමගින් බොහෝ ලෙසින් එකමුතු වූයේ  එකම පවුලේ සහෝදර සොහොයුරියන් විලසිනි.

මෙහි අපූරු එකතුවට රිද්මා මෙන්ම රශිත සහ තාමරිද එක් වූ කල ඒ අවස්ථාවන් සිනහව සහ සතුට උතුරා ගිය මොහොතවල්ම විය.

"මගේ දරුවො දෙන්නට මං විතරක් හිටපු කාලෙ ඇත්තෙන්ම ඒ දරුවො දෙන්නා මෙතරම් තනිකමත් හින්දද කියලා මට දැන් තේරෙනවා" 

අම්මා පැවසුවේ මිදුලෙහි ගස යට රවුමට පුටු තබාගෙන  තබාගෙන කෑගසමින් සිනා සෙන්නාවූ මේ තරුණ තරුණියන් දෙස බලාගෙන උන් රිදමාගේ අම්මාට ය.

"දැන් මොකෝ මල්ලිලා කියන්නේ?"

රිද්මාගේ අම්මා මතක් කලේ පෙර  දවසක ඇති වුණා යැයි කිවූ දෝෂාරෝපණ  තත්වයක් ගැන රිද්මා විසින් ඇයට දැනුම් දුන් හෙයිනි.

"හ්ම්ම්....මොනව කරන්නද නෝනා .මගේම එක බඩවැල කඩාගෙන ආපු සහෝදරයා තමයි .ඒ උනාට ගමේ ගිහින් ඉන්න කාලේ අපේ මල්ලිගෙ පවුලයි දූලා දෙන්නයි කෙල්ලට හරියට වෙනස්කම් කළා.කෙල්ල ඇඬුවේ නැති දවසක් නැති තරම් .එහෙම පවුලකට මගේ දරුවා දෙන්න මගේ තුන් හිතකවත් තිබුණේ නැහැ .ගමේ මහගෙදර මල්ලිටයි මටයි දෙන්නටම අයිති නිසයි ඔය අපේ නෑනා එයාගේ පුතාට අපේ ලොකු දුව බන්දලා දෙන්න ලොකු ඕනෑකමක් කළේ .අපේ ලොක්කි කවදාවත් ඒ පුතාට තමන්ගේ සහෝදරයෙක්ගේ මට්ටමට වඩා වෙනස් විදියකට සැලකුවෙ නැහැ.ඒ කොල්ලගෙ කියන්න තරම් වැරැද්දක් නැහැ තමයි .ඒ උනාට අපි තුන්දෙනාගෙම ඒ අයත් එක්ක පෑහෙන්න කිසිම ඕන කමක් තිබුනේ නැහැ .ඉතින් මේ මඟුල ආරංචි වෙලා ඊයෙ පෙරේදා ඔය අපේ නෑනා තමයි කෝල් එකක් දීලා හරියට දොස් කිව්වේ.ඕක අපේ පොඩි කෙල්ල අහන් ඉඳලා රිද්මා දුවට කියන්න ඇත්තේ'

අම්මා පැවසුවේ  සුසුමක් හෙළමිනි.

"ජීවිතේ හැමදේම සිද්ධ වෙන්නේ අපි පතාගෙන ආව  විදියටයි .මේ දරුවෝ දෙන්නා හමුවෙලා වෙන්වෙලා ආයේ මේ විදියට හමුවෙන්න ඉරණමේ ලියවිලා තියෙන්න ඇති . සුදු පුතා මේ දුවට කොච්චර ආදරේ ද කියන එක ඇත්තටම දන්නේ අපේ දූ.ඒ නිසා ඔයා ඔච්චර මේවා ගැන  හිතන්න එපා .දැන් ඉතින් තව සතියකට දෙකකට වඩා නැහැනේ .ඔක්කොම දේවල් සූදානම් නේද?"

රිද්මගේ අම්මා ,සුලෝචනා ගේ අම්මා සමගින් ඉතිරි වැඩ කටයුතු ගැන කතාබහ ඇරඹුවාය .

********************************************************************************************

"තව පොඩ්ඩෙන් සුදු අයියේ ඔයාට බිංදුව තමයි වැටෙන්නේ .අන්න අපේ නැන්දා පරල වෙලා වගේ කෑගහනවා මස්සිනාට නෑනව  හම්බ වුණේ නෑ කියලා."

ප්‍රමුදිතා සිනා කතාබහ අතරේ බිම්සර හා කීවේ පෙර දවසේ වූ සිදු වීමයි.බිම්සරගේ සොහොයුරන්ගේ ඇසුරෙන් ඉබේම බිම්සරට ඇමතීම සුදු අයියා බවට ප්‍රමුදිතාගේ මුවින්ද සැකසී තිබුණි .

බිම්සර සුලෝචනා දෙස බැලුවේ ඒව කොහෙද මාත් එක්ක යන බැල්මෙනි.

"පිස්සු නොකිය ඉන්න පොඩ්ඩි. ඒ අයගෙ හිතේ ඕවා තිබ්බට.." සුලෝචනා මොහොතකට ගොලුවූවාය.ඇත්තෙන්ම තමාගේ හිතේ එවකටද කිසිදු තරුණයෙක්ට ඉඩක් නොවූයේ මන්ද ? සුලෝචනා බිම්සර දෙසම මොහොතක් බලා උන්නාය. ඇයගේ අතරමග නැවතුණ කතාවේ ඉන්  ඔබ්බට යා නොහැකි අසරණ භාවය බිම්සරගේ හිතද සසල කරවීය.

"චූටිගේ හිතේ උන්නෙ මම."බිම්සර එවැකිය එසේ සම්පූර්ණ කලේ සුලෝචනාගේ අතකින්ද අල්ලාගනිමිනි.ඇතැම් ස්පර්ශයන් ජීවිතයනට ලබා දෙන්නේ කිසිදා වචනයකට හැරවිය නොහැකි අන්දමේ හව්හරණයන්ය. සුලෝචනා නිවීසැනසී යන්නේ එබඳු ස්පර්ශයකින් හිතට කාන්දුවෙන සැනසීමේය.

