Thursday, September 23, 2021

14. දහ හතර වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 



"චූටි අපි බීච් එකට යමුද ? ඔයා ආසයි කිව්වනෙ"

බිම්සර ඇසුවේ කබානාවේ දොර අසල හිඳ පිටත බලා සිටින සුලෝචනාගෙනි. නංගී ඇතුලත නිදි බව දන්නා නිසා සුලෝචනා මොහොතක් පැකිලුණාය.

"නංගි පව්නෙ.ටිකක් නිදාගන්න දෙමු." 

බිම්සර ඇසුවේ ඇය අසලට යමිනි. සුලෝචනා මුහුද දෙස බලා උන්නේ දිලිසෙන දෑසිනි.

ඒ දෑසේ දිලිසුමෙන්ම ඇය මුහුදට කොපමණ ආසාදැයි බිම්සරට වටහාගන්නට හැකිවිය. ඔහු සෙමින් මිදුලට බැස්සේ ඇඳ උන් ඩෙනිම් කලිසමේ කකුල් දණට නවමිනි. සුලෝචනා ඔහු පසුපසින් පියවර තැබුවාය. කබානාවේ සිට මුහුදට ඇති දුර යාර විස්සක් තිහක් පමණ විය.

සුදු පැහැති වැල්ලේ පා ඇඟිලි එරෙමින් මඳක් අපහසුවෙන් ගමන් ගන්නා සුලෝචනගේ ගමන දෙස බලා බිම්සරට සිනහා පහල විය. 

තාර පැටියෙක් වගෙ.ඇවිදින හැටි

ඔහු තමන්ටම කියාගත්තේය.

"එන්න මගෙ අතින් අල්ලන් යමු."

බිම්සර ඇයට අතපෑවේය. 

සුලෝචනා මොහොතක් ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලාහිඳ අතකින් අල්ලාගත්තාය.

"මුහුදට ආසද?"

බිම්සර ඇසුවේ මුහුද දෙස බලාගෙන සිටිනා ඇයගේ දෑසේ මතුවන සජීවී බව දැකය. සුලෝචනා හිස වැනුවේ ඔව් කියන්නට මෙනි.

"මම එක්ක එන්නම් පුලුවන් දවසට."

බිම්සර ඈත බලාගෙනම පැවසීය. සුලෝචනා ප්‍රශ්නාර්ථයක් රැඳි මුවින් ඔහු දෙස මොහොතක් බලා උන්නාය. 

"ඇයි...මම එක්ක එන්න කැමති නැද්ද චූටි?"

බිම්සර සිය අතින් අත මුදාගන්නා ඇයගෙන් ඇසුවේ බොහෝ මුදු හඬකිනි. ඇත්තෙන්ම ඔහුට තමාගේ ස්වරයම එක අතකට පුදුමයකි. කෑ ගසා බැන වැදෙමින්ම වැඩි කාලයක් ගතකරන්නට වන කඨෝර දිවියේ තමන්ට තමන් අමතකව ගොස් බොහෝ කාලයක් ගතවී හමාරය.

සුලෝචනා බිමට නැවෙමින් පාට පාටැති සිප්පි කටු අහුලන්නට වූවාය. බිම්සර දෑත ළය මත බැඳගෙන ඇය දෙස බලාඋන්නේය. සිහින් රළක් පෙරලෙමින් අවුත් ඇය දෙපා මත බිඳී යයි. බිම්සර අඩියක් දෙකක් මෑත්ව ඉදිරියට ඇවිද ගියේය. සුලෝචනාගේ අතක් සිය සුරතේ දැවටෙන තුරුම ඔහු සෙමින් ඉදිරියට ඇවිද ගොස් තිබුණි.

"ඇයි චූටි?"

සිය අතෙහි පැටලුණ ඇය දෙසට බිම්සර හැරුණේ පුදුම වෙමිනි.

"යන්න එපා.මට බයයි."

සෙමින් පැවසූ ඇය යළිත් බිමටම බරව ගත් නෙතින් යුතුව සිප්පිකටුවක් ඇහිඳගත්තාය.

"ආයෙ යන්නෙ නෑ චූටි.ආයෙ ඔයාව දාලා කොහෙවත් යන්නෙ නෑ මම."

බිම්සර ඇයගේ හිස මතට අතක් තබා පැවසීය.

වර්ණවත් සිප්පිකටු දෝතක් අහුලාගත් සුලෝචනා සිය ගවුම් සාක්කුවේ ඒවා දමාගත්තාය. විනාඩි ගතව යත්ම බිම්සර සිය අත රැඳි ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේ නිවෙස වෙත ඔවුන් ඇරලවා ලිය යුතු හෙයිනි.

"අපි යමුද චූටි. ඔයාගෙ අම්මා කලබල වෙයි තව රෑ වුණොත්."

බිම්සර සුලෝචනා වෙත අත පෑවේ එසේ කියමිනි. එකිනෙකා අතින් අල්ලාගෙන ආපසු එන දෙදෙනා දෙස ප්‍රමුදිතා බලා උන්නේ බොහෝ සතුටිනි. බිම්සරගේ වතෙහි වූයේ හැමදාම පවත්නා ලා මදහස පමණි. අක්කා සතුටින් බව පෙනෙයි.

"මූදෙ නැටුවද ඉස්සර වගේ.?"

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ උරහිස් දෙකෙන් අල්ලා ගනිමින් ඇසුවාය. 

"මේන්.."

සාක්කුවෙන් ගත් සිප්පි කටු අහුර ඇයට පෙන්වමින් සුලෝචනා සිනහවක් පෑවාය.

"මෙයා ඉස්සරත් ඔහොමයි අයියෙ.අපි එක්ක ගියාම බෑග් එකක් අරන් සිප්පි කටු අහුලන එකට වඩා වෙන වැඩක් එයාට නෑ."

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ අක්කා දෙස ආදරය මුසු බැල්මකින් බලමිනි.

සුලෝචනාලා එන පෙරමග බලාඋන්නේ අම්මාය. ඔවුන් නිවසින් බස්සවා ආපසු යන්නට සැරසෙන බිම්සර වෙතට ආ අම්මා පැවසුවේ රාත්‍රී ආහාරයද රැගෙන යන ලෙසය.

"අනේ ඉතින් මෙච්චර උදව්වක් කලාට පස්සෙත් සර් කෑම ටිකක් නොකා මේ රෑ යවන එක මගෙ හිතට හරි නෑ. මම ඉක්මනින් කන්න ටිකක් උයන්නම්."

අම්මා ඇවිටිලි කලද බිම්සර ආපසු යායුතුව තිබුණේ පසුදින නුවර එළියේ පිහිටි සිය නිවසට යායුතු බැවිනි.

"අනේ අද බෑ අම්මේ, මම හෙට උදෙන්ම නුවරඑලි යන්න ඕන මගෙ ගෙදර. ඉතින් තව රෑ වෙලා කොලඹ යන එක කරදරයි මට. වෙන දවසක එන්නම් කාලා යන්න."

බිම්සර සමුගත්තේ එසේ කියමිනි. සුලෝචනා ආලින්දයේ කණුවකට හේත්තු වී ඔහු යන මග බලා උන්නාය.

"මම ගිහින් එන්නම්."

බිම්සර ඇය ආසන්නයට පැමිණ පැවසුවේ මන්ද්‍ර ස්වරයකිනි.

"පරෙස්සමින් ගිහින් එන්න.බුදුසරණයි."

සුලෝචනාගේ මුහුණේ ඇඳීතිබූ සුන්දර සිනහව දෙස බිම්සර මොහොතක් බලා උන්නේය. ඉන් පසු ඉක්මනින් දුව ගොස් රියට නැග්ගේ අතීතය මත්තේ හිතේ නැගෙන්නාවූ කෙලිලොල් බව මතිනි.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

උදෑසනින් රත්නායක සමගින් නුවර එළිය බලා ගමන් ඇරඹූ බිම්සර උදෑසන දහය පමණ වන විට නිවෙසට ලඟාවූවේය. අප්පච්චී නිවසේ ආලින්දයට වී පෙරමග බලා උන්නේ ඔවුන් එනමගය.

ගේට්ටුව විවර කරන්නට පෙරමගට දිව ආවේ වත්තේ වැඩකටයුතු බලාගන්නා ආනන්දය. 

"කොහොමද ආනන්ද..? කාලෙකින් නේ."

බිම්සර රියෙන් බැස්සේ ආනන්දට පහරක් සෙමින් ගසමිනි.

"කාලෙකින් කියන්නෙ මාස කීයකින්ද සුදු මහත්තයා මේ." 

ආනන්ද බිම්සරගේ බෑගය පිටතට ගත්තේ එසේ කියමිනි. 

"රත්නායක මොකද කරන්න හිතන් ඉන්නෙ. ගෙදර යනවද  මෙහෙම්ම."

බිම්සර ඇසුවේ රියෙන් බැස වටපිට බලමින් ඉන්නා රත්නායකගෙනි.

"මම ගෙදර ගිහින් එන්නම් සර්. මහ දුරක් නෙවෙයිනෙ. සර් එන්න කිව්ව ගමන් පැය බාගෙන් මම මෙතන."

රත්නායකගේ නිවෙස තිබුනේ නුවර එළිය නගරයේ සිට සැතපුම් ගණනක දුරින් හෙයින් බිම්සර නිවෙසට පැමිණෙන දිනවලම ඔහුද නිවෙස බලා යන්නට හුරුව තිබුණි.

"කොහොමද යන්නෙ. ට්‍රයිශෝ එකක් කතාකරල දෙන්නද ?"

තාත්තා ඇසුවේ මිදුලට බසිනා ගමන්ය.

"නෑ සර්, අපෙ මස්සිනා මේ ලඟට ඇවිල්ල ඉන්නෙ. එයා මාව එක්ක යන්න එනවා කිව්වා. මම පාර අයිනට යන්නම්."

බිම්සරගෙන් සමුගත් රත්නායක පාර අද්දරට පිය එසෙව්වේ ආනන්දටද සිනහවක් පාමිනි.

දසත ගලායන සීතල සුලඟ ඇඟේ හීතුඩු අනින්නාක් බඳුය.

"සුදු පුතා ගෙට එන්න. සුමනම්මා කෑම ලෑස්ති කරලත් තියෙන්නෙ.මෙහෙම්ම කනවද? මල්ලිල එනකල් ඉන්නවද?"

අප්පච්චී ඇසුවේ තවමත් මිදුලේම ඉන්නා බිම්සරගෙනි.

"කොහෙද තුන්දෙනාම ගියේ.?"

බිම්සර අප්පච්චී දෙස බලමින්ම ඇසුවේය. 

"ඔයා එනව කිව්වම ඉතින් තුන්දෙනාට ගෙදර තියන බඩු මදිවෙනවනෙ. හිතන් ඉන්නෙ අයියා ඉන්නෙ කන්න බොන්න නැති තැනක කියල."

අප්පච්චී උස් හඬින් සිනහාසුණේය. 

"වොෂ් එකක් දාගන්න ඕනෑ අප්පච්චි. මම මල්ලිලා එනකල් පොඩ්ඩක් හාන්සිවෙලා ඉන්නද?"

බිම්සර ඇසුවේ පුවත්පත අතට ගන්නා අප්පච්චීගෙනි.

කෙතරම් වැඩිමහලු වුවද තාමත් අප්පච්චීගෙන් අසා අවසර ගන්නට පොඩි පොඩි දේවල් බොහොම මේ පවුලේ ඉලන්දාරින්ට ඇත.

"යන්න , අන්න සුමනම්මා කාමරේ ලැහැස්ති කලා. මම මල්ලිලා ආවම කතාකරන්නම්."

අප්පච්චී දයාබර සිනහවක් පාමින් පැවසුවේය.

සුමනම්මා සයනයට සුදු තිර ඇතිරිල්ලක් දමා කොට්ට උරද අලුතින් දමා ඇත. ඇයගේ කවදත් සුපුරුදු සැවැන්දරා මුල් සුවඳ කොට්ට උර වලින්ද හමා එයි. කාමරයේ උණුසුම් කරණය අවශ්‍ය ගණනට සකසාගත් බිම්සර ඇඳට වැටුණේ දෑස් පියාගනිමිනි. 

"සුදු අයියේ..."

යාන්තමින් උරහිසට දැනුණු ස්පර්ශය සමගින් බිම්සර ඇස් හැර බැලුවේ තමා ඉන්නේ කොහේද කියා එක්වනම  සිතාගන්නට නොහැකිවය.

ලොකු මල්ලීගේ සිනාසපිරි මුව හිසට උඩින් තම වෙතට එබී ඇත. බිම්සර කම්මැලි සිනහවක් පාගෙනම ඇඳෙන් නැගී උන්නේය.

"නින්දක් ගියානෙ.කොහෙද කට්ටියම ගියේ?" 

බිම්සර ලොකු මල්ලීගේ කරට අතදමාගෙනම කාමරයෙන් පිටට එමින් ඇසුවේය. 

ලොකු මල්ලී මුවට ඇඟිල්ල තබා ශ්..යයි පැවසුවේය. ඇසක් ඉඟිමරා කියන්නට යන දේ වැටහුණද බිම්සර සිනහාවෙමින්ම ඔහුගේ උරහිසට පහරක් ගැසුවේය.

එදා කාලයකට පසු සේනානායක නිවසේ කෑම මේසය සතුටින් සිනහවෙන් උතුරාගියේය. පොඩ්ඩන් දෙන්නා හරි හරියට කියවන්න ගත්තේ විශ්ව විද්‍යාලයේ තොරතුරුය. බිම්සර සිතේ සියලු පීඩාවන් දුරුකරගෙන ඔවුන් ඇසුරේ නිදහස් සතුටක් වින්දේය. සුමනම්මාගේ රසවත් ආහාර කාලයකට පසු කුස පුරා පිරවිණ.

“අනේ සුදු මහත්තය , මොකක්ද ඔය කන හැටි. කුකුලෙක් අහුලන් කනවා ඔයිට වඩා හොඳට.”

සුමනම්මාට බිම්සර කොච්චර කෑවද මදිය.

“අම්මෝ තවත් නම් කන්න බෑ සුමනම්මා, මම බඩ පැලිලා මැරෙයි.”

බිම්සර අසුනෙන් නැගිට්ටේ එසේ කියමිනි.

“රටක රාජ්ජයක ඉන්නව. හරියකට කන්න බොන්නවත් හම්බවෙනවද දන්නැතුව මගේ හිත ගින්දරෙන් ඉන්නෙ කොයිවෙලෙත් රත්තරනේ.”

සුමනම්ම්මාගේ ආදරය බිම්සරගේ හිත කරුණාවෙන් දියකර හැරියේය. ඔහු ඇය වෙතට ගොස් ඇයගේ උරහිස වටා අතදමා හිස අතගෑවේය.

“දැන් යුද්දෙ කාලෙ වගේ නෙවේනෙ සුමනම්මා. පහසුකම් හොඳට තියන තැන්වල අපි දැන් ඉන්නේ. ඒ නිසා මම කන්නෙ බොන්නෙ නෑ කියල ඔයා දුක්වෙන්න එපා හොන්දද?”

බිම්සර ඇයව මුදාහැර ආලින්දයට ගියේ සුමනම්මා ඇඳසිටි වතින් ඇස කඳුල තෙත මාත්තු කරන මොහොතේය.

*************************************************************************************

"දැන් කොහොමද හෙට වැඩසටහන?"

බිම්සර ලොකු මල්ලීගෙන් ඇසුවේ ආලින්දයේ අසුනකට බරවෙමිනි. ඈත කඳුයායම වසාගෙන සිහින් මීදුමක් ගලා එනු ඒ දෙස නෙතු යොමා ඉන්නා බිම්සරට පෙනුණි. ඒ මොහොතේද ඇය ඔහුගේ දෑස් පියන් යට අනවසරයෙන් ලැගුම් ගන්නට අර අඳින්නාක් සේ බිම්සරට දැනෙන්නට විය.

"අපි උදෙන්ම යමු නේද සුදු අයියෙ. රත්නායකට එන්න කියනවද ? අපි වාහනේ අරන් යමුද?"

ලොකු මල්ලී ඇසුවේය.

" ඌ ගෙදර ආවෙත් කාලෙකින්නෙ ලොකු මල්ලි, ඔන්න ඔහේ උන්ට ඉන්න දීලා අපි අරන් යමු. ඔය දෙන්නටත් දැන් ලයිෂන් තියෙනවනෙ නේද?"

බිම්සර ඇසුවේ පඩිපෙලේ හිඳගෙන ඉන්නා පොඩ්ඩන්ගෙනි. 

"ආපෝ මුන් දෙන්නට නම් අල්ලන්නවත් දෙන්න එපා ඕක. මගෙ වන්ඩිය කිපාරක් හැප්පුවද ලයිට් කණුවල.”ලොකු මල්ලී පැවසුවේ සිනාවෙමිනි.

" ඩ්‍රයිවින් කරනකොට පුලුවන් තරම් ගහක ගලක වුණත් වද්දගන්නෙ නැතුව යන එකයි දක්ෂකම.ඒ ගහක් ගලක් උනත් මනුස්සයෙක් කියල හිතන්න පුරුදු වෙන්න. එතකොට පරෙස්සම්." බිම්සර පැවසුවේ පොඩි මල්ලිලා දෙන්නාටය. තවමත් ඔවුන් ඉන්නේ නාහෙට නාසන යොවුන් වයසේය. ඉතින් වාහනයක් අතට ගත්විටද ඒ ජවය ඉබේම එන්නේ ඉස්සරහටය. එය පහදාදී කියාදියයුතුම පාඩමකි.

බිම්සරට මල්ලිලා තිදෙනාම බෙහෙවින් ලෙන්ගතු වුවද සැලකුවේ ඉතාම ගෞරවය මුසු හැඟිමකිනි. එහෙයින් දෙවෙනියා සමග මෙන් නොව කිසිම කාරණයකට කටගසාගෙන යාමක් ඔවුන් ගෙන් නොවීය.

"මම ඕක කිව්ව නම් සුදු අයියෙ මුන් දෙන්නා ඕකට දාහක් ජාති කියල මෙලහකට"ලොකු මල්ලී හිනැහුණේ පොඩි දෙන්නා බිම්සරට පාමිනි.

"අනේ අපි එහෙම නෑ සුදු අයියෙ. හරි ඉතින් සැරයක් දෙකක් චුට්ටක් වැදුණා තමා. එච්චර ලොකු ඩැමේජ් එකක් උණේ නෑනෙ." යසස් පැවසීය. 

"අප්පච්චි කෝ ලොකු මල්ලි" බිම්සර ගෙතුලට එබෙමින් ඇසුවේය. 

" අප්පච්චි කාල ඉවරවෙලා පොඩි නැප් එකක් දාන්න යනව හැමදාම. " ලොකු මල්ලීට කලින් පොඩ්ඩෙක් ඉස්සර විය.

" මම පොඩ්ඩක් ඇල්ල දිහාට ගිහින් එන්නම්. කාලෙකින් ගියෙ නෑ." බිම්සර අසුනෙන් නැගී උන්නේ එසේ කියමිනි. 

" යමු එහෙනම්. ඔය දෙන්නා වැඩක් කරගන්න . හෙට අනිද්දා දෙකම ඇවිදින්න යන්න පුලුවන්නෙ" ලොකු මල්ලී පොඩි දෙන්නාව නවතා බිම්සර සමගින් එළියට බැස්සේය. බිම්සර ගමේ ආ නිසා ගෙදර ආවද පොඩ්ඩන් දෙන්නාටම අධ්‍යන වැඩ කටයුතු බෙහෙවින් ඇති කාලයකි මෙය. ඉතින් ඔවුන් ගෙදර ආවේද පොත් මල්ලක් රැගෙනය.

" සුදු අයියෙ ස්වීටර් එකක් දාගන්න. හවස් වෙද්දි පට්ට සීතලයි ඇල්ල දිහාව" 

යසස් ස්වීටරයක් ගෙනවිත් බිම්සර අත තැබුවේය. 

ලොකු මල්ලීද ස්වීටරයක් ගත දවටාගෙන ම ඔහු වෙත ආවේ "යමු" කියමිනි.

නිවසේ සිට පාගමනින් ඇවිදයා හැකි දුරින් වූ කුඩා දියඇල්ල තවමත් ජනතාවගේ ඇසින් සැඟව ගත් හෙයින් ආරක්ෂාවී ඇත. එතරම් උසක් නොවූවද තට්ටු පහකින් ගලා හැලෙන ඇල්ලට මිනිසුන් සේද ඇල්ල ලෙසින් නමක් තැබුවේ සුදෝසුදු සේදවලාවක් සේ දියපහර පහළට කඩාහැලෙනා හෙයිනි. ගම්මානයේ බොහොමයක් දෙනෙක්ගේ රැකියාව වූ ගොවිතැනට ජලය සැපයුණේ මේ ඇල්ලෙන් හෙයින් ගම්වාසීන් දිය ඇල්ල ප්‍රවේශම් කරගන්නට මහන්සි වූහ.

