අඳුර හොරැහින් එබී ඉඟිමරන ඉසව්වක
අර ඈත අහස මට අතවනයි ඉගිලෙන්න
පත් වැරූ තුරු හිස්ද සුසුම් ලන දනව්වක
ඉතින් නෙතු නොපියාම හැකියි මට සැනසෙන්න.....
රන් රෝස පින්සලක් නිල් අහසෙ ඇඳෙන කොට
හුදෙකලා පාළු හිත නිවී යයි තරමකට
මාවතක පා නගන තවත් එක සැඳෑවක
කවියකට සිත් ඉමෙහි ඉඩ තියෙයි ඉබේටම.....
තුරු අගිසි පුරා පිපි මල් හීන ඇස ගැටුණ
කාලයක ජීවිතේ කවියෙන්ම හිත පිරුණ
මතක අමතක නොවන තුරාවට හිත රැඳුණ
යළි යළිත් පෙම් බඳිමි මට ම හිමි කවි සිතට......
පන්හිඳ'ග අතෝරක් නැතුව ගී කවි ලිව්ව
ඒ දවස් අමතකව නොයා යුතු බව කිව්ව
මගේ හිත හුදෙකලා ලෝකයක රස මැව්ව
ඉදින් ආයෙත් පුරුදු කවිකමට අත තිව්ව........
තුරු අගිසි මල් පුරන, පලදරන කාලයෙත්
සරත් කල පත් හලන පැහැ සලන දේශයෙත්
හිම තුහින අත ලඟම සැරිසරන මායිමෙත්
කවි අහුරු ඉහින්නට මග බලයි ආයෙමත්......
©කිත්මා වාසනා දහනායක
( විසිරි සිහින)
මං තාම වැස්සට ආදරෙයි ❤️
වප් මහේ අනෝරා වැහි ඇල්ල
හඬවමින් අහස බිමටම හැළෙයි...
අධිවේග ගමන් මග රියක් තුළ කුසීතව
නිදිකිරා වැටෙන ගොමුවක ඉඳිමි...
අගුල් ලූ කවුලුවට එහා පස මාවතම
පිරි පිරී හැලෙන මහ දිය ගඟකි
වින්ඩ්ස්ක්රීනය මතින් මැකි මැකී යළි ඇඳෙන වැහි බිංදු මල් රටා කෝටියකි....
මල් කුඩේ හකුලන්න මොහොතකට පෙරාතුව
ගත පුරා දඟ පෑව වැහි මලකි...
ඒ සිහිල වසර බෝ ගණනකට ඉහත්තේ
දැරියකගෙ වැහි මතක අවුස්සයි....
පාවහන් නැති දෙපා දිය කඩිති සිසෑරූ
සිහිල අදටත් හිතේ පණ ගසයි...
තණපතග පිණි මලක සිහිල දෙතොලග තැබූ කුඩා හිත සාද මිහිරක් ගෙනෙයි....
බිමට බරවූ ඇට්ටේරියා මල් කිණිති
හිස හලන වැහිමලක කෙළි හිතක් සැලී යයි...
වැහි හීන මතක මැද උණුසුම්ම ළමාවිය....
මගෙ හිතේ දේදුණු රටා මවාලයි..
ඉතින්..මං වැස්සට තාම ආදරෙයි ...
© කිත්මා වාසනා දහනායක
(විසිරි සිහින)
සංසාර තීර්ථය මේ තරම් ගණඳුරුද
සුස්මකින් ගල්ගැහෙන තරමට
කිසිත් නොදැනෙන
කිසිත් නොහැඟෙන
හැඟීමක ඇවිද යමි
හැපි හැපී දිවෙන මිනිසුන් අතර
අර ඈත දිලි දිලෙන
ආලෝකයම නෙත රඳන
තරුවක්ව ඒ දිලෙන්නේ ...ඔබමද
ඇස් වසා අඳුරටම හුරුවෙමි
කවියකට ගිනිතබා එළියගෙන
මට පුරුදු ගමන් මග ම යමි
විසිරි