"ඒක නෙවෙව් සුදු අයියෙ.සුලෝ අක්ක දැන් අපේ ගෙදරනෙ ඉතින් ලබන මාසෙ ඉඳල"යසස් ප්‍රමුදිතා ව අවුස්සාගන්නට යළි කතාව ඇරඹීය.

"අනේ මේ චූටයියෙ.හිතේ ඇති.අක්කා ඉන්නෙ සුදු අයියාගෙ මෙහෙ ගෙදර."ඉතින් එතැන් පටන් අයියලා නංගිලාට ඇවිලෙන්නට ඉඩතබා බිම්සර සුලෝචනාගේ අතකින් අල්ලාගෙන මිදුලේ කෙලවරවූ පොකුණ අසලට ඇවිද ගියේය.

"ඔය රෑ සත්තු එහෙම ඇති.කැලේ පනින්න එපා ඕයි"රිද්මාද ඔවුන්ට කෑගැසුවේ සිනාවෙමිනි.

"උදලු නොදා හිටපන්"බිම්සර රිද්මාට ඇඟිල්ලක් දිගුකොට තර්ජනයක් ද කලේය.

සඳ එළිය අහසින් ගලාහැලෙනා මොහොතක තවත් සතියකට දෙකකට ඔබ්බෙන් ජීවිතයේ තමාගේම වන්නට යන සොඳුරු යුවතිය දෙස බිම්සර මොහොතක් බලා උන්නේය.ඔහු දෑසේ උතුරායන්නේ ප්‍රේමණීය හැඟීමක්මය.

"චූටි" බිම්සර කෙඳිරුමකට ආසන්න හඬින් සුලෝචනා ඇමතුවේය.සුලෝචනා ඔහු දෙස බලා උන්නේ ඒ ආදරයෙන් ආසක්තවෙමිනි.

"සති දෙකක් ඉන්න බෑ බං.අපි පැනල යං මෙහෙම්ම" බිම්සර සුලෝචනා සිය දෑත් වලල්ලට ගෙන පැවසුවේ ආදරයම උතුරායන හඬිනි.

*********************************************************************************************

බිම්සරගේත් සුලෝචනාගේත් විවාහය පැවතුණේ අගනුවර තරුපන්තියේ හෝටලයකය. සුලෝචනා සුන්දරම මනමාලියක් වූයේ බලා ඉන්නා සියල්ලන්ගේම ඇස් ඇදගන්නා අන්දමේ සොඳුරු හැඩගැන්වීමක් ද සමගිනි.

අතරැඳුණු නෙලුම්මල් සහ රෝසමල් රැඳි මල් කලඹද අතදරා සුලෝචනා පෝරුව අසලට පැමිණියේ අම්මා සහ නංගීද සමගිනි.මෙතරම් සුන්දර  දියණියක් පෝරුව අසලට කැඳවාගෙන එන්නට වරම් විහින් අහිමි කරගත් තාත්තා මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහණයේදී හසුවී ජීවිතාන්තය දක්වා සිරගෙදරක සිරබත් කන බව සුලෝචනා දැන උන්නද ඇයට එහි අඩුවක් නොදැනුණේ මේ වසර ගණනාවටම තාත්තා යැයි අයෙක් ජීවිතයට නොඋන් හෙයිනි. තමන්ගේ දරුවන්ට තමාට මෙන්  නොව බොහෝ වටිනාකමැති පියෙක් ලැබෙන බව සුලෝචනා ට ඉතින් සක්සුදක් සේ පැහැදිලිය.

"ලස්සන"බිම්සර ඇයගේ සවනතට මිමිණුවේය.සම්පූර්ණ හමුදා නිලඇඳුමකින් සැරසී සිටිනා සිය තෙදවත් පෙනුමැති ස්වාමි පුරුෂයා, පෙම්වතා දෙස සුලෝචනා බැලුවේ ආදරය ගලා හැලෙනා දෑසිනි.

"මගෙ කෙල්ල ගෙ ලස්සන ඇස්වහක් කටවහක් නෑ නෝනා .මට පොඩි එකී ගැනත් දැන් බයක් නෑ.සුදුපුතා කියන්නේ මගෙ පොඩි දරුවට තාත්තෙක් වගේ සලකන සහෝදරයෙක්" රිද්මාගේ අම්මා සමගින් සිය ඔසරියේ පොටෙන් කඳුලක් තෙතමාත්තු කරමින් අම්මා පවසන්නීය.ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ දෙවනි මනමාලිය වූ අතර යසස් දෙවනි මනමාලයා විය.

"පොඩි නෑනා අයිති ඉතින් මට තමා" ප්‍රමුදිතා අවුස්සාගන්නට මෙන් යසස් , සහස්ට පැවසුවේය.

"අනේ මේ චූටයියෙ, කට වහන් ඉන්නව මේ දවසෙවත්"  ප්‍රමුදිතා සැරකලේ යසස්හටය.

"අහනවා...මට කොල්ලෙක් හොයාගන්න පුළුවන් පස්සෙ. ඒ උනාට අයියලාම හතරක් මෙහෙම රෙඩිමේඩ්ව හම්බෙනව කියන්නෙ..බලනව කොච්චර දෙයක්ද කියල"ප්‍රමුදිතා ඇත්ත ලෙසින්ම මේ සොයුරු ඇසුරෙන් සතුටම ලැබුවාය.

"ඒක නම් ඇත්ත.අපිට අක්කෙක් එක්කම නංගියෙකුත් ලැබෙනව කියන්නෙ බෝනස් එකක් හම්බුනා වගෙ"සහස් ඒ අදහස් අනුමත කලේය.

සාද කතාබහ , සිනා අතරේ රසමසවුලු විඳ කාලය ගෙවීගියේය. 

බිම්සරගේ පසින් විවාහයට කෙතරම් ප්‍රභූවරුන් සිටියද ඔහු සිය පාර්ශ්වයෙන් විවාහයට සාක්ෂිකොට අත්සන් කරවාගත්තේ රශිතගෙනි. 

"මූ තරම් මේක නිසා කට්ටකාපු කෙනෙක් වෙන නෑ."

බිම්සර රෙජිස්ට්‍රාර්වරයා අභිමුවදී පැවසුවේ සියල්ලන්ම සිනාගස්වමිනි.