ගෙදර සිට එලවලු වගාබිම් පසුකොට ගෙන මීටර් පන්සියයක් ගෙවා ගිය තැන කුඩා කඳුවැටිය හමුවේ. මේ කඳුවැටියේ අනෙක් පස ඇල්ල පිහිටා ඇත. 

"මිනිස්සු ගිහිල්ලම දැන් අඩිපාරත් ලොකු වෙලා සෑහෙන්න." ලොකු මල්ලී කන්ද නගින්නට ගත් විට බිම්සරට පැවසීය.

" ඇයි මේ ටිකේ මේකටත් පිටින් අය එන්න අරන්ද ඒ ගමන." බිම්සර ඇසුවේ ලොකු මල්ලී කියූ ඒ දේ නොවැටහුන හෙයිනි.

" පිටින් එන්න ගත්තෙ නෑ තාම. මේ මොකක් හරි ටීවී චැනල් එකකින් පහුගිය දවසක කඩා වැදුනනෙ ඇල්ලගැන ආරංචිවෙලා. වයිල්ඩ්ලයිෆ් චැනල් එකකට කියලයි වීඩියෝ කරන් ගියේ. කොහෙන් කෙලවර වෙන්නද දන්නෙ නෑ ඒක යන්නෙ" ලොකු මල්ලී පැවසුවේ නුරුස්සනා හඬකිනි.

" මිනිස්සු මේ දේවල් දකින්න ඕන තමයි සුදු අයියෙ.ඒත් මේවා රැකගන්න ඒ බලන්න එන කිසි කෙනෙක්ට ඕනකමක් නෑනෙ" ලොකු මල්ලීගේ කතාව ඇත්තය. සොබාදහම කෙතරම් දේ දෝතට ගෙන ආවද මිනිසා එය රැකගන්නේ නැත. ඉදින් මිනිස් ඇසට වහන් වී තිබෙන තාක් කල් ඒ දේවල් රැකෙනු ඇත.

"මේ කාලෙ කූඩැල්ලො නම් නෑ වෙලාවට" ලොකු මල්ලී හිනැහෙමින් පැවසුවේ බිම්සර දෙස බලමිනි.

" කෝකටත් මම හුණුටිකක් අරන් ආවෙත්. " ඔහු කමිස සාක්කුවට තට්ටු කරමින් පැවසීය.

කන්ද නැග්ග තැන ඇත්තේ කුඩා තැනිතලාවකි. එතන කෙලවරට යනතුරු ඇත්තේ ලඳුකැලෑ වලින් ගහණ පෙදෙසකි. පාට පාටින් පිපී නැලවෙන කැලෑ මල් ඒ පරිසරයට එක්කලේ අපූරු සුන්දරත්වයකි. කන්දු ගැටය එතරම්ම උස නැතද හවස් යාමය බැවින් වලාකුළු පහලට බසිමින් ඇත.ඇල්ලට සමීපවන බව හඟවමින් ඇසෙන දියදහරේ හඬද පරිසරයට වඩ වඩාත් එක්ව යන සීතලද දැනෙන්නට විය.

මොහොතකින් ඔවුන් පැමිණ උන්නේ ඇල්ල අසලටය. ඇල්ල හොඳින් බලන්නට නම් පහලට මඳක් බැස ස්වභාවික වේදිකාවක් බඳු ස්ථානයට පැමිණිය යුතුවේ.

" සුදු අයියෙ, අයියා ඉන්නෙ මොකක් හරි අවුලකද?" ලොකු මල්ලී ඇසුවේ තරමක් වේලා නිහඬතාවයෙන් උන්නාට පසුවය. බිම්සර බොහෝ වේලාවක් ඇල්ලටම යොමු වූ නෙතින් බලා උන්නද ඔහුගේ සිත වූයේ වෙනත් කොහේ හෝ බොහෝ දුරක බව ලොකු මල්ලීට වැටහුණි. ඉදින් අයියාට අවැසි තරම් කල්පනා කරන්නට ඉඩදී ඔහු හඬ අවදිකලේය.

" ප්‍රශ්නයක් කිව්වට ප්‍රශ්නයක්ම නෙවෙයි ලොකු මල්ලි. ඒත් නැතුවත් නෙවෙයි"

බිම්සර සුසුමක් හෙලමින් පැවසීය.ලොකු මල්ලීවත් සිය ජීවිතයේ මේ කතාන්දරය දැන උන්නේ නැත.ඉදින් මේ කාටහෝ මේ සම්බන්ධව පවසා සිත නිවාගත යුතු කාලයයි.බිම්සර නැවතිල්ලේ සිදුවීම් දාමය කියාගෙන ගියේය.ලොකු මල්ලී කිසිදු බාධාවක් නොකොට ඔහු පවසන්න අසා උන්නේය.

" ඔන්න ඕකයි කතාව. ප්‍රශ්නෙන් හුඟක්ම බරපතල හරිය විසඳිලා ඉවරයි. ඒත් කෙල්ල සනීප කරගන්න ඊලඟට අපිට අතගහන්න වෙන්නෙ ටිකක් බරපතල ප්‍රතිකාරයකට. ඒකට මටත් බයයි. සම්පූර්න මානසිකත්වය මොකක් වෙයිද මේවගේ ප්‍රතිචාර කොහොම වෙයිද කියලා" බිම්සර පැවසුවේ සුසුමක් හෙලමිනි

" මේ තරම් දේවල් මෙහෙම වෙන්න ඇත්තෙත් ඔය දෙන්නව ආයෙ මුන ගස්වන්න වෙන්න ඇති සුදු අයියෙ.බයවෙන්න එපා. ඔක්කොම හරියාවි." ලොකු මල්ලී බිම්සරගේ උරහිසට තට්ටු කරමින් පැවසීය.දිය ඇල්ල සංගීතාත්මක ස්වරයකින් ගලාහැලෙන්නීය.කවදා හෝ ඇය සමග මේ ඉසව්වට එන්නට බිම්සරගේ හිතේ අලුතින් බලාපොරොත්තු පොදි බැඳෙමින් පැවතුණි.

සැන්දෑ අඳුර ගලා එන්නට පෙර දෙසොහොයුරෝ ආපසු නිවස බලා ආවේ හෙට දවසේ ගමනද සැලසුම් කරමිනි.නිවෙසට ආ පසු බිම්සර ප්‍රමුදිතාට ඇමතුමක් ගත්තේ සුලෝචනා මේ වන විටත් දුරකතන භාවිතයට යළිත් නොපැමිණි හෙයිනි.

" අයියේ" ප්‍රමුදිතාගේ හඬ ජංගම දුරකතනයේ එහා පසින් ගලා ආවේය.

" කොහොමද නංගි , අක්කා ඊයෙන් පස්සෙ " බිම්සර ඇසුවේ ප්‍රමුදිතා සියල්ල දන්නා හෙයින් තව දුරටත් ඇයට වසන්ගන්නට දෙයක් නොමැති හෙයිනි.

" එයා වෙනකවරදාටත් වඩා සතුටින් අයියෙ, කාලෙකින් හිනාවෙලා ඉන්නවා දැක්කෙ.අම්මත් කිව්වා සතුට උතුරනවලු මූණෙ" ප්‍රමුදුතා පැවසුවේ සිනාසෙමිනි.

" කෝ කිට්ටුවක ඉන්නවද?" බිම්සර ඇසුවේය. හරියටම හිත තිගැස්සෙන්නේ අතීතයේ ඇය බලන්නට යනදවස් පරිද්දෙනි.

" ඉන්න අයියෙ." ප්‍රමුදිතා ගේ පසින් ජන්ගමය මාරුවන හඬක් ඇසුණි.

" හෙලෝ චූටි" බිම්සර ඇයගේ සුසුම් සවණත වැකුණු වහාම කතාකලේය.

" හෙලෝ.....අයියේ" ඉතා සෙමින් ඒ හඬ ඇසෙයි.

" ඔයාට කොහොමද චූටි. ඊයෙ මූදෙ නටලා මහන්සිද?" බිම්සර ඇසුවේ බොහෝ පාලනය කොටගත් හඬිනි.ඇය සිනාසෙනු ඇසේ. ඇයගේ ජීවි සිනහව යළි කවදා නම් උත්පාද කරගන්නදැයි බිම්සරට සිතාගන්නට නොහැකි තරම්ය .රශිත කියූ අන්දමට ඇය ඉදිරියේ ප්‍රතිකාර මාලාවකට ගෙන යා යුතුව ඇත. මානසික වෛද්‍යවරයා කියූ අන්දමට ඇයව ඉදිරියේදී ගෙන යන්නට වන්නේ තරමක් වෙනස් ප්‍රතිකාර මාලාවකටය. ඉදින් එය කෙතරම් අසීරුද යන්න තමාට අවබෝධයක් නැති තරම්ය.

"කෝ ඉතින් කතාකරන්නෙ නෑනෙ ...ම්ම්ම්..."

බිම්සර යළිත් ඇසුවේ එහා පසින් ඇති දැඩි නිහැඬියාවට සවන් දෙමිනි. ඇය ඉස්සරද තමා හමුවේ නිහඬය. ඒ කාලයේ නම් අඩුම ගනනේ තමාට බියව ඇතැයි සිතන්නට තිබුණි. දැන් ඇය කතා නොකරන්නේ තමා ආගන්තුක හෙයින් ද ?

"අයියා කොහෙද ගියේ?"

ඉතා සෙමින් ඇසෙන එවදන් වලට බිම්සරට සිනහායන්නටද එයි.

"ගමේ ආවනෙ. මොනවද ගෙනල්ල ඕන එනකොට."

බිම්සර ඇසුවේ ඉතාම මෘදු හඬකිනි. මේ සා තම කටහඬ මුදු වූයේ කෙලෙසකදැයි ඔහු විටෙක සිතුවේය.

"මොකුත් එපා." 

ඇය සෙමින් පවසන්නීය.

"මම ඉන්නෙ නුවර එළියෙ . මෙහෙ ඕන්නම් මල් තියනවා, එලවලු තියනවා. එතකොට ස්ට්‍රෝබෙරි තියනවා."

බිම්සර පැවසුවේ කුඩා දැරියකට පවසන්නාක් මෙනි.

"එහෙනම් රෝස පැලේකුයි ස්ට්‍රෝබෙරි ගෙඩියි ගේන්න."

ඇය පවසන්නීය.

"කවදා කාපු ටකරම්ද සුදු අයියෙ."

ලොකු මල්ලී සිනාවෙමින් පිටවගියේ කාමරයට පැමිණ ආපසු යන අතරේය. සිය සොහොයුරාගේ ජීවිතයේ සැඟවුණු පෙම්වත් භාවය ඔහුටද සතුටක්මය.

ඇමතුම නිමාකොට ඇයගෙන් සමුගත් ඔහු සයනයේ වැතිර කල්පනා කලේ අනාගතය කෙබඳු එකක් වනු ඇත්දැයි යන්නය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

සිහින් සීතල දසත ගලා එද්දී ලොකු මල්ලී පැමිණ බිම්සර ඇහැරවාලූවේ යොදාගත් ගමන යන්නටය. සිව් සොහොයුරන් ඉඳහිටක හමුවන දිනයේ කඳවුරු බැඳීම් ගමන් ඔවුහු සිව්දෙනාම ප්‍රියකලහ.දැන් දැන් පොඩි නිවුන් සොහොයුරන්ද ඉලන්දාරි වයසේ හෙයින් සිවු දෙනාගේම සිතුම් පැතුම් ආදිය බොහෝ දුරට සමානය.

ලොකු මල්ලී සහ බිම්සර රිය පැදවීම භාරගත් හෙයින් පොඩ්ඩන් දෙන්නා පිටුපස අසුනට පැන්නහ.

"ලබන පාර එනකොට තමුසෙලා දෙන්නා වාහනේ ගෙනියන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්නවා හරිද ? හැමදාම අපි දෙන්නටම මේ ඩ්‍රයිවර් වැඩේ කරන්න බෑ."

බිම්සර පසුපස අසුන දෙසට හැරෙමින් පැවසීය. කොපමණ වයසින් වැඩුණද කොල්ලන් දෙන්නා තවමත් පොඩි උන් සේය. ජංගම දුරකතනයන් අතට ගෙන එහි ඇතිදේ එකිනෙකාට පෙන්වමින් ඔවුන් සිටින්නේ ඔවුන්ගේම ලෝක වලය.

**************************************************************************************


(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

ඉතින් මගේ පලමු පොත "මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්"  ඇණවුම් සඳහා දැන් විවෘතයි.

සඳමාධවී ප්‍රකාශන හරහා මෙන්ම grantha.lk හරහාද ඔබට ඇණවුම් ලබාදෙන්න පුළුවන්.

ආදරයෙන් 🧡

මම

(විසිරි)


Tuesday, September 21, 2021

13. දහතුන්වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)





 "සුදු පුතේ , ගම් පළාතෙ එන්න එහෙම හිතක් නැද්ද තාම?" 

අප්පච්චීගේ ඇමතුම ආවේ බිම්සර නානකාමරයෙන් පිටට එන අතරේමය. මේ දිනවල අතිශයින්ම කාර්යබහුල වූ හෙයින් අප්පච්චීට ඇමතුමක් දෙන්නටවත් බැරිවූ බව බිම්සරට සිහිවූයේ ඒ මොහොතේමය. සියුම් වරදකාරී හැඟීමක් හිතට එද්දී බිම්සර දුරකතනයට සවන් දෙමින්ම බැල්කනිය වෙත ගියේය.

"මේ ටිකේම උන්නේ ඊස්ටර්න් ගිහින් අප්පච්චි, ඒකයි කතාකරන්නවත් බැරිඋනේ. තාම මේ සිදුවීම් සෙට්ල් වෙලාම නෑනෙ." 

බිම්සර පිළිතුරු දුන්නේ සමාව අයදින ස්වරයෙනි.

"ඒකට කමක් නෑ පුතේ. ගෙදර එන්න ඉස්පාසුවක් නැද්ද තාම?"

අප්පච්චීගේ හඬටම සිත නිවීයන්නේය. කිසිමදාක අප්පච්චී කේන්තියෙන් තරහින් ද්වේශයෙන් කතාකරනු තමාහට ඇසී නැත. ඔහු සමගින් කතාකරන්නාගේ පවා සිත නිවාලන ස්වරයක් අප්පච්චීට වෙයි.

"මම ලබන සුමානේ ඇවිල්ලා යන්න එන්නම් අප්පච්චි."

බිම්සර පැවසුවේ සමුගන්නට මොහොතකට පෙරය. ගම්පියසේ දිනක් දෙකක් ගතකරන්නට බිම්සරට ඇති ආශාව පවා දෙවනි වූයේ සුලෝචනා සම්බන්ධ සිදුවීමේ තත්වයයි. ඉදින් මේ සිකුරාදා ඇයව රශිත හමුවට රැගෙන ගොස් ඉන්පසු ගමේ යන්නට බිම්සර තීරණය කලේය.

අප්පච්චී සමග වූ කතාබහෙන් පසුව බිම්සර දුරකතනයද ගෙන තවත් මොහොතක් සඳැල්ලේ වූ පුටුවට බරව ගත්තේ. වට්ස් ඇප් අයිකනය ක්‍රියාත්මක කරමිනි. සහෝදරයන් හතර දෙනාගේ වට්ස් ඇප් සංවාදයන් සක්‍රියව ඇත්තේ කලකට පෙර මසකය. හතරදෙනාගෙන් එක් අයකු හෝ නැත්නම් වීඩියෝ සාකච්ඡාවන් නොපැවැත්වේ. බොහෝ විට එවිට සැලසුම් වන්නේ කෙටි පණිවුඩයන් පමණි. අනෙක් තිදෙනා අතර කෙටි පණිවුඩ රැසක් , විකාර විහිලු තහලු බෙදාගෙන තිබුණද තමා මාස ගාණකින් ඊට සම්බන්ධව නැති බව බිම්සරට පෙනිණි.රාජකාරිය හෝ කුමක් හෝ නිසාවෙන් තමා අතින් ගිලිහ යන්නේ මේ අත්‍යාවශ්‍ය බැඳීම් නොවේදැයි බිම්සරට පසුතැවිල්ල මැද්දෙන් සිතුණි.

වට්ස් ඇප් ඇමතුමක් යවා මොහොතකින් ලොකු මල්ලීද නිවුන්නන් වූ පොඩි මල්ලිලා දෙන්නාද වීඩියෝ ඇමතුමට එක්වූවෝය.

"කොහොමද කට්ටියම ..කාලෙකින්"

බිම්සර තිරයේ පෙනෙන්නාවූ රූ දෙස බලාගෙනම ඇසීය.

මේ වනවිට , පාසල් අධ්‍යාපනය හමාරකොට විශ්ව විද්‍යාලයට නොගිය ලොකු මල්ලී දිහස් ව්‍යාපාරික කටයුතු හා එක්වී දැන් සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙකු වී ඇත. පොඩ්ඩන් දෙදෙනා විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේය.

"හොඳින් ඉන්නව සුදු අයියෙ. මේ ටිකේ පට්ට බිසි ඇතිනේද ? අපි කෝල් නොකලෙත් ඒකමයි."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ සිනාවෙමිනි. කවදත් ලොකු මල්ලී මෙන්ම අනෙක් දෙන්නාද බිම්සරට සැලකුවේ ගෞරවය මුසු සෙනෙහසකිනි.

"අපි නම් දැක්කා ෆොටෝස්"

නිවුන්නන්ගෙන් වැඩිමලා වූ සහස් පැවසුවේ සිනා උතුරනා මුවෙනි. 

"ආපෝ ඕක නම් ඔන්න කියන්න එපා. මට ඇති වෙලා ඉන්නෙ.පාරක බහින්න බෑ ඔය මගුලක් නිසා. මට ඕක ගත්තු එකා අහුවෙනකල් මම මේ බලන් ඉන්නෙ."

බිම්සර පැවසුවේ නොරිස්සුමෙනි. ඒ මොහොතේද ඔහුගේ මතකයට ආවේ සුලෝචනා විසින් පෙන්වූ ප්‍රමුදිතාගේ දුරකතනයේ සේයාරූය. ඇය ඒ මතට ඇඟිලි තබමින් තම මුහුණ නිරීක්ෂණය කල අන්දම ඔහුට සිහිවිය.

"අප්පෝ ඒකට අපිට ..හා නැද්ද චූටො.."

සහස් ...නිවුන්නන්ගෙන් බාලයා යසස්ට පැවසුවේ මුවද අතකින් වසා ගෙනය

"ආයෙ අහල..අපිට ෆැකල්ටි එකෙත් මාර තැන ඔයා නිසා. අනේ කෙල්ලොන්ගෙන් මාර සැලකිලි."

යසස් පැවසුවේ හිනාව උතුරා යන මුවිනි.

"පිස්සු නම් නටන්න එපා දෙන්නා හරිද ?"

බිම්සර සිනහව වලකා ගනිමින් තරවටු ස්වරයෙන් පැවසුවේය.

"එහෙනම් මම ලබන සතිය දිහාට ගෙදර එන්න ඉන්නෙ. ඔය දෙන්නත් එන්න පුලුවන්නම් හොඳයි . මම හෙට කියන්නම්කො එන්නෙ කවද්ද කියල."

බිම්සර ඇමතුම නිමා කලේ එසේ කියමිනි.

වට්ස් ඇප් දුරකතන ඇමතුම නිමාවී මොහොතකින් ලොකු මල්ලී යලිත් බිම්සර වෙත ඇමතුමක් ගත්තේය.

"ඇයි ලොක්කො...ආපහු."

බිම්සර ඇසුවේ සාමාන්‍යයෙන් ලොකු මල්ලී යළිත් ඇමතුමක් ගන්නේ අනෙක් දෙදෙනා මගහැර කතාකල යුතු යමක් ඇත්නම් එය පවසන්නට හෙයිනි.

"සුදු අයියෙ ඔයා මොකක් හරි අවුලක ඉන්න බවක් මට දැනුණා . ඒකයි මම ආයේ ගත්තේ. අර දෙන්නාට ඕවා තේරෙන්නෙ නෑනෙ."

ලොකු මල්ලී සහ බිම්සර අතර හැමදාම  වූයේ සමීප බවකි. වයස් පරතරය අඩුහෙයින් දෙදෙනා අතර පෙරසිටම වූයේ බෙහෙවින් සමීප බවකි.

"ප්‍රශ්න නැත්තෙත් නෑ..ඇත්තෙත් නෑ...ඒ ඔක්කොටම වඩා මගෙ අතින් ඔයාලව නිග්ලෙක්ට් වෙනවද කියල මට හිතුණා ලොක්කො."

බිම්සර පැවසුවේ පසුතැවිලි හඬිනි.

