Tuesday, October 12, 2021

20 . විසිවෙනි කොටස - ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් ( නවකතාව )

 


 නැවතවරක් කල වෛද්‍ය පරීක්ෂණ මාලාවේ ප්‍රතිපලද පෙරසේම ගැටලුවලින් රහිත වූ නිසා බිම්සර ඇතුලු සියල්ලන්ගේම හිත් නිදහස් වූයේ මහා බරකිනි.ඉදින් සුලෝචනා සම්පූර්ණයෙන්ම නීරෝගීය.ඇයට අනාගත යහපත්  ජීවිතයක් ගතකරන්නට අවැසි නීරෝගීකම සතුව සිටින්නීය.

ප්‍රමුදිතා උසස්පෙළ ඉහළින්ම සමත්වූයේ සතුට දෙගුණ තෙගුණ කරමිනි.ඇය වෛද්‍ය විද්‍යාලයට පිවිසෙන්නට වරම් ලබා තිබුණාය.සුලෝචනා,  නංගී වැළඳගත්තේ සතුටු කඳුලු වගුරවමිනි.

"මගේ පොඩ්ඩි..ඔයා එහෙනම් ඒක කලා." අක්කාගේ සෙනෙහස ඒ අන්දමින් යළි යළිත් ප්‍රමුදිතා වටහාගනිද්දී ඇයට දුක සිතුණේම අක්කාගේ අතරමග නැවතුණ අධ්‍යාපනය ගැනය.බාහිර උපාධිය වසර දෙකක් කළද එයද අවසානයේ මේ තත්වය හෙයින් මග ඇණහිටියේය.

මේ සම්බන්ධව බිම්සර සිටිනා මොහොතකම අක්කාත් අම්මාත්  සමගම කතාවකට ප්‍රමුදිතා එළඹුණේ එහෙයිනි.

"අයියෙ , අක්කාට උපාධියෙ ඉතුරු වෙලා තිබ්බෙ ෆයිනල් year එක විතරයි.ඒක ආපහු කලා නම් අක්කගෙ degree එකත් සම්පූර්ණ කරගන්න තිබ්බානේ"

සුලෝචනා බිම්සර දෙස බැලුවේ අනේ බෑ ආකාරයට මුහුණ අකුලාගෙනය.බිම්සර ඇස් කුඩාකොට ඇයට තරවටු බැල්මක් හෙලුවේය.දැන් දැන් බිම්සරගේ තරවටුකම්, සැරවීම් වල සොඳුරු ආක්‍රමණයට සුලෝචනා හුරුවෙමින් උන්නාය. කිසිදු මොහොතක සිය හිත නොරිදවන්නාගේ ඒ ඇලුම් බැලුම් ජීවිතය තවතවත් සුන්දර කරනු සුලෝචනාට දැනුනි.

"අපි හෙට කැලණි යං.යුනිවර්සිටි එකට "සුලෝචනා සමගින් මිදුළේ අඹගස යට මොහොතකට තනිවූ බිම්සර ඇසුවේය.

"ආයෙම පාඩම් කරන්න කම්මැලියි මට.කලින් ඒවත් මතක නෑ වගේ"සුලෝචනා අදිමදි කලාය.බිම්සර ඇය අතින් අල්ලා සිය ගතට ළංකොට ගත්තේය.

"මේ අහන්න චූටි.ඉගනගන්නව ,ඩිග්‍රි එක කම්ප්ලීට් කරනව කියන්නෙ අපි රස්සාවකට යන්නම නෙවෙයි.අම්මා උගත් වුනාම මගෙ බබාලට උගන්වන්න එයාට පහසුනෙ"බිම්සර ගණනකට නොහෙනම කියාදැම්මේය.සුලෝචනා ඇස් ලොකු කොට ගනිමින් මොහොතක් ඔහුදෙස බලාඋන්නේය.ඔහු කියන සමහර කතන්දර ඇය වටහාගන්නේ  තරමක් කල්පසුවීය.

"ටියුබ් ලයිට් එක"සෙමින් ඇයට පහරක් ගසා බිම්සර හිනාවීය."හෙට  උදේ අට වෙද්දි මම එනව.අපි සාරි බලන්නත් හෙට යන්න දාගත්තු එකේ යුනිවර්සිටි එකටත් එහෙම්මම යං." සමුගන්නට පෙර ඔහු ඇයට විශ්ව විද්‍යාලයට යන්නට සුදුසු ආකාරයේ ඇඳුමක් ඇඳගන්නට පැවසුවේය.

******************************************************************************************


විශ්ව විද්‍යාල අධිකාරීන් සමග යෙදුණ කතාබහ සහ සුලෝචනාගේ වෛද්‍ය වාර්තා මෙන්ම පසුගිය විභාග වල දස්කම් පෙන්වීමෙන් පසුව ඊලඟ අධ්‍යයන වර්ෂයට එක්වීමට සුලෝචනාට අවස්ථාව සැලසුණි. 

"ඔන්න එහෙනම් ඒකත් හරි."

බිම්සර රියට ගොඩවෙමින් ප්‍රමුදිතා සහ සුලෝචනාට පැවසුවේය.

"අපේ ගෙවල්වල ප්‍රශ්න නොවුනානම් අක්කාත් මෙඩිකල් කොලේජ් යනව අයියෙ."ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ සුසුමක් හෙලමිනි.

"ගමට ගියායින් එයාට ආට්ස් සබ්ජෙක්ට්ස් කරන්න උනා.ඒ ඉස්කෝලෙ ආර්ට්ස් විතරයිනෙ තිබ්බෙ."ප්‍රමුදිතාගේ ශෝකීබව සුලෝචනාගේ නෙත් තෙත් කලාය.ඇය නංගීගේ අතකින් අල්ලාගත්තේ සන්සුන් වන්නටයැයි ඇසින් කියමිනි.

"ඒ ප්‍රශ්න නොවුනානම් ඔයාගෙ අක්කා මීට කලින් මාව බඳින්නෙ.හා නැද්ද චූටි" අනවශ්‍ය තරම්ම කතාව හැඟීම්බර වන්නට නොදී බිම්සර පැවසුවේ දෙසොහොයුරියන් සිනාගස්වමිනි.සුලෝචනා රතුව ගත් වතින් අත දිගුකොට බිම්සරට සෙමින් පහරක් ගැසුවාය.

*******************************************************************************************


බිම්සරගේ සහෝදරයන් තිදෙනා ද සුලෝචනා සහ ප්‍රමුදිතා  සමගින් බොහෝ ලෙසින් එකමුතු වූයේ  එකම පවුලේ සහෝදර සොහොයුරියන් විලසිනි.

මෙහි අපූරු එකතුවට රිද්මා මෙන්ම රශිත සහ තාමරිද එක් වූ කල ඒ අවස්ථාවන් සිනහව සහ සතුට උතුරා ගිය මොහොතවල්ම විය.

"මගේ දරුවො දෙන්නට මං විතරක් හිටපු කාලෙ ඇත්තෙන්ම ඒ දරුවො දෙන්නා මෙතරම් තනිකමත් හින්දද කියලා මට දැන් තේරෙනවා" 

අම්මා පැවසුවේ මිදුලෙහි ගස යට රවුමට පුටු තබාගෙන  තබාගෙන කෑගසමින් සිනා සෙන්නාවූ මේ තරුණ තරුණියන් දෙස බලාගෙන උන් රිදමාගේ අම්මාට ය.

"දැන් මොකෝ මල්ලිලා කියන්නේ?"

රිද්මාගේ අම්මා මතක් කලේ පෙර  දවසක ඇති වුණා යැයි කිවූ දෝෂාරෝපණ  තත්වයක් ගැන රිද්මා විසින් ඇයට දැනුම් දුන් හෙයිනි.

"හ්ම්ම්....මොනව කරන්නද නෝනා .මගේම එක බඩවැල කඩාගෙන ආපු සහෝදරයා තමයි .ඒ උනාට ගමේ ගිහින් ඉන්න කාලේ අපේ මල්ලිගෙ පවුලයි දූලා දෙන්නයි කෙල්ලට හරියට වෙනස්කම් කළා.කෙල්ල ඇඬුවේ නැති දවසක් නැති තරම් .එහෙම පවුලකට මගේ දරුවා දෙන්න මගේ තුන් හිතකවත් තිබුණේ නැහැ .ගමේ මහගෙදර මල්ලිටයි මටයි දෙන්නටම අයිති නිසයි ඔය අපේ නෑනා එයාගේ පුතාට අපේ ලොකු දුව බන්දලා දෙන්න ලොකු ඕනෑකමක් කළේ .අපේ ලොක්කි කවදාවත් ඒ පුතාට තමන්ගේ සහෝදරයෙක්ගේ මට්ටමට වඩා වෙනස් විදියකට සැලකුවෙ නැහැ.ඒ කොල්ලගෙ කියන්න තරම් වැරැද්දක් නැහැ තමයි .ඒ උනාට අපි තුන්දෙනාගෙම ඒ අයත් එක්ක පෑහෙන්න කිසිම ඕන කමක් තිබුනේ නැහැ .ඉතින් මේ මඟුල ආරංචි වෙලා ඊයෙ පෙරේදා ඔය අපේ නෑනා තමයි කෝල් එකක් දීලා හරියට දොස් කිව්වේ.ඕක අපේ පොඩි කෙල්ල අහන් ඉඳලා රිද්මා දුවට කියන්න ඇත්තේ'

අම්මා පැවසුවේ  සුසුමක් හෙළමිනි.

"ජීවිතේ හැමදේම සිද්ධ වෙන්නේ අපි පතාගෙන ආව  විදියටයි .මේ දරුවෝ දෙන්නා හමුවෙලා වෙන්වෙලා ආයේ මේ විදියට හමුවෙන්න ඉරණමේ ලියවිලා තියෙන්න ඇති . සුදු පුතා මේ දුවට කොච්චර ආදරේ ද කියන එක ඇත්තටම දන්නේ අපේ දූ.ඒ නිසා ඔයා ඔච්චර මේවා ගැන  හිතන්න එපා .දැන් ඉතින් තව සතියකට දෙකකට වඩා නැහැනේ .ඔක්කොම දේවල් සූදානම් නේද?"

රිද්මගේ අම්මා ,සුලෝචනා ගේ අම්මා සමගින් ඉතිරි වැඩ කටයුතු ගැන කතාබහ ඇරඹුවාය .

********************************************************************************************

"තව පොඩ්ඩෙන් සුදු අයියේ ඔයාට බිංදුව තමයි වැටෙන්නේ .අන්න අපේ නැන්දා පරල වෙලා වගේ කෑගහනවා මස්සිනාට නෑනව  හම්බ වුණේ නෑ කියලා."

ප්‍රමුදිතා සිනා කතාබහ අතරේ බිම්සර හා කීවේ පෙර දවසේ වූ සිදු වීමයි.බිම්සරගේ සොහොයුරන්ගේ ඇසුරෙන් ඉබේම බිම්සරට ඇමතීම සුදු අයියා බවට ප්‍රමුදිතාගේ මුවින්ද සැකසී තිබුණි .

බිම්සර සුලෝචනා දෙස බැලුවේ ඒව කොහෙද මාත් එක්ක යන බැල්මෙනි.

"පිස්සු නොකිය ඉන්න පොඩ්ඩි. ඒ අයගෙ හිතේ ඕවා තිබ්බට.." සුලෝචනා මොහොතකට ගොලුවූවාය.ඇත්තෙන්ම තමාගේ හිතේ එවකටද කිසිදු තරුණයෙක්ට ඉඩක් නොවූයේ මන්ද ? සුලෝචනා බිම්සර දෙසම මොහොතක් බලා උන්නාය. ඇයගේ අතරමග නැවතුණ කතාවේ ඉන්  ඔබ්බට යා නොහැකි අසරණ භාවය බිම්සරගේ හිතද සසල කරවීය.

"චූටිගේ හිතේ උන්නෙ මම."බිම්සර එවැකිය එසේ සම්පූර්ණ කලේ සුලෝචනාගේ අතකින්ද අල්ලාගනිමිනි.ඇතැම් ස්පර්ශයන් ජීවිතයනට ලබා දෙන්නේ කිසිදා වචනයකට හැරවිය නොහැකි අන්දමේ හව්හරණයන්ය. සුලෝචනා නිවීසැනසී යන්නේ එබඳු ස්පර්ශයකින් හිතට කාන්දුවෙන සැනසීමේය.

"ඒක නෙවෙව් සුදු අයියෙ.සුලෝ අක්ක දැන් අපේ ගෙදරනෙ ඉතින් ලබන මාසෙ ඉඳල"යසස් ප්‍රමුදිතා ව අවුස්සාගන්නට යළි කතාව ඇරඹීය.

"අනේ මේ චූටයියෙ.හිතේ ඇති.අක්කා ඉන්නෙ සුදු අයියාගෙ මෙහෙ ගෙදර."ඉතින් එතැන් පටන් අයියලා නංගිලාට ඇවිලෙන්නට ඉඩතබා බිම්සර සුලෝචනාගේ අතකින් අල්ලාගෙන මිදුලේ කෙලවරවූ පොකුණ අසලට ඇවිද ගියේය.

"ඔය රෑ සත්තු එහෙම ඇති.කැලේ පනින්න එපා ඕයි"රිද්මාද ඔවුන්ට කෑගැසුවේ සිනාවෙමිනි.

"උදලු නොදා හිටපන්"බිම්සර රිද්මාට ඇඟිල්ලක් දිගුකොට තර්ජනයක් ද කලේය.

සඳ එළිය අහසින් ගලාහැලෙනා මොහොතක තවත් සතියකට දෙකකට ඔබ්බෙන් ජීවිතයේ තමාගේම වන්නට යන සොඳුරු යුවතිය දෙස බිම්සර මොහොතක් බලා උන්නේය.ඔහු දෑසේ උතුරායන්නේ ප්‍රේමණීය හැඟීමක්මය.

"චූටි" බිම්සර කෙඳිරුමකට ආසන්න හඬින් සුලෝචනා ඇමතුවේය.සුලෝචනා ඔහු දෙස බලා උන්නේ ඒ ආදරයෙන් ආසක්තවෙමිනි.

"සති දෙකක් ඉන්න බෑ බං.අපි පැනල යං මෙහෙම්ම" බිම්සර සුලෝචනා සිය දෑත් වලල්ලට ගෙන පැවසුවේ ආදරයම උතුරායන හඬිනි.

*********************************************************************************************

බිම්සරගේත් සුලෝචනාගේත් විවාහය පැවතුණේ අගනුවර තරුපන්තියේ හෝටලයකය. සුලෝචනා සුන්දරම මනමාලියක් වූයේ බලා ඉන්නා සියල්ලන්ගේම ඇස් ඇදගන්නා අන්දමේ සොඳුරු හැඩගැන්වීමක් ද සමගිනි.

අතරැඳුණු නෙලුම්මල් සහ රෝසමල් රැඳි මල් කලඹද අතදරා සුලෝචනා පෝරුව අසලට පැමිණියේ අම්මා සහ නංගීද සමගිනි.මෙතරම් සුන්දර  දියණියක් පෝරුව අසලට කැඳවාගෙන එන්නට වරම් විහින් අහිමි කරගත් තාත්තා මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහණයේදී හසුවී ජීවිතාන්තය දක්වා සිරගෙදරක සිරබත් කන බව සුලෝචනා දැන උන්නද ඇයට එහි අඩුවක් නොදැනුණේ මේ වසර ගණනාවටම තාත්තා යැයි අයෙක් ජීවිතයට නොඋන් හෙයිනි. තමන්ගේ දරුවන්ට තමාට මෙන්  නොව බොහෝ වටිනාකමැති පියෙක් ලැබෙන බව සුලෝචනා ට ඉතින් සක්සුදක් සේ පැහැදිලිය.

"ලස්සන"බිම්සර ඇයගේ සවනතට මිමිණුවේය.සම්පූර්ණ හමුදා නිලඇඳුමකින් සැරසී සිටිනා සිය තෙදවත් පෙනුමැති ස්වාමි පුරුෂයා, පෙම්වතා දෙස සුලෝචනා බැලුවේ ආදරය ගලා හැලෙනා දෑසිනි.

"මගෙ කෙල්ල ගෙ ලස්සන ඇස්වහක් කටවහක් නෑ නෝනා .මට පොඩි එකී ගැනත් දැන් බයක් නෑ.සුදුපුතා කියන්නේ මගෙ පොඩි දරුවට තාත්තෙක් වගේ සලකන සහෝදරයෙක්" රිද්මාගේ අම්මා සමගින් සිය ඔසරියේ පොටෙන් කඳුලක් තෙතමාත්තු කරමින් අම්මා පවසන්නීය.ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ දෙවනි මනමාලිය වූ අතර යසස් දෙවනි මනමාලයා විය.

"පොඩි නෑනා අයිති ඉතින් මට තමා" ප්‍රමුදිතා අවුස්සාගන්නට මෙන් යසස් , සහස්ට පැවසුවේය.

"අනේ මේ චූටයියෙ, කට වහන් ඉන්නව මේ දවසෙවත්"  ප්‍රමුදිතා සැරකලේ යසස්හටය.

"අහනවා...මට කොල්ලෙක් හොයාගන්න පුළුවන් පස්සෙ. ඒ උනාට අයියලාම හතරක් මෙහෙම රෙඩිමේඩ්ව හම්බෙනව කියන්නෙ..බලනව කොච්චර දෙයක්ද කියල"ප්‍රමුදිතා ඇත්ත ලෙසින්ම මේ සොයුරු ඇසුරෙන් සතුටම ලැබුවාය.

"ඒක නම් ඇත්ත.අපිට අක්කෙක් එක්කම නංගියෙකුත් ලැබෙනව කියන්නෙ බෝනස් එකක් හම්බුනා වගෙ"සහස් ඒ අදහස් අනුමත කලේය.

සාද කතාබහ , සිනා අතරේ රසමසවුලු විඳ කාලය ගෙවීගියේය. 

බිම්සරගේ පසින් විවාහයට කෙතරම් ප්‍රභූවරුන් සිටියද ඔහු සිය පාර්ශ්වයෙන් විවාහයට සාක්ෂිකොට අත්සන් කරවාගත්තේ රශිතගෙනි. 

"මූ තරම් මේක නිසා කට්ටකාපු කෙනෙක් වෙන නෑ."

බිම්සර රෙජිස්ට්‍රාර්වරයා අභිමුවදී පැවසුවේ සියල්ලන්ම සිනාගස්වමිනි.

සුලෝචනාගේ පාර්ශ්වයෙන් රිද්මාගේ පියා විවාහයට සාක්ෂි ලෙස අත්සන් කලේය.ජීවිතය ඉතින් මෙසේ ඇරඹිය යුත්තේය.සියල්ලන් සිටින්නේ අපූරුම සතුටක සාදකතාබහ අතරේය.

"රිද්මා ,මෙහෙ එනවකො"රශිත රිද්මා පසෙකට කැඳවාගෙන මඳක් දුරින් වූ මේසයක් වෙත ඇය කැඳවාගෙන ගියේය.

"මොකෝ ඒ ගමන.?"රිද්මා කුතුහලයෙන් මෙන් ඔහු අසල අසුනේ ඉඳගත්තාය.

"මේන් මේක බලනවකො"රශිත සිය ජංගම දුරකතනයේ මැසෙන්ජරය විවෘත කොට ඇයට පෑවේය.එහි වූයේ විවෘත කොට කියවාලූ පණිවුඩයකි.

" එහෙනම් ඒකි දිනුවා නේහ්. මං හිතුවා ඉගනගන්න බැරිවෙන්නම ගමෙන් යනකොට ඒ කරදරෙ ඉවරයි කියල.ඒත් නෑ ඒකි ගමට ආවලු ආයෙ .මම ලංකාවේ උන්නානම් ආයෙ නොඑන්නම යවන්න උන්නෙ.😁😁..ඒත් බෝම්බෙට අහුවෙලා මලා කියල ආරංචි උනා ඒ එක්කම.මං කිරිබතුත් හැදුවා. අපේ පවුලම නැතිකලේ ඔය අම්මණ්ඩිලා.ඒත් අන්තිමට ඒකි දින්නා.මම පැරදුණා.සාප කරනවා මම හුස්මක් ගානෙම"පණිවුඩය පැමිණ තිබුණේ තේජාගෙනි.

විදෙස් ගතව අවුරුදු ගනණාවක් ගතකොට විවාහව දරුවන්ද ලබා උන් තේජා කෙතරම්ම පහත් ගැහැණියක්ද යන වග රිද්මා යළි යළි පසක් කොට ගත්තාය.කරදිය වලල්ලෙන් එහා ට ගොස් ජීවිතය වෙනම මානයක සැප පහසුකමෙන් පිරී ඉතිරි ගියත් ,මිනිස් සන්තානය ද්වේශයෙන් ගැලවී නොයන බවට තේජා උදාහරණ සැපයුවාය.

"අරූට මේ වෙලාවේ මේවා පෙන්වන්න ඕන්නෑ බං මොකද ඌ අවුරුදු ගාණකට කලින් තේජාව fb, watsapp , massenger ඔක්කොගෙන්ම බ්ලොක් කලේ.ඉතින් මොකටද මේ කුණුකතා.අපි දෙන්නා විතරක් මේකිගෙ සාපකතා බලල සද්ද නැතුව ඉම්මු."රශිත පැවසුවේ රිද්මාටය.

රශිත සහ රිද්මා වෙනම මේසයක රහස්කන් මන්ත්‍රණයක යෙදී ඉන්නා බව බිම්සර දුටුවේය

"මුන් දෙන්නා වෙනම ඉන්නව කියන්නෙම බාල්දියක් චූටි " බිම්සර සුලෝචනා වෙත නැඹුරු වෙමින් කෙඳිරීය.සුලෝචනා රිද්මා දෙස බලා සිනාසුණාය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

මංගල සාදය තවත් වර්ණවත් වූයේ යසස් සහ සහස්ගේ  ගීත ඇසුරෙනි. ප්‍රමුදිතා සහ තාමරී සුන්දරව ඊට එක්කල රංගනය අතරේ පැමිණ උන් සියල්ලෝම දෑස් නොපියා මේ සොයුරු පෙමෙහි අපූර්වත්වය ව්ඳගත්තෝය.