සුලෝචනාගේ පාර්ශ්වයෙන් රිද්මාගේ පියා විවාහයට සාක්ෂි ලෙස අත්සන් කලේය.ජීවිතය ඉතින් මෙසේ ඇරඹිය යුත්තේය.සියල්ලන් සිටින්නේ අපූරුම සතුටක සාදකතාබහ අතරේය.

"රිද්මා ,මෙහෙ එනවකො"රශිත රිද්මා පසෙකට කැඳවාගෙන මඳක් දුරින් වූ මේසයක් වෙත ඇය කැඳවාගෙන ගියේය.

"මොකෝ ඒ ගමන.?"රිද්මා කුතුහලයෙන් මෙන් ඔහු අසල අසුනේ ඉඳගත්තාය.

"මේන් මේක බලනවකො"රශිත සිය ජංගම දුරකතනයේ මැසෙන්ජරය විවෘත කොට ඇයට පෑවේය.එහි වූයේ විවෘත කොට කියවාලූ පණිවුඩයකි.

" එහෙනම් ඒකි දිනුවා නේහ්. මං හිතුවා ඉගනගන්න බැරිවෙන්නම ගමෙන් යනකොට ඒ කරදරෙ ඉවරයි කියල.ඒත් නෑ ඒකි ගමට ආවලු ආයෙ .මම ලංකාවේ උන්නානම් ආයෙ නොඑන්නම යවන්න උන්නෙ.😁😁..ඒත් බෝම්බෙට අහුවෙලා මලා කියල ආරංචි උනා ඒ එක්කම.මං කිරිබතුත් හැදුවා. අපේ පවුලම නැතිකලේ ඔය අම්මණ්ඩිලා.ඒත් අන්තිමට ඒකි දින්නා.මම පැරදුණා.සාප කරනවා මම හුස්මක් ගානෙම"පණිවුඩය පැමිණ තිබුණේ තේජාගෙනි.

විදෙස් ගතව අවුරුදු ගනණාවක් ගතකොට විවාහව දරුවන්ද ලබා උන් තේජා කෙතරම්ම පහත් ගැහැණියක්ද යන වග රිද්මා යළි යළි පසක් කොට ගත්තාය.කරදිය වලල්ලෙන් එහා ට ගොස් ජීවිතය වෙනම මානයක සැප පහසුකමෙන් පිරී ඉතිරි ගියත් ,මිනිස් සන්තානය ද්වේශයෙන් ගැලවී නොයන බවට තේජා උදාහරණ සැපයුවාය.

"අරූට මේ වෙලාවේ මේවා පෙන්වන්න ඕන්නෑ බං මොකද ඌ අවුරුදු ගාණකට කලින් තේජාව fb, watsapp , massenger ඔක්කොගෙන්ම බ්ලොක් කලේ.ඉතින් මොකටද මේ කුණුකතා.අපි දෙන්නා විතරක් මේකිගෙ සාපකතා බලල සද්ද නැතුව ඉම්මු."රශිත පැවසුවේ රිද්මාටය.

රශිත සහ රිද්මා වෙනම මේසයක රහස්කන් මන්ත්‍රණයක යෙදී ඉන්නා බව බිම්සර දුටුවේය

"මුන් දෙන්නා වෙනම ඉන්නව කියන්නෙම බාල්දියක් චූටි " බිම්සර සුලෝචනා වෙත නැඹුරු වෙමින් කෙඳිරීය.සුලෝචනා රිද්මා දෙස බලා සිනාසුණාය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

මංගල සාදය තවත් වර්ණවත් වූයේ යසස් සහ සහස්ගේ  ගීත ඇසුරෙනි. ප්‍රමුදිතා සහ තාමරී සුන්දරව ඊට එක්කල රංගනය අතරේ පැමිණ උන් සියල්ලෝම දෑස් නොපියා මේ සොයුරු පෙමෙහි අපූර්වත්වය ව්ඳගත්තෝය.

"එහෙනම් ඉතින් අපේ සුදු අයියාට සහ සුලෝචනා අක්කාට අපෙන් පොඩි සර්ප්‍රයිස් වීඩියෝවක් තියනවා.සියල්ලන්ටම ආරාධනා කරන්නේ ඒක නරඹන්න." බිම්සර බලා උන්නේ මේ කොල්ලන් අටවන්නට යන ගිනිගෙඩිය ගැන විමසිල්ලෙනි.

පසුබිමට වාදනය වූයේ 

පෙර දවසක යසස් ගැයූ..

ආදරේ ....ආදරේ

ගීතයයි...

එකින් එක ‍රූපරාමු දිගහැරුණේ....බිම්සරගේ පාසල් විය සහ සුලෝචනාගේ පාසල් වියේ පින්තූර වලිනි.ඒ බොහෝ ඒවා පාසල් යුගය සිහිකරමින් විව්ධාකාර උත්සව වලදී ගත් ඒවාය.දෙදෙනා එක්ව සිටින සේයාරූ නැතද මල්ලිලා ඒවා ගලපා තිබුණේ අපූරුවටය.

පසුබිමින් සංගීතය එන අතරේ බිම්සරගේ මුහුණුපොත හරහා පැතිරගිය රෝහලේ දී ගත් සේයාරූ ද සුවවෙමින් ඉන්නා සුලෝචනාගේ රිද්මාගත් සේයාරූද එකින් එක සිංදුවට අනුකූලවම තිරය මත දිගහැරෙන විට...සුලෝචනා උන්නේ අයාගත් දෑසිනි.හිස පිටුපසින් තදින්ම එන වේදනාවක් ඇයට දැනෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණද සුලෝචනා ආයාසයෙන් සිනාවෙමින් එය ඉවසාදරා ගත්තාය.බිම්සර මල්ලිලා දෙස රැවුම් බැල්මක් පා කරමින්ම සිනහව වලකා ගනිමින් උන්නේය.

අවසානයේ මෑත කාලයට අදාලව බිම්සර සහ සුලෝචනාගේ යුගල සේයාරූ ගොන්නක් තිරය මත දිස්වෙමින් තිබුණි.මුහුදු තීරයේ, නුවරඑළියේ ආදී ලෙස මේ සොඳුරු යුවලගේ සේයාරූ සමග ගලාගිය ගීතය නිමාවූයේ මොහොතකට පෙර දෙදෙනා එකිනෙකා දෙස බලා ඉන්නා සුන්දරම රුවකිනි.