"පිස්සුද සුදු අයියෙ, ඔයා ඔයාගෙ ජීවිතේ ඔක්කොම මගහැරගෙන අපි ගැනයි හැමදාම බැලුවේ. ඉතින් ඔයා ඔය කරන රස්සාව එක්ක ඔයාට තියන වගකීම් ගැන අප්පච්චියි අපියි හොඳටම දන්නවා. පිස්සු නම් හිතන්න එපා ඔන්න."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ බෙහෙවින් දයාර්ද වූ හඬකිනි.

"අපි ඇවිල්ලම කතාකරමු එහෙනම්. යමුද රවුමක් ආවම හතර දෙනා."

බිම්සර ඇසුවේ සුපුරුදු කෙලිලොල් හඬිනි. අයියාගේ සිතේ පැවති පීඩනය සමනය වූ බව ඒ හඬින්ම ලොකු මල්ලී අවබෝධ කරගත්තේය,

"අනිවා යමු...කෑම්පින් එකක් සෙට් කරමුනේ..වෙනදායන පැත්තෙ."

ලොකු මල්ලී ඇමතුම අවසන් කලේ කෙටි තීරණයක්ද දෙමිනි.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

සිකුරාදා උදයේ බිම්සර සුලෝචනාගේ නිවසට පැමිණියේ රිද්මාද සමගිනි. අම්මාහට බිම්සරගේ පැමිණීම වෙනසක් නොවූවද ඔහු පමණක් ප්‍රමුදිතා සහ සුලෝචනා සමගින් කොළඹ යන කතාව අම්මාට දැනුම් නොදෙන්නට සියල්ලෝම වගබලා ගත්හ.

අනවශ්‍ය සැකයක් හෝ ගැටලුවක් ඇතිවිය යුතු නොවේ යයි සියල්ලෝම තීරනය කරගත්තේ අම්මා කලබල කලයුතුනොවන හෙයිනි. 

"එහෙනම් ඇන්ටි අපි ගිහින් එන්නම්.එද්දි ටිකක් හවස් වෙන්න පුලුවන්."

රිද්මා සමුගනිමින් පැවසුවාය. අම්මා ගමනට එක්නොවූයේ රිද්මා සහ ප්‍රමුදිතා සමගින් සුලෝචනා යනහෙයිනි

"එහෙනම් සුදු අයියෙ ඔන්න මම හොස්පිට්ල් එක ගාවින් බහිනවා. ඔයාල යන්න"

රිද්මා සමුගත්තේ එසේ කියමිනි.

බිම්සර සිය නිලරථය භාවිත නොකර පෞද්ගලික ජීප් රථයෙන් පැමිණියේ සුලෝචනා මෙන්ම තමන්ගේද වැඩි පහසුව සහ ආරක්ෂාව පිණිසය.

ප්‍රමුදිතා සමගින් පසුපස අසුනේ හිඳගෙන උන් සුලෝචනා වෙතින් කිසිදු කලබල ස්වරූපයක් ගම්‍ය නොවූ අතර ඇයගේ මානසිකත්වය කුමන ආකාරයක පවතීද යන්න බිම්සරට වටහා ගන්නට නොහැකිවිය. ආගන්තුක අයෙක්ට වුවත් මේ ආකාරයට ඇය රැගෙන යන්නට නොහැකියාවක් නැතිබව ඔහුට කල්පනා විය. ඉදින් මේ අනුව ඇයගේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධව වඩාත් සැලකිලිමත් විය යුතු නොවේද?

අධිවේගී මාර්ගය ඔස්සේ කොළඹ දෙසට වාහනය පදවන අතරේ රියෙහි කැසට් රෙකෝඩරය සක්‍රිය කල බිම්සර සිය ඉදිරිපස කන්ණාඩියද පිටුපස අසුනේ උන් සුලෝචනා මැනවින් පෙනෙන ආකාරයට සකසා ගත්තේය.

ඔබෙන් තොර ලෝකයක් කොයින්දෝ

ඔබෙන් තොර ගීතයක්

ඔබෙන් තොර හීනයක්

ඔබෙන් තොර මාවතක් කොයින්දෝ...

අබේවර්ධන බාලසූරියයන්ගේ ලයාන්විත හඬ රිය තුල නින්නාද අන මොහොතේ බිම්සරගේ නෙත වරින් වර පැටලුණේ සුලෝචනාගේ කල්පනාබර වතෙහිය. ඇය ගීය රස විඳින්නාක් මෙන් දැනුණද ඒ ඇස්වල කඳුලක් බඳු දිලිසීමක්ද බිම්සරට එක්වනම නෙතට හසුවිය.

දකින හැම හීනයක ඔබේ රුව පෙනෙන්නේ'

අසන හැම ගීතයක ඔබ පමණි සිටින්නේ

ඔබ පමණි සිටින්නේ...

ගීතයේ පදවැලක් පාසාම බිම්සර උන්නේ සුලෝචනාගේ නෙත් අතර විටින්විට පැටලෙමිනි. එහෙත් ඇය උන්නේ රිය කවුලුවෙන් ඉවත බලාගෙනය. ගීය අවසානයේ ඇයගේ මුවින් පිටවූ සුසුමේ මහා හැඟීම් ගොඩක් වී යැයි බිම්සරට සිතුණි.


**********************************************************************************

කොලඹ ප්‍රසිද්ධ පෞද්ගලික රෝහලක රිය ගාලට සිය රථය ඇතුල්කල බිම්සර ප්‍රමුදිතා සිය සොයුරිය සමගින් රියෙන් බසිනාතුරු බලාඋන්නාය.

"යමුද?"

සුලෝචනා දෙස බලාගෙනම බිම්සර ඇසුවේ ඉදිරියට පියවර තබමිනි. ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ අතකින් අල්ලාගෙන පෙරට පියවරක් තැබුවාය. රශිතගේ සායන කාමරය වෙත යන්නට විදුලි සෝපානය වෙත පැමිණි පසු සුලෝචනා එක්වනම නංගීගේ අතින් අල්ලාගත්තාය. ඇ‍ය විදුලි සෝපානය භාවිත කරන්නට බිය බව ප්‍රමුදිතාට සිහිවූයේ ඒ මොහොතේය.

"සර්..අයියෙ.." ප්‍රමුදිතාගේ ඇමතුමින් බිම්සර ආපසු හැරී බැලුවේය.

"අක්කා ලිෆ්ට් එකේ යන්න බයයි"

සුලෝචනාගේ වතෙහි වුයේ බියපත් පෙනුමකි.බිම්සර ඇය වෙතට අඩියක් තබා සමීප විය.

"බයද මේකෙ යන්න.අපි තට්ටු පහක් උඩට යන්න ඕනනෙ චූටි. පඩිපෙලේ යන්න බෑ ඒ නිසා."

බිම්සර ඇයට පැවසුවද සුලෝචනා බියපත්ව හිස දෙපසට වැනුවාය.

"මං ඉන්නවනෙ..මාව හයියෙන් අල්ලගන්නකො. බයවෙන්න එපා."

බිම්සර සුලෝචනාගේ අත්දෙකින්ම අල්ලාගෙන තමා වෙතට ළංකොටගත්තේය.

සුලෝචනා උන්නේ දෑස් තදින්ම පියාගෙනය. බිම්සර ඇයගේ බඳ වටා අත්දෙක යවා සිය ගතට ළංකොට ගත්තේය.

සෝපානය ඉහලට ඇදෙන විට සුලෝචනා සිය වත ඔහුගේ ගතට තදකොට ගෙන දෑස් වසා ගත්තාය.

තුරුණු හද පිරීයන්නේ කියාගන්නට බැරි හැඟීමකිනි.එහෙත් බියපත් යුවතිය සම්බන්ධව හිතේ රැඳී ඇත්තේ ඉමහත් වේදනාවක්මය. ප්‍රමුදිතා මේ යුවල දෙස නොබලාම ඉවත බලාගත්තද ඇයගේ සිතෙහි වූයේද සතුටින් පිනුම් ගසන්නාක් බඳු හැඟීමකි.

බිම්සර සෝපානය පස්වෙනි මහලට ආ පසු සුලෝචනා සියගතින් මුදවාලීමටද ඉමහත් ලෝබකමක් දැනුණි. එහෙත් රශිත තමන් එනතුරු බලාසිටී.

"අපි ආවා චූටි..යමු දැන්."

සිය ගතින් ඇය මෑත්කරමින් බිම්සර සෝපානයෙන් ඇය පිටතට ගත්තේය.ප්‍රමුදිතාගේ මුහුණේ වූයේ මඳසිනහවකි. 

සුලෝචනාගේ අතින් අත නොහැර පෙරට යන බිම්සරට ඉඩදී මොහොතක් පසුවූ ප්‍රමුදිතා ඔවුන් දෙදෙනා යන අන්දම ජංගමයේ සේයාරුවකට හසුකරගත්තේය.රිද්මා අක්කාට එය පෙන්විය යුතුමය.

"ඔය ෆොටෝ ගත්තට කමක් නෑ ඕවා හතර වටේ පෙන්වනව එහෙම නෙවෙයි හරිද?"

බිම්සර ආපස්සට හැරී බලමින් පැවසීය.ප්‍රමුදිතා තිගැස්සී ගියේ බිම්සරගේ හඬිනි.

“කොහොමද දැක්කේ ?“

ප්‍රමුදිතා සිනාවෙමින් ඇසුවාය.

“මම කොටි එක්කත් හැප්පිච්ච මිනිහෙක් හරිද නංගි?...හොඳ කල්පනාවක් ඇතුව තමයි කොතන ගියත් අපි.”

බිම්සර ප්‍රමුදිතාට ඉදිරිපස ඈතින් වූ වීදුරු ජනේලය පෙන්වා එහි දිස්වෙන ඔවුන්ගේ පිළිබිඹු දැක්වීය.

රශිත උන් සායන කාමරයට පිවිසි බිම්සර සුලෝචනා අසුනක හිඳුවා පසෙකින් හිඳගත්තේය,

"ඉතින් ඉතින් කොහොමද නංගි ඔයාට?"

රශිත ඇසුවේ නිහඬ සිනාවකින් බලාඉන්නා සුලෝචනා දෙස බලමිනි. 

"සැපදුක් අහ අහ ඉන්න නෙවෙයි එක්ක ආවේ. ටෙස්ට් ටික කරල අපිට යන්න දීපන්"

බිම්සර තදකොටගත් දත් අතරින් ගෙරවීය.

"දැක්කා නේද චූටි නංගි, මූ දැන්ම අයිතිකාරයා වෙලා."

තවතවත් බිම්සරව අවුස්සමින් රශිත පැවසුවේ සුලෝචනාටය.

"යකෝ අයිතිකාරයා උනේ කොයිකාලෙද කියල උඹට මම අලුතින් කියාදෙන්න ඕනද?"

බිම්සර පසෙකට වී සිනාසෙන හෙදිය දෙසත් හොරැහින් බලමින් ඇසුවේය.

ප්‍රමුදිතා මේ සියල්ල බලා උන්නේ සිනාමුසුවය. තමා නොදන්නා සුන්දර කතාවක් අක්කාට සහ බිම්සර අයියාට තිබී ඇති බව පමණක් ඇයට දැනේ.

විවිධ පරීක්ෂණ රාශියකට පසුව ප්‍රමුදිතා කැඳවා සුලෝචනා කාමරයෙන් පිටතට යැවූ රශිත අසුනට යළි බරවූයේ සුසුමක්ද හෙළමිනි.

බිම්සර විමසුම් ඇසින් ඔහු දෙස බලා උන්නේය.

"මචං, ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් Brain function වල නම් මොකුත්ම අවුලක් නෑ. ඒත් shocking attack එකේ බලපෑම තාම මෙයාට තියෙන්නෙ. අපිට සයිකියෑට්‍රිස්ට් කෙනෙක්ගෙන් තවදුරටත් ඇඩ්වයිස් ගන්න වෙනවා."

රශිත පැහැදිලි කලේ පවත්නා තත්වය බිම්සරට අවබෝධ කරදෙමිනි.

"ඉතින් ඇයි සයිකෑට්‍රිස්ට් කෙනෙක්ව ඕන වෙන්නෙ.?"

බිම්සර ඇසුවේ සුලෝචනාගේ පිටතට පෙනෙන්නට මානසික වියවුලක් නොමැති වූ හෙයිනි.

"මෙහෙමයි මෙන්ටල් ඉශූ එකක් ම නෙවෙයි . ඒත් මේක අයිතිවෙන්නෙත් PTSD ගණයට. මේකෙදි එයා මුහුණ දුන්න වාතාවරණය එයාට කොච්චර බලපෑවාද යන්න හොයාගන්න වෙනවා. අනෙක මේකෙදි අපිට සමහර වෙලාවට නංගිව එක්ස්පෝස් කරන්නත් වේවි සමහර දේට. අපි අද ආව එකේම මගෙ යාලුවෙක් ඉන්නව පෙන්නගෙනම යමුද ?"

රශිත ඇසුවේ බිම්සර දෙස බලමිනි. සිය නළලත ඇඟිලි තුඩගින් තෙරපා හරිමින් උන් බිම්සර හිස වැනුවේ අනුමැතිය දෙමිනි.

රශිත විසින් යොමු කල මනෝ වෛද්‍යවරයා හමුවන්නට බිම්සර සුලෝචනාද කැඳවාගෙන ගියේය. 

සිදුවීම් දාමයේ සියලු විස්තර එකින් එක විස්තර සහිතව වටහාගත් වෛද්‍යවරයා ප්‍රමුදිතාගෙන් අක්කාගේ වර්තමාන දින චර්යාව ගැන සවිස්තරව කරුණු විමසුවේය. 

"අපිට ප්‍රතිකාර පටන් ගන්න වෙනවා දැන්ම. නමුත් සති දෙකකට මම බෙහෙත් ටිකක් දෙන්නම්. ඒක අරගෙන අපි ආයෙ සති දෙකකින් හම්බ වෙමු. අනෙක් ට්‍රීට්මන්ට් පටන් ගන්න."

ඇත්තෙන්ම පැය ගානක් තිස්සේ පරීක්ෂණ වලට මුහුණදෙමින් සුලෝචනා උන්නේ බෙහෙවින්ම හෙම්බත්වය.

"අපි ටූ වීක්ස් වලින් ආපහු එන්නම් එහෙනම් ඩොක්ටර් . තැන්ක් යූ සෝ මච්."

බිම්සර සුලෝචනා පෙරටු කොටගෙන කාමරයෙන් පිටවිය. හුරුවට පුරුද්දකට මෙන් ඒ යන එන හැම වතාවකම සුලෝචනාගේ සුරත තිබුණේ බිම්සරගේ අත තුල පැටලීගෙනය. ඇයටද එහි නුහුරක් නොවූයේ විදුලි සෝපානයේ සිටම ඔහුගේ ස්පර්ශය ඇයට පහසුවක් වූ හෙයිනි. 

"අපි එහෙනම් ආයෙ සති දෙකඉන් එන්නෙ මචං"

බිම්සර රශිතගෙන් සමුගනිමින් පැවසීය.

"බයවෙන්න එපා ඕක එච්චර ලොකු කේස් එකක් නෙවෙයි."

රශිත බිම්සරගේ වතෙහි වූ නොසන්සුන් බව වටහාගනිමින් පැවසීය. 

"මම රිද්මාට කියල ගෙදර අයව දැනුවත් කරවන්නම් මේ තත්වය ගැන. එහෙනම් නංගි පරෙස්සමින් ගිහින් එන්න."

සුලෝචනාහට ද සමුදෙමින් රශිත පැවසීය.

"අක්කට බඩගිනිද?"

ප්‍රමුදිතා සෙමින් මෙන් ඇසුවේ සුලෝචනා රියට ගොඩවූ වහාම වතුර බෝතලය බීගෙන යනු දුටු හෙයිනි.

ඇය හිස දෙපසට වනා නැතැයි පැවසුවාය.

"බඩගිනිත් ඇති තෙහෙට්ටුත් ඇති. අපි කාලාම යමු නංගි."

බිම්සර රිය පණගන්වමින් පැවසුවේය. කොළඹින් ඈත්ව උස්වැටකෙයියාව මාර්ගයේ මඳක් දුර ධාවනය කල රථය මුහුදු වෙරල අයිනේ වූ නිස්කලංක අවන්හලකට හැරවූ බිම්සර කලින් වෙන් කරවාගත් කුඩා කබානාවේ කෑම මේසය වෙතම අක්කා නගෝ දෙදෙනාව එක්කරගෙන ගියේය.

"මම ඇතුලට ගිහින් මූන සෝදන් එන්නම් . දෙන්නම මේකෙ වොශ් රූම් එකෙන් මුහුණ කට සෝදගෙන කෑම මේසෙට එන්න."

බිම්සර ඔවුන් එතුලට හැරලවා ආපසු ඉක්මනින් එන්නට ගියේය.

ප්‍රමුදිතා සහ සුලෝචනා මුහුණ කට සෝදාගත්තේ දවසක්ම පසුවූ අපහසුතාවයෙන් මිදෙමිනි. කෙතරම් සුව පහසු වුවද කොලඹ නගරයේ ගොඩනැගිලි අතරේ දැවෙන කටුකබව ඉතින් ගතට මෙන්ම සිතටද වෙහෙසක්මය.

"දැන් හවස් තුනටත් කිට්ටුයි. ඉක්මනින් කමු."

බිම්සර කෑම මේසයට ඉඳගත්තේ ආසාවෙන් මුහුද දෙස බලාඉන්නා සුලෝචනාට පවසමිනි.

"ඉස්සර ඉතින් මාසෙකට පාරක් හරි අපි බීච් එකට යනවනෙ අයියෙ. දැන් ඉතින් අක්කට කාලෙකින් යන්න උනෙ නෑනෙ. ආස ඇති."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ පිඟානට කෑම බෙදමින් පැවසුවාය.

"අව්ව අඩුවුනාම බීච් එකට ගිහින්ම යමු එහෙනම්. අම්මට කෝල් කලාද නංගි. හවස් වෙනවට බයවෙන්න එපා කියන්න."

බිම්සර නිසොල්මනේ කෑම ගන්නා සුලෝචනා දෙස බලමින් පැවසුවේය. ඇය තමාගේ අදරය පමණක් නොව වගකිමද බව දැන් ඉතින් තමාට වැටහේ.

අම්මා අමතා ආපසු පැමිණීමට සවස් වන බව පැවසූ ප්‍රමුදිතා අක්කාට බිම්සරගේ ඇසුරෙහි සිටින්නට ඉඩ සලසා දෙමින් මොහොතකට පසෙකට වූවාය.ඊට මොහොතකට පෙර සුලෝචනා දවස පුරාම පරීක්ෂණ වලට යෙදවූ හෙයින් අධික වෙහෙසින් යුතුව උන් නිසාම මඳකට ඇතුල් කාමරයක ඇඳෙහි සැතපුණාය. ඒ මොහොතේ බිම්සර ප්‍රමුදිතා සමගින් කතාබහට එක්විය.

"ඔයා මේ වෙද්දි සමහරක් දේවල් දන්නවා ඇතිත්නෙ නංගි. නමුත් මට ඔයා එක්ක යම් යම් කාරණා ටිකක් මේ වෙලාවේ කතාකරන්න ඕනෙ. මොකද ඉස්සරහට කරන කියන හැම දෙයක්ම වෙන්නේ ඒ අනුවයි."

බිම්සර බැරෑරුම් හඬකින් කතාව ඇරඹීය.ප්‍රමුදිතා නිහඬවම ඔහුගේ හඬට සවන් දුන්නාය.

"අක්කයි මායි අතරේ ඇත්තෙන්ම කටවචනයකට කතා වුණ ආදරයක් තිබ්බෙ නෑ නංගි. ඒත් අක්කා වගේම මාත් දැනගෙන උන්නා අපි දෙන්නගේ ජීවිතයේ අපි දෙන්නට විශේෂ තැනක් තියන බව . ඒත් ඒ වයසෙදි ඒක මේ තරම් මගෙ හිතට තදින්ම බලපාපු එකක් වෙයි කියල මට තේරුණේ නෑ. ඒත් ඔයාගෙ අක්කා එක පාරටම අතුරුදහන් වුණාම මම පිස්සෙක් නොවී බේරුණෙත් මගේ හමුදා රැකියාවට පින්සිද්දවෙන්නයි.

අක්කයි මායි අතරේ තිබුණ දේ දන්න හොඳම කෙනා තමා දැන් අක්කව බලන ඩොක්ටර් රශිත. නමුත් නංගි අක්කාගේ මේ ගැටලුව නිසා එයාට මාව කවදාවත් ආයේ මතකයට නො එන්නත් පුලුවන්. එහෙම උනත් , මගේ තීරණය වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ ඔයාගේ අක්කා ගැන.”

බිම්සර පැවසුවේ සිනහාවෙන්නට උත්සාහ දරමිනි.