"එහෙනම් ඉතින් අපේ සුදු අයියාට සහ සුලෝචනා අක්කාට අපෙන් පොඩි සර්ප්‍රයිස් වීඩියෝවක් තියනවා.සියල්ලන්ටම ආරාධනා කරන්නේ ඒක නරඹන්න." බිම්සර බලා උන්නේ මේ කොල්ලන් අටවන්නට යන ගිනිගෙඩිය ගැන විමසිල්ලෙනි.

පසුබිමට වාදනය වූයේ 

පෙර දවසක යසස් ගැයූ..

ආදරේ ....ආදරේ

ගීතයයි...

එකින් එක ‍රූපරාමු දිගහැරුණේ....බිම්සරගේ පාසල් විය සහ සුලෝචනාගේ පාසල් වියේ පින්තූර වලිනි.ඒ බොහෝ ඒවා පාසල් යුගය සිහිකරමින් විව්ධාකාර උත්සව වලදී ගත් ඒවාය.දෙදෙනා එක්ව සිටින සේයාරූ නැතද මල්ලිලා ඒවා ගලපා තිබුණේ අපූරුවටය.

පසුබිමින් සංගීතය එන අතරේ බිම්සරගේ මුහුණුපොත හරහා පැතිරගිය රෝහලේ දී ගත් සේයාරූ ද සුවවෙමින් ඉන්නා සුලෝචනාගේ රිද්මාගත් සේයාරූද එකින් එක සිංදුවට අනුකූලවම තිරය මත දිගහැරෙන විට...සුලෝචනා උන්නේ අයාගත් දෑසිනි.හිස පිටුපසින් තදින්ම එන වේදනාවක් ඇයට දැනෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණද සුලෝචනා ආයාසයෙන් සිනාවෙමින් එය ඉවසාදරා ගත්තාය.බිම්සර මල්ලිලා දෙස රැවුම් බැල්මක් පා කරමින්ම සිනහව වලකා ගනිමින් උන්නේය.

අවසානයේ මෑත කාලයට අදාලව බිම්සර සහ සුලෝචනාගේ යුගල සේයාරූ ගොන්නක් තිරය මත දිස්වෙමින් තිබුණි.මුහුදු තීරයේ, නුවරඑළියේ ආදී ලෙස මේ සොඳුරු යුවලගේ සේයාරූ සමග ගලාගිය ගීතය නිමාවූයේ මොහොතකට පෙර දෙදෙනා එකිනෙකා දෙස බලා ඉන්නා සුන්දරම රුවකිනි.

සභාවේම සියල්ලෝම ගීයේ අවසානය එක්ව ගැයූවේ

ආදරේ....ආ...ද...රේ

ආදරේ....ආ..ද...රේ..

ලෙසින් අත්පොලසන් දෙමිනි.ඉතින් සිනහව කතාවම සමග සතුට උතුරා යමින් පැවතුණි.

"චූටි...ඇයි මේ දාඩිය දාලා"සුලෝචනාගේ නළල දෙපසින් ගලාහැලෙනා දහඩියට ඇයගේ මුහුණේ තැවරූ ආලේපනයද දියවෙමින් තිබුණි.

"රස්නෙයිනෙ"සුලෝචනා සෙමින් කෙඳිරුවාය.

"මේ පට්ට සීතල ඒසී එකේ...රස්නෙද ඔයාට.?"බිම්සර රිද්මාට අතින් සන් කලේ එන්නටය.

"චූටිට දාඩිය දාන්න අරන්නෙ සිඟිති.පොඩ්ඩක් රූම් එකට එක්කන් ගිහින් බලන්න"බිම්සර පැවසුවේ සුලෝචනා ගේ දැඩි විරුද්ධතාවය මධ්‍යයේය.

රිද්මා ඇයගේ අතකින්ද අල්ලාගත්තේ යමු කියා ඇසින් කියමිනි.

"සුලෝ, ඇඟත් සීතල වෙලානෙ නංගි.ඇයි මේ?" රිද්මා ටිෂූ පැකට්ටුවෙන් එකක් ගෙන ඇයගේ වතෙහි දාබිඳු පිසලූවාය.

"උදෙන්ම ඇහැරිලා මෙව්ව තදකරන් ඉඳල අමාරුයි අක්කෙ.වොශ් රූම් යන්නවත් බෑනෙ"සුලෝචනා සිය හිසකැක්කුම ගැන නොකියාම උන්නේ රිද්මා එයද බිම්සර වෙත පවසන හෙයිනි.

"තව චුට්ටනෙ.අපි  තව  ටිකකින් ගොයින් අවේ චේන්ජ් කරනවනෙ."රිද්මා පැවසුවාය.සුලෝචනා ආයාසයෙන් සිනාවූවාය.

ආපසු බිම්සර අසලට එනවිටද සුලෝචනාගේ මුහුණේ එතරම් කලඑලියක් නැතිබව ඔහුට වැටහුණි.

"හරිද චූටි?" ඔහු ඇයදෙස බලා ඇසුවේය.

"මේකිට බරක් ඇවිල්ල.නතිං ටු ඩූ...තව පොඩ්ඩනෙ.."රිද්මා සිනාවෙමින් පැවසුවාය.සුලෝචනා විලියෙන් බරව බිමට දෑස් හැරෙව්වාය.

"ඕක මට කියන්න තිබ්බනෙ ඉතින් ...."  බිම්සර සුලෝචනා ගෙ අතකින් අල්ලාගත්තේය.

"එහෙමට අමාරු නෑ ....රිද්මා  අක්කි කියන්නෙ බොරු අනේ"

සුලෝචනා ඇඹරෙමින් කීවාය.බිම්සර මොහොතක් දෙකක් සිය සොඳුරු මනාලිය දෙස බලා උන්නේය.ජීවිතය හෙට සිට ගලා යනු ඇත්තේ මේ සොඳුරු උණුසුමේමය.ඔහු ඇයගේ අතකින් සෙමින් අල්ලාගත්තේ දරාගත නුහුණු ප්‍රේමයෙනි.

හමුදා මිතුරන්ගේ විහිළු තහලු සහ කවටවදන් ඔස්සේ ද බිම්සර ඔසවා උඩ දැමීම් අතරේද සුලෝචනා තිගැස්මෙන් බලා උන්නාය.

"නංගි බයවෙලානෙ හොඳටම, නෑ නෑ මූ මෙහෙම උන්නාට හොඳ ෆිට් පොර.බයවෙන්න ඕන අන්න ඒකට"කවට වදන් ඉවරයක් නැතිතරම් ය. සුලෝචනා රිද්මාගේ අස්සටම වී උන්නාය.

"ඕව ඔහොම තමා නංගි.අපේ එකාත් අනික් උන්ගෙ වෙඩින් වලට ගියාම ඔයිට එහා ඇති." රිද්මා සිනාසුනේ සුලෝචනා ගේ චකිතය දුරුකරවන්නටය.

*************************************************************************************

කාලය ගතව ගොස් සුලෝචනා පිටත්ව යන ඇඳුමින් සැරසුණාය.ඇයව පීච් පැහැගත් සරල දිගු ගවුමකින් සැරසී කොණ්ඩය අපූරු මුදාහැරීමකට සැරසිල්ලක් දමා තිබුණි.

"ශා...බලන්නකො ලස්සන කෙල්ලගෙ"රිද්මා ඇය අසලට ආවේ එසේ කියමිනි.

අම්මා සුලෝචනා දෙස බලා සතුටින්ම කඳුලක් සැලුවාය.සිය දියණිය මේ සා සුන්දරව දකින්නට තම දෑස් පින්කොට තිබුණි.අදද මේ සියල්ලේම ගෞරවය අයත් බිම්සරටමය.ඇය ඒ සොඳුරු කැදැල්ලේ සතුටින්ම වසනු ඇත.

"සතිදෙකකට පස්සෙ අම්මාලත් එහෙ එන්න ඕන"

එය බිම්සරගේ තීරණයම විය.

"පොඩි නංගි ෆැකල්ටි ගියාම අම්මට මෙහෙ තනියම ඉන්න ඕනනෑනෙ.ඒ නිසා  අම්මත් අපි එක්ක කොළඹ යමු."

බිම්සර සිය තීරණය දුන්නේ නොසැලෙන අන්දමටය.

ජීවිතය කවියක්ය.එය අකුරු පෙලකින් කවියකට හැරෙන්නට නම් රිද්මයක් තාලයක් එක්විය යුතුය.බිම්සර සිය ජීවිතයේ තාල මවන්නට ඇය සුරත අලාගත්තේ නොසැලෙන ලෙසිනි.

"නැකත්වෙලාව හරිසුදුපුතා එහෙනම් පිටත් වෙන්න හොඳයි"

අප්පච්චී පැවසුවේ ඔවුන්ගේ වැඳුම් සිපාචාරයන් අවසන් කරමිනි.

"එන්න"

බිම්සර දිගුකල අතෙහි සුලෝචනා පැටලුණාය.සියල්ලන්ගේම අත්පොලසන් රාවය මැද සුලෝචනා සහ බිම්සර රියට නැගෙන පිවිසුමට එත්ම  දසත ගිගුම් ලමින්‍ ප්‍රබල රතිඤ්ඤා හඬක් වායුගෝලයට එක්විය.

මුවින් අව්‍යක්ත රාවයක් නැගූ සුලෝචනා එකෙනෙහිම බිම්සරගේ දෝත මතට සිහිසුන්ව කඩාවැටුණාය.


************************************************************************************** 


(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

************************************************************************

අද ඉතින් මම  බැනුම් අහන්න හිත හදාගෙන  ඉන්නෙ 😁😁😁😁

හමුවෙමු යළිත්

 විසිරි 

Sunday, October 10, 2021

19. දහ නව වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 


"වෙදමහත්තයෙක් කිව්වම මං වුණත් හිතාගෙන හිටියේ අර  තෙල් බෙහෙත් බෝතල් ටිකක් දාගෙන ගමකට වෙලා සාම්ප්‍රදායිකවම දේශීය වෛද්‍ය විද්‍යාව කරන් යන කෙනෙක්  කියලා .මට එතනට ගියාම එතන මහා වෙනසක් දැනෙනවා .කොච්චර මිනිසුන්ගෙන් ඈතට ගියපු ගම්මානයක ජීවත් වුණත් අද කාලේ මිනිස්සු ඇබ්බැහි වෙලා ඉන්න තාක්ෂණය ඒ ගම්මාන වලට අලුත්ම දෙයක් වුණත් ඒ වෙද මහත්තයා මාර විදියට updated. කොහොමද කියලා කියන්න මට නම් තේරෙන්නේ නැහැ.මොකද කරන්ට් එකවත් නැති මොබයිල් ෆෝන් එකක් වත් දකින්න නැති පරිසරයක් ඒක."

බිම්සර රශිත සමගින් පැවසුවේ පෙරදා රිකිල්ලගස්කඩ ප්‍රදේශයට ගොස්  ලද අත්දැකීම විස්තර කරමිනි .

"අපිට හිතාගන්න බැරි හොයා ගන්න බැරි මාන ඕන තරම් මේ ලෝකේ තියෙනවා .ඒවා හොයන්න අපිට කවදාවත් හම්බවෙන්නේ නෑ .අපි ආපහු investigation  ටික කරමු ලබන සතියේ . ඒක අපිට සැක හැර ගන්න කරන දෙයක් මිසක් ප්‍රතිකාරයක් විදිහට හිතන්න ඕන නැහැ.ඉතින් ඒක නෙමෙයි උඹ සුලෝචනාත් එක්ක මේවා ගැන කෙලින්ම කතා කරලා තියෙනවද ?"

රශිත බිම්සර දෙසට හැරෙමින් ඇසුවේය .

"මොනවා කතා කරන්නද .අලුතෙන් කතා කරන්න ඉගෙන දෙයක් නෑනේ .එයාම කිව්වනේ එයා එක්ක යන්න කියල හැමදාටම නවතින්න අපේ ගෙදර" 

බිම්සර සිනහවෙමින් පැවසුවේය .

"මනුස්සයෝ , උඹේ ඉස්සර ඉදලම අපිට දාන පාට් ඔය කෙල්ලට දාන්න යන්න එපා .ටිකක් නිදහසේ කෙල්ලත් එක්ක කතා කරපන් .දැන් ලව් කර කර නැළවි නැළවි ඉන්න කාලයක් උඹලට නැහැනේ ."

රශිතගේ වදන්වල යම්කිසි සත්‍යයක් ඇති බව බිම්සරටම වැටහේ .එහෙයින් සුලෝචනා සමගින් ඉදිරියේදී කළ යුතු දෑ පිළිබඳ කතාබහ කලයුතුයැයි ඔහු තීරණය කළේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

මුහුද අද්දරට අව්ව වැටෙන්නේත් අව්ව බසින්නේත් ඉතා ඉක්මනින්ය .බිම්සර මුහුද අද්දර වූ කුඩා summer house එකක බලාඋන්නේ සුලෝචනා ඉදිරිපසින් හිඳුවාගෙනය .

"ඉතින්.."

බිම්සර කතාවට මුල පිරුවේ තමාගේ දෑස් මඟ හරිමින් ඈත මුහුද දෙස බලා සිටිනා සුලෝචනාගේ අවධානය තමා වෙතට යොමු කර ගන්නටය .

සුලෝචනා එක් වරක් පමණක් හිස ඔසවා ඔහු දෙස බලා යළි බිම බලා ගත්තාය. 

"චූටි ඔලූව උස්සලා මගේ දිහා බලන්නකෝ .මොකද මේ බයෙන් වගේ අහක බලන්නේ .අපි කතා කරන්න ඕනේ.ඒකයි මං ඔයා මෙතනට එක්කරන් ආවෙත්"බිම්සර බොහෝ ලෙසින් හඬ මුදුකරගනිමින්  සුලෝචනාහට කතා කළේය .

ජීවිතයේ ඉදිරි ගමන ඉතින් දෙදෙනා එක්ව යා යුතුය .අතීතය කෙතෙක් කටුක වුවද ඉතින් අනාගතය සුභ සිහිනයන් මත  ගලා යාමට ඇය හා අත්වැල් අල්ලාගතයුතුය .

සුලෝචනා බිමට බර වූ නෙතින් සුසුමක් හෙළුවාය .එහි සුසුමේ තවමත් ගැබ්වී ඇත්තේ දෙදෙනාගේ ආශ්‍රය ගැන ඇයට ඇති කුකුස ය .

"චූටි මේ අහන්නකෝ .ඔයා ඔය මතක නැති වෙලයි කියන දේවල් එහෙමම තියෙන්න අරින්න .අපිට ඒ දේවල් අපේ ජීවිතයට බාධාවක් කර ගන්න අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැනේ .ඉතින් ..මට මෙච්චරයි දැනගන්න ඕන.." 

බිම්සර මොහොතක් නිහඬ විය .සුලෝචනා  බිමට බරවූ නෙත් ඔසවා ඔහු දෙස බැලීය .ඒ දෑස් වල වූයේ අපරිමිත ස්නේහය කි .සුලෝචනා මොහොතක් දෙකක් ඒ දෑස් දෙස බලා උන්නාය .

"මම ඔයාට ආදරේ කරන්න ගත්තේ අද ඊයේ නෙමේ .ඔයාව දැක්ක මුල්ම දවසේ ඉඳලා .ඒත් අපි දෙන්නට කවදාවත් ඒ කාලෙදිත් නිදහසේ අදරයක් ගැන කතා කරන්න හම්බ උනේ නැහැ .හොඳ හෝ නරක හෝ මොන දෙයක් නිසා හරි ඔයාව මට ආයෙ හමුවුනා.මේ අහන්න චූටි , ඔයා නැතුව  කිසිම කෙනෙක් මගේ ජීවිතයට ළං වුණේ නැත්තේ ඔයා මට අයිති වෙන්න තියෙන නිසා කියලා මම තාමත් විශ්වාස කරනවා"

බිම්සර මොහොතක් සිට අත දිගු කොට මේසය මතවූ සුලෝචනාගේ අත අල්ලා ගත්තේය .සුලෝචනා තිගැස්සුණා ය .හරියටම අතීතයේ අවසාන වතාවට  ගම්පහදී හමුවුණ දිනයේ තමා  ඇයගේ ඇඟිල්ලකින් අල්ලා ගත් මොහොතේ පරිද්දෙනි .සංවේදනාවන් එලෙසම පවතී .ඉතින් ජීවිතයේ අමතක වීම ගැන කම්පා වෙවී සිටිය යුතු නොවේ .

බිම්සරගේ දෑත් මතට මැදි වූ සිය දෑත ඔහේ තිබෙන්නට ඇර සුලෝචනා මොහොතක් නිහඬව ඔහු දෙස බලා උන්නාය .

"චූටි , ඇත්තටම ඔයාට ආදරෙයි .මට දැනගන්නට ඕනේ ඔයා මං ගැන මොකද හිතන්නේ කියලා"

බිම්සර ඇයගේ අවධානය තමා වෙත යොමු කර ගනිමින් ඇසීය .සුලෝචනා මොහොතකට ගොළු වූවාය .

"කතා කරන්න චූටි ..අද අපි දෙන්නට අපි ගැන කතා කරන්න හොඳටම නිදහස තියෙනවා .ඔයාට කිසිම බලපෑමක් නැහැ .කියන්න ඔයා මා එක්ක ජීවත් වෙන්න කැමතිද කියන එක .සමහර වෙලාවට මම ඉන්න රස්සාවයි මං ගතකළ ජීවිතයයි නිසා මට රොමෑන්ටික් වෙන්න බැරුව ඇති මේක අහද්දි .ඒ උනාට ඔයාට මාව තේරෙනව ඇති නේ"

බිම්සර ඇයගේ නිකටෙන් අල්ලලා එසවීය .

සුලෝචනා ගේ වත විළියෙන් රතු විය.

"..මම...මම...."

ඇය වචන අහුලා ගත නොහැකිව තතනන්නට වූවාය . බිම්සර බොහෝ ඉවසිල්ලේ මේ ප්‍රයත්නය දෙස බලා උන්නේය .

ඒ දෑස් බෙහෙවින් පෙම්වත් විය.ආදරය වචන වලට ලඝු කොට ගත නොහැකි වුවද දෑස් වලින් සහ අභිනයෙන් මොනවට ඔප්පු වන මොහොතවල් ජීවිතේ ඕනෑ තරම් ඇත .

"මම කැමතියි."

සුලෝචනා ආයාසයෙන් කියා ගත්තාය.

මහා චකිතයකින් එවදන් කියාගත්තද ඉන්පසුව හිතට දැනුනේ අප්‍රමාණ සැහැල්ලුවකි.සුලෝචනා තෙත්ව ගිය ඇසිපියන් ඔසවා ඔහු දෙස බලාඋන්නාය.

බිම්සර ඇයගේ අතකින් අල්ලාගෙන සයුරු රළ පෙරළෙනා ඉසව්වට කැඳවාගෙන ගියේය. ඇය ආසාම කරන තැනකදී ඇයගේ ප්‍රේමය ලබා ගැනීමට ඉතින් පසුබට නොවිය යුත්තේමය.

"ඔය ෆිල්ම් වල නාට්‍ය වල පෙන්නන ප්‍රපෝස් කිරිලි නම් මම දන්නෑ මැණිකේ. මං චූටි මුද්දක් ඔන්න අරන් ආවා.හා කිව්ව ගමන් දාලා අල්ලගන්න."සයුරු මානයේදී ඇය තමා වෙතට හරවාගත් බිම්සර සාක්කුවෙන් අතට ගත් කුඩා නිල්පැහැ විල්ලුදමය පෙට්ටිය විවර කොට සුදු පැහැ මැණිකක් ඇල්ලූ රන් මුදුව අතට ගත්තේය.සුලෝචනා දෑස් විසල්කොට බලාඋන්නාය.

"ආන්න ඉර බහිනවා..ලස්සනට."ඔහු ඇය ඒ දෙසට හරවා සිය ළයට හේත්තුකොට ගත්තේය.අත්දෙකින්ම අල්ලාගත් ඇයගේ වමතේ මුදුඟිල්ල හුරුබුහුටි රන්මුදුවෙන් දිස්නය දෙන්නට ගත්තේ ඉරුරැසට එක්වයමිනි.

"ලස්සනයි"සුලෝචනා කෙඳිරුමක ස්වරයෙන් මිමිණුවාය.බිම්සර සිය දෙතොල ඇයගේ හිස්මුදුණේ මොහොතකට තබා සෙනෙහසින් ඇය සිපගත්තේය.

*********************************************************************************************

ප්‍රේමය උපදින්නේ සිත් දෙකක් යාව ගන්නා මොහොතේ සිටය.එතැන් පටන් සුලෝචනා ජීවත්වූයේ සිහිනයෙන් සැබෑ ලොවට පියමැන ලද ප්‍රේමයෙන් උද්දාම වෙමිනි .

බිම්සර තරම් සොඳුරු ප්‍රේමයක් ජීවිතයට ලැබීම තරම්ම වාසනාවක් තමා සතු වී දැයි සුලෝචනා නැවත නැවතත් සිතුවාය නිහඬභාවය ඇය වෙතින්  සෙමින් සෙමින් මිදී යද්දි සුලෝචනා  පෙර පරිදි යෙන්ම දොඩමළුවූ යුවතියක් වන්නට පටන් ගෙන තිබුණි .

"අම්මේ දැන්නෙ මෙයාගේ මේ කටර් එක වැඩ කරන්න පටන් අරන් තියෙන්නෙ"

ප්‍රමුදිතා සිනහසෙමින් පැවසුවාය .

අම්මා ඒ සිනහවට එක්වෙමින් සුලෝචනා දෙස බැලුවේ ආදරය උතුරා යන දෑසිනි.අම්මා කෙනෙකුගේ සිතේ පවතින මහා ගින්දර දරුවන් නිසාම හැමදාමත් ඇවිලි ඇවිලී පවතී. කාලයක් ගතවී හෝ සුලෝචනා මේ අන්දමට යථා තත්ත්වයට පත්වීම අම්මගෙ සිතට ගෙන ආවේ ඉමහත් සන්තුෂ්ටිය කි .

"ඉස්සර අපේ ගෙදර හැමතිස්සෙම දෝංකාර දුන්නේ ලොකුගේ සද්දෙ .ඔයාටත් වඩා ගෙදර හැමදේටම කතා කළේ අපේ ලොකු.එකපාරටම හරියට මහා හුළඟක් ඇවිල්ලාමුළු පරිසරයම නිශ්ශබ්ද කළා වගේ ලොකු කතා කරන එක අඩු කළේ .දැන් ආපහු මේ ගෙදර සතුටින් පිරිලා.මට ඒකම ඇති සැනසෙන්න."