සභාවේම සියල්ලෝම ගීයේ අවසානය එක්ව ගැයූවේ

ආදරේ....ආ...ද...රේ

ආදරේ....ආ..ද...රේ..

ලෙසින් අත්පොලසන් දෙමිනි.ඉතින් සිනහව කතාවම සමග සතුට උතුරා යමින් පැවතුණි.

"චූටි...ඇයි මේ දාඩිය දාලා"සුලෝචනාගේ නළල දෙපසින් ගලාහැලෙනා දහඩියට ඇයගේ මුහුණේ තැවරූ ආලේපනයද දියවෙමින් තිබුණි.

"රස්නෙයිනෙ"සුලෝචනා සෙමින් කෙඳිරුවාය.

"මේ පට්ට සීතල ඒසී එකේ...රස්නෙද ඔයාට.?"බිම්සර රිද්මාට අතින් සන් කලේ එන්නටය.

"චූටිට දාඩිය දාන්න අරන්නෙ සිඟිති.පොඩ්ඩක් රූම් එකට එක්කන් ගිහින් බලන්න"බිම්සර පැවසුවේ සුලෝචනා ගේ දැඩි විරුද්ධතාවය මධ්‍යයේය.

රිද්මා ඇයගේ අතකින්ද අල්ලාගත්තේ යමු කියා ඇසින් කියමිනි.

"සුලෝ, ඇඟත් සීතල වෙලානෙ නංගි.ඇයි මේ?" රිද්මා ටිෂූ පැකට්ටුවෙන් එකක් ගෙන ඇයගේ වතෙහි දාබිඳු පිසලූවාය.

"උදෙන්ම ඇහැරිලා මෙව්ව තදකරන් ඉඳල අමාරුයි අක්කෙ.වොශ් රූම් යන්නවත් බෑනෙ"සුලෝචනා සිය හිසකැක්කුම ගැන නොකියාම උන්නේ රිද්මා එයද බිම්සර වෙත පවසන හෙයිනි.

"තව චුට්ටනෙ.අපි  තව  ටිකකින් ගොයින් අවේ චේන්ජ් කරනවනෙ."රිද්මා පැවසුවාය.සුලෝචනා ආයාසයෙන් සිනාවූවාය.

ආපසු බිම්සර අසලට එනවිටද සුලෝචනාගේ මුහුණේ එතරම් කලඑලියක් නැතිබව ඔහුට වැටහුණි.

"හරිද චූටි?" ඔහු ඇයදෙස බලා ඇසුවේය.

"මේකිට බරක් ඇවිල්ල.නතිං ටු ඩූ...තව පොඩ්ඩනෙ.."රිද්මා සිනාවෙමින් පැවසුවාය.සුලෝචනා විලියෙන් බරව බිමට දෑස් හැරෙව්වාය.

"ඕක මට කියන්න තිබ්බනෙ ඉතින් ...."  බිම්සර සුලෝචනා ගෙ අතකින් අල්ලාගත්තේය.

"එහෙමට අමාරු නෑ ....රිද්මා  අක්කි කියන්නෙ බොරු අනේ"

සුලෝචනා ඇඹරෙමින් කීවාය.බිම්සර මොහොතක් දෙකක් සිය සොඳුරු මනාලිය දෙස බලා උන්නේය.ජීවිතය හෙට සිට ගලා යනු ඇත්තේ මේ සොඳුරු උණුසුමේමය.ඔහු ඇයගේ අතකින් සෙමින් අල්ලාගත්තේ දරාගත නුහුණු ප්‍රේමයෙනි.

හමුදා මිතුරන්ගේ විහිළු තහලු සහ කවටවදන් ඔස්සේ ද බිම්සර ඔසවා උඩ දැමීම් අතරේද සුලෝචනා තිගැස්මෙන් බලා උන්නාය.

"නංගි බයවෙලානෙ හොඳටම, නෑ නෑ මූ මෙහෙම උන්නාට හොඳ ෆිට් පොර.බයවෙන්න ඕන අන්න ඒකට"කවට වදන් ඉවරයක් නැතිතරම් ය. සුලෝචනා රිද්මාගේ අස්සටම වී උන්නාය.

"ඕව ඔහොම තමා නංගි.අපේ එකාත් අනික් උන්ගෙ වෙඩින් වලට ගියාම ඔයිට එහා ඇති." රිද්මා සිනාසුනේ සුලෝචනා ගේ චකිතය දුරුකරවන්නටය.

*************************************************************************************

කාලය ගතව ගොස් සුලෝචනා පිටත්ව යන ඇඳුමින් සැරසුණාය.ඇයව පීච් පැහැගත් සරල දිගු ගවුමකින් සැරසී කොණ්ඩය අපූරු මුදාහැරීමකට සැරසිල්ලක් දමා තිබුණි.

"ශා...බලන්නකො ලස්සන කෙල්ලගෙ"රිද්මා ඇය අසලට ආවේ එසේ කියමිනි.

අම්මා සුලෝචනා දෙස බලා සතුටින්ම කඳුලක් සැලුවාය.සිය දියණිය මේ සා සුන්දරව දකින්නට තම දෑස් පින්කොට තිබුණි.අදද මේ සියල්ලේම ගෞරවය අයත් බිම්සරටමය.ඇය ඒ සොඳුරු කැදැල්ලේ සතුටින්ම වසනු ඇත.

"සතිදෙකකට පස්සෙ අම්මාලත් එහෙ එන්න ඕන"

එය බිම්සරගේ තීරණයම විය.

"පොඩි නංගි ෆැකල්ටි ගියාම අම්මට මෙහෙ තනියම ඉන්න ඕනනෑනෙ.ඒ නිසා  අම්මත් අපි එක්ක කොළඹ යමු."

බිම්සර සිය තීරණය දුන්නේ නොසැලෙන අන්දමටය.