“අයියේ....අක්කා කිසිම දවසක ඔයා ගැන අපිට කියල නෑ. මායි අක්කයි අතර තිබ්බෙ ලොකු වයස පරතරයක්නෙ. ඒ කාලේ මම පොඩි නිසා අක්කා මා එක්ක ඕවා කතාකරන්න නැතුව ඇති.නමුත් කාලයත් එක්ක මට තේරුණා අක්කා ඉන්නේ ලොකු දුකක් හිතේ තදකරන් කියලා. ඒ වගේම එයාගේ ඇස්වල මොකක්දෝ බලාපොරොත්තුවක් හැමදාම තිබුණා කියල මට දැන් හිතෙනව අයියේ. “

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ මතකය යළි අලුත් කරමිනි.

"එතකොට අක්කාට ඔය කාලෙන් පස්සෙ කිසිම සම්බන්ධකමක් වත් තිබ්බෙ නැද්ද? ගෙදරින් අක්කට යෝජනාවක් එහෙම ආවේ නැද්ද ?"

බිම්සරගේ ප්‍රශ්න පත්‍රයට ප්‍රමුදිතාට සිනායන්නට ආවද ඇය එය වලකා ගත්තාය.

"මම එහෙම ඇහුවට නංගි වරදවා හිතන්න එපා. ඇත්තටම අක්කා වෙන කෙනෙක් එක්ක එෆයාර් එකක් තිබ්බා නම් හරි, බැඳලා උන්නා නම් හරි මම අක්කාට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ කියල තීරණයක් අරන් උන්නෙ කොහොමත්. ඒත් මට දැනුවත්ව නම් එහෙම දෙයක් තේරුණේ නැහැ."

බිම්සර සිය අදහසට කරුණු එකතුකලේය.

"අක්කාට කිසිම එෆයාර් එකක් තිබ්බේ නම් නෑ කියන එක මම සහතිකවම දන්නවා අයියේ. අපි ගමේ ඉන්න කාලේ අක්කාට ප්‍රොපෝසල් එකක් ආවා. අපේම නැන්දාගේ පුතාව. අක්කා කොහෙත්ම ඒකට කැමතිඋනේ නෑ. ඒ අයියා නරක කෙනෙකුත් නෙවෙයි. ඒත් අක්කා කීවෙම මට ඔය කිසිම එකක් එපා කියලමයි. එයා හේතුවක් කිව්වෙ නෑ කිසිම වෙලාවක."

ප්‍රමුදිතා මතකය අවුස්සාලමින් පැවසුවාය.

"මට අක්කා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕනෙ නංගි."

බිම්සර ප්‍රමුදිතාට පැවසුවේ ඒ මොහොතේමය.ඔවුන් දෙදෙනාට සමීපවන්නට ඉඩ සලසා දියයුතු බව ඇයට වැටහෙමින් තිබුණි.ඇය ඔවුන්ට කතාකරන්නට ඉඩදී ඇතුල් කාමරයට වැදුණේ නිදිමත බව පවසමිනි.


********************************************************************************************************

යළි හමුවෙමු 

(විසිරි )

Friday, September 17, 2021

12. දොලොස් වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 



ගමට ගිය දවසට පසුවදා කුසුමා මල්ලීට කතාකලේ උදෑසන කුඹුරට යන්නට පෙරය. 

"මල්ලියේ , පොඩ්ඩක් කතාකරන්න ඕනෙ."

කුසුමා මිදුලට බැස්සේ මල්ලීද සමගය. ඒ වනවිට මහගෙයට ඔබ්බෙන් මල්ලී ගොඩනගා තිබූ නිවසේ ඔවුන් ජීවත් වූ අතර මහගෙය පාලුවට ගොස් තිබුණි. 

"අක්කේ..?" 

පියල් කතාකලේ උදැල්ල පසෙක තබාය. මල්ලී සමග කුසුමාගේ වූයේ කවදත් නොසන්සිඳුණු සහෝදර බැම්මකි.

"අපි ආව එක මල්ලිලාට කරදරයි කියල නොදැන මේ ගමන ආවා නෙවෙයි මල්ලියෙ. ඒත් කෙල්ලො දෙන්නගෙ ජීවිත අනතුරේ කියල දැන දැන මම වෙන මොකක් කරන්නද? 

මොකක් හරි පිළිවෙලක් කරගන්නකල් මන් කෙල්ලො දෙන්න එක්ක මහගෙදරට වෙලා ඉන්නද මල්ලියෙ."

කුසුමා ඇසුවේ ඇසට ඉණූ කඳුල ගවුම්කරෙන් පිසලමිනි.

"අක්කට පිස්සුද අක්කෙ, අක්ක වෙන කොහෙ යන්නද මෙහෙ නෑවිල්ල. රසිකා ඔය කියන එව්වා ගණන් ගන්න එපා. එයා අහිතකට කියනව නෙවෙයි. අක්ක දන්නවනෙ අපි ඉන්න තත්වය. ඒ නිසයි එහෙම කියවෙන්නෙ."

අක්කාහට රසිකා කියූ දෑ ඇසී ඇති බව වටහාගත් පියල් කම්පාවෙන් මෙන් පැවසුවේය.

"අනේ රසිකා වැරදි නෑ මල්ලියෙ. අපි හැමදාම මෙහෙ ඉන්න බලාපොරොත්තුවක් නෑ. මේ කරදර ඉවර උනාම මොකක් හරිකරගන්නකල් අපිට මහගෙදර අස්පරස් කරගෙන ඉන්න දෙන්න මල්ලියෙ."

කූසුමා පැවසුවාය.

"අනේ අක්කේ ඔය මගෙන් අහන්න ඕන ඒවද ? මේ දේවල් අම්මතාත්තා හරිහම්බ කලේ අපි දෙන්නටම. අක්කාට මහගේ ලියල දෙන්න වුනත් මම ලෑස්ති ඕන වෙලාවක. ඒත් අක්කේ දැන් සෑහෙන කාලෙකින් ඔය ගේ වහලනෙ. අස් කරන්න සෑහෙන්න දේ තියේවි . වේ හුඹස් එහෙමත් ඇතුළෙ බැඳලද දන්නෑ."

පියල් උදැල්ල පසෙක තබා යළි ගෙතුලට ගියේ මහගෙදර යතුර රැගෙන එන්නටය.

"කොහෙ යන්නද ඒ ගමන."

යතුර ද රැගෙන එන පියල් පසුපසින් රසිකා ආවේ එසේ අසමිනි. 

"අනේ නංගියේ, මේ කරදර අස්සෙ අපි තුන්දෙනත් මේ ගේ අස්සෙ වැටිල ඉන්න එක කරදරයි කියල මම නොදන්නව නෙවෙයි. අපි ආපහු යනකල් මහගේ අස්පරස් කරන් ඉන්නද කියල මම ඇහුවෙ."

කුසුමා පැවසුවේ රසිකාගේ මුහුණේ ඇති අඳුරු රේඛා දෙස බලමිනි.මහගෙදර අයිතියට තමා ඉල්ලුම් කරාදෝ යන්න ඇයගේ හිතේ සැකයක්ව ඇති බව කුසුමාට වැටහුණි.

"න්..නෑ..නෑ අක්කෙ, මම මේ එහෙම මොකුත් හිතුවෙ නෑ. ඔය ගේ සෑහෙන්න කාලයක් වහල දාලනෙ තිබුණෙ. ඉතින් ඕකෙ සර්පයො එහෙම ඉඳීද දන්නෙ නෑ. පරෙස්සමින් "

රසිකා මුහුණ සඟවාගෙන පැවසුවාය. සර්පයා හිස ඔසවන්නේ ඇයගේ සිත තුල සිට බව කුසුමාට නොවැටහුණේ නැත. ඉක්මනින් පිළිවෙලක් කරගෙන යන්නට ඕනෑයයි සිතුවද ඒ කෙසේදැයි කියන්නට ඇයට සිතටවත් නො එයි.

අවසානයේ පියල් සිය හිතවතුන් කිහිප දෙනෙක් සමග එක්ව නිවස අස්පරස් කොට දුන්නේය.අක්කාට සහ දුවණියන් දෙදෙනාට සිටින්නට ප්‍රමාණවත් තරමේ නිවෙස අස්කරගත් පසු බියක් වන්නට දෙයක් නොවීය. උන්න සර්පයෙක්ද නොවූයේය.

සර්පයන් බඳු මිනිසුන් අතර සිට ආ තමන්ට මේ තිරිසන් සතුන්ගෙන් නම් අවැඩක් නොවනු ඇතැයි කුසුමා සිතුවාය

සුලෝචනා උන්නේ අන්දමන්ද වූ ස්වරූපයකිනි. කෙසේ වුවත් අතපය දිගහෑර සිටින්නට හැකිවූ නිසා ප්‍රමුදිතා නම් උන්නේ සතුටිනි.ඇය හයක් හතරක් නොදන්නී වත්ත පුරා රිසි සේ දුව ඇවිද්දාය.

"අම්මේ මට මේ පාර ඕලෙවල් කරගන්න බැරිවෙයිද අම්මේ." 

සුලෝචනා ඉකිගසමින් හැඬුවේ සියලුම පොත්පත් වලට වූ අකටයුත්ත නිසා තමා අතරමන් වූ බැව් සිහිවීය.

"ටිකක් බලමු පුතේ. වෙච්ච ඒවායෙ හැටියට අපිට දැන්ම නම් ආපහු එහෙට යන්න බෑනෙ පුතේ."

කුසුමා හූල්ලන්නට වූයේ සුලෝචනාගේ හිස අතගාමිනි.

"අම්මේ කමක් නෑ.මාව මෙහෙ ඉස්කෝලෙකට දාන්න. මම ඕලෙවල් ලබන අවුරුද්දෙ ලියන්නම් මෙහෙන්."

බොහෝ වේලාවක් සිතා අනතුරුව සුලෝචනා අවසානයේ හිතහදාගත්තාය. මතකයේ සැරිසැරූ අතීතය බෙහෙවින්ම කටුකය. ඉතා කුඩා දැරියක්ව උන්නද ප්‍රමුදිතාට ඒ සිදුවීම් යාන්තමින් මතකය. 

අන්තිමේදී අක්කා ගමේ පාසලකට ඇතුළත් වූවාය. අම්මා හොරරහසින් ගොස් අස්වීම රැගෙන ආවේ විදුහල්පතිතුමා සියල්ල දැන උන් හෙයින් කඩිනම් ව කටයුතු කරදුන් හෙයිනි. වසරක් පමාවී සුලෝචනා සාමාන්‍ය පෙල විභාගයට මුහුණ දුන්නාය. පියල් මාමාගේ බාලම  දුවණිය වූ නිත්‍යාද ඒ වසරේම සාමාන්‍ය පෙල ට වාඩිවූවාය. අනෙක් අයට වඩා හැසිරීමෙන් වෙනස්වූ නිත්‍යා මඳක් අහංකාරකමින් හිස උදුම්මාගත් යුවතියක් වූවාය. අක්කාට බොහෝ විට ඇයගේ වෙනස්කම් පාසලේදී දරාගන්නට වූ බව ප්‍රමුදිතාට සිහිවිය.

සුලෝචනා විද්‍යා විෂයයන්ගෙන් උසස්පෙළ කරන්නට ආසාවෙන් උන්නද ඒ ගමේ පාසලේ වූයේ කලා විෂයයන් පමණි. අවසානයේ සුලෝචනාට උසස්පෙළ කරන්නට වූයේද එහිමය. ඒ වනවිට ප්‍රමුදිතාද පාසල් යමින් උන්නාය.ඇයට නම් එතරම්ම ගාණක් නොවූයේ ඇය එම පරිසරයට කැමැත්තෙන් උන් හෙයිනි. 

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

"පොඩ්ඩියෙ රෑ කලුවර වැටෙනකල් ඔතන මොකද ? එන්න ගෙට" 

අම්මා කෑගසන විට ප්‍රමුදිතා අතීත මතකයන්ගෙන් මිදී ගෙතුලට යන්නට නැගී උන්නාය. 

රිද්මා අක්කා පැවසූ අන්දමට බිම්සර අයියාගේ සහ අක්කාගේ ආදරයක් ඇතිවෙමින් තිබී ඇත. එහෙත් එය ඔවුන් අතර තිබී ඇත්තේද අප්‍රකාශිතවය. එහෙත් යොවුන් වියේ සිටිනා ප්‍රමුදිතාට ඒ හැඟුම් බැලුම් වල මිහිරියාව වටහාගන්නට අපහසු නොවූයේද ඇයටද මේ වන විට ඇස් බැල්මවල් අනන්ත අප්‍රමාණව එල්ලවෙමින් තිබෙන යුගයක් හෙයිනි.

ප්‍රේමය අප්‍රකාශිතව පවතින තාක් කෙතෙක් නම් මිහිරිදැයි සිතකට වටහාගන්නට හැකිය.

එහෙත් අක්කා සිටින්නේ ජීවිතයේ අවාසනාවන්ත ඉරණමකට මුහුණ දී අවසනය.ඇයගේ මතකයේ කොතනක හෝ බිම්සර අයියා ඉන්නවාදැයි කියන්නට දන්නේ අක්කාම පමණි. රිද්මා අක්කා පැවසූ අන්දමට මෙය දැන්ම අක්කාගෙන් අසන්නට සුදුසු නොවේ. කෙසේ වුවත් මේ හැමදේම සුබව ඉටුවේ නම් ඊට වඩා දෙයක් ජීවිතයට අවශ්‍ය නැත.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

නැගෙනහිර දිසාවේ රාජකාරි කටයුතු හමාරකොට ආපසු පැමිණි බිම්සර රිද්මා හමුවන්නට පසුදිනම පැමිණියේය. 

"පුදුම හදිස්සියක්නෙ තියෙන්නෙ"

රිද්මා ඔච්චම් කලේ බිම්සරගේ නොඉවසිලිමත්කමටය.

"අවුරුදු ගාණක් මෙහෙම බලන් උන්න මට ඉවසීම ගැන කියාදෙන්න එන්න එපා බං."

බිම්සර පැවසුවේ ආයාසයෙන් සිනාසෙමිනි.

"අපි එහෙ යමු.?" 

රිද්මා ප්‍රශ්නාර්ථයක් නැගුවේ බිම්සරගේ මුහුණ දෙස බලමිනි.

"මම පොඩි එකීට සිද්ධිය කිව්වා සුදු අයියෙ. මේක ඉතින් ටික ටික එළි කරන්න වෙනවනෙ. එයාලගෙ අම්මාට හෙමින් මේක කියමු. දැනට යන්කො. මොකද ඔයා නිසයි කෙල්ල බේරුණේ කියන මතකය ඒ අම්මට තියනවනෙ. ඒ පිට දාල අපි යං."

රිද්මා සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කලාය.

රිද්මාගේ රියෙහි නැග සුලෝචනාගේ නිවෙස වෙත යාමට බිම්සර තීරණය කලේ හමුදා වාහනයකින් එහි යෑම එතරම් සුදුසු නොවනු ඇතැයි හඟිමිනි. 

"රත්නායක  , අපි ගිහින් එනකල් මෙහෙ ඉන්න එහෙනම්."

බිම්සර රිද්මාගේ රියට ගොඩවෙමින් පැවසුවේය.

"මාව ඩ්‍රයිවර් කරල මේකා මහත්තයා වගේ යන කැත."

රිද්මා රියදුරු අසුනට ගොඩවූයේ කට ඇද කරමිනි.

"තමුසෙගෙ වාහනේ මම එලවන් ගිහින් තව එකක්. මගෙ රිය පැදවීම අන්තිමයි ඕයි. කීපාරක් ජීප් එක හැප්පුවද ගස්ගල් වල."

බිම්සර සිනාවෙන්නට උත්සාහ දරමින් පැවසීය.

"සුදු අයියෙ, තමුසෙ ඩ්‍රින්ක්ස් ගන්නවද ? ඔහොම වාහන හප්පගන්නේ."

රිද්මා රවා බලමින් ඇසුවාය.

"යුනිෆෝම් එකෙන් ඉන්නකල් නෑ. ඒත් බං මම උන්නෙ මොනවගේ මෙන්ටැලිටි එකකද කියල උඹට හිතාගන්නවත් බෑ. අම්මගේ මරණෙයි , මේ කෙල්ලගෙ අතුරුදහන් වීමයි එක්ක මම පිස්සෙක් නොවුනේ යුද්දෙටම ඔලුව ගිය නිසයි එකාතකට."

බිම්සර හෙලූ සුසුමේ බර රිද්මාට මැනවින් අවබෝධ විය.

පොල්වත්තේ ගේට්ටුව තිබුණේ විවරකොටය. රිද්මා ප්‍රමුදිතා අමතා ඔවුන් පැමිණෙන බව දන්වාතැබුවාය.

රිද්මාගේ රිය ගෙමිදුලෙහි නවතන විටද ප්‍රමුදිතා උන්නේ අක්කා සමගින් අඹ ගස යට බන්කුවේ ඉඳගෙනය. රිද්මා රිය නැවතූ විට සුලෝචනා හිස හරවා බැලුවේ රිය දෙසය. ඇයට රිද්මාගේ රිය දැන් හොඳින් හුරුව ඇත.එහෙත් රිද්මාගේ රිය තුල සිටිනා වෙනත් අයෙකු ඇයගේ ඇසට හසුවිය. 

නාඳුනන අය දුටුවිට සුලෝචනාගේ හිතේ ඇතිවන තිගැස්මක් බඳු ස්වරූපයද අනතුරින් පසු ඇයට වූ එක් වෙනසකි. ඇය වහා ඉවත බලාගත්තාය.

"බහිනවා ඉතින්. දැන් තෙපර බබා ආවෙ කෙල්ල බලන්න ඕන කියලනෙ. දැන් මොකෝ මේ.?"

ගල්ගිල්ලාක් මෙන් බලාගෙන ඉන්නා බිම්සර දෙස බලා රිද්මා ඇසුවේ නළලද රැලි කරමිනි.

"මොකක්ද වගේ බං"

බිම්සර සිනහවෙන්නට උත්සාහ දරමින් පවසුවේය.

"අනේ මේ සුදු අයියෙ , මගෙන් අහගන්නෙ නැතුව බහිනව."

රිද්මා රිය අසුනෙන් බැස සුලෝචනාලා උන් දෙසට යමින් පැවසුවාය. ප්‍රමුදිතා නැගී උන්නේ රිද්මා එන දෙස බලාගෙනය.බිම්සර තවත් කෙටි වේලාවක් ගෙන රියෙන් බැස්සේය.

"කොහොමද නංගි?"

සුලෝචනාගෙන් අසමින් රිද්මා ඇය අසල හිඳගත්තාය.

"හොඳයි."

ආයාසයෙන් මෙන් හීන් හඬින් තෙපලූ සුලෝචනා රිද්මාගේ හිසට උඩින් වරක් බලා ඉවත බලාගත්තාය. ඇයගේ ඇස් බැල්ම ඔස්සේ ඇස් යැවූ රිද්මා ඒ දෙසින් එන බිම්සර දැක සුලෝචනාගේ තැති ගැන්මට හේතුව වටහා ගත්තාය.

"ඔයාට මේ අයියව මතකද නංගි?"

රිද්මා ඇසුවේ සුලෝචනා දෙස බලමිනි. සුලෝචනා ඉවත බලාගෙනම නැතැයි හිස වැනුවාය. බිම්සරගේ හිත කීරි ගැසීයන්නට විය.

ඉදින් ඇයට තමා මතක නැත. හිත දවාලූ වේදනාව ඉතින් මෙතෙකැයි කියන්නට නොහැක.

 බිම්සරගේ මුහුණේ වෙනස වටහාගත් රිද්මා ඔහුට කලබල නොවන්නයැයි ඇසින් ඉඟිකලාය.

"අයියෙ..ඉන්න මම පුටුවක් ගේන්නම් අයියට."

ප්‍රමුදිතා ගෙතුලට දුවන්නට තැත් කලාය.

"මෙන්න මෙහෙ හිටපන් බං. එයා ටිකක් ඔහොම හිටගෙන උන්නාවෙ."

රිද්මා ප්‍රමුදිතාගේ අතක් සෙමින් කෙනිත්තුවේ එය වලකාලමිනි.රිද්මා අක්කාගේ ප්ලෑන් නම් අමුතුම ප්ලෑන්ය. ඉතින් ගෙතුලට යාම නවතා ප්‍රමුදිතා එසේම හිටගෙන උන්නාය.

බිම්සර අසල වූ ගසකට පිටදී සිටගත්තේ වම් දණහිස නවා ගසට වාරුකොටය. දෑත් පපුව හරහා බැඳගෙන තමා දෙස බලාඉන්නා තරුණයා දුටුවිට සුලෝචනාට දැනෙනුයේ කුමක් හෝ හුරු බවකි.