අම්මා සිය නෙතගට උනා එන කඳුල ගවුම්  කරින් පිසලූවාය.

"දුකටයි සතුටටයි තරහටයි ඔක්කොටම අපේ අම්මා කරන්නේ අඬන එක ."

ප්‍රමුදිතා  අම්මගේ දෙවුරේ එල්ලෙමින් පැවසුවේ මේ සංවේදී මොහොතේදී අම්මා අඬා වැටීම ගැන බියෙනි.අම්මා හෘද රෝගියෙක් හෙයින් ඇයව ප්‍රවේශම් කරගත යුතුය. 

"පුතේ ඔයාගෙ ජීවිතයේ බේරගත්තා වගේම ආපහු ඒ ඉස්සර හිටපු ඔයාව අපිට ගෙනත් දෙන්න ඔක්කොම කලේ බිම්සර  පුතා ."

අම්මා පැවසුවේ ආදරය උතුරා පිටාර යන හඬිනි.

වයස විසිගණන් වල අගභාගයට පැමිණෙන සුලෝචනා ප්‍රේමය උගනිමින් උන්නේ ජීවිතයේ පළමුවතාවටය.

ඉදින්..ප්‍රේමය සිතට දැනෙන්නට වයසක්, කාලයක් අවැසිද යන්න  ජීවිතය ඇයට කියාදෙමින් තිබුණි.ප්‍රේමය තිබුණේ ඇස්කොණින් බලනා ඇයගේ බැල්මක් හසුකරගන්නා ඒ තරුණයාගේ සෘජු බැල්මකටය. ප්‍රේමය නිර්වචනයක් දුන්නේ ඒ  උණුසුම් අතැඟිල්ලක  පැටලෙන මොහොතක දෙකන්පෙති පුරායන අමුතුම හැඟීමටය. ප්‍රේමය හැඟීම් සුසර කලේ උණුසුම්ම අතකින් හිස පිරිමැදෙන මොහොතක දෑස් අතරට එන කඳුලක තෙතමනයෙනි. ප්‍රේමය දැනුනේ ඔහුගේ ලයට හේත්තුවී හිස හොවා ගන්නා නිමේෂයක හිස මතට තෙරපුණ සියුම් හාදුවකය.ඉතින් මේ ඒ අරුමැසි ප්‍රේමයයි.

ජීවිත කාලයෙන් මගහැරුනු සියල්ලටම හරියන්නට බිම්සර, සුලෝචනා කැමති ආකාරයට විවාහය සැලසුම් කරන්නට වූයේය.ජීවිතය අපට ලබාදෙන සොඳුරු හැඟීම් අස්සට හැලහැප්පීම් නොමැති වූවොත් එය අරුමයකි .

ලොකු නැන්දාගේ අකමැත්ත එළිපිටම බිම්සර සහ සුලෝචනා ගේ සම්බන්ධයට එල්ල විය .මේධා සම්බන්ධයෙන් කර කියා ගත කියා ගත හැකි යමක් නොවුවද ,ලොකු නැන්දාගේ බලාපොරොත්තු වූයේ ඇයගේ මට්ටමට සරිලන වූ පවුලකින් බිම්සරට විවාහයක් කර දෙන්නටය .

"කාත් කවුරුවත් නැති හරිහමන් නෑදෑයෙක් නැති පවුලකට හේතුවෙන්න උඹට මොලේ අමාරුවක් තියෙනවද සුදු පුතා" 

ලොකු නැන්දා පළවෙනි වෙඩිමුරය තැබූවේ සුලෝචනා සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය නිල වශයෙන් වැඩිහිටියන්ට ප්‍රකාශ කරන්නට බිම්සර නිවසට ගිය දාය .

"මම කසාද බඳින්න තෝරගන්නේ මට ගැලපෙන ගෑනියෙක් මිසක් එයාගෙ හතර වර්ගයා නම් නෙමෙයි.ඒ නිසා ලොකු නැන්දා එකක් තේරුම් ගන්න මේ තමයි මගේ තේරීම .ඒක ආයේ කවුරු කිව්වත් දැන් වෙනස් වෙන්නේ නැහැ ."

බිම්සරගේ වදන්වල ඇති නොසැලෙනු බවට ලොකු නැන්දා ද  මදක් තිගැස්සුනි.

"අප්පච්චි මට අප්පච්චිගේ තීරණය කියන්න."

බිම්සර සෘජුවම ඇසුවේ අප්පච්චී  දෙසට හැරෙමිනි .

"ඔයා කිසිම දවසක වැරදි දෙයක් නොකළ බව අපි හැමෝම දන්නවා සුදු පුතා  .ඒ නිසා මම ඒ ගෑනු ළමයව දවසක් දැකපු නිසා මගේ කැමැත්ත මම ඔයාට දෙනවා .අක්කා , මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් පුතාට තමන්ගේ ජීවිතය ගැන තීරණයක් ගන්න දීලා අපි පැත්තකට වෙමු."

එපමණක් පමනක් කියා අප්පච්චි කතාව හමාර කළේය .

"උඹලට ඕන දෙයක් කරගනිල්ලා .මම එහෙම ඔය මගුල් වලට එන්නේ නැහැ."

ලොකු නැන්දා එදා නැගිට ගියේ බලවත්  අමනාපයෙනි. 

ඉතින් ඒ නෑදෑකම් ද සමහරක් විට බිඳී දුරස්ව යනු ඇත .ලොකු නැන්දා තමන්ගේ පවුලට කවදත් හිතවත් වූවාය .අම්මා නැතිව ඉතාම දුෂ්කරව ගත කළ කාලයේ දී පවා ඇය බාල සොහොයුරන් තිදෙනා ගැනද  සොයා බැලුවාය .ඉතින් ඇය  පවුලේ වැදගත් තීන්දු තීරණ ගැනීමේදී බරපතළ වැදගත් සාධකයක් වන අතර ,ඇය මෙසේ හැසිරීමම බිම්සරගේ හිත බිඳ වට්ටන්නක් විය.

"ලොකු නැන්දා ඔහොම ගස්සන් පුප්පන් ගියාට එයා ඕක දිගට ඇදන් යන්නෙ නෑ සුදු අයියේ.ඕක ගැන නොහිතා ඉස්සරහට කරන්න තියන වැඩ කටයුතු  ගැන ඔයා බලන්නකො."

ලොකු මල්ලී බින්සර අසලට පැමිණ පැවසුවේ උරහිසට අත තබා තට්ටු කරමිනි.බිම්සර සුසුමක් හෙලුවේය.

"මම කාගෙඅත් හිත් රිද්දුවෙ නෑ ලොක්කො මෙච්චර කල්.හැමඑකම ලොකු නැන්දා පාලනය කලාම සද්ද නැතුව උන්නා.මේධාගේ කේස් එකත් එහෙම්මනෙ.ඒත් මට තේරෙන්නෑ ඇයි ලොකු නැන්දා මෙහෙම හැසිරෙන්නෙ කියල."

බිම්සර පැවසුවේ ඉමහත් කලකිරීමකිනි.

"ආ ඒක කිව්ව නිසා මතක් උනෙ .මොකෝ ගුණවර්ධන අංකල් එහෙම ආවෙ නැද්ද  සද්දදාගෙන ඉන් පස්සෙ."

ලොකුමල්ලී සිහිපත් කලේ පසුගිය වකවානුවේ සිදු වූ සිදුවීමය.

"මොකද නැත්තෙ කීප පාරක්ම ආවා මාව හමබවෙන්න.හැබැයි සද්දෙ දාන් නෙවේ.මෑන් ටිකක් බයවුනා මේධාගේ කතන්දර එලිවේවි කියල.එක අතකට මහමිනිස්සු මොනා කරන්නද ලොක්කො මේධාල වගෙ එවුන්ගෙ ජරාගති වලට"

බිම්සර සිනහවක් පා ලය සැහැල්ලු කොට ගත්තේය.

"මේ කතන්දර මෙතනින් වහල දාමු පුතා.මම උනත් වයිෆ් උනත් නොදැන උන්න කාරණයක් ඒක.මේධා ආපහු යූකේ ගියා.ඇත්තෙන්ම මේ දේවල් නිසා  ලැජ්ජයි අපිට ලෝකයට මූණදෙන්න."ගුණවර්ධන අංක්ලගේ ප්‍රශ්නය හිතුවාටත් වඩා පහසුවූයේ මේධාගේ නික්ම යෑමෙනි.එහෙත් මේධා සිය හුරුපුරුදු ජීවිතයෙන් නොමිදෙනුඇත.මුදලට වහවැටුන කල්හි ඉතින් එයින් ගොඩඒමක් ඇයටම නොවේ.

"ලොකු නැන්දා නම් පට්ට ශොක් වීමක් ඒකෙන් උනේ සුදු අයියෙ.අවුරුදු කීයක් තිස්සෙ මේධාව ඔයාගෙ බෙල්ලෙ එල්ලන්න ලොකු නැන්දා ට්‍රයිකලාද "ලොකු මල්ලී පැවසුවේ සිනහාවෙමිනි.

"ඕක ඉවවැටුණ ගමන් මම පුළුවන් තරම් මේධාගෙ ප්‍රපෝසල් එක රිජෙක්ට් කලා ලොක්කො.කොහෙද ඒ මේධාගෙ කැටයම් ඉතින් ඇම්බැක්කෙත් නැනෙ.නැන්ද  අහුවුන."බිම්සර පැවසුවේය.

"කොයිදේත් වෙන්නෙ හොඳට සුදු අයියේ. අපි ඉස්සරහටත් ඒ දේවල් එහෙම්ම වෙන්න කියලා පතමු"

ලොකු මල්ලී බිම්සරගේ බාහුවට තට්ටු කොට නිවෙස තුලට යළි ඇවිද ගියේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

හමුවෙමු යළිත්

( විසිරි )

Tuesday, October 5, 2021

18 . දහ අට වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)




"රිකිල්ලගස්කඩ කියන්නේ සුළුපටු දුරක්ද නෝනා.මං දන්නව නෝනා මේ ගමන කොච්චර වැදගත්ද කියල.ඒත් අනේ පොඩි කෙල්ලගෙ උසස් පෙළ විභාගය ලබන සුමානේ පටන් ගන්නවනෙ .ඉතින් මේ වෙලාවේ ඔය වගේ ගමනක් දාගෙන කොහොමද ?"

සුලෝචනාගේ අම්මා පැවසුවේ තරමක් වේදනාව මුසු හඬකිනි .ඇය කියූ සියල්ල අසා උන් රිද්මාගේ මව උන් තැනින් නැගිට අවුත් ඇය අසලින් ඉඳ ගත්තාය.

"කුසුම් ඔයා කියන කතාව හරි.මේ වෙලාවේ චූටි දුවගේ විභාගයට අපි මුල්තැන දෙන්න ඕනෙ.මට ලොකු දුවව ඒ ගමන එක්ක යන්න පුළුවන් ..අපේ රිද්මාත් එක්ක.බයවෙන්න එපා ඉතින් ."

ජීවිතයේ අවාසනාවන්ත කාල පරිච්ඡේදයන්හි ඇතැම්විට හමුවන්නේ මිලකල නොහැකි අපූරු මිනිසුන්‍මය.ඉතින් මේ එවැන්නවුන්ය. තමා තරමටම තම දරුවන් කෙරෙහි දයාගුණය පාන්නෝය.

"නෝනලාට මේ වෙනකොට අපි දීලා තියෙන්නෙම කරදර නෙ නෝනා.මුදල් හදල් අතින් වගේම සෙවිල්ලෙන් බැලිල්ලෙන් ඔක්කොම දේවල් වලින් නෝනල මගෙ දරුවන් ගැන බලනව.අනේ මගෙ අකැමැත්තක් එහෙම නෑ නෝනා එක්ක ලොකු දුවව යවන්න."

අවසානයේ කතාබහ නිමවූයේ සුලෝචනා , රිද්මා සහ ඇයගේ අම්මා සමගින් අදාල වෙදමහතා හමුවන්නට යාමටය.

"මගෙ විභාගේ ඉවරවෙලාවත් තිබ්බනම් ඉතින් හොඳ ට්‍රිප් එකක් දාගන්න තිබ්බා නේද ලොකූ ."

ප්‍රමුදිතා ඇසුවේ ඇඳුම් බෑගය සකසන්නාවූ අක්කාගෙනි.සුලෝචනා නිහඬ සිනහවක් පෑවාය.මේ නංගීත් අම්මාත් නොමැතිව ගමනක් යනවාම වන්නට ඇත.එහෙත් බිම්සර ද ගමනට එකතුවන හෙයින් අකමැත්තක්ද නැතිතරම් ය.

************************************************************************* 

"සුදු අයියේ ඒ අක්කල ආවම ඉන්නෙ අපේ ගෙදරද?" 

යසස්ට තිබුණ ලොකුම පැනය එයය.

"නෑ සිඟිතිලාගෙ ලොකු අම්මා ඉන්නවනෙ .එහේ ඉන්නව කියල කිව්වා."

බිම්සර පැවසුවේ පෙරදින රෑ නිදන්නට පෙරය.

"අයියො සුදු අයියෙ මොනාද අප්පා ඉතින් ."

යසස් කුණුකුණු ගාන්නට විය.කොල්ලන් දෙන්නා ඉස්සාරත් නැන්දාගේ දියණියන් සමග හුරතල් වන්නට බොහෝ ආසා කලෝය.එකත් එකටම සුලෝචනා සමග දැනහැඳුනුම අරඹන්න ඔවුන්ට අවැසිව ඇත .

"සිඟිතිලගෙ අම්මා එක්ක  මෙහේ එයා ඒවි ඇවිල්ල යන්න.නවතින එකක් නම් නෑ"

බිම්සර පැවසුවේ ඇමතුම සමාප්ත කරමිනි.

රිකිල්ලගස්කඩ යන්නට බිම්සරගේ පෞද්ගලික ජීප් රථය ප්‍රමාණවත් යැයි කියූ හෙයින් රත්නායක සමග පසුදා උදයෙන්ම සියල්ලන් ගමන ඇරඹූහ.පසුපස අසුනේ රිද්මාට සහ ඇයගේ මවට මැදිව සුලෝචනා හිඳගත් හෙයින් බිම්සරට ඇයගේ මුහුණ මනාව පෙනෙන්නට විය.මඳ සිනහවක් මුවග රඳවාගත් බැල්මෙන්ම මාවතට යොමුව ගත් බැල්මෙන්ම සුලෝචනා ගමනට එක්වූයේ බොහෝ කැමැත්තෙනි.

"චූටි නුවරඑළියෙ ගිහින් තියද?" බිම්සර සුලෝචනා දෙසට යොමුවගත් දෑසිනම විමසීය.

"නුවර ගිහින් තියේ ඒත් නුවරඑලියෙ නෑ."

සුලෝචනා සෙමින් මිමිණුවය.

"යන්න ආස"

බිම්සර ඇයගේ දෙසට මඳක් හැරුණේය.සුලෝචනා හිසසලා කැමැත්ත පලකලාය.

"නංගිත් ආසාවෙන් උන්නෙ ගමනක් යන්න.ඒත් එක්සෑම්නෙ."

සුලෝචනා මතුළාය.බිම්සර මඳසිනහවක් පා රත්නායක දෙස බැලුවේය.රත්නායකගේ මුහුණේ ඇත්තේද මඳ සිනහවකි.

සිය ප්‍රධානියා මෙතරම්ම සතුටකින්, මෘදු වදනින් කතාබහ කරනු තමා අසා ඇත්තේ ඉතා කලාතුරකිනි.ප්‍රේමය සිතට එබිකම් කල පසු ‍රලු හිතක් වුව මුදුවන අන්දම බිම්සර වෙතින් විද්‍යාමාන වන අන්දම රත්නායක මැනවින් දුටුවේය.

කඳුයායවල් සිසාරා දැවටෙමින් තුරුලු වන වලාකුළු මවන සුන්දරත්වය සුලෝචනාගේ සිත දැහැනකට සමවැද්දවීය.ඈත කඳුමුදුන් වල  පාට පාටින් හැඩවැටුණු පත්‍රදරන්නාවූ තුරුහිස්ය.රත්නායක රිය ධාවනය කලේද මඳවේගයකිනි.නුහුරු දුරගමනක් හෙයින් අතරමගදී සුලෝචනාහට වමනය හෝ කැරකැවිල්ල එන්නට ඉඩ ඇති හෙයින් රිය මඳවේගයකින් ධාවනය කරන්නයැයි බිම්සර කල් තියා උපදෙස් දුන්නේය.

"අර...."මඳක් ඈත කන්දකින් රිදී සේලයක් සේ ඇදහැලෙන්නාවූ දියඇල්ලක් වෙත ඇඟිල්ල දිගුකල සුලෝචනා කෑගැසුවාය.

"රත්නායක, වීව් පොයින්ට් එකක් බලල නවත්තන්න ජිප් එක"බිම්සර ඇයගේ දෙස මොහොතක් බලා සිට පැවසුවේය. මාවතෙහි එක් නැම්මක වූ ඉඩක් වෙත ජීප්‍ රථය හැරවූ  රත්නායක රිය නැවතුවේ ප්‍රවේශම් සහගතවය.

"බහින්න" බිම්සර පොදු ඇරයුමක් කලේ කාන්තාවන් තිදෙනටමය. රිද්මා පලමුවද, සුලෝචනා දෙවනුවද රියෙන් බැස්සද රිද්මාගේ අම්මා බසින්නට අදිමදි කලාය.

"මට සීතලයි දරුවනෙ..මම මෙහෙම්ම ඉන්නම්.පරෙස්සමින් ගිහින් බලල එන්න."අම්මා එසේ කියා රියතුලම උන්නාය.

හමාඑන සීතල සුලඟ ගත කිලිපොළායවන සුලුය. බිම්සර අතවූ ජර්සිය සුලෝචනාගේ දෙඋර වටා දැමුවේය.රිද්මා ඔවුන්ගෙන් මඳක් ඈතට ඇවිදගියේ සිතාමතාය.සුලෝචනාගේ අතින් අල්ලා මාවත අයිනේ වූ වැටිය දෙසට ඇවිද ආ බිම්සර ඇයට තරමක් දුරින් ගලාහැලෙනා දිය ඇල්ල පෙන්වීය.ආසාවෙන් දිදුලන ඇයගේ දෑස් දුටුවිට බිම්සරට සිතුණ එකම දෙය වූයේ මේ සුන්දර ජීවියා කෙතරම් අහිංසකද යන්න පමණි.

"චූටි , ඔච්චර දියඇලි වලට ආසයි කියල දන්නවනම් අපේ ගමේ සේද ඇල්ල බලන්න මං එක්ක යන්න ලෑස්තිකරගන්නව.."බිම්සර සුලෝචනා වෙත හැරෙමින් පැවසීය.

"ආයෙ දවසක එක්ක යන්න මාව එහෙනම්"සුලෝචනා බිම්සර වෙත දෑස්‍ යොමාගෙනම පැවසුවාය.

"මං හිතන් ඉන්නෙ මගෙ ගෙදරට හැමදාම ඉන්න එක්ක යන්න. මොකද කියන්නෙ?"විහිලුවක ස්වරයෙන් බිම්සර කියාදැමුවේ සිතේ තෙරපී ගිය ආදරණීය අපේක්ෂාවමය.

සිතුවාක් මෙන්ම ඇයගේ වත රත්පැහැයට හැරී බිමට හැරුණි.ඇස්පිය වේගයෙන් එකිනෙක ගැටෙන්නට පටන් ගන්නා මොහොතේ තමා ඇයව අනවශ්‍ය අන්දමට කලබල කලාදැයි බිම්සරට මොහොතකට පසුතැවිල්ලක් දැනුණි.

"මං විහිලුවක් කලේ චූටි.ඩෝන්ට් වොරි. "ඇයගේ උරහිසට තට්ටුකල බිම්සර සෙනෙහසැති ස්වරයෙන් පැවසීය.සුලෝචනා වහා හිස ඔසවා ඔහු දෙස බැලුවාය.ඒ දෑස් අග කඳුලක් පොපියමින් තිබුණි.

"මං එහේ එක්ක යන්න...හැමදාටම ඉන්න."සුලෝචනා එපමණක් කියා දුවගොස් රිය තුළට වැදුණාය.

***************************************************************************************


බිම්සර මොහොතක් ගල්ගැසුණා සේ එකතැනම බලාඋන්නේය.

"මේ කෙල්ල ගහෙන් ගෙඩි එන්නා වගෙ අර මොකක්ද කිව්වෙ" මොහොතක් තමාටම එසේ කියාගනිමින් ආපසු හැරී දියඇල්ල දෙස හැරුණ ඔහුගේ වතෙහි පොපියාගෙන ආ සුන්දරම සිනහව දුටුවේ ඈත කඳුයායම පමණි.

ඉතින් ආදරය එසේය.හදකින් හදකට දැනිය යුත්තේමය.වටහාගන්නට බිඳක් ඉඩතබා වදනකටද මොහොතකට පෙරළිය යුතුමය.බිම්සරගේ සිත පිරීගොස් තිබුණේ සොඳුරුම ආනන්දයකිනි.ජීවිතයේ මෙතුවක් කල් මෙවැනි සැනසුම් සහගත හැඟුමක් හිතට දැනී නොමැති තරම් ය.

බිම්සර රියට නැගී පිටුපස බලනා විටද සුලෝචනා උන්නේ රිද්මාගේ මවගේ උකුලේ මුහුණ සඟවාගනිමිනි.ඇයට මුවින් පිටවූ වදන් වලට ඇතැම් විට ලැජ්ජාවක් මතුව එන්නට ඇත.රිද්මා ඇසක් ඉඟිකොට ඇසුවේ කාරණය කිමෙද යන්නය.බිම්සර ඇයට ඇසක් ඉඟිකොට සිනාසුනේය.

"අපි යමු රත්නායක."බිම්සර ඉදිරිපසට හැරෙමින් පැවසීය. නුවරඑළියට ලඟාවනවිට හවස දෙක පමණ වන්නට ඇත.