ජීවිතය කවියක්ය.එය අකුරු පෙලකින් කවියකට හැරෙන්නට නම් රිද්මයක් තාලයක් එක්විය යුතුය.බිම්සර සිය ජීවිතයේ තාල මවන්නට ඇය සුරත අලාගත්තේ නොසැලෙන ලෙසිනි.

"නැකත්වෙලාව හරිසුදුපුතා එහෙනම් පිටත් වෙන්න හොඳයි"

අප්පච්චී පැවසුවේ ඔවුන්ගේ වැඳුම් සිපාචාරයන් අවසන් කරමිනි.

"එන්න"

බිම්සර දිගුකල අතෙහි සුලෝචනා පැටලුණාය.සියල්ලන්ගේම අත්පොලසන් රාවය මැද සුලෝචනා සහ බිම්සර රියට නැගෙන පිවිසුමට එත්ම  දසත ගිගුම් ලමින්‍ ප්‍රබල රතිඤ්ඤා හඬක් වායුගෝලයට එක්විය.

මුවින් අව්‍යක්ත රාවයක් නැගූ සුලෝචනා එකෙනෙහිම බිම්සරගේ දෝත මතට සිහිසුන්ව කඩාවැටුණාය.


************************************************************************************** 


(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

************************************************************************

අද ඉතින් මම  බැනුම් අහන්න හිත හදාගෙන  ඉන්නෙ 😁😁😁😁

හමුවෙමු යළිත්

 විසිරි 

Sunday, October 10, 2021

19. දහ නව වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 


"වෙදමහත්තයෙක් කිව්වම මං වුණත් හිතාගෙන හිටියේ අර  තෙල් බෙහෙත් බෝතල් ටිකක් දාගෙන ගමකට වෙලා සාම්ප්‍රදායිකවම දේශීය වෛද්‍ය විද්‍යාව කරන් යන කෙනෙක්  කියලා .මට එතනට ගියාම එතන මහා වෙනසක් දැනෙනවා .කොච්චර මිනිසුන්ගෙන් ඈතට ගියපු ගම්මානයක ජීවත් වුණත් අද කාලේ මිනිස්සු ඇබ්බැහි වෙලා ඉන්න තාක්ෂණය ඒ ගම්මාන වලට අලුත්ම දෙයක් වුණත් ඒ වෙද මහත්තයා මාර විදියට updated. කොහොමද කියලා කියන්න මට නම් තේරෙන්නේ නැහැ.මොකද කරන්ට් එකවත් නැති මොබයිල් ෆෝන් එකක් වත් දකින්න නැති පරිසරයක් ඒක."

බිම්සර රශිත සමගින් පැවසුවේ පෙරදා රිකිල්ලගස්කඩ ප්‍රදේශයට ගොස්  ලද අත්දැකීම විස්තර කරමිනි .

"අපිට හිතාගන්න බැරි හොයා ගන්න බැරි මාන ඕන තරම් මේ ලෝකේ තියෙනවා .ඒවා හොයන්න අපිට කවදාවත් හම්බවෙන්නේ නෑ .අපි ආපහු investigation  ටික කරමු ලබන සතියේ . ඒක අපිට සැක හැර ගන්න කරන දෙයක් මිසක් ප්‍රතිකාරයක් විදිහට හිතන්න ඕන නැහැ.ඉතින් ඒක නෙමෙයි උඹ සුලෝචනාත් එක්ක මේවා ගැන කෙලින්ම කතා කරලා තියෙනවද ?"

රශිත බිම්සර දෙසට හැරෙමින් ඇසුවේය .

"මොනවා කතා කරන්නද .අලුතෙන් කතා කරන්න ඉගෙන දෙයක් නෑනේ .එයාම කිව්වනේ එයා එක්ක යන්න කියල හැමදාටම නවතින්න අපේ ගෙදර" 

බිම්සර සිනහවෙමින් පැවසුවේය .

"මනුස්සයෝ , උඹේ ඉස්සර ඉදලම අපිට දාන පාට් ඔය කෙල්ලට දාන්න යන්න එපා .ටිකක් නිදහසේ කෙල්ලත් එක්ක කතා කරපන් .දැන් ලව් කර කර නැළවි නැළවි ඉන්න කාලයක් උඹලට නැහැනේ ."

රශිතගේ වදන්වල යම්කිසි සත්‍යයක් ඇති බව බිම්සරටම වැටහේ .එහෙයින් සුලෝචනා සමගින් ඉදිරියේදී කළ යුතු දෑ පිළිබඳ කතාබහ කලයුතුයැයි ඔහු තීරණය කළේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

මුහුද අද්දරට අව්ව වැටෙන්නේත් අව්ව බසින්නේත් ඉතා ඉක්මනින්ය .බිම්සර මුහුද අද්දර වූ කුඩා summer house එකක බලාඋන්නේ සුලෝචනා ඉදිරිපසින් හිඳුවාගෙනය .

"ඉතින්.."

බිම්සර කතාවට මුල පිරුවේ තමාගේ දෑස් මඟ හරිමින් ඈත මුහුද දෙස බලා සිටිනා සුලෝචනාගේ අවධානය තමා වෙතට යොමු කර ගන්නටය .

සුලෝචනා එක් වරක් පමණක් හිස ඔසවා ඔහු දෙස බලා යළි බිම බලා ගත්තාය. 

"චූටි ඔලූව උස්සලා මගේ දිහා බලන්නකෝ .මොකද මේ බයෙන් වගේ අහක බලන්නේ .අපි කතා කරන්න ඕනේ.ඒකයි මං ඔයා මෙතනට එක්කරන් ආවෙත්"බිම්සර බොහෝ ලෙසින් හඬ මුදුකරගනිමින්  සුලෝචනාහට කතා කළේය .

ජීවිතයේ ඉදිරි ගමන ඉතින් දෙදෙනා එක්ව යා යුතුය .අතීතය කෙතෙක් කටුක වුවද ඉතින් අනාගතය සුභ සිහිනයන් මත  ගලා යාමට ඇය හා අත්වැල් අල්ලාගතයුතුය .

සුලෝචනා බිමට බර වූ නෙතින් සුසුමක් හෙළුවාය .එහි සුසුමේ තවමත් ගැබ්වී ඇත්තේ දෙදෙනාගේ ආශ්‍රය ගැන ඇයට ඇති කුකුස ය .