"කෝ නංගි අම්මා" 

රිද්මා ඇසුවේ ප්‍රමුදිතාගෙනි. 

"ආ අම්මා එහා පැත්තේ කහ වගයක් වේලනව අක්කෙ."

ප්‍රමුදිතා ගේ දෙසට හැරෙමින් පැවසුවාය.

"මට පොඩ්ඩක් අම්මව හම්බවෙන්න ඕන. අපි චුට්ටක් ගිහින් එමුද ?"

ප්‍රමුදිතාට ඇසක් ඉඟිමරමින් රිද්මා ඇසුවාය.

"හා..ලොකූ ඔයාට මේ අයියා එක්ක කතාකරකර ඉන්න පුලුවන්නෙ.අපි ටක්ගාල ගෙට ගිහින් එන්නම්."

සුලෝචනාගේ ඇස් විසල්ව යත්ම එය නොදුටුවාක් මෙන් ප්‍රමුදිතා රිද්මාද සමගින් ගෙතුලට ගියාය.

ක්ෂණිකව ප්‍රතිචාර දක්වන්නට නොහැකි වීම සුලෝචනාට අනතුරෙන් පසු මතක ශක්තියේ දුර්වලකමට අමතරව සිදුවූ අතුරු ආබාධයකි. එහෙයින් සුලෝචනා ඔහේ බලාඋන්නාය.මොළයේ ස්නායු සෛල වලට ඒ කම්පනයෙන් ඇතිවූ තාවකාලික හානිය වුව සුලෝචනාහට කළ බලපෑම සුලුපටුම එකක් නොවීය.

තම ඉදිරිපස සිටින්නා කවුරුන් හෝ වුවත් ඔහු සම්බන්ධ මොකක් හෝ මතකයක් තමාගේ ජීවිතයේ ඇත. ඉදින් එය කුමක්දැයි මතකයට ගලානොඒ.

සුලෝචනා හොරැහින් ඔහු දෙස බැලුවාය. 

නිල් පැහැති ටීශර්ටයකට කලු ඩෙනිම් කලිසමක් හැඳ සිටිනා ඔහු ඉතාම කඩවසම්ය.වරක් දුටුවොත් ආපසු හැරී බලන්නට තරම් සිතෙන්නේය. 

බිම්සර අඩියක් දෙකක් පෙරට විත් ඇය උන් බංකුවේම කෙලවරක හිඳගත්තේය.සුලෝචනා තිගැස්සී ගියාය. 

මේකි තාමත් ඉස්සර වගේමයි. ලඟින් ගියත් ගැස්සෙන තරම්.

බිම්සර යටි හිතින් සිනහවිය.

"ඉතින් කොහොමද ඔයාට දැන් ?"

බිම්සර ඇසුවේ ඇයගේ මුහුණටම එබෙමිනි.

සුලෝචනා තිගැස්සී ගියාය. ඒ හඬ කොහේ හෝ අසා හුරු එකකි. ඇය එය සිහිකරගන්නට මෙන් දෑස් වසා ගත්තාය.හිස ඇතුළාන්තයෙන් රිදුමක් ගලා එන්නේ තදබල ලෙසම හිතන්නට ගියකලය. 

බිම්සර නිහඬව ඇය දෙස බලාඋන්නේය. සුලෝචනා දෑස් තදකොට පියාගෙන සිටින්නීය.

"චූටි.."

බිම්සර යළි හඬ අවදිකලේය.

"ඔච්චර අමාරුවෙන් කල්පනා කරන්න යන්න එපා චූටි. ඒවා මතක් වෙන වෙලාවක මතක් වෙන්න දෙන්න." 

බිම්සර බොහෝ දයාර්ද හඬකින් පැවසුවේය. සුලෝචනාගේ වැසුණ දෑස් පියන් පත් අතරින් කඳුලක් ගලාගියේය.

ඒ ආමන්ත්‍රණය ජීවිතේ කවදාහෝ කොහේහෝ තමා අසා ඇත. කෙනෙක්හට මතකය අහිමිවීම වේදනාකාරී වන්නේ ඒ ජීවිතය හා බැඳුණු සෙසු අයද දවාලමිනි. බිම්සර උන්නේද ඒ වේදනාත්මක සිතුවිල්ලේ දැවෙමිනි. එහෙත් ඉවසිය යුතුව ඇත. කාලය මෙතුවක් කලාක් මෙන් ඉදිරියටද අසාධාරණ නොවනු ඇත.

පොල් රුප්පාවේ තුරු හිස් මුදුණින් හමායන සුලඟ සිහිලසක් දනවාලයි. බිම්සර මොහොතක් නිහඬව ඇය දෙස බලාඋන්නේය.

"දැන් ඔයාට සනීපයි නේද චූටි?"

බිම්සර ඇසුවේ සෙනෙහස මුසු හඬකිනි.

"මම සුලෝචනා, චූටි නෙවෙයි."

ඇය මඳක් තරහෙන් මෙන් මිමිණුවාය.බිම්සරට සිනහා ගියේ ඒ නෝක්කාඩු බසටය. 

"හරි ඉතින් මම කියන්නේ එහෙමනෙ. දැන් කොහොමද සනීපයිද ? තුවාල එහෙම ඔක්කොම හොඳටම සනීපද?"

බිම්සර ඇසුවේය.

"ඔයා දන්නෙ කොහොමද?"

සුලෝචනා වටකුරු ඇස් තවත් ලොකුකරමින් ඇසුවාය.

"දන්නෙද ...දන්නෙ තමුන්ව හොස්පිට්ල් එක්ක ගියේ මම නිසා.?

බිම්සර පැවසුවේ ආඩම්බරය මුසු හඬකිනි. 

සුලෝචනා මතකය අවදිකරගන්නට මොහොතක් තැත්කලාය.සිහිනෙන් ආ හඬක් මෙන් තමා අතිශය වේදනාකාරී ව උන් මොහොතක යමෙක් ඔසවාගෙන යනු ඇයට මතකය. ඒ ඔහුද ..? එසේ නම් ඒ ඔහුද මේ?

සුලෝචනා ඔහු දෙස බලා උන්නාය.

ක්‍රම ක්‍රමයෙන් සුලෝචනාහට එදා දිනයේ වූ සිදුවීම මතක් වන්නට ඉඩ දෙන්නයැයි ඇයව පරික්ෂා කල මනෝ වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ ඇය වික්ෂිප්තභාවයෙන් මෙන් ඉන්නා ආකාරය ප්‍රමුදිතා පැවසූ පසුය.

"එයාව ටික ටික ඒ සිදුවීමට අපිට එක්ස්පෝස් කරන්න වෙනවා. නැත්නම් මේක එයාට සදාකාලිකවම ශොක් එකක්ම වෙයි. ටික ටික මතක් කරන්න. හැබැයි ඒ ඉන්සිඩන්ස් එකේ ෆොටෝස් පෙන්වන කොට පරෙස්සමින්. කම්පනයන්ට ලක්වෙන්න ඉඩ තියන පින්තූර එහෙම පෙන්වන්න එපා."

මනෝ වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ ප්‍රමුදිතාටය. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඒ ගැන සුලෝචනාහට කියනා අතරේ දිනක් බිම්සරගේ රෝහල තුලදී යමෙක් ගෙන මුහුණුපොතට දැමූ සේයාරූ සිය ජංගමයේ ගබඩාකොට ගෙන තබා ඒවාද සුලෝචනාහට පෙන්වන්නට ප්‍රමුදිතා සමත් වූවාය.

"ඔයාව හොස්පිට්ල් එක්ක ගෙන ගියෙ මේ සර් තමා." 

ප්‍රමුදිතා විසින් පෙන්වූ ඒ රුව දෙස සුලෝචනා බලා උන්නේ කිසිදා නොදුටු රුවක් දෙස බලාඉන්නවා සේය.

""මෙයාව දන්නවද ලොකූ?"

රිද්මා ඉගැන්නවූ පරිදි ප්‍රමුදිතා අක්කාගෙන් ඇසුවේ ඒ ගැන මතකයක් ඇයට වේයැයි සිතාය.එහෙත් සුලෝචනා හිස දෙපසට වැනුවේ මතක නැති බව පෙන්වමිනි.

ප්‍රමුදිතා විසින් බංකුව මත තබා ගිය ඇයගේ ජංගමය අතට ගත් සුලෝචනා එහි ගබඩාකල රූ සහිත ෆෝල්ඩරය පිරික්සුවාය. බිම්සර ඇය දෙස නෙත් නොපියාම බලාඋන්නේය. ප්‍රමුදිතා විසින් පෙන්වූ සේයාරූ විවෘත කරගත් සුලෝචනා ඒ රූ දෙසද සාමාන්‍ය ඇඳුමින් ඉන්නා බිම්සර දෙසද මොහොතක් මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවාය.ඉන් පසු ඒ රූපයක් ඔහු වෙත හරවා පෙන්වූවාය.

"ඔව් ඔය එදා ඔයාව බලන්න හොස්පිට්ල් එකට ඇවිල්ල යනකොට මොකෙක් හරි අරගත්තු ඒවා වගයක්."

බිම්සර සිනාවූවේය.සුලෝචනා ඔහු දෙස බලා උන්නේ සිනා නොමැති දෑසකිනි.බිම්සර දෙබැම ඔසවා කිමදැයි ඇසූවද සුලෝචනා ඔහු වෙතම රැඳවූ නෙතින් යුතුව උන්නාය.

"පින්"

විනාඩි කීපයක් බලා ඉඳීමෙන් අනතුරුව අවසානයේ එසේ සෙමින් මුමුණා ගත්තාය.

"හ්ම්ම්.."

බිම්සර හිසසලා පිළිතුරු දුන්නේය. 

"සනීපයි කියලා වැඩිය එහෙමෙහෙ තනියම ඇවිදින්න එපා චූටි දැන්ම. පරෙස්සමින් තේරුණාද?"

බිම්සර පැවසුවේ ඔවුන්වෙත එන රිද්මා සහ ප්‍රමුදිතා දෙස බලමිනි.රිද්මා ඈත සිටම මහපටැඟිල්ල ඔසවා පැවසූ දෙයට බිම්සර හිස වනා පිළිතුරු දුන්නේය.

"එහෙනම් සුදු අයියෙ අපි යමු නේද ?"

රිද්මා පැවසුවේ  සුලෝචනාගේ හිසද සෙමින් පිරිමදිමිනි. 

"ලබන සතියෙ කොළඹ යන්න ඕනෙ නේද නියුරොසර්ජන්ගේ අපොයින්මන්ට් එකට."

ප්‍රමුදිතාගෙන් රිද්මා  ඇසුවේ ඒ මොහොතේ සිහිවූවා සේය.

"ඇයි ඌට මෙහෙ එන්න බැරිද? මෙයාව මහන්සි කරගෙන කොළඹ ගෙනියන්න ඕනද?"

බිම්සර ඇසුවේ රිද්මාගෙනි. සුලෝචනා ඇස් ලොකු කොටගෙන මේ පුද්ගලයා කියන්න අසා උන්නාය.

"පිස්සුද මනුස්සයො. ගෙදරකට ඇවිල්ල බලන්න ඕන කාලෙ එයා මා එක්ක ආවා. දැන් මේ යන්නෙ චෙකප්ස් ටික. ඉන්ස්ටෘමන්ට්ස් ඔක්කොම උස්සන් එන්නද කියන්නෙ?"

රිද්මා සැරවූවාය. බිම්සර ඔලුව කසමින් ඉවත බලාගත්තේය.

"සුදු අයියෙ පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියනවා. මට එදාට සුලෝචනාව එක්ක යන්න එන්න වෙන්නෙ නෑ. මට ස්පෙෂල් මීටින් එකක්."

රිද්මා ඇස ඉඟිකලේ බිම්සරටය.

"ආ...මම එක්ක යන්න එන්නම්. නංගිත් යනවනෙ?"

ඔහු ප්‍රමුදිතා දෙස බලා ඇසුවාය.

"ඔව් අයියෙ මම එනවා."

ප්‍රමුදිතා පිළිතුරු දුන්නාය.සුලෝචනාහට මේ සැලසුම් කිසිවක්ම  අවබෝධ වන්නේද නැති තරම්ය. සුලෝචනා පත්ව ඇති තත්වයෙන් ඇයව ගොඩගත යුතුව ඇතුවා මෙන්ම බිම්සර පිළිබඳ ඇයගේ මතකයද යළි මතුකරගත යුතුව ඇත. රිද්මා රශිත සමගින් සැලසුම් කලේ ඔවුන් දෙන්නා මුණ ගැස්සවීමේ ක්‍රමයන්ය. ඒ කතාබහක ප්‍රතිපලයක් ලෙස රශිත සුලෝචනා කොළඹ ප්‍රධානපෙලේ පෞද්ගලික රෝහලකදී ඇයව පරික්ෂා කිරීමට යොදාගත්තේය.

"ෆ්‍රී අපොයින්මන්ට් එකක් කියපන්  ඇහුවොත්."

රශිත පැවසුවේ සුලෝචනාගේ අම්මාගෙන් මතුව ආ හැකි ගැටලුව ගැන රිද්මා ඇමතූ වේලාවේය.

"එහෙනම් අපි ගිහින් එන්නම්."

රිද්මා නැගී උන්නේ සුලෝචනාගේ හිසද අතගාගෙනමය. පෙරට අඩිය තැබූ රිද්මා සමගින් ප්‍රමුදිතාද ගමන් කරද්දී බිම්සර හැරී බැලුවේ සුලෝචනා දෙසය.

"එහෙනම් මම ගිහින් එන්නම් චූටි" 

සිය සුරත ඇයගේ හිස මතින් තබා සෙමෙන් පිරිමැදි බිම්සර පැවසුවේ සෙනෙහසැති හඬකිනි. සුලෝචනා හිස නගා තමා අබියස සිටගත් බිම්සර දෙස බැලුවාය. කුමක් හෝ හුරුවක් හිතට දැනුනද ඒ මේ යැයි කියන්නට නොහැකි එකකි.

"බුදුසරණයි."

සුලෝචනා මිමිණුවේ ඇසෙන නෑසෙන හඬකිනි. බිම්සර ඉදිරියට තැබූ පය එතැනම නවතා මොහොතක් ආපසු හැරී බලා උන්නේය. ඇයව තරයේ ළයට තදකොට ගෙන සිපගන්නට හිත කියයි. එතරම්ම හිතුවක්කාර බවක් දැන් දැන් හිතට එන්නේ ඇය ළංළංව ඉන්නා හෙයිනි.එහෙත් මේ ඇයව සුව කරගන්නට වෙහෙසිය යුතු කාලයයි. ඉවසීම තවත් කොපමණ කාලයක් තමා ඇසුරේ තිබිය යුතුදැයි තමන්ටම සිතාගන්නට නොහැක. මේ තරම්ම දෛවය තමා පරීක්ෂාවන්ට ලක්කරන්නේ කිමදැයි බිම්සර සිතුවේ නැවත වාහනය වෙත ඇවිද යන මොහොතේය.

"මොකෝ සුදු අයියෙ. අවුලෙන්ද ?"

රිද්මා වාහනය පදවන අතරේ බිම්සරගේ මුහුණට එබෙමින් ඇසුවාය. ඔහු ඉන්නේ තදබල කල්පනාවකය.බිම්සර සුසුමක් හෙලා සිනාසෙන්නට වෙර දැරුවේය.

"මේ ඉවසීම හරි අමාරුයි නංගි. ඔයා දන්නවනෙ මම දැන් කොච්චර කාලයක් මේ දේ නිසා දුක් වින්දද කියල. කෙල්ලව මෙහෙම ඉස්සරහ තියාගෙන බලන් ඉන්න කොට හිතට මාරම අවුල් බං. ඕන එකක් වෙද්දෙන් කියල මේකිව බඳින්න හිතෙනවා බං. එක්කො අර පරණ මතකය නෑවිල්ලම තිබුණාවේ.මට අලුතින්ම එයා ගැන හිතන්න පුලුවන්නෙ.එයාටත් එහෙම්ම හිතන්න දීලා."

බිම්සර පැවසුවේ නව යෞවනයෙකුගේ නෝක්කාඩුවක් බඳු හඬකිනි.

"මොකක්ද මොකක්ද ඕයි මේ කියවන්නේ. අනේ හලෝ මේ තමුසේ දහ අටේ කොල්ලෙක් වගේනෙ මේ හැසිරෙන්නෙ. මෙච්චර කාලයක් රටක් බේරගන්න යුද්දෙට ගිහින් කට්ට කාපු හමුදා නිලධාරියෙක් මේ හැසිරෙන අන්දම අප්පා අදහන්නවත් බෑ මට නම්."

රිද්මා විහිලුවකට ගත්තේ බිම්සරවය.

"මේ අහනවා සුදු අයියෙ, මෙච්චර අමාරුවෙන් කෙල්ලව ගොඩ දාගත්තු එකේ තමුසෙට බැරිද තව චුට්ටක් ඉවසන්න. තව පොඩ්ඩයිනෙ ට්‍රීට්මන්ට් වල තියෙන්නෙත්. නිකම් ඇයි මෙහෙම දුර්වල වෙන්නෙ."

රිද්මා වහා සිය මුහුණේ ඉරියව් වෙනස්කොටගෙන බැරෑරුම් ස්වභාවයක් ගත්තේ බිම්සරගේ ස්වරූපය දැකය.ඇත්තෙන්ම මේ විහිලු කරන්නට සුදුසු මානසිකත්වයක් නොවන බව ඇයට වැටහුණි.

"එතකොටත් කෙල්ලට මතකය නොආවොත් මොකද කරන්නෙ.?"

බිම්සර ඇසුවේ රිද්මා දෙසට හැරෙමිනි.

"ඕක ලොකු මෙමරි ඉෂූ එකක් නෙවෙයි කියලනෙ දැන් රශිතත් කිව්වෙ. ශොක් එකට ආව ටෙම්පරරි එකක්නෙ. බ්‍රේන් ඩැමේජ් එකක් වෙලා නෑනෙ ඒ කියන විදියට. ඉතින් පොසිටිව්ව හිතමු අපි."

රිද්මා පැවසුවේ විශ්වාසය පිරුණ හඬකිනි.

යලි හමුවෙමු...ස්තුතියි

Monday, September 13, 2021

11. එකොලොස්වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)


 



තල්ගස් දෙපස වවා ඇති මාවතේ ජීප් රථය ඇදෙනා මොහොතේද බිම්සර උන්නේ දැඩි කල්පනාවකය. තවත් දින කිහිපයක්ම මෙහි ගතකල යුතුව ඇත. අලුයට ගිනි පුපුරු මෙන් ඇවිලි ඇවිලී පවත්නා ප්‍රශ්නයක අවසානයක් කෙලෙස උදාවේදැයි සිතාගන්නටද නොහැක. 

"කලපුව අයිනෙන් ටිකක් නවත්තන්න රත්නායක . හුලන් ටිකක්වත් වැදිලා යන්න."

බිම්සර පැවසුවේ රත්නායක දෙස බලමිනි. රත්නායක ජීප් රථය නවතාලූවේ තල් ගසක් පාමුලය.

බිම්සර රියෙන් නොබැසම ආසන පටිය මඳකට බුරුල් කොට වාහනයේ පසුපසට ඇලවීය.

රත්නායක රියෙන් බැස්සේ සිය ප්‍රධානියාට තනිව සිටින්න ඉඩ දෙමිනි.

රිද්මාගේ ජංගමයට ඇමතුමක් ගත් බිම්සර එහා පසින් ඇය සම්බන්ධ වනතුරු උන්නේය.

"මේක මල වදයක් උනානෙ. ඕයි මේ මට පැයෙන් පැය පුවත් දෙන්න දෙයක් නෑ මනුස්සයො."

රිද්මාගේ හඬට බිම්සරට සිනා ඉපදුණි.

"තව දවස් දෙක තුනක් මෙහෙ ඉන්න වෙනව බං. අනේ බෑ නොකියා මම ආවම මාව කෙල්ල බලන්න එක්ක පලයං හොඳේ. මගෙ හොඳ නංගිනෙ උඹ"

බිම්සර පැවසුවේ සිනාවෙමිනි.

"මේක පුදුම බටර් ගෑමක්නෙ බලන් යනකොට. හරි හරි එනවකො. ඉතින් කොහොමද ඔය පැත්තෙ විස්තර සුදු අයියෙ.?"

රිද්මා ඇසුවේ රෝහලෙන් පිටව සුලෝචනා බලන්නට එහි යන අතරේමය.

"තාම පොඩි පොඩි කේසස් තියනව. එකක වත් මුලක් නම් හොයාගන්න තාම අමාරුයි.ඒකයි ප්‍රශ්නෙ."

බිම්සර පැවසුවේය.

"මම එහෙනම් මේ ඩ්‍රයිව් කරන ගමන්. හෙට උදේම ආයෙ ගන්නකො.අප්ඩේට් එකක් දෙන්න බලන්න."