"එහෙ ගිහිල්ලම අපි අක්කලාගෙ දිහා යන්නම් පුතා .හෙටනෙ වෙදමහත්තයා ගාවට යන්න තියෙන්නෙ."රිද්මාගේ අම්මා පැවසුවේ යළි ගමන් අරඹන මොහොතේය.

"අපේ ඩබල යුනිවර්සිටි එකෙන් අන්න පැනල ඇවිල්ල නැන්දෙ මෙයාව බලන්න ඕනෙ කියල"බිම්සර රිද්මාගේ මවට පැවසුවේ සිනානගමිනි.

"මටත් පොඩ්ඩො දෙන්න බලන්න ආසයි සුදුපුතේ.ලොකු මල්ලි නම් ඉඳහිටක හරි රිද්මාට වට්සැප් කෝල් අරගන්නවනෙ."රිද්මාගේ අම්මා පැවසුවාය.

ජීප් රථය ගෙවත්ත ආසන්නයට පැමිණෙන විටම පොඩ්ඩන් දෙදෙනාම වහා වහා දුව අවුත් ගේට්ටුව විවර කළේ තරඟයට මෙනි .

"පේනවා නේද නැන්දෙ.යුනිවසිටි යන ළමයි දෙන්නෙක් උනාට තාම හැසිරෙන්නේ නම් අත දරුවො දෙන්නෙක් වගේ ."

බිම්සර  සිනහවෙමින් පැවසුවේ ඒ දෙස සිනාවෙමින් බලා සිටින රිද්මගේ අම්මාටය .සුලෝචනා ද මේ යෞවනයන් දෙස සිනාසෙමින් බලා උන්නාය .පිරිමි සහෝදරයන්ගේ සෙනෙහාසක් නොවිඳි සුලෝචනා සහ ප්‍රමුදිතා සිය මාමණ්ඩියෙගේ පුතණුවන් වෙතින්වත් ඒ හැඟීම නොලද්දෝය.

රිය නැවැත්වූ වහාම රිද්මා එයින් බැසගත්තද සුලෝචනා මොහොතක් පැකිලෙමින් බලාඋන්නේ දෙසොහොයුරන් දෙසය.

"හලෝ අක්කී....බහින්න බහින්න"යසස් දොර විවර කරගෙනම කෑගැසුවේ සිනාපිරිවතිනි.

"කොල්ලො බෙරිහන් නොදී ඉන්නවකො.මේ ළමයා බයවෙනව දැන්."

බිම්සර සිනාසෙමින් පැමිණ සුලෝචනා වෙත අතපෑවේය.

"බයවෙන්න ඕන ඉතින් කාටද කියල අපි දන්නවනෙ නේ චූටො."

යසස් මුහුණ අකුලාගෙන.මෙන් කුටුකුටු ගෑවේය.සුලෝචනා රියෙන් බැස්සේ මුහුණ වෙනස්කොටගෙන දුකෙන් බලාඉන්නා යසස් දෙසම යොමුව ගත් නෙතිනි.

බිම්සර සැරකල හෙයින් පොඩ්ඩාගේ සිත රිදීඇත.සුලෝචනා බිම්සර මහහැර යසස් වෙත ගොස් අතින් අල්ලාගත්තේය.බිම්සර යටිහිතෙන් සිනාසුනද ඒ බව නොපෙන්වා දෙදෙනාටම රැවුමක් පාකලේය.

එතැන් සිට හෝරාවක් දෙකක් ගෙවුනේ සිනාවෙන් කතාවෙන්මය.සුමනම්මාගේ ආදර සංග්‍රහ සත්කාර ද පොඩ්ඩන් දෙන්නාගේ අතෝරක් නැති විහිලු කතන්දර ද හමුවේ කාලය ඉගිල්ලීගියා සේය.

අප්පච්චීද බොහෝ සුහදව සුලෝචනා සමගින් කතාබහ කලේය. එයම සුලෝචනාට මහත් සැනසීමක් ගෙනවුත් තිබිණ.

"හෙට ගමන ගිහින් එහෙම්ම යන්නද සුදුපුතේ හිතන් ඉන්නෙ.නැත්නම් ආපහු මෙහෙන් එනවනම් මේ දරුවන්ගෙ ගෙදරටයි  මේ නැන්දලටයි එලවලු ටිකක් යවන්න පුළුවන් නෙ."

අප්පච්චී පැවසුවේ බිම්සර ගෙන් විමසුමක් කරන පරිද්දෙනි .බිම්සර  කිසිත් නොකියා රිද්මාගේ මවගේ මුහුණ දෙස බැලුවේ අනුමැතිය ඉල්ලන අටියෙනි .

"කොයි පැත්තෙන් ගියත් එච්චර ලොකු වෙනසක්  නැති එකේ එහෙනම් මෙහෙම්ම යමු නේද පුතේ."

රිද්මාගේ මවගේ තීරණය පරිදි  අප්පච්චි වහ වහා දුරකථන ඇමතුම් කිහිපයක් දුන්නේ පසු දිනයට අදාළ එලවලු සහ පලතුරු  සූදානම් කරන්නටය .

"මෙන්න මෙයාට ස්ට්‍රෝබෙරිත් ඕන.කිව්ව"

බිම්සර සුලෝචනා ඇස් කොනින් පෙන්වමින් පැවසීය .

"එපා එපා අනේ එපා"

සුලෝචනා කලබල වූයේ බිම්සරගේ  එම වදන්වලිනි .

"අයියෝ සුදු අක්කා ඔයාට හෙට වෙද්දි ගෙනියන්න සුපිරි මල්ලක්ම ගෙනත් දෙන්නම් කෝ .ආයෙ රෝස මලුත් ඕන කිව්වා නේද .අපි ඒව ගානට ලෑස්ති කරලා තියෙන්නේ" 

යසස් පැවසුවේ පෙර දවසක බිම්සර විසින් දැනුවත් කළ පරිද්දෙන් ඔවුන් සුලෝචනා වෙනුවෙන් රෝස පැල කිහිපයක්ම සකසා තිබූ බැවිනි .සුලෝචනා මේ ආදරණීය බවට බෙහෙවින්ම සංවේදී වූවාය.ඇස් කෙවෙණිවලට කඳුළක් ගලා  එන්නේ ඒ ආදරණීය බවේ උණුසුමටය.


****************************************************************************************


 රිද්මාගේ  ලොකු අම්මාගේ නිවසට සැන්දෑ බෝ වී ගොස් නැවතුණු සුලෝචනා සහ රිද්මාත් ඇයගේ මවත්  සමග පසුවදා අදාල වෙද මහතා හමුවීමට යාමට බිම්සර පැමිණියේ උදෑසනිනි.ඔහු පැමිණෙන විටත් විට සියල්ලෝම ගමනට සූදානම්ව සිටියහ .

උදෑසනින්ම ස්නානය කොට සුදු පැහැයට හුරු රෝස මල් වැටුනු දිග ගවුමක් හැද උන් සුලෝචනා වෙතින් දිස්වූයේ සිත නිවා පහන් කරවන අන්දමේ සොඳුරු හැඩයකි .මොහොතකට ඇය හා තනිවෙන්නට ඉඩ ලැබුණු නිමේෂයේදී බිම්සර ඇයගේ රුව දෑස් පුරා සිත් සේ විඳ ගත්තේය .

"හරිම ලස්සනයි චූටි" 

ඔහු පැවසූයේද බොහෝ හැඟීම්බර හඬකිනි .සුලෝචන සෙනෙහෙබර වූ සිනහවක් පා බිම බලාගත්තාය.

"මෙහේ ලස්සනයි" 

සුලෝචනා දෑස්වලින් පරිසරය පුරා වූ සුන්දරත්වය උකහා ගනිමින් පැවැසුවාය .උදෑසන සීතල පින්නට  පිපී නැලවෙන අත්ලකටත් වඩා විශාල වූ රෝස සහ ඩේලියා මල් ලොකු අම්මාගේ මිදුලෙහි පිපී නැළවෙමින් තිබුණි .

"එහේ මේ වගේ ලොකුවට මල් පිපෙන්නේ නැහැ" 

සුලෝචනා පැවසුවේ පිණි ඉහිරුණ රෝස මලකපෙති මත සිය ඇඟිලි තුඩු යවමිනි. 

"ඒකටත් එක්ක හරියන්න එහේ ඉන්නවනෙ මලක්" බිම්සර සිනහවෙමින් පැවසීය .සුදු පැහැති ටී ෂර්ටයට නිල් පැහැ ඩෙනිම් කලිසමක් ඇඳසිටි බිම්සර  සැබැවින්ම කඩවසම් පුද්ගලයෙකු බව නොරහසක් විය .

සුලෝචනා නෙත් කොනින් බලමින් ඔහුගේ හැඩරුව විඳ ගත්තාය .

"අපි එහෙනම් යමු නේද ටිකක් දුර යන්නත් තියෙනවානේ .රත්නායකට මේ පාරවල් හුරුයි .ඒත් මේ වෙලාවට තාමත් අව්ව නැති නිසා මීදුම් ගතිය තියෙනවා.ඒ නිසා අපි ටිකක් හෙමින් ගමන යන එක හොඳයි."බිම්සර 

 පැවසුවේ රිද්මාගේ මවටය.

"අනේ ඔව් පුතේ තුණුරුවන්ගේ සරණින් අපි හිමින් යමු"  

ගමනේදී සුලෝචනාට රියෙහි  අයිනක් රිද්මා විසින් ලබා දුන්නේ ස්වේච්ඡාවෙන්මය .

"පිස්සෙක් වගේ බෙල්ල කරකව කව හතරඅතේ බලනකොට මට දුකත් එක්ක."

රිද්මා පැවසුවේ සුලෝචනාගේ නහයෙන් අල්ලා සෙමින් මිරිකමිනි.


වෙදමහතාගේ නිවසට පැමිණෙන විට පැයක් හෝ දෙකක් ගත වන්නට ඇත .ඉතාම සුන්දර කඳු වළල්ලකින් වටවූ එම ගම්මානය මිනිස් දෙනෙතින් වසන් වී තිබෙන්නේ එහි ඇති සුන්දරත්වය රකින්නට මෙනි .පවුල් විස්සකට තිහකට වඩා වැඩි නොවූ කුඩා ගම්මානයක් වූ එම ඉසව්ව බොහෝ පාළු නිස්කලංක බවකින් පිරී ඉතිරී යමින් පැවතුණි .වගා කටයුතු වලින් සහ මූලික අවශ්‍යතාවන් සඳහා වූ කුඩා කඩමන්ඩියකින් පමණක් හෙබි එම ගම්මානය බාහිර ලෝකය සමගින් සබඳතා පැවැත්වූයේ ඉතාමත් අඩුවෙන් බව පෙනී ගියේය .

"මං මේ වගේ මගේ නම ප්‍රසිද්ධියට පත් වෙනවාට බොහොම අකමැතියි මහත්තයා .ඒත් මිනිසුන්ගේ කටින් කටට ගියාම තමන්ට මොනාහරි ගැටලුවක් වෙච්ච හුඟක් අය මාව හොයාගෙන මෙහෙට එනවා.ජීවත් වෙලා ඉන්න තාක් කල් තව කෙනෙකුට යහපතක් කරන එක තමයි මනුස්සයෙකුට කරන්න පුළුවන් ලොකුම දේ .ඉපදිලා ඉන්නෙම අනුන්ට සේවයක් කරන්න."

තරමක් වියපත් වූ වෙද මහතාගේ ගැඹුරු ස්වරය බිම්සර ඇතුළු සියලුම දෙනාගේ අවධානය එකවන්ව ඇද බැඳ තබා ගත්තේය .

"එහෙමයි වෙදමහත්මයා ,ඔබතුමාගේ ප්‍රතිකාර රැගෙන සුව වෙච්ච මගේම බොහොම කිට්ටු හිත වන්ත කෙනෙක් තමයි මේ කාරණය අපිට කිව්වේ .ඉතින් බටහිර වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර තවමත් යන අතරේ එක විශේෂ කාරණයක්.. මං අර දැනුම් දුන්නෙ..ඒක  ගැන ඔබතුමාගෙන් යම්කිසි උපදෙසක් හරි ප්‍රතිකාරයක් හරි ගන්න තියෙනවද කියලා දැන ගන්නයි අපි මේ විශේෂයෙන්ම ආවේ" 

රිද්මාගේ අම්මා පැවසුවේ අසුනක හිඳගත් පසුය .

"මට ඒ වෛද්‍ය වාර්තා ටික පොඩ්ඩකට බලන්න පුලුවන්ද ?"

වෙද මහතා බිම්සරගෙන් ඉල්ලා සිටියේ සුලෝචනා සම්බන්ධ වෛද්‍ය වාර්තා ටිකයි .ක්‍රමානුකූලව ඒ සියල්ල පරිශීලනය කර අනතුරුව නැවත බිම්සර අතට ඒ සියල්ල දුන් වෙද මහතා මොහොතක් දෑස් පියාගෙන කල්පනා කළේය .ඉතාමත් ගැඹුරු වූ නිහැඬියාවක් මුළු පරිසරය පුරාම පැතිර යන්නට තිබිණි .සුලෝචනා අසරණම දෑසින් බිම්සර දෙස බලා සිටියාය .බිම්සර  ඇය වෙත දෑස් වසා මොහොතකට සන්සුන් වන්නයැයි අභිනයෙන් කියා පෑවේය .

මිනිත්තුවක් දෙකක් ගත වන්නට ඇත .

"මම දේශීය වෛද්‍ය විද්‍යාව වගේම ගුප්ත ශාස්ත්‍රයත් හදාරලා තියෙනවා .නමුත් දරුවනේ බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාවේ විවිධාකාර ඉසව් ගැන මම මේ ගම්මානේ ඉඳගෙන හදාරනවා .නූතන ලෝකය ගැන තම ඒකත් එක්ක ඉස්සරහට දැනට යන්නේ බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාව .ඉතින් මේ දරුවා සම්බන්ධයෙන් කරන ලද සියලුම පරීක්ෂණ වලට අනුව මේ දරුවාගේ මොළයට කිසිම හානියක් වෙලා නැහැ .එහෙමයි නේද?" 

නිහඬතාවය බිඳිමින් වෙද මහතාගේ ගැඹුරු ස්වරය එම කුටිය පුරා නින්නාද දුන්නේය .

"එහෙමයි වෙදමහත්මයා" 

රිද්මාගේ අම්මා පැවසුවේ මඳ චකිතයක් ඇතිවය. 

"මනුෂ්‍යයාගේ සිත කියන දේ විග්‍රහ කරන්න අමාරු දෙයක් .මොළයත් සිතත් හදවතත් අතර තියෙන බැඳීම කෙනෙකුට විග්‍රහ කරන්න බැහැ .අපි සිතන්නේ කොහෙන්ද අපිට අපේ දේවල් මතක තියෙන්නේ කොහෙන්ද.. 

අපි ඒව ගැන මොහොතකට හරි හිතනවානම්.. සමහරක් වෙලාවට ඒක හරි අමාරු දෙයක් වෙනවා .

ඉතින් අපේ ජීවිතේ අපි හුඟක් වෙලාවට මතක තියාගෙන ඉන්නේ ඉතාමත් සතුටක් දනවන දෙයක් වගේම ඉතාමත්ම දුකක් දනවන දෙයක් .ඒවා සමහරක් වෙලාවට අපිට කොච්චර අමතක කරන්න හැදුවත් අමතක කරන්න අමාරුයි .

සමහර දේවල් තියෙනවා අපේ මනස විසින්ම බලෙන්ම ඒ දේවල් යටපත් කොට දමා තියනවා ."

වෙදමහතා දිගින් දිගටම කථා කරමින් ඒ අතරට මද විරාමයන් ගත්තේය .කිසිවෙක් ඔහුගේ වදන් වලට බාධාවක් කළේ නැත .ඉතාමත් සාවධානව ඔහු කියන්න ශ්‍රවණය කරගෙන ඉන්නා විට කිසිවෙකුට පරිසරයේ පැවතුණු ශබ්දයක් හෝ ඇසුණේ නැති තරම්ය .

"ඉතින් , අපි සංසාරේ කරගෙන ආ පව්පින් දෙකත් එක්කම අපේ කර්ම ශක්තියට අනුව වෙන දේවල් සමහරක් වෙලාවට ඖෂධ ප්‍රතිකාර වලින්වත් හොඳ කරන්න බැරි වෙන අවස්ථා තියෙනවා .සමහර වෙලාවට කොච්චර අමාරුයි කියලා මෙතනට එන ඇතැම් රෝගීන් මට වුණත් දුටුමතින් තේරෙනවා සුවකරන්න බැරි බව.ඉතින් අතේ තියෙන සොච්චම පවා නාස්ති කරගෙන සමහරු මොන තරම් ප්‍රතිකාර කළත් ඔවුන්ගේ ඉරණම සහ ධෛර්යය ලියවිලා තියන දේට ඔබ්බට යන්නේ නැහැ .

මං මේ දේවල් ඕගොල්ලොන්ට කියන්නේ ජීවිතේ ගැන ඉගෙන ගන්නත් එක්ක."  

වෙද මහතා පැවසුවේ හිඳ උන් අසුනෙන් නැගී සිටිමිනි.

"මේ දරුවාගේ දේහ ලක්ෂණ වලට අනුව ලොකු බරපතළ අසනීප තත්ත්වයක් නැති බව අපට පේනවා .නමුත් මනස කියන දේ අතින් අල්ලලා ඇහෙන් දැකලා අඳුනගන්න පුළුවන් දෙයක් නොවෙයි .

දුව මම මේ කතා කරන්නේ ඔයාට ... මේ වෙනකොට ඔයා ඒ දවසෙ සිදු වූ සිද්ධිය ගැන සියලුම දේ දන්නවා වගේම ඊට පෙර කාලයකුත්  ඊට පසු සියලුම දේත් මතකයේ තියෙනවා නේද?"

සුලෝචනා වෙත හැරෙමින් පැවසූ වෙද මහතා ඇයගේ මුහුණ දෙස මොහොතක් බලා උන්නේය .සුලෝචනා හිසවනා එයට පිළිතුරු දුන්නද ඇය ඉන්නේ බොහෝ වික්ෂිප්ත  ස්වභාවයෙන් බව සියල්ලන්ටම වැටහුණි.

"දුව , මනසකට යම් යම්  දේ ඇතුල් වෙන්නත් මනසින් දේවල් පිටවෙන්නත් ඒකට අවශ්‍ය වෙන මාර්ගයන් තියෙනවා .ඒ නිසා කිසිම දෙයක් බලෙන් මතක් කරන්නවත් බලෙන් අමතක කරන්නවත් යන්න එපා."

එසේ කියමින් එතුමා පැමිණියේ ඇය වෙතටය .ඇයගේ හිස මතට අත මතක් තබාගෙන දෑස් පියා කල්පනා කරමින් උන් ඔහු ..

"ජීවිතේ අමතක වෙච්ච සමහරක් දේවල් අනපේක්ෂිත විදියට මතක් වෙන දවසක් ඒවි .ඒත් මම හිතන්නේ ඒ දවස වෙනුවෙන් බොහෝ කල් බල බල ඉන්න එක තේරුමක් නැති වැඩක් .ඒ දවස අද වෙන්නත් හෙට වෙන්නත් පුළුවන් .සමහරවිට අවුරුදු ගානකට ඉස්සරහට වෙන්නත් පුළුවන්." පැවසීය.

"ඒ නිසා මම කියන්නේ  ජීවිතයේ යහපත්ව ගෙවන්න .අදාළ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර දිගටම ගන්න.මම ඔයාට ජීවිතේට අවශ්‍ය කරන වත් පිළිවෙත් ටිකක් කියා දීලා යවන්නම් .දිගටම අනුගමනය කරන්න.ඒ එක්කම  ඕගොල්ලන්ගේ ජීවිතවල කෙරෙන්න ඕන ආවාහ විවාහ දරුවන් සෑදීම් වගේ වැඩ කටයුතු කිසිසේත්ම මේ කාරණය මත කල්දාන්න අවශ්‍ය නැහැ .හැමදේම රඳා පවත්නේ විශ්වාසය මතයි .ඉතින් ඒ නිසා හැම කාරණයක්ම සුභ අන්දමට සිදු වේවා කියලා මම ආශිර්වාද කරනවා ."

එපමනක් පැවසූ වෙදමහතා කාමරයෙන් පිටව ගියේය .සියල්ලෝම ඔවුනොවුන්ගේ මුහුණ දෙස බලා උන්නා මිසක එකදු වචනයක් හෝ හඬ නගා ගත නොහැකිව ගතකළ විනාඩි කිහිපයක් කට පසු වෙද මහතා යළිත් පැමිණියේ යම් පත්‍රිකා කිහිපයක් සමගම ඖෂධ මංජුසාද රැගෙනය .

"මෙතන තියෙන බෙහෙත් ඖෂධ ගැන මම කියන්න යන්නේ නැහැ.මේක සාමාන්‍ය ජීවන රටාවට පහසුවක් මිසක් මේ වෛද්‍ය විද්‍යාවෙන් සොයා ගත්ත දේට වඩා වෙනස් දෙයක් මම කරනවා කියලා නම් හිතන්න එපා .නිරෝගීව ජීවත් වෙන්න .හොඳින් ජීවත් වෙන්න .මට මේ වෙලාවේ කියන්න පුළුවන් දේ  එච්චරයි ."


වෙද මහතාගෙන් සමුගෙන ආපසු එන අතරතුරදීත්  වචනයක් හෝ කතා කරගත නොහැකි තරමට සියල්ලන්ගේ සිත් බොහෝ සෙයින් බර වී තිබුණි .

"මොකද උනේ?"

එන අතරමඟදී අතරමඟ දී රශිත ඇමතුමක් දුන්නේ බිම්සරගෙන් විස්තර විමසමිනි .

"මං ඇවිල්ලා විස්තර කියන්නම්."

බිම්සර පැවසුවේ නෙත් කොනින් මෙන් සුලෝචනා දෙස බලමිනි.ඇය ඉන්නේ වික්ෂිප්ත වූ වික්ෂිප්ත වූ භාවයෙනි .ඇතැම් විට ඇයට ඇත්තේ කිසිවක් තෝරා බේරා ගන්නට බැරි හැඟීමක් විය යුතුය. බිම්සරට ඇය ගැන දැනුනේ මහත් අනුකම්පාවකි.