"චූටි මේ අහන්නකෝ .ඔයා ඔය මතක නැති වෙලයි කියන දේවල් එහෙමම තියෙන්න අරින්න .අපිට ඒ දේවල් අපේ ජීවිතයට බාධාවක් කර ගන්න අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැනේ .ඉතින් ..මට මෙච්චරයි දැනගන්න ඕන.." 

බිම්සර මොහොතක් නිහඬ විය .සුලෝචනා  බිමට බරවූ නෙත් ඔසවා ඔහු දෙස බැලීය .ඒ දෑස් වල වූයේ අපරිමිත ස්නේහය කි .සුලෝචනා මොහොතක් දෙකක් ඒ දෑස් දෙස බලා උන්නාය .

"මම ඔයාට ආදරේ කරන්න ගත්තේ අද ඊයේ නෙමේ .ඔයාව දැක්ක මුල්ම දවසේ ඉඳලා .ඒත් අපි දෙන්නට කවදාවත් ඒ කාලෙදිත් නිදහසේ අදරයක් ගැන කතා කරන්න හම්බ උනේ නැහැ .හොඳ හෝ නරක හෝ මොන දෙයක් නිසා හරි ඔයාව මට ආයෙ හමුවුනා.මේ අහන්න චූටි , ඔයා නැතුව  කිසිම කෙනෙක් මගේ ජීවිතයට ළං වුණේ නැත්තේ ඔයා මට අයිති වෙන්න තියෙන නිසා කියලා මම තාමත් විශ්වාස කරනවා"

බිම්සර මොහොතක් සිට අත දිගු කොට මේසය මතවූ සුලෝචනාගේ අත අල්ලා ගත්තේය .සුලෝචනා තිගැස්සුණා ය .හරියටම අතීතයේ අවසාන වතාවට  ගම්පහදී හමුවුණ දිනයේ තමා  ඇයගේ ඇඟිල්ලකින් අල්ලා ගත් මොහොතේ පරිද්දෙනි .සංවේදනාවන් එලෙසම පවතී .ඉතින් ජීවිතයේ අමතක වීම ගැන කම්පා වෙවී සිටිය යුතු නොවේ .

බිම්සරගේ දෑත් මතට මැදි වූ සිය දෑත ඔහේ තිබෙන්නට ඇර සුලෝචනා මොහොතක් නිහඬව ඔහු දෙස බලා උන්නාය .

"චූටි , ඇත්තටම ඔයාට ආදරෙයි .මට දැනගන්නට ඕනේ ඔයා මං ගැන මොකද හිතන්නේ කියලා"

බිම්සර ඇයගේ අවධානය තමා වෙත යොමු කර ගනිමින් ඇසීය .සුලෝචනා මොහොතකට ගොළු වූවාය .

"කතා කරන්න චූටි ..අද අපි දෙන්නට අපි ගැන කතා කරන්න හොඳටම නිදහස තියෙනවා .ඔයාට කිසිම බලපෑමක් නැහැ .කියන්න ඔයා මා එක්ක ජීවත් වෙන්න කැමතිද කියන එක .සමහර වෙලාවට මම ඉන්න රස්සාවයි මං ගතකළ ජීවිතයයි නිසා මට රොමෑන්ටික් වෙන්න බැරුව ඇති මේක අහද්දි .ඒ උනාට ඔයාට මාව තේරෙනව ඇති නේ"

බිම්සර ඇයගේ නිකටෙන් අල්ලලා එසවීය .

සුලෝචනා ගේ වත විළියෙන් රතු විය.

"..මම...මම...."

ඇය වචන අහුලා ගත නොහැකිව තතනන්නට වූවාය . බිම්සර බොහෝ ඉවසිල්ලේ මේ ප්‍රයත්නය දෙස බලා උන්නේය .

ඒ දෑස් බෙහෙවින් පෙම්වත් විය.ආදරය වචන වලට ලඝු කොට ගත නොහැකි වුවද දෑස් වලින් සහ අභිනයෙන් මොනවට ඔප්පු වන මොහොතවල් ජීවිතේ ඕනෑ තරම් ඇත .

"මම කැමතියි."

සුලෝචනා ආයාසයෙන් කියා ගත්තාය.

මහා චකිතයකින් එවදන් කියාගත්තද ඉන්පසුව හිතට දැනුනේ අප්‍රමාණ සැහැල්ලුවකි.සුලෝචනා තෙත්ව ගිය ඇසිපියන් ඔසවා ඔහු දෙස බලාඋන්නාය.

බිම්සර ඇයගේ අතකින් අල්ලාගෙන සයුරු රළ පෙරළෙනා ඉසව්වට කැඳවාගෙන ගියේය. ඇය ආසාම කරන තැනකදී ඇයගේ ප්‍රේමය ලබා ගැනීමට ඉතින් පසුබට නොවිය යුත්තේමය.

"ඔය ෆිල්ම් වල නාට්‍ය වල පෙන්නන ප්‍රපෝස් කිරිලි නම් මම දන්නෑ මැණිකේ. මං චූටි මුද්දක් ඔන්න අරන් ආවා.හා කිව්ව ගමන් දාලා අල්ලගන්න."සයුරු මානයේදී ඇය තමා වෙතට හරවාගත් බිම්සර සාක්කුවෙන් අතට ගත් කුඩා නිල්පැහැ විල්ලුදමය පෙට්ටිය විවර කොට සුදු පැහැ මැණිකක් ඇල්ලූ රන් මුදුව අතට ගත්තේය.සුලෝචනා දෑස් විසල්කොට බලාඋන්නාය.

"ආන්න ඉර බහිනවා..ලස්සනට."ඔහු ඇය ඒ දෙසට හරවා සිය ළයට හේත්තුකොට ගත්තේය.අත්දෙකින්ම අල්ලාගත් ඇයගේ වමතේ මුදුඟිල්ල හුරුබුහුටි රන්මුදුවෙන් දිස්නය දෙන්නට ගත්තේ ඉරුරැසට එක්වයමිනි.