රිද්මා ඇමතුම අවසන් කරමින් පැවසුවාය.බිම්සර ඇමතුම නිමාවූ පසු සිය දුරකතනයේ ගබඩා කොට ගත් ඇයගේ රූ දෙස මොහොතක් බලාඋන්නේය. 

ප්‍රේමය පුදුමාකාරය. ඉදින් වසර දහයකට මෙහාදීත් තමාහට දැනෙනුයේ එදා අවසන් හමුවේ හිතට දැනුණ හැඟීමමය.බිම්සර සුසුමක් හෙලා ළය සැහැල්ලු කොට ගත්තේය.

************************************************************************************ 

රිද්මා ප්‍රමුදිතාද සමගින් සුලෝචනා මිදුලේ අඹ ගස යට බංකුව වෙත කැඳවාගෙන ගියාය. හවස් යාමයේ පොල් රුප්පාව පිස හමා එන සුලඟ ගතට ගෙන එන්නේ සුවයක්මය.

"අක්කට පින් අක්කේ, ඔයා අපි වෙනුවෙන් කොච්චර මහන්සි වෙනවද?"

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ රිද්මාගේ දෝතම අල්ලාගෙනය. 

"ඔයා නොදන්නවට මම ඔයාගේ අක්කව ඉස්කෝලෙ කාලෙත් දන්නව නංගි. ඒ කාලෙත් එයා හරිම අහිංසක ළමයෙක්. පාඩුවේම උන්නෙ . හැමෝම එයාට ආදරෙයි."

රිද්මා පැවසුවේ ප්‍රමුදිතාටය. බිම්සර ගැන කොයියම්ම හෝ වේලාවක ඉතින් අනාවරණය කරන්නට වන බව සැබවි. එහෙත් එය කෙසේ මේ අයට නිරාවරණය කරන්නදැයි ඇයටම නොතේරේ.

සුලෝචනාගේ මුහුණ වෙනදාට වඩා පැහැපත්ය. පිරුනු බව ද යළි මුහුණට ලැබී ඇත.

"දැන් කෑම එහෙම කනවනෙ හොඳට නේද නංගි.?"

සුලෝචනාගේ වතට නැඹුරු වෙමින් රිද්මා ඇසුවාය.සුලෝචනා සිනාවුයේ ඔව් කියන්නක් මෙනි.

"දැන් ඔහොම කටුස්සි වගේ ඔලුව වන වන ඉඳලා හරියන්නේ නෑ කෙල්ලෙ. කතාකරන්න ඕන"

රිද්මා සුලෝචනාගේ කණකින් හෙමින් අල්ලා සොලවමින් පැවසුවාය

"දැන් දැන් අපි එක්ක ටිකක් කතාකරනවා මෙයා. නේද ලොකූ.?"

ප්‍රමුදිතා සුලෝචනාව බදාගෙන ඇසුවාය.

"අපි කෝකටත් ස්පීච් තෙරපි වලට දවසක් එක්ක යමුකො. එතකොට ටිකක් අහගන්න පුලුවන්නෙ මොනවද කරන්න ඕන කියල."

රිද්මා පැවසුවාය.

"අක්කේ...මම අහන්නමයි උන්නේ. මේ ...මේ..."

ප්‍රමුදිතා යමක් අසන්නට ගොස් එකෙල මෙකෙල වූවාය.

"මොකක්ද නන්ගි?"

රිද්මා ඇසුවේ ඇයගේ වත දෙස විමසුමෙන් බලමිනි. බොහෝ විට ඔවුන්හට ආර්ථික ගැටලු තිබෙන්නට පුලුවන් යැයි ඇයට කෙතෙක් වැටහුණද ඔවුන්ගේ ආත්මගෞරවයට හානි නොවන අන්දමට ඒ සඳහා ක්‍රියාකල යුතුව ඇත. අම්මා කුලුබඩු ආදිය පැකට් කොට විකුනන බව ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ ගිය සතියේය. රිද්මා එයට ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදන රෝහල් කාර්‍ය මණ්ඩලයට අලෙවි කරන්නට ක්‍රමවේදයක්ද සකසා දුන්නාය.

"අක්කේ අපේ අක්කව හොස්පිට්ල් එක්කන් ගිය අර ආමි එකේ සර්.එයා දැන් කොහේද ?අඩුමගානේ අක්කට සනීපයි කියන්නවත් ඉන් පස්සෙ ඒ සර්ව හමුවුණේ නෑනෙ" 

ප්‍රමුදිතා ඇසුවාය.

"බිම්සර අයියා මේ දවස් වල ඉන්නෙ බැටිකලෝ වල නන්ගි. මේ ප්‍රශ්නෙම තව තව කොන් එහෙත් තිබ්බනෙ.ඉතින් දැන් සති දෙකක් තිස්සේ එයා එහේ." 

රිද්මාට යටි සිතට දැනුණේ සතුටකි. යාම්තමින් බිම්සරව කැඳවාගෙන එන්නට පොටක් පෑදෙමින් පවතී.

"ඒ සර් නොඋන්නා නම් අපෙ අක්කට මොකක් වෙයිද කියල හිතද්දිත් බයයි අක්කේ."

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ බරවූ කටහඬකිනි. රිද්මා සුලෝචනා ඉදිරිපිටදී කුමක් කියන්නදැයි සිතාගන්නට නොහැකිව නිහඬව බලාඋන්නාය. සුලෝචනාට මේ කතාබහ සම්බන්ධව එතරම් වගේ වගක් නැතිවාසේය. ඇය බලාසිටින්නේ පොල්ගස් වලට ඔබ්බෙන් හිරු බැසයන ආකාරයයි. ඉතා කුඩා දෙයින් පවා සිත සැහැල්ලු කරගන්නට ඇය සමත්ව ඇතුවා වන්නට ඇත.

"අක්කාව දැන් ගෙට එක්ක යමුද නංගි.?"

රිද්මා ඇසුවේ සැන්දෑවීගෙන එනහෙයිනි. සීතල සුලඟ සමහරක් විට දරාගන්නට නොහැකි තරම්ය.සුලෝචනා ගෙතුලට ඇරලවා රිද්මා ආපසු මිදුලට බැස්සේ ප්‍රමුදිතාට අතින් සන් කරමිනි.

"නංගි, මට ඔයා එක්ක පොඩි කතාවක් කරන්න තියනවා. අපි ටිකක් එලියෙන් ඉඳගම්මුද ?"

රිද්මා ඇසුවේ ප්‍රමුදිතා දෙස බලමිනි. රිද්මාගේ මුහුණේ වූයේ තරමක බරපතල පෙණුමකි.

"මොකුත් අවුලක්ද අක්කේ?"

ප්‍රමුදිතා අඹගස යට බංකුවේ රිද්මා අසලින් අසුන් ගන්නා අතරේ ඇසුවාය.

"අනේ නෑ, එහෙම මොකුත් ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි නංගි; ඒත් මේක බොහොම වැදගත් කාරණයක් නංගි."

රිද්මා අඩක් හැරුණේ ප්‍රමුදිතා දෙසටය.

බිම්සර සහ සුලෝචනාගේ අතීත කතාව හැකි තාක් කෙටියෙන් එහෙත් අත්‍යාවශ්‍ය කාරණා සමගින් ප්‍රමුදිතා හමුවේ දිහැරුණි.

"අපේ අක්කා අපි කාටවත් මේ ගැන කියල නෑ අක්කේ, ඒත් අක්කේ එයා කිසිම පිරිමි ළමයෙක්ට කැමති උනේ නැතිවෙනකොට අම්මා ඇහුවා නිතරම කා එක්ක හරි සම්බන්ධයක් තියද කියලත්. මෙහෙදිට වඩා ඔය ප්‍රශ්නේ ආවේ ගමේ ගිහින් උන්න කාලේ. ඒලෙවල් කරන්න අක්කට උනේ එහෙ ඉස්කෝලෙකනෙ අක්කෙ. මට ඒ ප්‍රශ්න ටික අක්කට කියන්න බැරිඋනානෙ."

ප්‍රමුදිතා විස්තර කරමින් උන්නාය.

"ඔව් මට වඩා සුදු අයියට ඒ විස්තර ටික දැනගන්න ඕන වෙලා තිබුණා. අපි එයා ආවම පොඩ්ඩක් ඒ විස්තර කියමු. මේ සිද්ධිය වුණේ බොහොම අහම්බයක් විදියට වගෙම තමා නන්ගි, මේ දෙන්නාගේ මේ සැරේ හමුවීමත් බොහොම අහම්බයක්. නමුත් සුදුඅයියාගේ හිතෙන් ඔයාගේ අක්කව කිසිමදාක ඈත්වෙලා තිබිලා නෑ කියල මේ සිදුවීමෙන් පස්සේ එයා හැසිරුණ විදියෙන් තේරුණා. ඒ වගේම මෙච්චර කාලයකට එයා ටිකක් හරි හිතේ තියන දේවල් කියලා තිබ්බෙ රශිත එක්ක විතරයි.ඔක්කොම හිතේ තියන් එයා හැමෝගෙන්ම ඈත්වෙලා උන්නා."

රිද්මා පැවසුවේ මේ සිදුවීමේ තත්වය ප්‍රමුදිතාට පහදාදෙමිනි.

"හිතා ගන්නත් අමාරු කතාවක් නේද අක්කේ මේක? අපේ අක්කට ඒ අයියවත් මතක නැද්ද දන්නෑ අක්කේ ?"

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ අක්කාගේ මතකයේ ඇති අඩුලුහුඬු කම් ගැන දන්නා හෙයිනි.

"අපි බලමු නංගි. මෙයා බැඳලා නැත්නම් මේ පාරනම් සුදු අයියා කීයටවත් ඔයාගේ අක්කව මගහැරගන්නේ නෑ කියලමයි කියන්නේ නංගි.ඔයා දන්නෑ නංගි මට දවසකට කීපාරක් එයා කෝල් කරකර අහනවද කියල ඔයාගේ අක්කා ගැන."

රිද්මා සිනාවූවාය.ප්‍රමුදිතා සිනාවූවද ඒ සිනහවේ වූයේ ඉමහත් බරකි.

රිද්මා සමුගෙන ගියද ප්‍රමුදිතා නැවතත් අඹගස යට බංකුවේ අසුන් ගත්තේ සුසුමක් හෙළමිනි. අක්කා ජීවිතයේ සතුටක් වින්දේම නැතුවා වන්නට ඇත. ගමේ ගිහින් උන් කාලය ප්‍රමුදිතාගේ මතකයට ආවේ නිතැතින්මය.


අගෝස්තුවේ උසස් පෙළ නිමාවූයේ මාසයෙන් අඩකට වඩා ගිලගනිමිනි. ඉදින් ඒ දෙසැම්බරයේ සුලෝචනා සාමාන්‍යපෙළ ලියන්නට සූදානම් වෙමින් උන්නාය. සැප්තැම්බරයේ මුල නැවත පාසල් පටන් ගන්නට දින කිහිපයක් තබා සුලෝචනාලාගේ ජීවිත උඩුයටිකුරු වූයේ කාලයක් තිස්සේ හමාගිය සුලි සුලඟක මහා බලපෑමක් ලෙසිනි.

විවාහය, පවුල , කුටුම්භය ආදී කුදුමහත් වගකීම් සහ යුතුකම් දරන්නාවූ ඉසව් සියල්ල අතහරිමින් මත්ද්‍රව්‍ය සහ සූදුවේ ගිලුණ තාත්තාගේ අනර්ථකාරී අනියම් සබඳතාද නිමක් නොවී පවුලටම ගැටලු ඇතිකරද්දී අම්මා සහ දියණියන් දෙදෙනා වූයේ ලෝකයට මුහුණ දෙන්නට බයෙන් මෙන්ම ලැජ්ජාවෙනි.

නිවස ඉදිරිපසින් මහහඬින් කෑ ගසමින් ඇසෙන ගාලගෝට්ටිය නිසාම අම්මා එදින එළියට බැස්සේ තව දුරටත් නිහඬව ඉන්නට නොහැකි හෙයිනි. 

"ආ , කුසුමා, මෙහෙ වරෙන් , මෙහෙට වරෙන්.. මට උඹව තමයි මේ හම්බවෙන්න ඕනවෙලා ආවෙ."

කුලී නිවසේ ගේට්ටුව අසල කෑගසමින් උන්නේ තේජාගේ තාත්තාය; එනම් තමන් සිටින කුලී නිවසේ හිමිකරුය.

ඇයි සේකර මහත්තයා, මේ මොකද කෑගහන්නෙ

කිසිවක්ම නොදන්නා අම්මා පෙරට ගියේ එසේ අසමිනි. අධික බීමතින් ගේට්ටු කණුවක එල්ලී උන් සේකර නම්වූ එම තැනැත්තා අම්මා ඔහු අසලට යනවිට ඉදිරියට පැන අල්ලාගත්තේ අම්මාගේ කොණ්ඩයෙනි.

අම්මා පසුපසින් ආ සුලෝචනා අම්මාගේ කොණ්ඩය බීමත් පිරිමියා විසින් අල්ලාගනුද අම්මා වේදනාවෙන් කෑගසනුද දැක පෙරට දිව්වාය.

"අම්මව අතාරින්න , මේ මොන විකාරයක්ද මහත්තයා, කෑවානම් බිව්වානම් ගෙදර ගිහින් ගෙදර අයව අල්ලගන්නකො, මේ අපිට පාඩුවේ ඉන්න දීලා."

සුලෝචනා ස්වභාවයෙන්ම නිහඬ නිසංසල පාඩුවේ ඉන්නා කෙල්ලකි. එහෙත් අම්මාද නංගීද ඇයගේ ලෝකයම විය. ඉදින් මෙහෙව් අතවරයන් දැක දැක කටවසාගෙන ඉන්නට ඇය නොදත්තාය.

"අප්පට බොල මේකිගෙ කටේ සැර , මෙහෙට වර මෙහෙට වර බලන්න උඹේ කටේ සද්දෙ" 

ඔහු අඩියක් පෙරට තබන විට අම්මා සුලෝචනා පසෙකට වසන් කොට ගත්තාය.

"සේකර මහත්තයා , ප්‍රශ්නයක් තියේ නම් කියන්න, නිකම් නිකරුනේ අපිට කරදර නොකර."

අම්මා කෑගැසුවේ ඔහු වලකාලමිනි.

"ප්‍රශ්නයක්...ඔව් එකක් නෙවෙයි ප්‍රශ්න ගොඩක්. උඹේ මිනිහා රටේම ඉන්න ගෑනුන්ට ඉන්න දෙන්නෙ නෑ. උඹ උඹේ මිනිහව හදානොගත්තු නිසා දැන් මට මගේ ගෑනිත් නැතිවෙලයි තියෙන්නෙ."

බීමතින් කෑගසන්නට වූ සේකර අල්ලාගෙන පසෙකට අදින්නට ආවේද ඔහුගේම හෙංචයියන්ය. 

"යං යං සේකර අයියා , අපි ඕවා බලාගම්මු පස්සෙ" 

චුට්ටේ නම් වූ දාමරිකයාද පැවසුවේ අම්මාට පසුපසින් ඉන්නා සුලෝචනාද දෙසද බලමිනි. සුලෝචනාගේ ගතම වෙවුලා ගියේ ඒ මිනිසා බැලූ බැල්මටය. එතරම් නැහැදුණ බැල්මකට හසුවීම පවා ඇය බියෙන් සලිත කරවීය.

"එකක් දැනගනින් කුසුමා , මේවට කොයිවෙලෙක හරි වන්දි ගෙවන්න වෙන්නෙ උඹේ  දෝනියැන්දලාට වෙන්නත් පුලුවන්. එක්කො ඌ එක්කො මම ."

බොහෝ ඈතට යනතුරුද සේකරගේ මෙන්ම චුට්ටේගේද වහසිබස් නොනවත්වාම ඇසුණි.

"අම්මේ"

සුලෝචනා හඬාගෙනම අම්මාගේ ගතට වාරුවූවාය. 

"උඹ මොකටද ලොක්කියෙ ඒ අමනුස්සයො අස්සට ආවේ. නංගිව බලාගෙන ගෙයි ඉන්න තිබුණනෙ. ඕකුන්ගෙ ඇහැටවත් උඹල අහුවෙන්න හොඳ නෑ පුතේ."

අම්මා සුලෝචනාව බදාගනිමින් පැවසුවාය.

"අම්මේ තාත්තා තේජාගෙ අම්මා එක්ක මොකක් හරි..."

සුලෝචනා කියන්නට ආ වාක්‍යය ගිලගත්තේ අම්මාගේ මුහුණේ ස්වරූපය දැකය.අම්මාගේ මුහුණේ වූයේ කෝපයක්ද, දුකක්ද ,වේදනාවක්ද , කලකිරිමක්ද කියා සිතාගන්නට බැරි තරමටම ඒ මුහුණ විරූපව ගොස් තිබුණි. 

"ඕක අද ඊයෙ දෙයක් නෙවෙයිනෙ මගෙ පුතේ. ඒ මිනිහා හදන්න පුලුවන් මිනිහෙක් නෙවෙයි. මටයි මගෙ කෙල්ලො දෙන්නටයි පාරක බැහැල යන්න ඉඩ දෙන්නෙ නැති හැටි ඇත්තටම" 

අම්මා එලිපත්තේම වාඩිවූවාය. නැත එතනටම කඩා වැටුණාය. හිතේ උහුලන ගින්දර මෙතෙකැයි කියන්නට නොහැකිව කුසුමා ඉකිගසමින් හඬන්නට වූවාය.

හැන්දෑව වෙනදාටත් වඩා මූසල යැයි සුලෝචනාට එදා සිතුණි.

"කුසුමක්කේ, කුසුමක්කේ."

ගේ පිටිපස්සේ වැට අසලින් ඇහෙන්නාවූ හඬ කාගේදැයි සුලෝචනාට නිනව් නැතිව ගියේය.අම්මා කුස්සියේ සිට පිලිකන්නේ වැට දෙසට එබුණාය.

"මොකෝ සුසිල් මල්ලි උඹ මේ පැත්තෙන්."

අම්මා ඇසුවේ එලියට බසිමිනි.

"අනේ බුදුඅක්කෙ , උඹට පණිවුඩයක් දීලා මාරුවෙන්නයි ආවෙ. කෙල්ලො දෙන්නත් අරන් කොහෙට හරි පලයන් අක්කෙ. චුට්ටෙයි සේකරකාරයයි අද රෑට උඹලට වැඩක් දෙන්න ඕන කියල කතාවුණා. අර සැම්සන්ගෙ බොන පොට් එකේදි කතාවුණ තැනට එහා පැත්තෙ මම උන්නා උන්දැක්කෙ නෑ. ඉක්මනින් ගන්න පුලුවන් දෙයක් අරන් මෙහෙන් කෙල්ලො දෙන්න එක්ක පලයන් අක්කෙ. මම මේ ආවේ දුවගෙන ඕක කියල යන්න.මට වෙන කරන්න දෙයක් නෑ අක්කෙ.මන් ගියා."

සුසිල් නම් වූ ඔහු ඉක්මනින් අතුරුදහන් වූයේ එසේ පවසමිනි.

"අම්මේහ්..."

සුලෝචනාට කෑගැස්සුනේ අම්මා ගෙට දුවගෙන ආ වේගටය. 

"ලොක්කියෙ අතට ගන්න පුලුවන් ඇඳුමක් කැඩුමක් බෑග්වලට දමාගනින්. අපි කොහෙට හරි යමු ඉක්මනින්."

අම්මා වහ වහා බෑගයකට රෙදි කිහිපයක් ඔබා ගත්තාය. ගේ හරියකට කියා කියන්නට තරම් වටිනා බඩුවක් මුට්ටුවක් තිබුනේම නැත. 

"අම්මේ අපි උදේට ආපහු එනවද ?"

සුලෝචනා කුඩා නැගණියගේ ඇඳුමක් බැගයට ඔබමින් කීවාය.

"මන් දන්නෙ නෑ බං. ඉක්මන් කරපන්. අපි ඉක්මනින් ආරමෙට යන්."

අම්මාට සිහිවූයේ ආරාමය වන්නට ඇත. නැතිව මේ වෙලාවේ අම්මට, නංගීට සහ තමාට නවාතැන් දෙන්නට කිසිවෙක් නොමැත. 

සුලෝචනා සහ නංගීවද රැගෙන ආරාමයට දිවගිය අම්මා හරියටම පන්සලේ බිත්තියේ ඇඳි පටාචාරාවගේ ස්වරූපය ගත්තාය. කෙස් අවුල්වී රෙදි පොඩිවගෙන හැඬූ කඳුලෙන් දිව ආ අම්මාහට ලොකු මෑණියන්ගේ අවසරය පරිදි බණ ශාලාවේ කෙලවරක සිටින්නට ඉඩක් ලැබුණි. 