කෙසේ වතුදු ජීවිතය ඉදිරියටම ගමන් කළ යුතුය.ඒ සඳහා ඇය පසෙකින් තබා ගෙන ගොඩනඟා ගන්නා අනාගත ජීවිතය ගැන ඉතින් හෙට සිටම සිහින මැවිය යුතුය .

******************************************************************************** 

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)



මම

(විසිරි)

Sunday, October 3, 2021

17 . දහහත් වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)





සුලෝචනාගේ අම්මාගේ අවසරය පරිදි රිද්මා සහ බිම්සර ඉරිදා උදෑසන සුලෝචනාද  සමගින්  පාසල වෙත යාමට නික්මුණෝය .

"අයියෝ මටත් එන්න තිබ්බනං"

රශිත කුරු කුරු ගෑවේ ඔහුට අත්‍යවශ්‍ය වැඩමුළුවකට සහභාගි වීමට සිදු වූ හෙයිනි.එහෙත් පාසල් මතකයන් අප සැමටම කෙතෙක් වටීදැයි කෙතෙක් කාර්‍යබහුල වුවද ජීවිතයට අමතක කල නොහැක.

"අනේ පලයන් යන්න .උඹ ඒ කාලෙත් හිටිය කියලත් මට වෙච්ච සෙතක් නැහැ නේ"

බිම්සර පැවසුවේ මහ හඬින් සිනහසෙමිනි.

"ආ මල්ලි එහෙම උඹ කියන්නේ.අර තේජාගෙ කේස් එක වෙලාවේ මායි තාමරියි නොවුන්නනම් උඹත් එක්ක තාමත් චූටි නංගි තරහයි .මේක ගොඩ දා ගත්තෙ මං හින්දා බව අමතක කරන්න එපා හරිද ?"

රශිත පැවසුවේය.

ඇත්තෙන්ම එදා රශිත සහ තාමරී එක්ව තමන් දෙදෙනා මුණ ගැස්ස වූයේ නැත්නම් වැටහීම් හේතුවෙන් දෙදෙනා විරසකව සිටින්නට ද ඉඩ තිබිනි.

"ඒකටනම් උඹට  මල් තියලා වඳින්න ඕන."

බිම්සර පැවසුවේ අතීත මතකයේ සුන්දරතාවය යළි සිහි කරමිනි.

"සුදු අයියෙ..අපි ඉස්කෝලෙට ආවා.තමුසේ මොන ලෝකෙද ඉන්නේ" 

රිද්මා කල්පනාවෙන් නියැලී සිටින  බිම්සරගේ අතට පහරක් ගසමින්  පැවසුවාය .තිගැස්සීමෙන් වටපිට බැලූ බිම්සර වහා රියෙන් බැස්සේ  තමාට පෙර රියෙන් බැස පාසල්  ගේට්ටුව අසල ඉන්නා සුලෝචනා දැකය.

"මම සිකියුරිටිට කතා කරා.අපි යං ඇතුලට."

රිද්මා වාහනය  මාවත අයිනේ නවතා ඔවුන් පසුපස පාසල වෙතට ඇතුළු වූවාය.

"මේ එහෙනම් මං ටිකක් මෙතනින් වාඩිවෙලා ඉන්නම් .ඔය දෙන්න ක්ලාස් රූම් එක පැත්තට ගිහින් එන්න"

රිද්මා  බෝගන්විලා මල් පෝච්චි තැබූ ආරුක්කුවක් යට තිබූ බංකුවේ ඉඳ ගත්තාය .

බිම්සර සුලෝචනා ද සමගින් එකොලහ වසර පන්ති කාමරය වෙත ඇවිදගියේය.පන්තිකාමරයේ හැමදාම  සුලෝචනා ඉඳ ගන්නා ඩෙස්කුව වෙතට ඇයව කැඳවාගෙන ගිය බිම්සර ඇය එහි පුටුවේ ඉඳුවීය.

"චූටි ..මං මේ මතක් කරන්න යන්නේ ඔයාට අමතක වෙලා තියෙන අවුරුදු දහයකට එහා අපි දෙන්නගේ කතාව" 

බිම්සර සුලෝචනාට ඉදිරිපස පුටුවේ ඇයට මුහුණ ලා ඉඳගත්තේය.

සුලෝචනාගේ දෑස් මදින් මද හාත්පසම සිසාරා දිව යනුබිම්සර බලා උන්නේය .ඔහු බොහෝ වෙලාවක් ගෙන ඔවුන් දෙදෙනා ගේ අතීතය ඇයහට පවසන්නට වූයේය.

"ඔයා හැමදාම වාඩි වුණේ මෙතැන ..මතකද ?"

එතකොට මම රශිතය එක්ක ඔයාව බලන්න ඉන්ටර්වල් එකට  එනවා .ඇවිල්ල මම ඉන්නේ අන්න අර  තාප්පෙ ගාව හේත්තුවෙලා .

ඔයා මගේ දිහා හොරෙන් හොරෙන් බලනවා . ඒ උනාට මම ඔයාව බලන්න ආපු බවක් පෙන්නන්නෙ නෑ "

බිම්සර සිනහ වූයේ දෑතම හිස පිටුපස්සට  බැද ගනිමිනි .

"ඇයි ඒ?" 

සුලෝචනා වේගයෙන් ඇසිපිය ගසමින් විමසුවාය 

"ඇයි මම නේ ඒ දවස්වල හෙඩ් ප්‍රිෆෙක්ට් උනේ. චූටි .... ඔයාට පොඩ්ඩක්වත් එහි දවස් මතක නැද්ද ? ඔයා මට sanwiches ගෙනත් දීපු එක ...පඩිපෙලේදි ඔයාට යන්න දෙන්නෙ නැතුව බ්ලොක් කරන්  ඉන්න හැටි.ඔයාට ඒ මුකුත් මතක නැද්ද චූටි?" 

බිම්සරගේ හඬට වේදනාවක්ද එකතුවෙමින් පැවතුණි.සුලෝචනා කඳුලු පිරුණ දෑසින් ඔහු දෙස බලා උන්නාය.

"අනේ ඇයි මට ඒ මොකුත් මතක් වෙන්නෙ නැත්තෙ.මට ඉස්කෝලෙ කාලේ මොකුත්ම මතකනෑනෙ අයියේ."

සුලෝචනා ඉකිගසමින් හඬන්නට වූවාය.බිම්සර කලබල වූයේ ඇය හඬාවැටෙන්නට වූ හෙයිනි.

"චූටි ප්ලීස් , අනේ අඬන්න එපා ඉතින් . ඩොක්ටර් කිව්වෙ නැත්නම් මම ඔයාව මේ ගමන එක්ක එන්නෙ නෑ ඇත්තමයි.ඔයාට ඒ දේවල් කවදහරි මතක් වෙනවනම් වෙයි කියල මං නිකම් ඉන්න හැදුවෙ.ප්ලීස් අඬන්න එපා චූටි."

බිම්සර වහා ඇය අසලට පුටුව ඇදගත්තේය.සුලෝචනා ඩෙස්කුවට ඔලුව ගසාගෙන හඬන්නේ පෙරදවසක තේජා ඇයට බැනවැදුණ පසු අඬන්නාසේමය.බිම්සරට මහා ලතැවිල්ලක් දැනුනි.

"චූටි දැන් ඔය ඇඬුවා ඇති.ඕක නවත්වන්න.අපි ගෙදර යමු."

බිම්සර වදෙන් පොරෙන් කඳුලු ගලා එන සුලෝචනාගේ මුහුණ පිසදැමීය.ඉතින් ඇයට ඒ කිසිවක් මතකයේ නැත.බිම්සර සුසුමක් හෙලුවේ වේදනාව සමනය කොටගන්නටය.

"සුදුඅයියෙ මොකෝ ඇත්තට උනේ?"

ඔවුන් දෙදෙනා ආපසු එන පෙරමඟට ආ රිද්මා ඇසුවේ දෙදෙනාගේම මුහුණ එතරම් හොඳ නැති බව දකිමිනි . බිම්සර  ඇයට ඇසෙන් ඉඟිකර කිසිවක් අසන්නට එපා යැයි පැවසීය .

"අපි shopping පාරක් යමුද ?"

බිම්සර ඇසුවේ හූල්ලමින් සිටින සුලෝචනා වෙත හැරෙමිනි .ඇය හිස වනා එය ප්‍රතික්ෂේප කළාය.

"මට ගෙදර යන්න ඕන" 

සුලෝචනාගේ හඬ ඉකියකට හැරෙමින් පැවතුණි .

"ගෙදර ගිහින් අඬන්න එහෙම තියාගන්නවා නෙමෙයි ඔන්න චූටි .මට අම්මගෙන් බැනුම් අහන්න වෙන්නෙත් මට ."

බිම්සර පැවසුවේ සුලෝචනා නිවසට ගොසිනුත් හඩනු ඇතැයි  සිතුනු හෙයිනි.

සුලෝචනා නිවසට ඇරලවා ආපසු යන අතරේදී රිද්මාගේ නිවසට පැමිණි බිම්සර  සිදුවූ පවත් ඇයට පැවසීය.

"එයාට මොකුත් මතක් වෙන්නේ නැහැ නංගි .මට දුක ඒ නිසා නෙමෙයි .දේවල් මතක් වෙන්නෙ නෑ කියලා කෙල්ල හරියට අඬන්න ගත්තා .අන්තිමට ඔහොම අඬලා ආයෙ අසනීප වුණොත් ඒ කෙල්ල පව් "

බිම්සර පැවසුවේ දෑතින්ම නළල මිරිකගනිමිනි .

රිද්මා සුසුමක් හෙලා ලය සැහැල්ලු කොට ගන්නට වෙර දැරුවාය.මේ පෙම්වතුන් යුවළ දෛවයේ සරදමට ලක් වන්නේ එසේ මෙසේ ආකාරයට නම් නොවේ . මෙතුවක් කල් ජීවිතයේ සරදමට ලක් වූ ඔවුන් දෙදෙනා ඇත්තෙන්ම එක් වන්නේ කවදාදැයි රිද්මට සිතා ගන්නට නොහැක.

"දැන් මොකද කරන්න හිතන් ඉන්නේ සුදු අයියේ?"

රිද්මා ඇසුවේ  අම්මා විසින් ගෙනා තේබඳුන   ඔහු වෙත පාමිනි .

"ඒ අමතක වෙන දේවල් ඔහේ අමතක උනාවේ . මට ඒක ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි.චූටි මට කැමතිනම් හෙටම වුණත් එයා බඳින්න කැමැතියි .මම අප්පච්චිට කෝල් කරලාත් කිව්වා.  

බිම්සර පැවසුවේ තේ බඳුන තොලගාමින් ස්ථිර ස්වරයෙනි .

සුදු පුතා මං මේ කියන්න ගියේ අපි නිකං වත්පිළිවෙත් පැත්තෙන් මොනවා හරි කරොත් නරකද 

රිද්මාගේ අම්මා ඔවුන් අසලින් හිඳ ගනිමින් පැවසුවාය .

ඕව ගැන මට නම්  එච්චර විශ්වාසයක් නැහැ නැන්දෙ.

බිම්සර පැවසුවේ සුසුමක් හෙලමිනි .

මම කියන්නේ නැහැ දොස්තරලාට සනීප කරන්න නුපුළුවන් ලෙඩ වත්පිළිවෙත්වලින් හොඳ කරන්න පුළුවන් කියල.මොකක්ද මේ අපේ ගෙදරත් ඉන්නේ දොස්තර කෙනෙක්නෙ.ඒ උනාට පුතා කෙනෙක්ගේ  මනස කියන දේට බලපෑම ඇතිවෙන ක්‍රම විවිධාකාරයි .ඉතින් අපි වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර කරන අතරේම  ඒ දුවගේ මනසට සහනයක් දෙන්න  හරි කළොත් හොඳ නැද්ද ?

රිද්මාගේ අම්මා  හිටපු විදුහල්පතිනියකි.ඇය බොහෝ ඉවසීමෙන් තමා අදහස් කරන දෙය රිද්මට සහ බිම්සරට පැහැදිලි කළාය .

මට තේරෙන්නේ නැහැ නැන්දෙ. රිද්මා , නංගී කරන දෙයක් නැන්දත් එක්ක කතා කරලා මට කියන්න . කෙල්ලට ප්‍රශ්නයක් නොවෙන එයාට හොඳක්  වෙන ඕනම දෙයක් කරන්න මම කැමතියි .

බිම්සර ආපසු යන්නට නැගී සිටිමින් පැවසුවේය.

තමුසෙ දැන් ඔය අවුලෙන් drive කරනකොට බලාගෙන .කොච්චර ලොකු දෙයක් වෙන්නේ නැහැ අපි තව බලමුකෝ මම රශී එක්ක මේ ගැන කතා කරන්නම් .අම්මා කියන දේ මොකද්ද කියන එක මම  පැහැදිලි කරල අහගන්නම්කො.

රිද්මා බිම්සර පිටුපසින් වාහනය වෙත පැමිණෙමින් පැවසුවාය.ඔහු ඒ කියන සියල්ලටම හිස වනා ඇයගෙන් සමුගෙන ආපසු කොළඹ බලා පිටත් විය .

පාසලට ගොස්  ආවේලාවේ සිටන්  හූල්ලමින් පසුවන සුලෝචනා වෙත පැමිණි ප්‍රමුදිතා ඇයගේ හිස අතගාමින් සන්සුන් කරන්නට තැත් දැරුවාය .

ලොකු , දැන් ඕක ගැන හිතන එක නවත්තන්න කෝ.යන්න ගිහින් නාගෙන එන්න .අපි හෙමිට බලමු මොකද කරන්න පුළුවන් කියලා .

 ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ අතට  තුවාය දෙමින් පැවසුවාය.

චූටි , මට මොකුත් මතක නැහැ .එයා හුඟක් දේවල් කිව්වා.මට එතනට ගිහිල්ලා වත් කිසිම දෙයක් මතක නැහැ .ඒ උනාට ...ඒ උනාට .."

සුලෝචනා මොහොතක් නැවතී  ප්‍රමුදිතා  දෙස බැලුවාය . නංගි හිස ඔසවා සොහොයුරිය කියන දේ අසන්නට බලා උන්නාය .

මං එයාට හරි කැමතියි .

සුලෝචනාගෙ මුහුණේ කිසිදා නොවූ විරූ අන්දමේ පෙම්වත් පැහැයක් උතුරා ගලා යමින් තිබුණි .

*********************************************************************************************

 "මට තේරෙන්නෙ නෑ රශියා. බ්‍රේන් ඩැමේජ් එකකුත් නැත්නම් ලඟ ලඟ මතකය ආවත් නම්.. ඇයි එයාට ඒ අතීතය මතක් නොවෙන්නෙ.කොටින්ම කිව්වොත් එයාට මා එක්ක කිසිම අතීත මතකයක් නෑ.අතන මෙතන එක්ක ගිහින් කෙල්ලව වෙහෙසවන්න මට ඕන්නෑ බං."

බිම්සර රශිත සමගින් පැවසුවේ මුහුදුබඩ අවන්හලකදී මුණ ගැසෙමිනි. පෙණ නගන බීර වීදුරුවල සීත දිය බිඳිති නැගි නැගී පුපුරායද්දී රශිත නිහඬව බලා උන්නේ බිම්සරගේ වේදනාබර මුහුණේ රැදුණු සේයාවන්ය.

"හිටපන් රවීෂ එනකල්.අපි උගෙන්ම අහගම්මු ඉස්සරහ procedure එක.ඌනෙ මේ සයිඩ් එකට එක්ස්පර්ට් උනේ."

රශිත කීවේ අතබැඳි ඔරලෝසුව දෙස නෙත්‍ යොමමිනි.

අවන්හලේ ඈත කෙලවරකින් අත ඔසවා සන් කරමින් ඔවුන් වෙත පැමිණියේ පෙරදවස සුලෝචනාහට ප්‍රතිකාර කල මනෝවෛද්‍ය රවීෂය.

"මචං පොඩ්ඩක් පරක්කු උනා..දන්නවනෙ මේ වෙලාවට ට්‍රැෆික් එක."

මේසයෙන් ඔබ්බට නැඹුරු වෙමින් බිම්සරට සහ රශිතට අතට අත දුන් රවීශ අසුනකට බර වූයේය.

"මොනවද බොන්නෙ?"

රශිත ඇසුවේ අවන්හලේ වේටර් වරයකුට අත ඔසවා කතා කරමිනි.

"Samething ඕකේ."

රවීෂ මේසය මත වූ බීරවීදුරුවට ඇස පාමින් පිලිතුරු දුන්නේය.

"ඉතිං මචං බිම්සර , රශියා මට කිව්වා දැන් තත්වේ .අපිට ආපහු MRI එකකට හරි CT හරි ගියොත් හොඳයි නේද රශියා."

රවීෂ  පැවසුවේ දෙදෙනාටමය .

"මටත් හිතෙනව පොඩ්ඩක් රිපීට් කළ බැලුවොත් හොඳයි කියලා .මොකද incidence එක වෙච්ච ගමන්ම කරපු MRI , CT  වල accuracy එක ඒ දවස්වල තිබිච්ච තත්වෙත් එක අපිට හරියටම කියන්න අමාරුයි නේද ?"

වෛද්‍ය මිතුරන් දෙදෙනාගේ සංවාදයට බිම්සර නිහඬවම අවධානය දෙමින් බලා උන්නේය .

"මෙතන තියෙන ප්‍රශ්නය මේකයි .ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් socially ඔයාලට ඒක ප්‍රශ්නයක් නැත්නම් කවද හරි ඉස්සරහ ජීවිතයට  ඕක බලපෑමක් කරන්නෙත් නැත්නම් ඇත්තටම කියනවනම් ඔය ඉස්සර දේවල් මතක් නොවුණා කියලා ප්‍රශ්නයකුත් නැහැ නේද?"

බිම්සර දෙස බලමින් වෛද්‍ය රවීෂ ඇසුවේ සිනහසෙමිනි .

"ඔව් මට එහි කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැහැ .අනිත් දේ තමයි ඒක බොහොම කෙටි කාලයක් .ඒ මතකය ආවත් නැතත් අපේ මේ දැන් ජීවිතේට ඒකෙන් බලපෑමක් නම් වෙන්නේ නැහැ .මේ දේවල් නිසා සුලෝචනාට කවදහරි එයාගේ හෙල්ත් එකට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ නැත්නම්, මට ඒක  කොහෙත්ම අවුලක් නෙමෙයි."

 බිම්සර  පැවසුවේ ස්ථිර හඬිනි .

"අපි කොහොම උනත් ආයෙ  ඉන්වෙස්ටිගේශන්ස් ටික කරමු.සැක තැන් ඔක්කොම මගහැරගන්න පුළුවන් ඒකෙන්."

මිතුරන් තිදෙනා සමුගන්නා මොහොතේ අවසාන තීරණයට ආවේ එලෙසිනි.

******************************************************************************* 

සුලෝචනා ජංගම දුරකතනය විසි තිස් වරක්ම අතට ගෙන ආපසු තැබුවාය.බිම්සර සේනානායකගේ නම ගබඩාකොට ඇති තීරුව ඇඟිලි තුඩගින් පිරිමැද යලි නිහඬවූවාය.

"ලොකු , හිත හිත ඉන්න දෙයක්නෑනෙ කෝල් එකක් ගන්න ඕන්නම් ගන්න එකනෙ තියෙන්නෙ."

ඇයගේ චර්‍යාව බොහෝ වේලාවක් නිරීක්ෂණය කල ප්‍රමුදිතා ඇසුවේ සුලෝචනා අසලින් සයනයේ ඉඳගනිමිනි.සුලෝචනා විලිබර සිනහවක් පෑවාය.

"අපෝ මෙයාගෙ ලැජ්ජාව."

සුලෝචනාගේ නහය මිරිකම්න් පැවසූ ප්‍රමුදිතා වහා ජංගමය ගෙන අංකනය කොට ඇය අතට දුන්නේ ගන්න කියා හිසෙන් ඉඟියක් දෙමිනි.සුලෝචනා ජංගම දුරකතනය සවනට තෙරපා ගනිමින්ම  සයනයෙන් නැගිට කාමරයේ ජනේලය අසලට ගියාය.

ජනේලයට ඔබ්බෙන් රෑකුමාරි මල්පඳුරේ සුදුපාට මල් පිපී සුවඳින් ඉතිරයමින් පවතී.දසතම ගලා එන හීන් පවනැල්ලේ එතී එසුවඳ කාමරයට එබිකම් පායි. සුලෝචනා කොපුලක් තෙරපා ගත්තේ ජනේල දාරයටය.

දුරකනයෙන් අංකනය කල බිම්සරගේ අංකය නාදවී අවසන් වන තුරුත් එයට ඔහු සම්බන්ධ නොවීය. සුලෝචනා සුසුමක් හෙලා ආපසු ඇද මත ඉන්නා නංගී දෙස බැලුවේ යටිතොලද නොපිට පෙරලමිනි.ප්‍රමුදිතා හිසින් සන් කොට නැවත ගන්නටයැයි කීවද ඇය හිස දෙපසට වනා නොහැකි අභිනයක් පෑවාය.

ඉතාමත් විඩාබර දවසක අවසානයේ සිය කුටියේ නානකාමරයට වැදුණ බිම්සර හෝරාවකට අධික කාලයක් ස්නානය කිරීමෙන් අනතුරුව නැවත කාමරයට පැමිණියේ දවසේ විඩාව නිමාකරගනිමින් සුවසේ නිදන්නට බලාපොරොත්තුවෙනි.ඇදට වැටෙන්නට මොහොතකට පෙර දුරකතනය අතට ගත් ඔහුගේ දෑස විසල්ව ගියේ කිසිදාක නොමැති අන්දමින් සුලෝචනා ගේ ඇමතුමක් එහි මඟහැරුන ඇමතුම් අතර වූ හෙයිනි.

"කරදරයක් වත්ද ?"

ඔහු ඉතා කලබලයෙන් ආපසු එම අංකයට ඇමතුමක් ගත්තේය. 

"චූටි ? ඇයි කවදාවත් නැතුව හදිස්සියෙම...ඔයාට මොකුත් කරදරයක් නැහැ නේද ?"

එහා පසෙන්  ඇමතුම සම්බන්ධ වූ වහාම බිම්සර ඉතා වේගයෙන් කියවා ගෙන ගියේය.

"අයියේ මම ප්‍රමුදිතා ...අක්කාට නින්ද ගිහින්."