"ලස්සනයි"සුලෝචනා කෙඳිරුමක ස්වරයෙන් මිමිණුවාය.බිම්සර සිය දෙතොල ඇයගේ හිස්මුදුණේ මොහොතකට තබා සෙනෙහසින් ඇය සිපගත්තේය.

*********************************************************************************************

ප්‍රේමය උපදින්නේ සිත් දෙකක් යාව ගන්නා මොහොතේ සිටය.එතැන් පටන් සුලෝචනා ජීවත්වූයේ සිහිනයෙන් සැබෑ ලොවට පියමැන ලද ප්‍රේමයෙන් උද්දාම වෙමිනි .

බිම්සර තරම් සොඳුරු ප්‍රේමයක් ජීවිතයට ලැබීම තරම්ම වාසනාවක් තමා සතු වී දැයි සුලෝචනා නැවත නැවතත් සිතුවාය නිහඬභාවය ඇය වෙතින්  සෙමින් සෙමින් මිදී යද්දි සුලෝචනා  පෙර පරිදි යෙන්ම දොඩමළුවූ යුවතියක් වන්නට පටන් ගෙන තිබුණි .

"අම්මේ දැන්නෙ මෙයාගේ මේ කටර් එක වැඩ කරන්න පටන් අරන් තියෙන්නෙ"

ප්‍රමුදිතා සිනහසෙමින් පැවසුවාය .

අම්මා ඒ සිනහවට එක්වෙමින් සුලෝචනා දෙස බැලුවේ ආදරය උතුරා යන දෑසිනි.අම්මා කෙනෙකුගේ සිතේ පවතින මහා ගින්දර දරුවන් නිසාම හැමදාමත් ඇවිලි ඇවිලී පවතී. කාලයක් ගතවී හෝ සුලෝචනා මේ අන්දමට යථා තත්ත්වයට පත්වීම අම්මගෙ සිතට ගෙන ආවේ ඉමහත් සන්තුෂ්ටිය කි .

"ඉස්සර අපේ ගෙදර හැමතිස්සෙම දෝංකාර දුන්නේ ලොකුගේ සද්දෙ .ඔයාටත් වඩා ගෙදර හැමදේටම කතා කළේ අපේ ලොකු.එකපාරටම හරියට මහා හුළඟක් ඇවිල්ලාමුළු පරිසරයම නිශ්ශබ්ද කළා වගේ ලොකු කතා කරන එක අඩු කළේ .දැන් ආපහු මේ ගෙදර සතුටින් පිරිලා.මට ඒකම ඇති සැනසෙන්න."

අම්මා සිය නෙතගට උනා එන කඳුල ගවුම්  කරින් පිසලූවාය.

"දුකටයි සතුටටයි තරහටයි ඔක්කොටම අපේ අම්මා කරන්නේ අඬන එක ."

ප්‍රමුදිතා  අම්මගේ දෙවුරේ එල්ලෙමින් පැවසුවේ මේ සංවේදී මොහොතේදී අම්මා අඬා වැටීම ගැන බියෙනි.අම්මා හෘද රෝගියෙක් හෙයින් ඇයව ප්‍රවේශම් කරගත යුතුය. 

"පුතේ ඔයාගෙ ජීවිතයේ බේරගත්තා වගේම ආපහු ඒ ඉස්සර හිටපු ඔයාව අපිට ගෙනත් දෙන්න ඔක්කොම කලේ බිම්සර  පුතා ."

අම්මා පැවසුවේ ආදරය උතුරා පිටාර යන හඬිනි.

වයස විසිගණන් වල අගභාගයට පැමිණෙන සුලෝචනා ප්‍රේමය උගනිමින් උන්නේ ජීවිතයේ පළමුවතාවටය.

ඉදින්..ප්‍රේමය සිතට දැනෙන්නට වයසක්, කාලයක් අවැසිද යන්න  ජීවිතය ඇයට කියාදෙමින් තිබුණි.ප්‍රේමය තිබුණේ ඇස්කොණින් බලනා ඇයගේ බැල්මක් හසුකරගන්නා ඒ තරුණයාගේ සෘජු බැල්මකටය. ප්‍රේමය නිර්වචනයක් දුන්නේ ඒ  උණුසුම් අතැඟිල්ලක  පැටලෙන මොහොතක දෙකන්පෙති පුරායන අමුතුම හැඟීමටය. ප්‍රේමය හැඟීම් සුසර කලේ උණුසුම්ම අතකින් හිස පිරිමැදෙන මොහොතක දෑස් අතරට එන කඳුලක තෙතමනයෙනි. ප්‍රේමය දැනුනේ ඔහුගේ ලයට හේත්තුවී හිස හොවා ගන්නා නිමේෂයක හිස මතට තෙරපුණ සියුම් හාදුවකය.ඉතින් මේ ඒ අරුමැසි ප්‍රේමයයි.

ජීවිත කාලයෙන් මගහැරුනු සියල්ලටම හරියන්නට බිම්සර, සුලෝචනා කැමති ආකාරයට විවාහය සැලසුම් කරන්නට වූයේය.ජීවිතය අපට ලබාදෙන සොඳුරු හැඟීම් අස්සට හැලහැප්පීම් නොමැති වූවොත් එය අරුමයකි .

ලොකු නැන්දාගේ අකමැත්ත එළිපිටම බිම්සර සහ සුලෝචනා ගේ සම්බන්ධයට එල්ල විය .මේධා සම්බන්ධයෙන් කර කියා ගත කියා ගත හැකි යමක් නොවුවද ,ලොකු නැන්දාගේ බලාපොරොත්තු වූයේ ඇයගේ මට්ටමට සරිලන වූ පවුලකින් බිම්සරට විවාහයක් කර දෙන්නටය .

"කාත් කවුරුවත් නැති හරිහමන් නෑදෑයෙක් නැති පවුලකට හේතුවෙන්න උඹට මොලේ අමාරුවක් තියෙනවද සුදු පුතා" 

ලොකු නැන්දා පළවෙනි වෙඩිමුරය තැබූවේ සුලෝචනා සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය නිල වශයෙන් වැඩිහිටියන්ට ප්‍රකාශ කරන්නට බිම්සර නිවසට ගිය දාය .