"හෙට උදේ අපි ගිහින් බලමුකො කුසුමා. දැන් ඔය දරුවන්ට කන්න යමක් දීලා නිදාගන්න දෙන්න." 

ලොකු මෑණියෝ ආවාසගෙයට ඇතුල්වුයේ ඔවුනට කෑමට බීමට යමක් යවනා ලෙස කුඩා මෑණියකට කියමිනි.

රාත්‍රිය එදා ගෙවීගියේ බණශාලාවේ කෙලවරක හැඬුම් සහ සුසුම් අතරේය. පසුවදා කුසුමා නිවෙසට ගියේ ලොකුමෑණියන් සමගිනි. සුලෝචනා සහ නැගණිය පොඩි මෑණියන්හට බාරදී ඔවුන් ගියේ තත්වය කෙසේදැයි නොදන්නා හෙයිනි. 

"අනේ මෑණියනේ.."

කුසුමා පපුවට අත තබාගත්තේ දුටු දසුනෙනි.ගේතුල වූ සියලු බඩුබාහිරාදිය එලියට ඇදදමා තිබුණේ බලන්නට පවා දුක හිතෙන අන්දමටය. සුලෝචනාගේ පොත් පත් ඇදදමා තිබුණේ ලය කම්පාවන අන්දමටය.

"අණක් ගුණක් නැති මේ තිරිසන්නු ආත්ම ගානකට පව්පුරෝ ගන්නව."

ලොකු මෑණියන් පැවසුවේ විසිරගිය බඩු එකතුකරනා කුසුමා දෙස බලාගෙනය.

"මේ විදියට කුසුමාලට මේ තැන ඉන්න බෑනෙ.මොකක් හරි තීරණයක් ගන්න වෙනවා නේද ?" 

එතුමිය නැවත ඇසුවාය.

දිනගණනකට පසු කුසුමා , සුලෝචනා සහ ප්‍රමුදිතා ද සමගින් අනුරාධපුරයටත් සැතපුම් ගණනකට එහා වූ ඇයගේ මහගෙවල් බලා නික්ම ගියේ සියල්ල අතහැර දමාය. 

"අනේ අම්මේ මගෙ පොත් ටික."

සුලෝචනා හූල්ලමින් හැඬුවේ ඇයගේ පොත්පත් වලින් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ඉරාවිසුණු කොට දමා තිබුන හෙයිනි..

"පොලිසි උසාවි ගානෙ  යන්නත් ජීවිතේ පණකෙන්ද රැකගෙන ඉන්න ඕනනෙ අපි."

මේ සම්බන්ධව පොලිසියට යන්න යැයි උපදෙස් දෙන්නට ආ අයට කුසුමා කීවේ එපමණකි.

මිනිසුන් නොමිනිසුන් වන්නට මහකාලයක් ගතවන්නේ නැත. වටිනාම දේ ජීවිත සහ සිය ආත්මයන්ගේ ගෞරවයන් රැකගෙන හිස් අතින් හෝ ගැලව එන්නට ලැබීමයි. කුසුමා දියණියන් දෙදෙනාද සමගින් උපන් ගමට ආවේ රැකවරණය පතමිනි.

************************************************************************** 

"අපිත් ජීවත් වෙන්නෙ කොච්චර අමාරුවෙන්ද ? තවත් කටවල් තුනක් මේ අස්සට දාගෙන මොනව කරන්නද ඔහේ හදන්නෙ.?"

ආ දිනයේම රාත්‍රියේ නෑණන්ඩිය මල්ලීගේ කණට කොඳුරමින් කියනු  කුසුමාට ඇසුණි. එකබඩවැල කඩාගෙන ආ සොහොයුරාගේ ලෙන්ගතුකම් කෙලෙස වුවද නෑනන්ඩිය කියනා දේද සත්‍යයකි. මන්ද ඔවුන්ද ජීවත් වන්නේ බොහෝ අමාරුකම් මධ්‍යයේය.

"අන්තිමට අසරණ වෙලා ආව ගෑණු තුන්දෙනෙක්ව එහෙම බාරනොගෙන කොහොමද රසිකා. ඉවසලා ඉන්න ටිකක් දවසක් . අක්කලා මොකක් හරි පිළිවෙලක් කරගනීනෙ."

මල්ලීගේ හඬ ඉතා සෙමින් ඇසුණි. මල්ලී පව්ය. ඇත්තෙන්ම ඔවුන්ට තමන් බරක් නොවිය යුතුයැයි කුසුමා සිතාගත්තේ ඒ මොහොතේමය.

අම්මා සහ තාත්තා මියගිය පසු සියලුම දේපල භුක්ති වින්දේ මල්ලී වුවද එතනද එහෙමට කියා මහ යස ඉසුරු තිබුණේම නැත. අනෙකුත් ගම්වාසීන්හට මෙන්ම ගොඩින් අක්කර දෙකක් සහ මඩින් අක්කර තුනක් ලද ඔවුහු ස්වභාවධර්මයේ විවිධ බැටකෑම් මධ්‍යයේ ජීවිත ගෙන ගියහ. අව්කාටකේ නැහෙමින් යලමහ වවන්නාවූ බහුතරයක් අසාර්ථක ගොවීන් අතර මල්ලීද එක් අයෙකි. ඔවුන් නව දැනුමක හිමිකාරයෝ වූයේ නැත.

වන්නාට වෙන දෙයක් වුණාවේ කියා සිතාගෙන එදාවේල සරිකරගන්නට මිසක මල්ලීවත් රසිකාවත් දුරට ඉගන ගෙන උන්නේද නැත.මල්ලීට උන්නේ පුතෙක් සහ දුවණියන් දෙදෙනෙකි. කුසුමා විවාහව ගමෙන් එන්නට පෙරම මල්ලී ඉතා අඩුවයසෙන් රසිකාව පෙළවහට ගත්තේය. එහෙයින් මල්ලීට සිටින දරුවන්ගෙන් ලොකු දෙන්නාම සුලෝචනාට වඩා වැඩිමල්ය.ඒ දරුවන්ද ඉගනගන්නා පාටක් ඇත්තේම නැත. මල්ලිගේ ලොකු පුතා ක්‍රිශාන් තාත්තාගේ අඩිපාරේ යමින් ගොවිතැනේ යෙදුණේය. ඔහු සාමාන්‍ය පෙළටවත් පාසල් ගොස් තිබුණේ නැත. කෙසේ වුවත් ගතිගුණ අතින් ක්‍රිශාන් ඉතාම යහපත්වූ තරුණයෙක් විය.

දෙවැන්නී , අකිලා ගාමන්ට් එකක වැඩට ගියාය. ඇය යාන්තමින් සාමාන්‍ය පෙළ සමත්වූවාය. ඒ ගම්මානයේ බොහොමයක් ගැහැනු දරුවන්ද සාමාන්‍ය පෙළට එහායින් ඉගන ගන්නට අවැසිතාවයක් දැක්වූයේ නැත. අවසානයේ ජීවනබරට කරගහන්නට ඔවුන්ට වූ එකම විකල්පය ඇඟලුම් කම්හලක සේවයට යාමය. අවසානයේ අඩුවයසින් විවාපත්වන්නෝ යළි ජීවන චක්‍රයේ යෙදෙන්නේ තම දෙමාපියන් ගතකලා සේමය. මල්ලීගේ පොඩි දුවණිය ඒ වනවිටද පාසල් යමින් උන්නාය. ඇය සුලෝචනාට වඩා බාලවූයේ මාස කීපයකටය. ඉදින් ඇය සමග සුලෝචනාලා එකතුවනු ඇතැයි කුසුමා සිතුවාය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

හමුවෙමු යළිත් ..ආදරයෙන්

මම 


( විසිරි 🧡)

Thursday, September 9, 2021

10.දහ වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් )

 



බිම්සර හදිසි රාජකාරි කටයුතු සඳහා නැවත මූලස්ථානයට කැඳවනු ලදුව නැගෙනහිර පළාත වෙත සතියකට යොමුකොට තිබුණි. මේ මොහොතේ වුව රාජකාරිය යනු අංක එක හෙයින් ඔහු කිසිවක්ම නොකියා එයට අනුමැතිය දුන්නේය.

"මොකෝ වෙන්නෙ දැන්."

බිම්සර ඇඳුම් බෑගයද ඇඳ මත තබා යන්නට සූදානම් වෙමින් ඇමතුම ගත්තේ රිද්මාටය.

"අද මේ ඩිස්චාජ් කරන ඩොකියුමන්ට් වල වැඩ. මේකට ගවන්මන්ට් එකෙන් වන්දියක් එහෙම හම්බවෙයිනෙ. ඉතින් ලීගල් ඩොකියුමන්ට්ස් ඔක්කොම යන්න කලින් හරියට ඇරෙන්ජ් කරගන්න ඕන."

රිද්මා පිළිතුරු දුන්නාය.

"කෝ දැන්?"

බිම්සර ඇසුවේ යන්නට මොහොතක් තබා හෝ ඒ රුව දකිනු රිසියෙනි. 

"තාම ඇඳේ. හිටුකො ෆොටෝ එකක් අරන් එවන්න."

රිද්මා සුලෝචනා ඉන්නා දෙසට යමින් පැවසුවාය.

"ඒ සුදු අයියා කෝල් එකක් අරන් දෙන්නද එක්කො. සවුන්ඩ් අඩුකරල වීඩියෝ එකක්?"

රිද්මා දඟකාර හඬකින් ඇසුවාය.

"ඕන්නෑ..ඕන්නෑ..තමුසෙගෙ ඉස්කෝලෙ කාලෙ නොමේරූ ගති තාම හරි ගිහින් නෑ කියල ප්‍රදර්ශනය නොකර ෆොටෝ එකක් අරන් එවනවකො."

බිම්සර පැවසුවේ රෝහල් වාට්ටුවක ඇමතුමක යෙදීමට වඩා ඇයගේ මානසිකත්වය ගැන ප්‍රවේශම් වෙමිනි. රිද්මා සයනය මත හිඳගෙන ඉන්නා සුලෝචනා සමග සිනාවෙමින් ඇයගේ සේයාරුවක් ගත්තාය. ඒ දෙය ගැන පවා සුලෝචනාට ඒ හැටි අවබෝධයක් නොවීය.

"ඔන්න වට්සැප් කලා .බලනවා"

 රිද්මා ඇමතුමේ රැඳෙමින්ම එය යැව්වාය.

"මම අද ඊස්ටර්න් යනවා සතියකට එහෙ ඩියුටි. කොහොමද අරහෙ එක්ක යන ඒවා ඔක්කොම හරිද?"

බිම්සර කල් ඇතුව දැනුවත් වී උන් කාරණා සියල්ල ගැන යළිත් ඇසීය.

"ඔව් එහෙ ඔක්කොම හරි , මම ගෙදරට අත්‍යාවශ්‍ය බඩුත් ගෙනිහින් දැම්මා. තමුසෙ වියදම් දැරුවා කියන්න ගියෙ නෑ මම."

රිද්මා ප්‍රමුදිතා සමගින් අත්‍යාවශ්‍ය භාණ්ඩ මිලදී ගන්නට ගියේ සිදුවීමෙන් හානිවූ අයට රෝහල හරහා සුබසාධනයෙන් මුදලක් වෙන්කර ඇති බව පවසමිනි.

"අක්කා සල්ලි පොතට දාල තියෙන්නෙ රිද්මා අක්කේ. ඒත් අක්කාගේ එකවුන්ට් එකට කාඩ් එක එක්ස්ෆයර් වෙලා ගිය සුමානෙ. මේක රිනිව් කරගන්න යන්න ඕන කියකියාත් උන්නේ එයා."

ප්‍රමුදිතා මුදල් ගන්නට මැලිවෙමින් පැවසුවාය.

"මේක ඔක්කොටම දෙන ෆන්ඩ්ස්නෙ නන්ගි. ඒ නිසා අපි ඒ ගැන නොහිතා අවශ්‍යම දේවල් ගම්මු."

රිද්මා පැවසුවේ බිම්සරගේ මුදල් යැයි අනාවරණය නොවීම වඩා සුදුසු යැයි සිතමිනි.

රිද්මා විසින් එවන ලද්දාවූ සේයාරුව දෙස බලාඋන් බිම්සර මෙත්මිගේ මුහුණේ අතීත ස්වරූපයේ තවම ඉතුරුවී ඇති ලකුණු සිතේ මවාගත්තේය. ඇස් ලොකු කොට බලන මොහොතක, තමා බැන වැදුනු විටෙක කඳුලු පිරීයන ලොකු ඇස් දෙක ඔහුගේ මුවගට එක්කලේ මඳසිනහවකි. බිම්සර කිසිවක්ම නොකියා ජංගමය පපුවට ගෙන දෑස් වසාගත්තේය.

පසුගිය කාලයේ සිදුවූ සිද්ධියට සමානවම නැගෙනහිර පළාතේ සිදුවූ කාරණාවල ද අලුයට ගිනි තවම පැතිරෙමින් පවතී. විශේෂ විමර්ශන කණ්ඩායමක් හා සමගින් බිම්සර එහි ගියේ රාජකාරි කටයුතු සඳහාය. මේ මොහොතේ ඇය සමීපයේ ඉන්නට බලකරන සිතට සිය රාජකරියේ බරපතලකම ඒත්තු ගන්වමින් බිම්සර තවතවත් ඉවසුම් සහගත විය.

වේගයෙන් ඇදීයන ජීප් රථ පෙලෙහි බිම්සර උන්නේ එක් රියකය. රත්නායක සුපුරුදු ලෙස එය පැදවූ අතර බිම්සර ඉදිරි අසුනට වී දෑස් මොහොතකට පියාගත්තේය. 

ඉදින් යළි අතීතයම ඇස් අද්දර විය.

උසස්පෙළ හමාරවී බිම්සර නුවර එලියට ගියේ ගෙදරින් ආ හදිසි ඇමතුමේ හේතුවෙනි. ව්භාගය අවසන්ව දිනක් දෙකක් ඉන්නට හිතේ තියාගෙනම උන්නේ මෙත්මිට කියායන්නට අවැසිවූ හෙයිනි. අප්‍රකාශිත වූවද එය ප්‍රේමයම බව සිත වටහාගෙන හමාරය. එහෙත්,  

"සුදු පුතේ හෙටම ගෙදර එන්න." යැයි අප්පච්චී පැවසුවිට කුමක් හෝ බරපතල කාරණයක් ඇතිබව බිම්සරට එදා වැටහුණි. නැත්නම් කීයටවත් අප්පච්චී එසේ කියන්නේ නැත. 

"කමක් නෑ, හෙට ගෙදර ගිහින් ලබන සතිය දිහාට ආපහු ඇවිල්ල බලල යනවා" යැයි ඔහු සිතාගත්තේය. ඉදින් ගමට ගිය පසු සියල්ල තිබුණේ උඩුයටිකුරුවීය.

මාස හයකින් විභාගය නිසා ගෙදර නොඑන්නයැයි අම්මා සහ අප්පච්චී මගින් මගටම කීමේ බරපතල හේතුව බිම්සරගේ දෑස් ඉදිරිපිට දිස්ව තිබුණි.

අම්මා...ඇය උන්නේ පිළිකාවක අවදානම් අදියරට පැමිණය.

"ඇයි අප්පච්චී මෙච්චර කාලයක් මට මේවා හැංගුවේ" 

බිම්සර ඇසුවේ වේදනාවෙන් හඬාවැටෙමිනි.

"සුදු පුතේ, අපි කරන්න ඕන ප්‍රතිකාර අම්මට අඩුවක් කලේ නැහැ. දැන් ඉතින් අපි ලොකු නැන්දාගේ ඇරේන්ජ්මන්ට් වලට අනුව අපි  එහේ ගිහින් ඉතුරු වැඩ ටික කරගම්මු."

ඉතුරු සති දෙක ගතවූයේ අම්මා සමග විදෙස්ගතවන්නටය. ආපසු ඉතින් ඇයව හමුවන්නට කිසිදු කාලයක් ඉතුරුව තිබුණේ ද නැත. 

"මචං රශියා..අනේ බං අර පොඩි එකීව පොඩ්ඩක් බලපන්.මේ වෙච්ච කාරණා ටික කියලා මම එනකල් පරෙස්සමින් ඉන්න කියපන්. මම ගිහින් එහෙ ඇරෙන්ජ්මන්ට් ටික සෙට් වුණ ගමන් කෝල් එකක් දෙනවා කිව්ව කියපන්. කොහොමහරි කොහෙට හරි..."

බිම්සර ඒ මොහොතේද උන්නේ අම්මා සමග ගුවන්තොටුපලට යමිනි. සිතේ ඇති වේදනාව මෙන්ම කලබලකාරී බවද අතිමහත්ව ප්‍රකාශවූ ඒ හඬින් සියල්ල අවබෝධ කරගත් රශිත ඔහුගේ පණිවිඩය ඇයට ලබාදෙන්නට පොරොන්දු වූවේය.

ඕස්ට්‍රේලියාවට ගොස් සතියකට පමණ පසු රශිත ඇමතූ තමන්ට දැනගන්නට ලැබුණේ යහපත් කාරණයක් නම් නොවේ.ඉදින් එදා පටන් ඇය අතුරුදහන්ව ගියාය. කිසිදු සලකුණක් හෝ නොතබා ඇය අම්මා සහ කුඩා නැගණිය සමග යන්නට ගොස් තිබුණි. ජීවිතයේ අතිමහත්ම දුෂ්කරකාලය පැමිණියේ ඉන්පසුවය. අම්මා ජීවිතය සමග දැඩිසේ ඔට්ටු ඇල්ලුවාය. බිම්සර අම්මා ලඟම සිය හිත් තැවුල් අමතක කර රැඳී උන්නේය. . 

ඉඳහිටක රශිත ඇමතුවද ඔහුට කිසිදු කාරණයක දැනගන්නට ලැබුණේද නැත.

ඉදින් ජීවිතය හිස්වම යන්නට විය. ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවිතය බිම්සරට වෙහෙසකර එකක් වූයේම අම්මා සම්බන්ධ කාරණා හෙයිනි. ඒ අතර උසස්පෙල ප්‍රතිපල ආවද බිම්සර තරමක් හොඳ   ප්‍රතිපල ලබා තිබුනද විශ්ව විද්‍යාලයට යෑම ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කලේය. අම්මා සුව වන තුරු ජීවිතයේ ඉතින් අන් අරමුණක් ඇතැයි ඔහුට නිනව්වක්  නොවූ තරම්ය. අවසානයේ වසර දෙකක සියලු වෙහෙස වතුරේම යවමින් අම්මා දෑස් පියාගත්තේ සියලුම දුක්වේදනාවන්ට සමුදෙමිනි. බිම්සර ආපසු ලංකාවට පැමිණියේ සියලු බලාපොරොත්තු අහිමිවූවකු සේය.

"සුදුපුතේ ඔයා අම්මා වෙනුවෙන් කරන්න ඕන හැමදේම කලා. හිතන්න අම්මා දුක් නොවිඳ සැනසීම ලැබුවා කියලා දැන්."

අප්පච්චී පැවසුවේ බිම්සර හඬාවැටෙනා අන්දම දැකදැක සිටිනු නොහැකිවය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

"අප්පච්චී මම හමුදාවට ඇප්ලයි කලා."

සති ගණනාවකට පසු බිම්සර පැවසුවේය. ඒ රටේ බිහිසුණුම කාලයක යුද සෙවණැලි ඇතිරෙමින් තිබූ සමයේය.ඉදින්  එක්වනම බිම්සරගේ අදහසට අනුමැතියක් දෙන්නට අප්පච්චීට නොහැකිවිය.

"මට කරදරයක් වෙන්නෙ නෑ අප්පච්චි. මම පරෙස්සම් වෙන්නම්. අහන්න අප්පච්චි, මට හිත හදාගන්න හොඳම දේ මේක. මට ඒ නිසා බෑ නොකියා යන්න දෙන්න"

බිම්සර අප්පච්චිගේ පාමුල දණගසාගෙන ඔහු දෝත අල්ලාගෙන පැවසුවේය. බොහෝ කල්පනාවකට පසු අප්පච්චී බිම්සරගේ හිස අතගා ඔහුට ආශිර්වාද කලේ ඒ ගමනටය.

"අප්පච්චියි මල්ලිලයි බලාගන්න මම ඉන්නව අප්පච්චි. බයවෙන්න එපා. මට කිසිම කරදරයක් වෙන්නෙ නෑ."

බිම්සර හමුදා පුහුණුවට යන්නට එළියට බැස්සේ ඒ පොරොන්දුව අප්පච්චීට දෙමිනි.