ඇමතුමට සම්බන්ධ වී තිබුණේ නංගිය. බිම්සරට ඇතිවුයේ මඳ ලැජ්ජාවකි.

"සොරි නංගි...මම ඇත්තෙන්ම කලබල උනා.කවදාවත් එයාගෙ නම්බර් එකෙන් මට කෝල් ඇවිල්ලම නෑනෙ.ඒකයි."

බිම්සර පැකිලෙමින්ම පැවසීය.

"අනේ කමක් නෑ අයියා.දැන් එයාව ඇහැරවන්නෙ නැතුව ඉන්නම් නේද? එයාට මම හිතන්නෙ ඔයාට කියන්න මොකක් හරි තියනව.ඒකටයි ගත්තෙ."

ප්‍රමුදිතා හිතාමතාම අක්කා පෙරදිනක පැවසූ ආදරණීය කතාව නොකියා උන්නේ...ඒ විඳීම ඔවුනොවුන් අතරේම කවදාහෝ බෙදාගත යුතුව ඇති එකක් ලෙස දැනුන හෙයිනි.

"ඒකට කමක් නෑ.මම හෙට එයාට කෝල් කරන්නම්කො."

බිම්සර ඇමතුම සමාප්ත කලේ අනෙක් පසින් රිද්මාගේ ඇමතුමක් එනු දුටු හෙයිනි.

"සුදු අයියෙ, බිසිද ?"

රිද්මා ඇසුවාය. 

"නෑ නෑ සිඟිති මොකක්ද කියන්න."

බිම්සර සයනයේ ඉඳගනිමින්ම පැවසීය.

"අම්මා අර කිව්ව කාරණය සුදු අයියෙ.අම්මා කියනවා අර කිව්ව වත්පිළිවෙත් කරන වෙදමහත්තයා ඉන්නෙ රිකිල්ලගස්කඩලු.ඉතින් අනේ මම මේ මතක්කලේ ඔයාට ගෙවල්  පැත්තෙන් ලඟයිනෙ එහෙට නේද ?"

රිද්මා පැවසුවේ කල්පනාකරමින්මය.

"ඔව් මහ දුරක්නම් නෑ.මම ඕන්නම් තාත්තාගෙන් අහන්නම්."බිම්සර පැවසුවේ තමාට ඒ සම්බන්ධව විශ්වාසයක් නැතද මේ කරන්නාවූ කිසිම දෙයක අහිතක් කරදරයක් නොවන බව ඔහු දන්නා හෙයිනි .

මේ අතරතුර කාලයේදී සුලෝචනාගේ  අම්මා සෙත් ශාන්ති බෝධි පූජා ආදිය ද නොකඩවා ඉටුකරන බව ඔහු දැන් දැන උන්නේය.

ඒ කිසිවකට කිසිම විරෝධතාවයක් හෝ හෙළා දැකීමක් ඔවුන් කිසිවෙක් නො කළේ වතාවක් රශිත කියූ කාරණයක් මත පිහිටා සිටිමිනි .

"වෛද්‍ය විද්‍යාවෙන් කරන්න පුළුවන් හුඟක් දේ තියෙනවා .ඒ උනාට මනුස්සයෙක් අසරණ වුනාම ඒ කෙනාට ඔය වගේ නොපෙනෙන බලවේග , ආගම් විශ්වාසයන් කියන දේවල් ගැනත් ඉබේම විශ්වාස වල  පිහිටල ඒවයෙන් පිහිට හොයන්නට කැමතිවෙන්න හිතෙන මට්ටමකට පත් වෙනවා .  ඉතින් ඒ නිසා ඒ වගේ මට්ටමකට පත්වන තාක්කල් අපිට බැහැ තව කෙනෙක්ගෙ ඒ විශ්වාසයන් ගැන වැරදියට හිතන්න .

මිනිස්සු අනවශ්‍ය විදිහට මුදල් නැති නාස්ති කරගෙන තොවිල්පවිල්,යාගහෝම  කරනවට නම් මමත් එක හෙළාම විරුද්ධයි.

ඒ උනාට කෙනෙක්ගෙ මානසික සහනයක් ලබා දෙන්න කරන්න පුළුවන් ඕනෑම විදියේ දෙයක් කලාට ඒක ගැන අපි විරෝධතාවයක්වත් හෙළා දැකීමක්වත් කරන්න හොඳ නැහැ . ඔය කොයි දේත් මිනිස්සු කරන්නේ තමන්ගේ කෙනාව ගොඩදාන්න විකල්පයන් විදියට."

ඉතින් ඒ නිසාම අපට ඉහත්තාවේ වූ පරම්පරාවේ ආගමික විශ්වාසයන් සහ  වත් පිළිවෙත් සම්බන්ධයෙන් මැදහත් සිතින් ඉවසා සිටීමට රිද්මා බිම්සර ප්‍රමුදිතා  ඇතුළු  තරුණ පිරිස අවිවාදයෙන් යුතුව තීරණයකට එළඹියෝය.

************************************************************************* 

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)



මම


(විසිරි)

Thursday, September 30, 2021

16.දහසය වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 




ඊලඟ වෛද්‍ය හමුවේදී සුලෝචනා මානසික ප්‍රතිකාරයන් සඳහා යොමු කල යුතු අන්දම ගැන බිම්සර දැනුවත් කලේ රශිත සහ ඔහුගේ මිතුරු විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍යවරයා විසිනි.

"මෙහෙම අයෙක්ට එක්ස්පෝස් කිරීමක් කරනකොට අපි හොඳ අවධානයකින් ඒකෙ යෙදෙන්න අවශ්‍ය වෙනවා.මොකද මේ ළමයාගෙ යම් ප්‍රමාණයකට ශොක් එකකුත් තියන නිසා අපි ෆිට්ස් එහෙම එයිද කියලත් පොඩ්ඩක් අවධානයෙන් ඉන්න ඕනෙ"

විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා අවධාරණය කළේය.

"එතකොට අපි මේක කරන්නම ඕනද ? නොකර උන්නොත් වෙන්න පුළුවන් අවාසිය මොකක්ද ?"

බිම්සර විමසුවේ කල්පනාබරිතවය.

"කෙනෙක් කම්පනයක් මනස ඇතුලෙ තියන් ඉන්නව කියන්නේ ඒක එයාගෙ සම්පූර්ණ ජීවන රටාවටම බලපානවා කියන එකයි. එයාගෙ මතකය ඇතුලු හුඟාක් දේවල් මේ තාවකාලික ගැටලුව නිසා අවහිරවෙලා දැනටම.ඒක අනාගත ජීවිතයටම කොච්චර බලපාන්න පුළුවන්ද ?"

මානසික වෛද්‍යවරයා අතුරු පැනයකින්ම බිම්සරට පිළිතුරු දුන්නේය.

"මචං behavior treatment කියන්නෙ හරිම ක්‍රමානුකූලව යන එකක්. බෙහෙත් බොනව වගේ අතුරු ආබාධත් නෑනෙ.අපි ඔක්කොම මේක ටීම්වර්ක් එකක් වගෙ යමු.ඩෝන්ට් වොරි"

රශිත පැවසුවේ සිය මිතුරාගේ උරහිසට අත තබමිනි.බිම්සර සුසුමක් හෙලා හිසවනා එයට අනුමැතිය දුන්නේය.හිත තුළ කුකුසක් ඉතුරුවී ඇතද මේ ප්‍රතිකාරයන් ඇයගේ යහපත උදෙසාම හෙයින් කලයුතුව ඇත.

]**************************************************************************** 


සුලෝචනා අදාළ ප්‍රතිකාර කටයුතු සඳහා පළමුවන වතාවට කැඳවා ගෙන ගියේද බිම්සර  සහ රිද්මා විසිනි.ප්‍රමුදිතා හට උසස් පෙළ විභාගය ඉතාම නුදුරේ පැවතුණ හෙයින්  ඇයගේ කාලය මේ සඳහා කැප කරවන්නට අවශ්‍ය නොවන බව රිද්මා සුලෝචනාගේ මවට පැහැදිලි කළාය.

"තව සති දෙකයි නේ විභාගයට තියෙන්නෙත් අම්මා .ඒ නිසා නංගි මේ ටිකේ පාඩම් කරගත්තු වාවේ .අනික treatment වලට කොළඹ ගියාම මුළු දවසෙම ඔතනට වැය වෙනවා.අපි නංගි එක්ක යන්නං.පරිස්සමින් එක්කරගෙන එන්නම් අම්මා"

රිද්මා පැවසුවේ සිය රථය තුලට වී සිටිනා බිම්සර දෙස බලමිනි.ඔහු ඉවත බලාගෙන සිටින්නේ එතරම්ම පැහැදිලි සිතුවිල්ලක නම්  නොවේ.

"මේ දරුවන්ටත් අපි නිසා තියෙන කරදරයක්. ජාති ජාතිත් තමංගෙ මිනිස්සු වත් නොකරන තරම් උදව් මේ ටිකේ ඔය දරුවෝ අපිට කළේ. පින් සිද්ධ වෙනවා දරුවනේ කවදාවත් ඔය දරුවන්ටත් ,ඔය දරුවන්ගේ දෙමව්පියන්ටවත් කරදරයක් හිරිහැරයක් ලෙඩක් දුකක් නම් වෙන්න එපා .තුණුරුවන්ගේම පිහිටයි" 

අම්මා පැවසුවේ දෑතද එක්කර ගනිමිනි. අම්මා මේ කෙටිකාලය තුළ ඔවුන් වෙත තමන්ගේ දරුවන්ට හා සමානවම බැඳී උන්නාය.

සුලෝචනා රිද්මා සමගින් බිම්සර ගේ රථයට ගොඩවූයේ "අපි යමු නේද සුදු අයියේ "කියමිනි.

සුලෝචනා පිටුපස අසුනට නැංවූ රිද්මා ඉදිරිපස අසුනට නැගුණේ.. 

"තමුසෙ ඔය ඉස්සරහ කණ්ණාඩියෙන් පිටිපස්ස බල බලන්න ගිහිල්ලා වාහනයේ හප්ප දැනිය කියලයි මං කෝකටත් කියලා ඉස්සරහ සීට් එකට නැග්ගෙ ..."කියමිනි.

වෙනදා තමන් හා  එකට එක කියවාගන්නා බිම්සර අද කෙතරම් නිහඬදැයි රිද්මා විමසිල්ලෙන් බැලුවාය.

"මොකෝ තමුසෙ නිකම් ඇටිකෙහෙල් ගිල්ල වගේ බලාගෙන ඉන්නේ."

මදක් දුර රිය ධාවනය කරන්නට ඉඩ හැර රිද්මා ඇසුවේ කුතුහලය පිරි දෑසිනි.

"මන්දා නංගි , මේකට කැමති උනාට මට එක අතකට  හිතට මහ බයකුත් දැනෙනවා! "

බිම්සර පැවසුවේ රියෙහි කන්නාඩියෙන් පිටුපස අසුනේ ඉන්නා සුලෝචනා දෙස බලමිනි.

"ඕකට මොකද්ද බය වෙන්න තියෙන්නේ. රශිත එහෙම ඔයාට හොඳටම තේරුම් කරලා දුන්නා නේ."

රිද්මා ඇසුවේ විමසුම් ඇසිනි.

"කෙල්ලට  ලොකු shock එකක් වෙන්නේ නැතුව ඕන දෙයක් කමක් නැහැ . ඒත් එදා එතැන සිද්ධ වුනු දේවල් මතක් වෙනකොට මෙයාට ඒවා දරාගන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා මට බයක් දැනෙනවා."

බිම්සර තම සිත තුළ පැවති කුකුස රිද්මාහට පැහැදිලි කළේය.

"එක්ස්පෝස් කරන කොට එහෙම එකපාරටම කරන්නෑ සුදු අයියෙ.ඒක යන්නෙ පියවරෙන් පියවරටනෙ.අනෙක රශී, මම ,ඔයා ,සුලෝගෙ අම්මා ,නංගි..ඔක්කොම අය මේ වැඩේට එකතුවෙනවනෙ."

රිද්මා පැවසුවේ බිම්සරගේ කුකුස මැඩලමිනි.

"ඔයත් එනවනේද ඩොක්ටර් ගාවට චූටිව  යන්න."

බිම්සර ඇසුවේ රිද්මා දෙසට හැරෙමිනි.

"එන්න නේන්නම් මේ ආවෙ..ගිහින්ම බලමුකො."

දෙදෙනාගේ කතාවට එතරම්ම අවධානයක් නැතුව මෙන් සුලෝචනා උන්නේ මාවත දෙසම බලාගෙනය.ඇයගේ මනසට ඔවුන්ගේ බස මනාව  වැටහෙන්නේ නැතිතරම්ය. සුලෝචනා සුසුමක් හෙලා මාවත දෙපස වූ ගොඩනැගිලි, මිනිසුන් දෙස බලමින්ම ගමන් කලාය.

***************************************************************** 


"ආ කොහොමද ඉතින් ?"

සුලෝචනා සහ බිම්සර සමගින් රිද්මා මානසික වෛද්‍යවරයා වෙතට පැමිණියේ රශිතගේ යොමු කිරීමද සමගිනි.

"මචං අපි එහෙනම් අද ඉඳන් එක්ස්පෝෂර් පටන්ගන්නව."

ඔහු රශිත වෙත පැවසුවේ සිනාමුසුවය.

"ඕකේ මචං, කෙල්ල කෙසේ වෙතත් භාරකාරයාට එක්ස්පෝෂර්ස් කරන්න වෙයි වගේ .බලපන්කො මුගෙ මූණෙ හැටි."

රශිත බිම්සරගේ බඩට අතින් අනිමින් පැවසීය.බිම්සර කිසිවක් නොකියා රශිත දෙස රවා බැලුවේ තැනක් නොතැනක් නැති කියවීම නවතා දමනු රිසිවය.එහෙත් පාසල් සමයේ සිට එකාවන්ව උන් සිය මිතුරාගේ රැවීම් රශිතට ගණනක්ම නොවීය.

මනෝ වෛද්‍යවරයා විසින් කලයුතු පියවර සියල්ලම මැනවින් පහදාදුන් පසු ක්‍රමානුකූලව සුලෝචනා අදාල මතකයන් වෙත යොමුකිරීම සිදුවිය.

"සුලෝචනා ඔයාට මේ පත්තරයෙ ආටිකල් එක කියවන්න පුලුවන්ද?"වෛද්‍යවරයා විසින් ඇය අත තැබුවේ බෝම්බ පිපිරීමට අදාල ප්‍රවෘත්තිය සහිත ලිපියකි.එහි දේවස්ථානයේ සුන්බුන් සහිත සේයාරුවක් තිබුණද සිත කලඹන අන්දමේ සේයාරූ කපා ඉවත් කොට සකසා ගෙන ආවේ රිද්මා විසිනි.

සුලෝචනා හිස වනා එම ලිපිය කියවන්නට ගත්තාය.ලිපියේ අකුරු අතර වේගයෙන් දිවගිය ඇයගේ ඇස්පිය එකිනෙක ගැටෙමින් කලබල වනු පෙනුනේය.සේයාරුවට අතතබා ගෙන යමක් කියන්නට සුලෝචනා වෙරදරනු බිම්සරට පෙනුනි.ඔහු වහා රිද්මාට ඇය අසලට යනමෙන් පවසුවාය.

"මේ දවස ඔයාට මතකද නංගි?"රිද්මා ඇයගේ අතකින් අල්ලාගනිමින් පැවසුවාය.සුලෝචනා කිසිවක්ම නොකියා ඒ සේයාරූ දෙසම බලාඋන්නාය. ඇස් මෙන්ම අත්ද වෙවුලා යමින් පුවත්පත් කොටස බිමට පතිත වී ගියේය.සුලෝචනාගේ ඇස් වලින් කඳුලු පේලියක් ගලායන්නට විය.

"එයාට මතක් වෙනවා."

මනෝ වෛද්‍යවරයා සෙමින් පැවසුවේය.

"අපි මේ වගේ ක්‍රමක්‍රමයෙන් එක්ස්පෝස් කරමු.

ගෙදර අයට කියාදෙන්න මනසට දරාගන්න පුලුවන් දේ විතරක්ම සිහිගන්වන්න කියල."

වෛද්‍යවරයා රිද්මාහට පැවසුවේය.සුලෝචනා හට මනස ඉහිල්වීමේ ක්‍රියාකාරකම් මාලාවක් සහ ඖෂධ ප්‍රතිකාරයන්ද තව දුරටත් නිර්දේශ කරදෙනු ලැබුණි.

සුලෝචනා කඳුලු පිසලමින් බිම්සර සහ රිද්මා සමගින් අසුනෙන් නැගීඋන්නේ වෛද්‍යවරයා ඔවුන්හට යාමට ඉඩදුන් හෙයිනි.

සුලෝචනා වෛද්‍යවරයා හමුවට ගොස් ආ මොහොතේ පටන් හුදෙකලාව ඉන්නටම තැත්දැරුවාය. රිද්මා , ප්‍රමුදිතාට සහ අම්මාට ඇයට නිදහසේ ඉන්නට ඉඩ දෙන්න යැයි පැවසූවේ මේ ප්‍රතිකාර ක්‍රමය ඇයට තරමක අසීරුතා මතුකරදෙන්නක් විය හැකි බව දන්නා හෙයිනි.

පුවත්පත් කොටසේ වූ කාරණය කියවීමෙන් පසු සුලෝචනාට අඳුරු පැහැ මතකයක් සේ සිදුවීමක ඡායාමාත්‍රයක් මනසට ඇතුල් වූවා සේ හැඟෙන්නට විය.දැඩි හිසේ වේදනාවක් සමගින්  එකිනෙක අඳුරු පැහැයෙන්  මනසේ මතුවන අපැහැදිලි මතක හේතුවෙන් සුලෝචනා කෑගැසුවාය.

"අක්කේ අක්කේ ඇයි මේ.?"

ප්‍රමුදිතා දුවගෙන ආවේ සුලෝචනා කෑගසන හඬිනි.

"ඔලුව රිදෙනවා ..ඉන්න බෑ අනේ"

සුලෝචනා අඬන්නට වූයේ හිස දෑතින්ම බදාගනිමිනි.

"අම්මේ අක්කගෙ බෙහෙත් ටික ගෙන්න.ලොකූ බයවෙන්න එපා.ඔයාට බෙහෙත් බිව්වම හරියාවි.ඉන්නකො අපි බේත් බිව්වම මම ඔයාගෙ ඔලුව මසාජ් කරන්නම්."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ හිස අතගෑවාය.

සුලෝචනා ඉකිගසන්නට වූයේ සිය සොහොයුරිය බදාගනිමිනි.

"මෙහෙම කෙල්ලට දුක් විඳින්න වෙනව  නම් අපි මේ බෙහෙත් කිරිල්ල අතාරිමු පුතේ."

අම්මා ඇඳ උන් ගවුමේ කරෙහි කදුලු පිසලමින් පැවසුවාය.

"පිස්සුද අම්මේ මේ සේරම කරන්නෙ අක්කගෙම හොඳටනෙ.අම්මා කලබල නොවී ඉන්නකො."

ප්‍රමුදිතා අම්මා වෙත හැරෙමින් පැවසුවේ අක්කා සයනයේ වැතුරුන පසුවය.


***********************************************************************************************


සුලෝචනා පසුදිනයේ ඇහැරගත්තේ වෙනදාට වඩා ප්‍රබෝධමත්වය. පෙරදා රාත්‍රියේ ඇතිවූ තදබල හිසේ වේදනාව මේ වනවිට සමනය වී ඇයට පහසුවක් දැනෙන්නට පටන්ගෙන තිබුනි.

සුලෝචනා ඇඳෙන් නැගිට සිය ඇඳෙහි ඇතිරිල්ල සෙමින් නවා තබා නාන කාමරයට වැදුණාය.කාලය සමග සුලෝචනා ටිකෙන් ටික තමන්ගේ පුරුදු ජීවන රටාව යළි සකසා ගත්තාය.මුහුණකට සෝදා වෙනත් ඇඳුමකට මාරුවූ සුලෝචනා මිදුලට බැස්සේ අලුත් හුස්මක් ලය පිරෙන්නට අරගනිමිනි.මිදුල අතුගාමින් උන් ප්‍රමුදිතා අක්කා එන දෙස බලාඋන්නේ විමසිල්ලෙනි.

"ගුඩ් මෝනින් ලොකූ"

ප්‍රමුදිතා ඉදල ගසකට හේත්තුකොට අක්කා බදාගත්තාය.

"ගුඩ්මෝනින් චූටි.මට දෙන්න මම අතුගාන්නම්" 

සුලෝචනා ඉදල දෙසට අතදිගු කලාය.ප්‍රමුදිතා යටි සිතින් සතුටින් පිනුම් ගැසුවාය.

"ආ ඔන්න එහෙනම් ඔයා අතුගාන්න.මම අපි දෙන්නට තේ හදන් එන්නම්."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ කොපුලක්ද සිපගනිමින් ගෙට දිව්වාය.

සුලෝචනා ඉදල් රටා මවමින් සෙමින් මිදුල අතුගාන්නට පටන්ගත්තාය.වෙනදාට වඩා සිරුරට වෙහෙසක් දැනේ.එහෙත් මොකක්දෝ නැවුම් ගතියක්ද දැනේ.

"අම්මෙ අම්මේ..."

ප්‍රමුදිතා මුලුතැන්ගෙයට දුවආවේ අම්මාට අඬගසමිනි.උදෑසන ආහාරයට ඉඳිආප්ප තම්බමින් උන් අම්මා කලබලයෙන් නැගී උන්නාය.

"මොකද දරුවො මම බයවුනා කෑගහන් එනකොට.ඇයි අක්කට ආපහු ඔලුව කැක්කුමලුද ?"

අම්මා වහා ඇය වෙත ආවාය.

"පිස්සුද අනේ .එන්නකො බඩ්ඩක් පෙන්වන්න."

ප්‍රමුදිතා අම්මාගේ අතින් ඇදගෙනම ජනේලය වෙත ආවාය.සුලෝචනා තාලයකට මිදිල අමදින්නීය.ඇගේ මුහුණේ සුන්දරම සිනාරැල්ලක් දැවටී ඇත.

"එයා ටික ටික නෝමල් වෙන්න අරන්. අම්මට පේනවද වෙනස."

ප්‍රමුදිතා ඇසුවේ අක්කා වෙතම යොමුවූ නෙතිනි.