"මම කසාද බඳින්න තෝරගන්නේ මට ගැලපෙන ගෑනියෙක් මිසක් එයාගෙ හතර වර්ගයා නම් නෙමෙයි.ඒ නිසා ලොකු නැන්දා එකක් තේරුම් ගන්න මේ තමයි මගේ තේරීම .ඒක ආයේ කවුරු කිව්වත් දැන් වෙනස් වෙන්නේ නැහැ ."

බිම්සරගේ වදන්වල ඇති නොසැලෙනු බවට ලොකු නැන්දා ද  මදක් තිගැස්සුනි.

"අප්පච්චි මට අප්පච්චිගේ තීරණය කියන්න."

බිම්සර සෘජුවම ඇසුවේ අප්පච්චී  දෙසට හැරෙමිනි .

"ඔයා කිසිම දවසක වැරදි දෙයක් නොකළ බව අපි හැමෝම දන්නවා සුදු පුතා  .ඒ නිසා මම ඒ ගෑනු ළමයව දවසක් දැකපු නිසා මගේ කැමැත්ත මම ඔයාට දෙනවා .අක්කා , මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් පුතාට තමන්ගේ ජීවිතය ගැන තීරණයක් ගන්න දීලා අපි පැත්තකට වෙමු."

එපමණක් පමනක් කියා අප්පච්චි කතාව හමාර කළේය .

"උඹලට ඕන දෙයක් කරගනිල්ලා .මම එහෙම ඔය මගුල් වලට එන්නේ නැහැ."

ලොකු නැන්දා එදා නැගිට ගියේ බලවත්  අමනාපයෙනි. 

ඉතින් ඒ නෑදෑකම් ද සමහරක් විට බිඳී දුරස්ව යනු ඇත .ලොකු නැන්දා තමන්ගේ පවුලට කවදත් හිතවත් වූවාය .අම්මා නැතිව ඉතාම දුෂ්කරව ගත කළ කාලයේ දී පවා ඇය බාල සොහොයුරන් තිදෙනා ගැනද  සොයා බැලුවාය .ඉතින් ඇය  පවුලේ වැදගත් තීන්දු තීරණ ගැනීමේදී බරපතළ වැදගත් සාධකයක් වන අතර ,ඇය මෙසේ හැසිරීමම බිම්සරගේ හිත බිඳ වට්ටන්නක් විය.

"ලොකු නැන්දා ඔහොම ගස්සන් පුප්පන් ගියාට එයා ඕක දිගට ඇදන් යන්නෙ නෑ සුදු අයියේ.ඕක ගැන නොහිතා ඉස්සරහට කරන්න තියන වැඩ කටයුතු  ගැන ඔයා බලන්නකො."

ලොකු මල්ලී බින්සර අසලට පැමිණ පැවසුවේ උරහිසට අත තබා තට්ටු කරමිනි.බිම්සර සුසුමක් හෙලුවේය.

"මම කාගෙඅත් හිත් රිද්දුවෙ නෑ ලොක්කො මෙච්චර කල්.හැමඑකම ලොකු නැන්දා පාලනය කලාම සද්ද නැතුව උන්නා.මේධාගේ කේස් එකත් එහෙම්මනෙ.ඒත් මට තේරෙන්නෑ ඇයි ලොකු නැන්දා මෙහෙම හැසිරෙන්නෙ කියල."

බිම්සර පැවසුවේ ඉමහත් කලකිරීමකිනි.

"ආ ඒක කිව්ව නිසා මතක් උනෙ .මොකෝ ගුණවර්ධන අංකල් එහෙම ආවෙ නැද්ද  සද්දදාගෙන ඉන් පස්සෙ."

ලොකුමල්ලී සිහිපත් කලේ පසුගිය වකවානුවේ සිදු වූ සිදුවීමය.

"මොකද නැත්තෙ කීප පාරක්ම ආවා මාව හමබවෙන්න.හැබැයි සද්දෙ දාන් නෙවේ.මෑන් ටිකක් බයවුනා මේධාගේ කතන්දර එලිවේවි කියල.එක අතකට මහමිනිස්සු මොනා කරන්නද ලොක්කො මේධාල වගෙ එවුන්ගෙ ජරාගති වලට"

බිම්සර සිනහවක් පා ලය සැහැල්ලු කොට ගත්තේය.

"මේ කතන්දර මෙතනින් වහල දාමු පුතා.මම උනත් වයිෆ් උනත් නොදැන උන්න කාරණයක් ඒක.මේධා ආපහු යූකේ ගියා.ඇත්තෙන්ම මේ දේවල් නිසා  ලැජ්ජයි අපිට ලෝකයට මූණදෙන්න."ගුණවර්ධන අංක්ලගේ ප්‍රශ්නය හිතුවාටත් වඩා පහසුවූයේ මේධාගේ නික්ම යෑමෙනි.එහෙත් මේධා සිය හුරුපුරුදු ජීවිතයෙන් නොමිදෙනුඇත.මුදලට වහවැටුන කල්හි ඉතින් එයින් ගොඩඒමක් ඇයටම නොවේ.

"ලොකු නැන්දා නම් පට්ට ශොක් වීමක් ඒකෙන් උනේ සුදු අයියෙ.අවුරුදු කීයක් තිස්සෙ මේධාව ඔයාගෙ බෙල්ලෙ එල්ලන්න ලොකු නැන්දා ට්‍රයිකලාද "ලොකු මල්ලී පැවසුවේ සිනහාවෙමිනි.

"ඕක ඉවවැටුණ ගමන් මම පුළුවන් තරම් මේධාගෙ ප්‍රපෝසල් එක රිජෙක්ට් කලා ලොක්කො.කොහෙද ඒ මේධාගෙ කැටයම් ඉතින් ඇම්බැක්කෙත් නැනෙ.නැන්ද  අහුවුන."බිම්සර පැවසුවේය.

"කොයිදේත් වෙන්නෙ හොඳට සුදු අයියේ. අපි ඉස්සරහටත් ඒ දේවල් එහෙම්ම වෙන්න කියලා පතමු"

ලොකු මල්ලී බිම්සරගේ බාහුවට තට්ටු කොට නිවෙස තුලට යළි ඇවිද ගියේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

හමුවෙමු යළිත්

( විසිරි )