ඉදින් කාලය ගතව ගියේ ඉතාම දරුණු සමයකයට යටවීය.ජීවිතාශාව දල්වන්නාක්වූ කිසිවක්ම නොවූ සිය දිවියට වූ එකම අවශ්‍යතාවය වූයේ අප්පච්චී සහ මල්ලිලා රැකබලා ගන්නට මෙන්ම ඔවුන්ට අවශ්‍ය පහසුකම් සපයා දෙන්නටම පමණකි. හතර අතින් යුදගිනි ඇවිලෙනා රටක සමහරක් විට ජීවිතයම අවිනිශ්චිත වූ සමයක ඔහු හිතක් නැත්තෙකු සේ ඔහේම උන්නේය. දරුණුම ගණයේ නොවූවද ඉඳහිටක වූ සමහරක් අනතුරුද ජීවිතය තවත් හයිය බව ඔහුට කියාදුන්නේය. 

ඉතාම කලාතුරකින් පමණක් නිවාඩු ලබා නුවරඑළියේ නිවසට ගියද බිම්සර උන්නේ තමා විසින්ම ගොඩ නගාගත් ලෝකයක හුදෙකලාවීය.

යොවුන් වියේ හද ඔද්දල් කළ ප්‍රේමය සලකුනක් නොතබාම සැඟව ගිය හිත බිඳුණු ප්‍රේමවන්තයෙකු පමණක් අවසානයේ ඉතුරුවී තිබුණි.

ඉතාම කලාතුරකින් පමණක් එකී ඉසව්වට වරක් දෙකක් ආවද ඒ ගමනද පැය කිහිපයකට පමණක් සීමාව ආපසු යන්නක් විය. රශිත හැකිතාක් දුරට මෙත්මි ගැන සොයාබැලූවද කිසිදු හෝඩුවාවක් ඇය ගැන තේජාගෙන් හෝ ලබාගන්නට නොහැකි විය.

"අපේ අම්මාත් අන්තිමට අපිට නැතිවුනේ ඔය ගෑණු නිසා.අපේ අම්මයි උන්ගේ තාත්තයි අතර සම්බන්ධයක් තියනව කියල ඒ මහ අම්මණ්ඩි අවුලාගත්තු ඇවිලීම නිසා අන්තිමට අපේ අම්මා රට ගියා. අපිට කල දේට ඕකුන්ට ඔහොම වෙලා මදි."

තේජාගේ ද්වේශ සහගත වදන් නොඅසනු රිසිව ඉන් පසු රශිතද ඒ ගැන ඇසුවේම නැත.

යුද්ධය නිමාවූයේ රටටම සහනයක් අත්කරදෙමිනි. සෙස්සන් ජයපැන් බොන මොහොතේ පවා බිම්සර උන්නේ හුදෙකලාවය. උතුරුකරයේ කරදිය සුලඟින් නැහැවුන කලපුවක් අසල බිම්සර බලාඋන්නේද ඈත සිය ජයග්‍රහණය සමරන සෙබල පිරිස දෙසය.

මේ තරම් කුඩා රටක ඇය සැඟව ගියායයි සිතීමද විටෙක විහිලුවක් මෙන් විය. බිම්සර සිය උත්සාහය අත්නොහැර ඇයව සොයන්නට වෙර දැරීය. නමුත් මෙත්මි හෝ ඇයගේ මව ගේ කිසිදු නෑදෑ අයෙක් නොවූ නිසාවෙන් ගම්පළාතක් ගැන හෝ සොයාගන්නට නොහැකි වී තිබුණි.

ඉතින් ඒ අයට වූ දේ දැනගන්නට ඉඩ ලැබෙන්නේ දැන්ය. උන්නේ කොහිද වූයේ කිමෙක්ද යන්නම මහා ප්‍රහේලිකාවකි.

නැගෙනහිර පළාතේ ගැටලු නිමව එනවිට ඇයව රිද්මාලාට අයත් පොල්වත්තේ නිවෙසට ගෙනගොස් තිබෙනු ඇත. ඉදින් රිද්මා හරහා ඇය බලන්නට යන්නට සැලසුමක් සාදාගන්නේ කෙලෙසකදැයි බිම්සර කල්පනා කරමින්ම උන්නේය.

අදාල ලියකියවිලි කටයුතු නිමාවූ පසු ප්‍රමුදිතාගේ සහයද ඇතිව රිද්මා, සුලෝචනා සිය රියට නංවාගත්තාය. 

"අක්කා අපි ඔන්න අද යන්නෙ අලුත් ගෙදරකට."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ හිසකේ අතරට ඇඟිලියවමින් පැවසුවාය. සුලෝචනාගේ මුහුණේ මඳ සිනහවක් ඉපිද ආවද එය සජීවී සිනහවක් නම් නොවේ. 

සිදුවීම සිදුවී මාසයකට වැඩිකාලයක් ගතවුවද ඇයගේ එම සජීවී බව තවම යථා තත්වයට පැමිණ නැත.ඉදින් එයට කාලය අවැසි බව වෛද්‍යවරුන් පැවසූහ.

අක්කාගේ හිසකේ ගණව ඇත. ගෙදරට ගොස් වතුර එකක් රත්කොට ඇය නැහැවිය යුතුය. කෙතෙක් අපහසුතා දරාඋන්නද දිනපතා ස්නානය කල ඇයට යන්තමින් ස්පොන්ජ් බාත් එකකින් සෑහෙන්නට සිදුවිය.

සුලෝචනා කැඳවාගෙන නිවසට යන අතරමග දී ප්‍රමුදිතා අම්මා අමතා එන බව පවසාඋන්නාය. අම්මා සිරිසේන මාමාගේ බිරිඳ වූ ඈන් නැන්දා සමගින් කාමරය අස්පරස් කොට යළි සකසන්නට ඇත. අක්කා කැමති අන්දමේ ආහාර සකසන්නට අම්මාට ඕනෑ වූයේ පෙරදා පටන් ය.

ගේට්ටුව විවරකොට වාහනය ගෙවත්තට දැමූ රිද්මා ප්‍රමුදිතාගේ සහයද ඇතිව සුලෝචනාට බසින්නට උදව්කලාය. නුහුරු ලෙස පියවර ඔසවමින් රියෙන් බට සුලෝචනා දැස් විදහා බැලුවේ හාත්පස හරිත වර්ණයෙන් දිදුලන පරිසරය දෙසය.

"ගස් දැක්කම ආස හිතුණා නේහ්.."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ දෑසට එබෙමින් පැවසුවාය. සුලෝචනා මඳ සිනහවකින් හිස නගා සිය නැගෙණියගේ වත දෙස බලාඋන්නාය. තවමත් ඇයට නිසි ආකාරව අදහස් ප්‍රකාශනයට මුහුණේ මස්පිඬු ක්‍රියානොකරයි. 

"පොඩ්ඩියෙ අක්කාව ගෙට එක්කන් එන්නකො. පස්සෙ පුලුවන්නෙ වටපිටාව බලන්න"

අම්මා ගෙතුල සිට පැමිණෙමින් පැවසුවාය.

"යමු අක්කෙ ගෙට" ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ අතකින් අල්ලාගත්තේ එහා පසින් වාරු දෙන රිද්මා අනුව යමිනි.

"මගෙ කෙල්ල..රත්නත්‍රයේ සරණයි මගෙ අම්මට."

අම්මා ඉකිය වලකාගන්නට තැත් කරමින් සුලෝචනා බදාගත්තාය.

"මම වතුර ලොකු ,මුට්ටියක් රත්කරල ඈන් නැන්දා එක්ක බාත්රූම් එකට ඇල්ලුවා. පුතේ අක්කව නෑව්වට කමක් නැද්ද කියල අර දොස්තර නෝනාගෙන් අහන්න."

අම්මා පිටි අත්ලෙන් කඳුලු පිසිමින්ම පැවසුවාය.

"කමක් නෑ අම්මා. නාවන්න.එහෙදිත් මම හිතන්නෙ කෙස්ටික වෙනම හේදුවා ස්ටාෆ් එකේ අය."

රිද්මා පැවසුවේ ගෙතුලට එබෙමිනි.ඇය උන්නේ ජංගමය ඔස්සේ බිම්සරට සියලු තොරතුරු කෙටි පණිවිඩ ඔස්සේ වාර්තාකරමිනි.

"තමුසෙ මට අප්ඩේට් නොවැරදීම දෙනවා ඔන්ටයිම් හරිද ?"

බිම්සර උදේම රාජකාරි සඳහා පිටවයන්නට පෙරද පැවසීය.

"ඕවට ගෙවන්න වෙයි සුදු අයියා හරිද ?" 

රිද්මා සිනාසුනේ එසේ කියමිනි.

"ඉස්කෝලෙ යන කාලේ අර කොල්ලො දෙන්නෙක්ම පස්සෙන් ආව කාලෙ උඹව බේරගත්තා මතකද ? ආන්න ඒවට මේ ණය ගෙවන්නෙ උඹ."

බිම්සර සිනාවූයේ කාලයකට පසු හදවතේ ඉපදෙනා සැහැල්ලුවෙනි.

රිද්මා පිටව ගියේ දිවා ආහාරයද ඔවුන් සමග රැගෙනය. අම්මා සහ ප්‍රමුදිතා එක්ව උණුවතුරෙන් නහවනු ලැබූ සුලෝචනා දිවා ආහාර ගත් වහාම නින්දට වැටුණාය.

"කොහොමත් එයාට අවශ්‍ය විවේකය. ඒ නිසා ටිකක් ඔහොම ඉන්න දෙන්න. හවස් වෙලා ඇහැරවාගන්න.දැන්ම එලියට එක්ක යන්න එපා. බැලන්ස් මදිනෙ.මම හෙට අනිද්දා එන්නම්. අපි බලමු එතකොට. දැනට කාමරයෙන් සාලෙට ඉස්තෝප්පුවට වගෙ පරෙස්සමින් එක්ක යන්න."

රිද්මා පිටවයන මොහොතේ ප්‍රමුදිතා සහ අම්මාහට උපදෙස් දුන්නාය.

"අපි ඒ විදියට කරන්නම් අක්කේ." 

ප්‍රමුදිතා ඇයට රිය ගන්නට ගේට්ටුව හැර දෙමින් පැවසුවාය.

"අම්මේ අක්කට පරණ මොකුත් මතක් කරන්න යන්න එපා." ඔහොම ඉන්න දෙමු ටිකක් දවස්. අක්කා ඉන්නෙ කම්පනය නිසා ඇතිවුන බලපෑමෙන් කියල අර ඩොක්ටර් රශිතත් කිව්වා. හෙමි හෙමීටලු හරියන්නෙ."

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ ඈන් නැන්දා සමගින් මුලුතැන්ගේ පුටුවක හිඳගෙන කතාබහේ යෙදෙන අම්මා වෙත යමිනි.

"ඔව් ඔව් අක්කෙ. පරෙස්සමින් ඕන කතාබහ කරන්න. මෙහෙට එහෙම කිසිකෙනෙක් යන්නෙ එන්නෙ නෑනෙ පිට අය. ඒ නිසා පාඩුවේ උන්නැහැකි."

ඈන් නැන්දාද ප්‍රමුදිතාගේ වදන් ස්ථීරකරමින් පැවසුවාය.

"එයාම මොනව හරි මතක් වෙලා ඇහුවොත් මොකද අපි කරන්නෙ"

අම්මා ඇසුවේ ප්‍රමුදිතාගෙනි. රිද්මා අක්කා එන අතරමග පැවසූදේ ඇයට එවිට සිහිවිය.

"සමහරක් විට ඔය සිදුවීම එයාගෙ මතකයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම නැතිවෙලා ගිහින් තියෙන්නත් පුලුවන්ලු අම්මා. හැබැයි මතක තිබිලා ඇහුවොත් අපි පරෙස්සමින් ඕන උත්තර දෙන්න."

සවස්යාමයේ ප්‍රමුදිතා මිදුල අතුගෑවේ අඳුර වැටෙන්නට පෙර අක්කා අවදිකොට තේ බඳුනද අතට දෙමිනි. සුලෝචනා ආලින්දයේ පුටුවකට එක්කරගෙන විත් හිඳුවා තබා ඇය මිදුල අතුගාන්නට වූවාය. වැලි අතුල මිදුලේ අයින්දිගටම තණකොල පාපිස්සක් බඳුය. අනවශ්‍ය අන්දමට වැවී නොඑන හෙයින් හැඩිවන්නේද නැත. 

"මම මේ අයින් දිගට පාත්ති හදලා දාස්පෙතියායි සීනියාසුයි දාන්න ඉන්නෙ අක්කේ.එහෙම හොඳයිනේ. මල් පිපුණාම ලස්සනට තියේවි."

ප්‍රමුදිතා අක්කා දෙස බලමින්ම පැවසුවාය. සිනාවකින් පමණක් ප්‍රතිචාරය දක්වන්නිය දෙස බලා සිටින්නටත් බැරිතරම් දුකක් දැනේ.

"අන්න ඈන් නැන්දා කිව්වා එහෙ රාජපොහොට්ටුයි හෙන්දිරික්කයිත් තියනව කියල ගෙනල්ල දෙන්නම් කියල."

අම්මා අක්කාගේ අසලින් සිට ගත්තේ එසේ කියමිනි. 

සුලෝචනා හිස යාන්තමින් හරවා අම්මා දෙස බලා සිනාවූවාය. 

කොහොම දුවල පැනල උන්න කෙල්ලද දෙයියනේ...අම්මාට දැනුනේ වාවාගන්නට අසීරු වේදනාවක්මය. එහෙත් සුලෝචනා ඉදිරිපිට හඬාවැටෙන්නට නොහැක.

"සිරිසේන මාමා අන්න පිටිපස්සේ පාත්ති ටිකක් හදවගන්නත් එක්ක අර ලොරියෙ වැඩකරන ළමයව එවනව කිව්වා. කන්න බොන්න හරි අපි ගහක් කොලක් වවාගම්මු නේද පොඩ්ඩියෙ." 

අම්මා පැවසුවේ ඉදල පසෙක තබා ගස්වලට වතුර බටය අල්ලන ප්‍රමුදිතාටය. 

"ඔව් අම්මේ , ඈන් නැන්දා එදා ඈට වර්ග පැකට් ටිකක් ගේන්නම් කිව්වා පොලේ ගියාම."

ප්‍රමුදිතා මතකය අවුස්සමින් කීවාය. වතුර බටයට ඇඟිලි කෙලවර තබා ගස්වලට නැහැවී යන සේ විදින ආකාරය දෙස බලා ඉන්නා ප්‍රමුදිතාට අක්කා පෙරදිනවල වතුර දමන අතරේ තමා සමග වතුර ගසාගන්නා ආකාරය මතක් වී අක්කා දෙස බැලුණි. සුලෝචනාද නංගී දෙස බලාඋන්නේ ඒ මතකයක් හිතට ආවාක් මෙනි. 

ප්‍රමුදිතා අක්කා දෙසට වතුර බටය හරවා 

"විදින්නද ආ..."ඇසුවේ සිනානගමිනි. සුලෝචනා සිනාවූයේ අත්දෙකින්ම මුහුණ වසා ගනිමිනි.

අනේ ඔයා ඉක්මනින් සනීප වෙන්න මගේ අක්කේ

ප්‍රමුදිතා සිතින් වැලපෙමින් මුහුණේ සිනහවක් නගා ගත්තාය.

"සරල සුන්දර දේවල් අක්කට මතක් වෙන්න දෙන්න , කිසිම වෙලාවක එයාව කලබල වෙන දේවල් මතක් කරන්නවත් එපා."

රිද්මා පැවසුවේ රෝහලෙන් ටිකට් කපා එන්නට පෙරාතුවය. ඇය ඒ කාරණය අවධාරණය කලේ අක්කාහට පෙර දිනක වාට්ටුවේ දී වූ සිදුවීමක් සිහිකරය.

සුලෝචනා වාට්ටුවේ සයනයේ හිඳගෙන ඉන්නා මොහොතක යාබද ඇඳක රෝගියෙක් බලන්නට ආ ගැහැණු ළමයෙක් ඇය දෙස බලා සිනාසී තිබුණි. ඉදින් සුලෝචනාද ඇයට මිතුරු සිනහවක් පෑවාය. ඒ ගැහැණු ළමයා පැවසූ ආකාරයට ඇය සුලෝචනා සමගින් කතාබහ කරන්නට සිතා ඇයගේ සයනය වෙත එන්නට තැත් දැරූ මොහොතේ ඇයගේ ගවුමේ කෙළවර ඇඳේ ඇණයක දැවටී ඉරීගොස් ඇත. ඒ මොහොතේ ඇය ඇඳ උන්නේ රෝස පැහැති ගවුමකි. 

මේ සිදුවීම දුටු වහාම සුලෝචනා දෑතින්ම දෙසවන වසා ගෙන කෑගසන්නට වූ බව ඒ ගැහැණුළමයා පැවසුවාය.

ඉතින් ඇය තවම සිටින්නේ සිදුවීමට අදාල කම්පනයේ ඇතැම් ලකුණුද සමගිනි.

"අපි ඕකට කියන්නෙ Post Traumatic Stress Disorder කියල නංගි. යම් කම්පනදායක සිදුවීමක් එක්ක එයාලා ඔහොම තැතිගැනෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක්. ඉතින් එදා ඒ ආසන්න සිදුවීමක් වෙන්න ඇති මෙහෙම වෙන්න අක්කට. අපි හරියටම දන්නෙ නෑනෙ මොකක්ද ඒ එයා එහෙම බයවෙන්න හේතුව කියල."

රිද්මා පැවසුවාය.

"නෑ අක්කේ මම ඒක මොකක්ද කියලා දන්නවා. ඔය දවසේ අක්කා කඩේ ඉද්දි එයාගේ යාලුවා ආවා චර්ච් යන්න.මට මතකයි මම දැක්කා ගෙදර ඉඳන් එනකොට එයා ඇඳලා උන්නෙ රෝස පාට ගවුමක්. අක්කා කෑගැහුවා අන්න ගවුම පැටලිලා ඉරුණා කියලත් ඒ වෙලාවෙ. ඒ අක්කා කලබල වෙලා එලියට යනකොට ශෝකේස් එකේ කොණකට ගවුම පැටලිලා තිබ්බා. අක්කට ඕක මතක් වෙන්න ඇත්තේ."

ප්‍රමුදිතා සිදුවීම ගලපා පැවසුවාය.

"ඒක එහෙනම් හරියටම හරි නංගි..අක්කාගේ මතකයේ පෙර මතකය තියනවා. ඒ සිදුවීම් එයාව කම්පනය කරන්නට ඇති. එහෙම ඒවා වෙන්න දෙන්න එපා. කිසිම කෙනෙක් දැන් ඔය සිද්දිය එයාට ඇහෙන්න කතාකරන්න එපා දැන්ම."

රිද්මා පැවසුවාය.

අම්මාගේ කාලය ගෙවුනේ අක්කාව බලාගන්නටමය. එහෙත් පවුලේ ආදායම් මාර්ගයන් සියල්ල අවහිරව ගොසිනි. තැන්පතු මුදල් සියල්ල අවසන් වන්නට පටන් ගෙනය. රිද්මාගේ පියා මැදිහත්ව වන්දි මුදලක් සඳහා ලියකියවිලි බාරදුන්නද ඒ සම්බන්ධ වැඩකටයුතු මඳක් පමාවෙමින් පවතී.මන්ද ප්‍රමුඛත්වය දුන්නේ මියගිය අය සම්බන්ධ කටයුතුවලට හෙයිනි.

රාත්‍රී ආහාරයට පසු අක්කා නින්දට යවා අම්මා ප්‍රමුදිතා සමගින් කතාබහ කලේ ඉදිරියට කලයුතු දේ ගැනය.

"පුතේ මට ආපහු තුනපහ පැකට් හදන එක කරන්න දැන් පුලුවන්නේ."

අම්මා පැවසුවේ හදිසියේ ආ සිතුවිල්ලෙනි. ඇත්තෙන්ම කාලය කාර්යබහුලව අවශ්‍ය නොවන හෙයින් මෙය පහසුවෙන් කරගෙනයන්නට හැක. 

"ඒක නම් ඇත්ත අම්මේ. අරහෙ ඉන්න කොටත් අම්මගේ තුනපහ අහලා කොච්චර කට්ටිය ආවද. අම්මට අක්කා බලාගන්න ගමන් පුලුවන් නේද ඒක හෙමීට කරන්න."

ප්‍රමුදිතා ඇසුවාය. ඇය තව මාස දෙකකින් උසස්පෙළට සූදානම් විය යුතුව ඇත. දැනටමත් කාලය පාඩම් වලින් බොහෝ ඈත්ව ගොසිනි.

"ඔව් අපි ඕක කරමු පුතේ, ඒකෙන් හොඳ ආදායමක් ලැබුණා නේ , මට ඈන් එක්ක ඕකට බඩුගෙන්න ගන්න එක කතාකරගන්න පුලුවන්."

අම්මා මුලුතැන්ගෙයට ඇවිදයමින් පැවසුවාය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

හමුවෙමු යළිත් 

මම 


( විසිරි 🧡)