"මූණත් එක්ක එලිය වැටිලා නේද පුතේ .අනේ මගෙ කෙල්ලට රත්නත්‍රයේ සරණයි."

අම්මා ඉකියකට ලඟ හඬින් පැවසුවාය.

ප්‍රමුදිතා කාමරයට දුව ගොස් ජංගම දුරකතනය රැගෙන විත් කෙටි වීඩියෝවක් කලේ අක්කා අතුගාන අන්දමය.එය බිම්සර අයියාට යැවිය යුතුය.ඒ ප්‍රේමය ඇත්තෙන්ම බලාසිටින්නට ආසා හිතෙන අන්දමේ එකක්‍ ය.බිම්සර අයියාගේ කැපවීම අක්කා වෙනුවෙන් කරන්නාවූ හැමදෙයක්ම සහ ඉවසීම විටෙක අදහාගන්නට අපහසු තරම් බව ප්‍රමුදිතාටද සිතේ.

වට්ස් ඇප් හරහා අක්කාගේ වීඩියෝව බිම්සර වෙත යැවූ ප්‍රමුදිතා එය ඔහු වෙතින් බැලූ බව සටහන් වන නිල් ඉරිදෙකක් එනතුරු විටින් විට බැලුවාය.කාර්‍යබහුල නිලධාරියෙකු ලෙසින් ඔහුට  කාලය පිලිබඳ සටනක් ඇතිබව දන්නා හෙයින් ප්‍රමුදිතා ඉවසීමෙන් බලාඋන්නාය.

"නංගි..."

දිවා ආහාර වේලාවට ආසන්න මොහොතකදී ප්‍රමුදිතාගේ ජංගමය නාදවූයේ බිම්සරගේ අංකයෙනි.

"අයියෙ දැක්කද ?"

 ප්‍රමුදිතා ඇසුවේ හිතපිනා යන තරමේ සතුටිනි.

"ඔව්නෙ ...මාර්වලස් ඒක නම්...එයාගේ මූණ හිනාවෙන් පිරිලා තියනව දැක්කමයි" බිම්සරගේ හඬ හැඟීම්බර විය.

"ඊයේ රෑ ඔලුව බදාගෙන හරියට ඇඬුවා අයියෙ.අපි බෙහෙත් ටික දුන්නාම නින්ද ගියා. උදේ තමයි ඔය."

"තව ට්‍රීට්මන්ට් වාර කීපයකට අක්කව ගෙනියන්න වෙනව නංගි.ඒත් මගෙ හිතට දැන් සැනසීමයි ඔහොම ටික ටික එයා රිකවර් වෙන එක ගැන."

බිම්සර පැවසුවේ හදවතේ පිරුණ සැනසීමෙනි.එහෙත් ඇයට තමා මතකයට නොඑන්නට ඉඩක් ඇත. අතීත මතකයේ සමහරක් තැන් ඇයට මේ අන්දමින් අපැහැදිලි වූයේ මන්දැයි වෛද්‍යවරයා ගෙන් ඇසූකල ඔහු පැවසුවේද ..

"සමහරක් අනවශ්‍ය දේවල් මේ කාරණය එක්කම මෙයාගේ මෙමරි එකෙන් අයින් වෙන්න ඇති.ඔය අම්මගෙන් නංගිගෙන් අහල බලන්නකො ඒ ආසන්න කාලයෙ උන ඒවා මෙයාට මතකද කියල?"

යනුවෙනි.ඒ සම්බන්ධව ඇසූකල ප්‍රමුදිතා අනාවරණය කලේ..

"අයියේ අක්කගෙන් ඇහුවම ගමේ විස්තර එයාට මතක නෑ කියනවනෙ එහෙම දේවල්" යන අන්දමිනි.

අකමැතිම අඳුරු අප්‍රසන්න යුගයක මතකයන් මේ සිදුවූ කම්පනය සමගින් ඇයට අහිමිව ගිස් ද ? එවිට ඒ ආසන්නයේ වූ පාසල් සමය ,දෙදෙනාගේ සොඳුරු අප්‍රකාශිත ආදරයද සුලෝචනා ගේ මතකයෙන් ගිලිහ ගොසින්ද? 

බිම්සර දැඩිසේම කම්පාවූයේය.අවසන ඔහු සිත හදාගත්තේ සිදුවූ හැමදෙයක්ම සමබර වනු ඇතැයි යන විශ්වාසය හිතට ඇතිකරගනිමිනි.

*************************************************************************************************************** 


ප්‍රතිකාර වාර දෙකතුනකදී සුලෝචනා පෙරටත් වඩා යහපත් ප්‍රතිචාරයන් දක්වන්නට සමත්ව උන්නාය. ප්‍රතිකාර වලට සමගාමීව සුලෝචනා ,පෙර සිදුවීම වූ දේවස්ථානයට මෙන්ම ඔවුන් පෙර නැවතී උන් නිවෙසටද එක්කරගෙන යන්නට ප්‍රමුදිතාට සහ අම්මාට උපදෙස් දෙනු ලැබීය.හදිසි අවශ්‍යතාවයක් වුවහොත් යැයි සිතා රිද්මාද ඒ ගමන් වලට එක්වූවාය.

මානසිකව එම සිදුවීමට නිරාවරණය  වූවාට වඩා කායිකව එවන් ස්ථාන වල ට එක්කරගෙන යෑමේදී සුලෝචනා ගේ තිගැස්ම සහ මානසික අසමතුලිත භාවය මොනවට දිස්වුවද ඒ හා සමානව සිදුකල ඉහිල්වීමේ කියාකාරකම් සහ ඖෂධ මාත්‍රාවල සහයෙන් ඇය සාමාන්‍ය තත්වයට පත්වූවාය.

පෙරඔවුන් නැවතී උන් නිවෙසට ගිය දිනයේ සුලෝචනා කඩයට ගොස් බොහෝවේලාවක් බලා උන්නාය.ප්‍රමුදිතා ඇයව තනි නොකර ලඟටම වී උන්නාය.කැඩීබිඳී ගිය බඩුබාහිරාදිය ඉවත්කොට ගොඩනැගිල්ලද පිළිසකර කොට තිබූ හෙයින් සුලෝචනා තරමක් පහසුවෙන් මෙන් එහි බලාඋන්නාය.

"නංගි, එදා උදේ  සසංකා කඩේට ඇවිල්ල ගියානෙ . එයාට මොකද උනේ?"අක්කා ඇසූ කාරණයට ප්‍රමුදිතා පිළිතුරු දුන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඇය කඩකාමරයේ පිටිපසට ගොස් කැඳවාගෙන ආවේ එදා උදේ කඩයට පැමිණ ගිය ඇයගේ මිතුරිය වූ සසංකාය.

එදා කඩයට විත් මඳක් පමාවීම හේතුවෙන් දේවස්ථානය තුලට යන්නට ඉඩකඩ නොවූ හේතුවෙන් දේවස්ථාන බිමෙහි රැඳෙන්නට වූ ඇයද බරපතල ලෙස තුවාල ලබා දිවිගලවාගත්තාය.දේවස්ථානය තුල උන් ඇයගේ පවුලේ සාමාජිකයන් කිහිපදෙනෙක්ම ඒ අනතුරෙන් මියගිස් තිබුණි.

" අනේ සුලෝ..."ඇය එක්වනම සුලෝචනා බදාගත්තාය.

මිතුරියන් දෙදෙනා ඉකිලමින් හඬන්නට වූයේ මරණයේ අබියසටම ගොස් ආපසු හැරී යළි හමුවීම ගැන උපන් සංවේදී භාවයෙනි.

හැඬුම් දෙඩුම් කතාබහ ඔස්සේ කාලය ගෙවී යන්නට විය.

"පල්ලියටත් ගිහින්ම යමු පුතේ"

අම්මා පැවසුවේ ගෙවත්තේ ඒ මේ අත ඇවිදින සුලෝචනාහටය.අම්මාගේ බසට හිස වනා එකඟවූ සුලෝචනා ගෙහිමි නැන්දාගෙන්ද සමුගෙන අම්මා සහ නංගී සමගින් දේවස්ථානය වෙත පිය එසවූවාය.

'සුලෝචනා , කොහොමද දරුවො. දැන් සනීපයි නේද ?"

දේවස්ථානයේ පියතුමා සුලෝචනා වෙත පැමිණියේ ආශීර්වාද කරමිනි.ඇය දුක්බර සිනහවක් පෑවේ කිසිත් නොකියාමය.

"පසුගිය දේවල් ගැන කම්පා වෙන්න එපා දරුවා.මේ හැමදේම ලෝක ස්වභාවය.දැන් ප්‍රතිකාර කටයුතු ඉවරද පොඩි දුව?" ප්‍රමුදිතා ගෙන් එතුමා ඇසුවේ ඉන්පසුවය.

"ඔව් ෆාදර්, දැන් හුඟක් ඉවරවෙලා.අක්කට මතකයි ඒ හැමදේම"ප්‍රමුදිතා පිළිතුරු දුන්නාය.

"සුලෝචනාගේ වෙලාවට අර ආමි ඔෆිසර් එයාව අරන් ගියේ.නැත්නම් එදා ඒ අනතුර ගැන හිතාගන්නවත් අමාරුයි." පියතුමා ඔවුනට යළි ආශීර්වාද කොට ඔවුන්ගෙන් සමුගෙන ගිය පසු සුලෝචනා දේවස්ථානය තුළට සෙමින් ඇවිද ගියාය.

සියලු පිළිසකර කිරීම් මේ වනවිට සමාප්ත ව තිබුණද මොකක්දෝ කිව නොහැකි අන්දමේ වේදනාත්මක බවක් සුලෝචනාහට දැනෙමින් තිබුණි.ඇය සුසුමක් හෙලා ආපසු නැගිට ආවාය.අම්මාත් නංගීත් සමගින් ආපසු නිවෙසට එන විට රෑ අඳුරද ගලා එමින් තිබුණි.

******************************************************************** 

"අද කොහෙද ඇවිදින්න ගියේ චූටි?" සුපුරුදු ඇමතුම බිම්සරගෙනි.පුරුද්දක් ලෙස දවස අවසානයේ බිම්සර සුලෝචනාහට ඇමතුමක් දෙමින් දවසේ විස්තර විමසයි.

ඔහු පිළිබඳ මොකක්දෝ මතකයක් හිත යට තිබුණද සුලෝචනාහට එය පියවි මතකයට එන්නේ නැතිතරම්ය.

"කලින් උන්න ගෙදරටයි පල්ලියටයි ගියා."සුලෝචනා මඳ සිනහවකින් යුතුව පවසන්නීය.මතක අතීතය කෙසේ වෙතත් බිම්සර යනු සුලෝචනාහට සුවිශේෂ පුද්ගලයෙක්ව හමාරය.

"මං මේ වීක් එන්ඩ් එකේ එනවා.අපි පොඩි ගමනක් යමුද?"

බිම්සර ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

ඕක ඇහුව ගමන් ඇස් ලොකු කරන් කල්පනාවක ඇති එකත් එකටම...ඔහු තමාටම පවසා ගත්තේය.

"අපි දෙන්නා විතරක් ?" සුලෝචනා ප්‍රශ්නාර්ථයක් නැගුවාය.

"ඔව් අපි දෙන්නා විතරක්.මම අම්මට කියන්නම්.මේක වැදගත් ගමනක් චූටි."බිම්සරගේ හඬ ඉතා හැඟීම්බරවිය.සුලෝචනා කිසිත් නොකියා නිහඬවූවාය.

බය ඇති...බිම්සර ඉන් පසු ඒ ගැන කිසිවක්ම නොපවසා ආගිය තොරතුරු පමණක් අසා ඇමතූමෙන් සමුගත්තේය.

"දැන් නංගිට ඔක්කොම දේ වගේ මතක එකේ අපි ස්කූල් ටයිම් එකට යං මචං" රශිත සහ මනෝවෛද්‍ය වරයා සමග වූ දුරකතන සංවාදයකදී තීරණය වූයේ පෙර සතියේය.එහෙයින් ඇයව පාසල වෙත රැගෙන යා යුතු බව බිම්සර  තීරණය කොට ගත්තේ ප්‍රමුදිතා  පෙර දවසකදී සුලෝචනාගේ  වීඩියෝ ගත කරන ලද පැවතුම එවීමත් සමගය.

************************************************************************ 

කල් ඇතිව අම්මා මේ සම්බන්ධයෙන් දැනුවත් කළ යුතු බව බිම්සරට පැවසූයේ රිද්මා විසිනි .

"සුදු අයියේ , දැන් ඉතින් සුලෝචනාගේ අම්මට ඔය දෙන්න ගැන කිව්වොත් හොඳයි නේද ? මොකද ඒ මනුස්සයා උනත් හිතෙනවනේ මෙහෙම නිතරම යන එන එක ගැන . ලොකු ගෑනු ළමයි ඉන්න අම්මල ගෙ හිතේ හැමතිස්සේම බයක් තියෙනවානේ ."

රිද්මා පැවසුවේ සුලෝචනා පාසැල වෙත කැඳවා ගෙන යා යුතු බව බිම්සර පැවසූ මොහොතේය.

එහෙයින් බිම්සර  සහ රිද්මා , සුලෝචනා ගේ මව හමුවීමට යොදාගත්තේ රිද්මාගේ නිවසේ දීය.

"ඇත්තෙන්ම පුතේ ,ඔයා මගේ දරුවාගේ ජීවිතේ බේරගත්තු බව ඇත්ත. ඒත් ඉන් පස්සෙත් ඔයා යන එනකොට මට යම්කිසි ඉවක් වගේ දේකුත් වැටහුණා. ඒත් මම අපේ ලොක්කි ස්කෝලේ යන කාලේ වත්  ඔයාගේ නමක් වත් එහෙම සම්බන්ධතාවයක් වත් අහල තිබුණෙ නැහැනේ. ඉතින් මට හිතා ගන්න බැරි වුනා මොකද්ද මේ පුතා මෙච්චර වදවෙන එකේ හේතුව." 

අම්මා පැවසුවේ සිනාමුසුව ය .

" ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් අම්මේ , මායි චූටියි අතරේ එහෙම සම්බන්ධයක් කියන්න තරම් දෙයක් ඇතිවෙලා තිබුණේ නැහැ .ඒ වෙනකොට මම ඒ ලෙවල් නිසාත් මෙයා ඕලෙවල් නිසාත් අනික අර තේජගෙන් ආව ප්‍රශ්න  නිසාත් මට චූටිව පරිස්සං කරන්න සෑහෙන්න ඕන වුණා . ඉන්පස්සෙ වෙච්ච දේවල් තමයි මං මේ දැන් අම්මට කිව්වේ ."

බිම්සර  පැවසුවේ අම්මගේ මුහුණ දෙස සෘජුවම බලාගෙනය .

"ඇන්ටි දැන් මෙන්න මේකයි වැඩේ .සුදු අයියා සුලෝචනා නංගි ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා . මම හිතන්නේ නැහැ ඇන්ටි උනත් සුදු අයියාට අකමැති ඇති කියලා."

රිද්මා පැවසුවේ වර්තමාන තත්වයේ ඇති පිවිසුමට මුල පුරමිනි.

"පුතේ අපි සෑහෙන දුප්පත් බව ඇත්ත. මේ දරුවන්ගේ තාත්තා අපිව පාරටම ඇදලා දැම්මත් මායි මගේ දරුවෝ දෙන්නයි  කිසිමදාක අපේ නම කැත කරගත්තේ නැහැ . පුතා ගැන මගේ කිසිම  අකමැත්තක් නැහැ .නමුත් පුතාගේ තාත්තගේ සහෝදරයන් ගේ අදහස් මොනවද  කියන එකත් මේකෙදි අපට ඉතාම වැදගත් වෙනවානේ පුතේ "

අම්මා බෙහෙවින් දුරදිග බලන්නි යක් බවට තවදුරටත් සාක්ෂි අවශ්‍ය නොවේ .

"මම අපේ අප්පච්චිලා එක්ක ඒ ගැන කතා කරන්නම් අම්මා.ඉතින් ඊට කලින් එදා චූටිව පෙන්නපු ඩොක්ටර් කියපු විදියට එයාට මගේ ගැන තියෙන මතකයත් අලුත් කරගන්න පුලුවන්ද කියන එක බලන්න එක තියෙන හොඳම තැන තමයි ඉස්කෝලේ.ඉතින් මට හෙට චූටිව ඉස්කෝලෙට එක්ක යන්න අම්මගෙන් අවසර ඕන . මම ඉස්කෝලෙ ප්‍රින්සිපල්ට කතා කරා.ඉරිදා දවස නිසා එහෙම එන එකේ ගැටළුවක් නැහැ .රිද්මාත් අපි එක්ක යනවා."

බිම්සර  සියලුම දේ පැහැදිලි කොට නිහඬව අම්මාගේ මුහුණ දෙස බලා උන්නේ ඇයගේ ප්‍රතිචාරය දැන ගනු රිසියෙනි .

"ඔය දරුවෝ මේ වෙනකන්ම කළේ මගේ කෙල්ලව ගොඩගන්න මේ ලෝකෙ කිසිම කෙනෙක් කරන්නේ නැති දේවල්.කෙල්ලගෙ අම්මා වෙලත් මට කරන්න බැරි දේවල් ඔය දරුවෝ දෙන්න කලා .ඒ නිසා හෙට තුන්දෙනාම පරිස්සමෙන් ගිහිල්ලා ඒ දේ කරගෙන එන්න ."

අම්මා සිනාමුසුව සිය අවසරය ඔවුන්හට දුන්නාය.


යලි හමුවෙමු .


විසිරි 

Sunday, September 26, 2021

15. පහලොස් වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)





 "මේ සැරේ හොයාගත්ත ලොකේශන් එක මරු සුදු අයියෙ. මගෙ යාලුවො ටිකක් ගිහින් ෆොටෝස් දාල තිබ්බා. අපි දෙන්නත් යං යං කියකියමයි උන්නෙ."

පොඩ්ඩා යසස් පැවසුවේ ඉදිරියටම නෙතැතිව ගමන් ගන්නා බිම්සර වෙතට එබෙමිනි.

"මාත් ඊයෙ නම් බැලුවා. තැන එච්චරම එක්ස්පෝස් වෙලා නෑ වගේ තාම නේද? අපේ රටේ තැනක් ඉතින් කාගන්නෙ නැතුව ඉන්න මිනිස්සු දන්නෙ නෑනෙ. මට බය ඇල්ලටත් ඕකම වෙයිද කියල."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ රිය පදවන අතරේය.

ෆෝවීල් ජීප් රථයක අවදානම්කාරී ධාවනය ලොකුමල්ලී මනාව හසුරවමින් කන්ද නග්ගවන ආකාරය බිම්සර බලා උන්නේ ආඩම්බරය මුසු හැඟීමකිනි. තමාගේ සොහොයුරන් තිදෙනාම ජීවිතය මනාව සකස් කරගනිමින් සිටින ආකාරය සිතට සතුටක්මය.

"ඕන්න අපි ආවා කෑම්පින් සයිට් එකට."

ජීප් රථයෙන් බැස මීටර් පන්සියයක් පමණ පාගමනින් පසු කන්ද මුදුණේ තැනිතලා බිමකට ඔවුන් පැමිණ තිබුණි.

"ශහ් මාරම වීව් එකක්නේ පොඩ්ඩා කිව්ව හරි." 

අදාල ස්ථානයේ තිබුණේ අංශක තුන්සියහැටේ දර්ශනයකි. මල්ලිලා තිදෙනා කූඩාරම් අටවන අතරේදි බිම්සර ඒ මේ අත ඇවිද්දේ වටාපිටාව නිරික්සන්නටය.

තවමත් මිනිස් ඇසින් එතරම්ම දූෂිත නොවූවද ඉඳහිටක ඇවිදින් ගිය ඇතැමුන් ශේෂ කොට ගිය අපද්‍රව්‍ය තවමත් එහි තැන තැන නොදිරා ඇත.

තැනිතලා බිමට ඈතින් හතරවටින් විහිදෙන කඳුවලල්ල මැනවින් පෙනෙන්නේ මේ උදෑසන ඉතාම පැහැදිලි වූ හෙයිනි. වලාකුල් එකිනෙක අහස් බිමෙන් කඳුරටා අතරේ සලුපිලි පොරවමින් ගමන් කරන්නේ ලතාවකටය.ඈතම කන්දක නිවසකින් ඉහලට නැගෙන සුදු දුමාරයකි.බිම්සර දෑත් පොරවා බැඳගනිමින් ඒ දෙසම බලාඋන්නේය.

අවට පරිසරය සිසාරා ඇත්තේ කුඩා කුඩා පඳුරුය. නම නොදන්නා කැලෑ මල් රාශියක් ඒ පඳුරු සිසාරා පිරීයමින් පවතී. මේ උදාව ඇත්තේ වස්සන කාලයයි. ඉදින් හැමගසක්ම මල්පුරා ඇත.

"සුදු අයියේ එන්නෝ."

පොඩ්ඩන් කෑඅගසා අමතන හඬ ඈත කඳුවලල්ලේ වැදෙමින් දෝංකාර දෙයි.

බිම්සර ආපසු හැරී කූඩාරම අසලට ආවේය. 

"මේ පාර අපිට ලොකු ටෙන්ට් එකක් හම්බ වුණා. ඔක්කොටම එකට ඉන්න පුලුවන් මෙහෙම එකක් ගත්තාම."

කූඩාරම තුලට පිවිසි බිම්සරට ලොකු මල්ලී පැවසුවේය.

"ඔව් ඒක නම් මරු තමා. කොහෙන්ද මේක."

බිම්සර කුඩා කොට්ටයක් බඳු අසුනකට බරදෙමින් ඇසීය. ගණ බ්ලැන්කට්ටු කිහිපයක් කූඩාරමේ කොනක විය.

"ඔය මගෙ යාලුවෙක් ඕවා ගෙන්වනන්ව. මම ඕඩර් එකක් දාලම ගෙන්නගත්ත."

ලොකු මල්ලී සෑහෙන සමාජාශ්‍රයක් ඇතිව ජීවත් වන්නෙකි.ඔහුට විවිධ මට්ටම් වල විවිධ තරාතිරමේ යහළු මිත්‍රාදීන් ඇත. 

පොඩ්ඩන් දෙදෙනා විශයානුබද්ධ ක්‍රියාකාරකම් මෙන්ම සංගීතයටද දැක්වූයේ අපූරු කුසලතාවයකි. යසස්  ජීප් රථයට ගොස් යළි ගිටාරයද රැගෙන කූඩාරම අසලට ආවේ 

"හරි හරි දැන් සෙට් එකම බහිමු එළියට. ඕක අස්සෙ ඉන්න නෙවේනෙ ආවේ..."කියමිනි.

ලොකු මල්ලී ගෙන ආ කුඩා ගෑස් ලිපට සවිකල බාබකියු එක මතට පොඩ්ඩා අල සහ මස් අතුරමින් උන්නේය.

ජීප් රථයේ වූ ශීත පෙට්ටිය රැගෙන ආවේ ලොකු මල්ලීය. එතුල ඇත්තේ බියර් කෑනයන් බව බිම්සර දුටුවේ පෙරදා බඩු අසුරන මොහොතේය. අයියා මල්ලිලා කොයිතරම් සමීප වුවද අප්පච්චීට ඇති ගෞරවය හේතුවෙන් බියර් වැනිදෑ සඟවාගෙනම අසුරන්නට ඔවුන් පෙලඹුණහ.

යසස් ගිටාරය සුසර කරමින් ගීයකට මුල පිරුවේය. සහස් බාබකියු යන්ත්‍රය අසල සිටම එයට අත්වැල් ඇල්ලීය.

අහස පොලව උහුලනවලු

ඉරත් හඳත් මුහුවෙනවලු 

පටන් ගත්ත දාට ආදරේ

සිනහ පඳුරෙ කඳුලු සුසුම් පොකුර ආදරේ

නෙතට පිරිත් පැන් ඉහිනා සුතුර ආදරේ

කඳුලු වදුලෙ සිනහ පොට්ටු නටන ආදරේ

සිතට තට්ටු කරන සිහින කෙවිට ආදරේ ..

ආදරේ ...ආදරේ....

ආදරේ..ආදරේ..

කොල්ලන් දෙන්නාගේ හඬ මෙන්ම ස්වර වාදනයන්ද පරිසරයට මුසුවන්නේ අපූරු තාලමවමිනි. 

අවේලාවෙ හීනමවන හීනමානෙ දෙපලු කරන

මුරන්ඩුකම දුන්න ආදරේ

රෑ තුන් යම පාලුමකන

තනිවම හිනැහෙන මුමුණන

තුරුණු  සිරිත සොඳුරු ආදරේ..

ආදරේ ...ආදරේ....

ආදරේ..ආදරේ..

සාගරේක කඳුලු හදන මහ සුලඟක සුසුම් බෙදන

විනයක් නැති දැහැන ආදරේ

හිතෙන් හිතට ඉව අල්ලන 

නෙතින් නෙතට මාරුකෙරෙන 

දාර්ශනික දහම ආදරේ ...

අහස පොලව උහුලනවලු

ඉරත් හඳත් මුහුවෙනවලු 

පටන් ගත්ත දාට ආදරේ

සිනහ පඳුරෙ කඳුලු සුසුම් පොකුර ආදරේ

නෙතට පිරිත් පැන් ඉහිනා සුතුර ආදරේ

කඳුලු වදුලෙ සිනහ පොට්ටු නටන ආදරේ

සිතට තට්ටු කරන සිහින කෙවිට ආදරේ ..

ආදරේ ...ආදරේ....

ආදරේ..ආදරේ..

පොඩ්ඩන් දෙදෙනා සමග හරි හරියට ගීයට එක්වූ ලොකු මල්ලී පොඩ්ඩන්ට ඇස් ඉඟිමරමින් පෙන්වූයේ මුවඟ පොපියන සිනහවකින් යුතුව බියර් කෑනය හිස්කරමින් ඈත කඳුයාය දෙස බලාඉන්නා බිම්සරවය. පොඩ්ඩන් දෙන්නා සිදුවීම නොදන්නාමුත් සිය වැඩිමහල් සොහොයුරාගේ යම්කිසි වෙනසක් සිදුව ඇති බව වටහා ගත්හ. 

අවසාන පදපෙළ සමගම බිම්සර වටකරගත් තිදෙනා ඔහු වටා නටමින්ම ගීය ගයන්නට වූහ. බිම්සර පියවි ලොවට ආවේ එවිටය.

"සුදු අයියේහ්.... ආයෙ රහස් බෑ ඔන්න. අපිටත් කියනවකො නෑනා ගැන" 

සහස් පැවසුවේ ඔහුගේ උරහිසේ එල්ලෙමිනි.

"ම්..මොන නෑනෙක්ද ? පිස්සුද බං..එහෙම එකක් නෑ..."

බිම්සර ඉවතට හරවා ගත් මුවින් යුතුව සිනහව ගිල ගත්තේය.

"අනේ ..අනේ ...බොරු ඕන්නෑ සුදු අයියේ....මොනවද අප්පා..."

යසස් ද එක්වූයේ ඒ ඇවිටිල්ලටය.

"වද නොදී හිටපල්ලකො...කියන්නම් පස්සෙ."

බිම්සර ගැලවීයන්නට උත්සාහ දරමින් පැවසීය.

"ආ..ආ....ආආ.....ඔය කියවුනේ....එහෙනම් ඒක තමා.."

ආදරේ...ආදරේ...ආ..ආ...... ආදරේ

ආදරේ...ආදරේ...ආ..ආ... ආදරේ...

දවස ගෙවී ගියේ සිනහවෙන් සහ කතාබහෙනි. අන්තිමේදි සිය සොහොයුරාගේ පෙම් පවත් සියල්ලන්ම දැනගත්තේ සිනහ උතුරන විහිලු තහලු මැදය.

"මම අම්මපා බයේ උන්නේ. සුදු අයියා අක්කා කෙනෙක් ගේන්න පරක්කු වෙනකොට"

යසස් පැවසුවේ සිනාවතිනි.

"ඇයි ඒ මොකද ? මගෙ ගැන එච්චරකට වද වෙන්නෙ තමුසෙ."

බිම්සර ඇසුවේ විමසිල්ලෙනි.

"නෑ ඉතින් අපි යාලුවෙන කෙල්ලන්ගෙ ගෙවල් වලින් ඇහුවොත් අයියා බඳින්නැතුව ඉද්දි මල්ලිලාට හදිස්සි මොකද කියල...ඒකයි.."

සිනා හතරක් එකවිට පිපිර ගියේය.

"සුදු අයියේ මුන් නම් අපි වගෙ නෙවෙයි ඔන්න ....මේ ටිකට කෙල්ලෙක් දාගෙන ඇති."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ නිදන්නට කූඩාරමට යනවිටය. රාත්‍රී දොලහ පසුවන තුරුම සින්දු කියමින් කෑම කමින් බියර් සහ වෙනත් සිසිල් බීම පානය කල සිව් සොහොයුරන් නිදන්නට සැරසුනේ පසුදා තරමක් ඇවිදින්නට යන්න උවමනා හෙයිනි.

"එක කෙල්ලෙක් දාගෙන ඇති කියල අපහාස කරන්න එපා ලොක්කයියෙ." 

යසස් සිනහා වුණේ සහස්ගේ එවදන් වලටය.

"හැදිලා ඉවරයි හැදිලා ඉවරයි"

ලොකු මල්ලී හිනැහුණේ මොවුන්ගේ විහිලුවලටය.

කොල්ලන් තිදෙනා නින්දට ගියද බිම්සර කල්පනා කලේ හිසට අත්දෙක බැඳගෙනය. කූඩාරමේ ඉහල විනිවිද පෙනෙන කොටසකින් අහස්කුස ඇති තරු යායක් පෙනෙයි. බිම්සර නින්ද එනතුරුම ඒ තරුරටා දෙස බලාඋන්නේය. මේ මොහොතේදී තමාද ඇයද සිටින්නේ මේ තරුවියන යටමය. එහෙත් දෙන්නා දෙතැනකය. කවදා හෝ ඇයද සමගින් මෙසේ තරුවියනක් යට සිටින්නට සිත පෙරුම් පුරාගනී.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

උදෑසනින් සිව් සොහොයුරන් ඇසැරගත්තේ දසතම පැතිරයන කුරුලුහඬටය. කූඩාරම තුල මනා උණුසුමක් රැඳවුණේ ලොකුමල්ලී උවමනාවටත් වඩා ජීප් රථයේ පුරවාගෙන ආ බ්ලැන්කට් තොගයෙනි. 

සියල්ලන්ටම පෙර බිම්සර කූඩාරමෙන් පිටතට ගියේ උදෑසන අසිරිය විඳින්නටය. පරිසරය නැවුම් ය . උදා හිරු කිරණ ලා පැහැයෙන් තවමත් කඳු යායෙන් එබී බලන්නට පටන් ගත්තා විතරය. අසල තැනිතලාව පුරාවටම ඇති කුඩා පඳුරු වල බටිත්තන් වැනි කුඩා කුරුල්ලන් රැසක් හඬ නගමින් කලබලකරති. ඔවුන් දවස පටන් ගන්නේ සියල්ලන්ටම කලිනි.

"සුදු අයියෙ ආ..."

ලොකු මල්ලී දුම් දමන කෝපි කෝප්පයක්ද රැගෙන ඔහු අසල විය.

"මෙච්චර ඉක්මනින් කෝපිත් හැදුවද ?"

බිම්සර කෝපි බඳුණ අතට ගනිමින් ඇසුවේය. ලොකු මල්ලී එයට පිළිතුරක් නොදීම දෑත ඉහලට ඔසවා කම්මැලි හැරියේය.

"අද ප්ලෑන් එක මොකක්ද ? මම හෙට උදේ ආපහු යනවා."

කූඩාරම අකුලන මල්ලිලාට සහය වෙමින් බිම්සර ඇසුවේය.

"මේ කන්ද නගිමුද? තව පොඩ්ඩනෙ උඩට යන්න ඕන. එහා පැත්තට වැටෙන ඇල්ලක් තියේලු නේද? ඔන්නොහෙ බලල සේෆ් නම් නාගෙනම යන්."

යසස් පැවසුවේය.

"මේ සීතලේ ඇල්ලෙන් නාන්න පුලුවන්ද බං"

සහස් , යසස්ට පැවසුවේ කටද ඇද කරගනිමිනි.

"උඹ ඉතින් මහ ගිනි දවාලෙවත් නාන එකෙක්යැ."

යසස් සිය නිවුන් සොහොයුරාට පහරක් ගසමින්ම පැවසීය. මේ නිවුන්නන් දෙන්නාගේ බැඳීම අපූරුය. ඔවුන් දෙන්නා කුඩාකල සිටම පුදුමාකාරව එකට බැඳී උන්හ.

පවුලක සොහොයුරු සොහොයුරියන් අතර තිබිය යුත්තේ මේ ආකාර බැඳීම්ය. බිම්සරට මෙත්මි සහ ප්‍රමුදිතා මතක් වූයේ අහේතුකවමය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර ඇත්තේද අපූරුම බැඳීමකි. කොල්ලන් තුන්දෙනා සමගින් බිම්සර පෙරදා රෑ මෙත්මි ගැන සියලු පවත් පැවසුවේය. 

"සුදු අයියේ, අර නංගිට කවුරුහරි ඉන්නවද දන්නෑනේහ්."

යසස් ඒ කතාව මැද්දට පැන්නේ සියල්ලන්ම සිනාගස්සවමිනි. 

"උඹට මං කියන්නෑ. ඒ කෙල්ල තව ඒලෙවල් කරනව. පාඩුවේ හිටපන් චුට්ටො"

බිම්සර සිනාව අතරින්ම පැවසීය.

"ඉතින් සුදු අයියා එහෙනම් ඒ අක්කා එක්ක යාලුවෙන්න ගියේ අක්කා ඕලෙවල් කරන්නත් කලින්නෙ. මං ඊට වඩා හොඳයිනෙ"

යසස් පැවසුවේ කුටු කුටු ගාමිනි.

"උඹලට මම මේ කතාව නොකියා උන්නෙත් ඔන්න ඕවා නිසාමයි. එතකොට ඒක වාසියට අරන් එනවා කරේ යන්න."

බිම්සර සිනාව සඟවා තදින් පැවසීය.

"විහිලුවක්නෙ කලේ..සුදු අයියේ. සොරි"

යසස් පැවසුවේ හිසද පසෙකට ඇලකොටය.

********************************************************************************************


කාලයකට පසු ජීවිතය ප්‍රාණවත්ව ගෙවීයනු බිම්සරට දැනුණේ සුපුරුදු පරිසරයේ සිය සොහොයුරන් හා එක්ව උන්නාට පසුය. අනෙක් අතට දැන් ජීවිතයේ අරමුණක් ඇත. ඇය ජීවිතයේ අඳුරු හැඟීම් සියල්ල මකා දමමින් යළි දෑස්මානයේ සිටින්නීය.

හවස් යාමයේ සිව් සොහොයුරන් ආපසු නිවස බලා ආවේ සිනාවෙන් කතාවෙන් කෙලිදෙලෙන්මය. 

"ලොක්කයියෙ කවුරු හරි ඇවිල්ල වගෙ ගෙදර ඉස්සරහ වාහන දෙකක්."

ඈතින්ම නිවෙස ඇති ඉසව්ව දෙස බලා පොඩ්ඩා යසස් කෑගැසීය. බිම්සරද ඕනෑවට එපාවට මෙන් එදෙස බැලුවේය.

ලොකු මල්ලී ජීප් රථය නැවැත්වූයේ නිවසේ පසුපසට වන්නටය. පිටුපස දොරින් ගෙතුලට ආ සිව් සොහොයුරෝ සාලය හරහා නොගොස් කාමර වෙත යන්නට තීරණය කලද මුලුතැන්ගෙය තුල වූයේ ලොකු නැන්දා හෙයින් එයද මඟහැරුණි.

"ආ ඉලන්දාරි ටික රවුම් ගහන්න ගිහින් එන වෙලාව යසයි. සුදු පුතා අප්පච්චි ඉන්න දිහාට යන්න.අර කට්ටියක් ඇවිල්ලත් ඉන්නව ඔයාව හම්බවෙන්න."

ලොකු නැන්දා සිනහසෙමින් පැවසුවාය. බිම්සර නළලද රැළි කරගෙන ඇය දෙස බලා නිහඬවම සාලය දෙසට ඇවිද ගියේය. පැමිණ උන්නේ මේධා සහ ඇයගේ මව, පියා සහ සොහොයුරාත් , ඔහුගේ බිරිඳත්ය. බිම්සර සිතට ආ නොරිස්සුම වලකාගනිමින් පියා අසලට ගොස් ඉඳගත්තේ මේධා දෙසවත් නොබලා සෙසු අයට සිනහවකින් ප්‍රතිචාර දක්වමිනි.

"කොහොමද පුතා. අපි මේ ඔයාගෙ නැන්දලගේ ගෙදර ආව ගමන්. ආපහු යන ගමන් මෙහෙටත් ගොඩවෙලා යන්න හිතුනා."

මේධාගේ පියා පැවසුවේ බිම්සර වෙතට සුහද සිනහවක් පාමිනි.

"හොඳින් ඉන්නවා අන්කල්. මේ පොඩි නිවාඩුවකට ගෙදර ඇවිල්ල යන්න ආවා."

බිම්සර සිතාමතාම මේධාගෙ බැල්ම මඟ හැර උන්නද ඇය තමා වෙතම එල්ලවූ දෑසින් සිටිනු ඔහුගේ නෙත්කොණට පෙණුනි.

"මෙයා මාව බලන්නවත් එන්නෑ ඩැඩී. මහ නරකයි."

මේධාගේ පමණටත් වඩා වදන් වල දැවටෙන නෝක්කාඩු බස නෑහුණාක් මෙන් බිම්සර උන්නේය.

"ඔයාව බලන්න එනවට වඩා බිම්සර පුතාට මේ දවස්වල රටේ වැඩ ඕනතරම් තියනවා ඩාලින්. ඒ නිසා කරදර කරන්න එපා."

මේධාගේ පියා තරවටු ස්වරයකින් මෙන් පැවසීය.

"ඉතින් පුතා , අපි මේ කොහොමත් මෙහෙ එන්න කියලා උන්නෙත්....

"

මේධාගේ මවගේ වදන් අතරමග නැවතුණේ....තේ සහ කෙටිකෑම සහිත බන්දේසියද ගෙන ඇය සාලයට සුමනම්මා සමග පැමිණි හෙයිනි.

"ඕවා ඔතනින් තියල යන්න."

ලොකු නැන්දා සුමනම්මාව ඉක්මනින් ආපසු යවා මේධාගේ මව අසලින් හිඳගත්තාය.

"මම ඉතින් මේ අයව අදම එක්ක ආවේ සුදු පුතා , මේ කාරණා මෙහෙම පහුකරල බැරි නිසයි."

ලොකු නැන්දාගේ වදන් වලින් බිම්සරගේ සිතෙහි නොසන්සුන් බව වැඩිවීගෙන ආවේය.

එහෙත් නිහඬ වතම පිරූ ඔහු අප්පච්චී දෙස බැලුවේ ඔහු වෙතින් අදහසක් බලාපොරොත්තු වෙමිනි.

"අප්පච්චි දිහා බලන්න නෙවේනෙ. මේක ගැන තීරණයකට එන්න ඔයානෙ කතාකරන්න ඕන."

ලොකු නැන්දාගේ හඬට සිනාවත පානා මේධාගේ මුහුණද බිම්සරගේ කේන්තිය තව තවත් අවුස්සාලීය.

"මම එදත් නැන්දට කෙලින්ම මේක ගැන කියලා ඇති .නැන්ද, මේධා කියන්නේ හොඳ ගෑනු ළමයෙක්. ඒක මම පිළිගන්නව. ඒත් මේ යෝජනාවට මම කැමති නෑ. මම මේධව බඳින්න අදහසක් කොහෙත්ම නෑ."

බිම්සර සෘජුවම කතා කලේය. 

මේධාගේ වත විරූපව යනුද ඇය හඬාගෙන ඉවතට දුව යනුද දැක මේධාගේ මව ඇය පසුපසම දුවගියාය.ලොකු නැන්දා කෝප ගත්තේ එවදන් අසාය.

"කෙල්ල හොඳනම්, පවුලුත් ගැලපෙනව නම් ආයේ මොකක්ද අකමැත්තක්. ඔයා මේකට කැමති වෙන්නම ඕන සුදුපුතා."

ලොකු නැන්දා  සිය ආධිපත්‍යය පතුරවාහරිමින් උන්නාය.

"කලබල වෙන්න අවශ්‍ය නෑ මිසිස් කාරියවසම්. අපි ටිකක් නිදහසේ කතාකරමුකො."

මේධාගේ පියා කතාබහ කලේ ඉවසුම් සහිතවය. එහෙත් ඒ ඉවසුමට යටින් සැඟවී තිබූ කපටි ස්වභාවය හඳුනා නොගන්නට තරම් බිම්සර නොමේරූ අයෙක් නොවීය.

"කලබල නොවෙන්න කියන්නෙ කොහොමද මිස්ටර් ගුණවර්ධන. ඔයාල මා ගැන තිව්ව විශ්වාසයක් තොයනව.මම ඒක කඩන්නෙ නෑ කොහොමවත්ම."

ලොකු නැන්දා මේ ඇයගේ විශ්වාසය රකින්නට ඇපයට ගන්න හදන්නේ තමාවය. බිම්සර හඬ අවදිකලේ බොහෝ ඉවසීමෙනි.

"ලොකු නැන්දා, ගුණවර්ධන අන්කල් මට ඔය දෙන්නටම කියන්න තියෙන්නෙ මෙච්චරයි. මම ලොකු නැන්දට මේ යෝජනාව ගේනකොටම මම මේකට කැමති නැති බව කිව්වා. එහෙම නේද ලොකු නැන්දා. ඒත් ඔයා ඇහුවෙ නෑ. මම මේධාට නෙවෙයි කිසිම ගෑනුලමයෙක්ට කැමතිවෙන්නෙ නැහැ."

බිම්සර පැවසුවේ තරහෙන්ම පුපුරා හැලෙන ලොකු නැන්දාගේ මුහුණ මඟහරිමිනි.

"එහෙම අකමැත්තක් තියේ නම් ඇයි ඔයා අපේ දුවව මෙච්චර ලඟින් ආශ්‍රය කලේ. අන්තිමට ඒ කෙල්ලට වෙන කැමති පිරිමි ළමයෙක්ව හොයාගන්නත් බැරිඋනා."

එතනට කඩාවැදුණ මේධාගේ අම්මා පැවසුවේ බිම්සරට දොස් නගමිනි.

"ලඟින් ආශ්‍රය කලා කියන්න ඇන්ටිට මොකක්ද තියන ශාක්ෂිය? මම මේධා එක්ක කොහේවත් තනිවම ගිහින් තියද ? අඩුමගානේ එයාව අතකින්වත් අල්ලලවත් තියද කියලා එයාගෙන්ම අහන්න. සමාවෙන්න ඇන්ටි අන්කල් ඔය දෙන්න ඉස්සරහ මම මෙහෙම කියනවට. ඔයාල මගේ පිටට එහෙම අනවශ්‍ය චෝදනාවක් කරන්න කලින් මේධාට එන්න කියන්න මෙතනට. අපි එයාවත් තියාගෙනම එයාගෙයි මගෙයි එහෙම ආශ්‍රයක් තිබ්බද කියන එක අහමු."

බිම්සරගේ සෘජු වදන් වලට තිගැස්සී ගියේ ගුණවර්ධන යුවල පමණක් නොව නැන්දාදය.

"දුව මෙහෙට එන්න. මේක අපි අදම කතාකරලා ඉවර කරගම්මු"

මේධාගේ මව හඬනගා පැවසුවාය.මේධා පැමිණියේ ඇස්වල පිරුණ කඳුලුද අත්ලෙන් පිසිමිනි.

"ඔය දෙන්නාගේ දුරදිග ගිය ආශ්‍රයක් තියෙයි කියල ඔයාම අම්මට කියලා තිබුණා. එහෙම නේද දුව. ඉතින් දැන් මේ බිම්සර කියනවා ඔය එක්ක එයාගේ එහෙම ක්ලෝස් රිලේශන්ශිප් එකක් තිබ්බෙ නෑ කියල." 

ගුණවර්ධන අන්කල් පැවසුවේ මේධාට ආසුන්ගන්නා ලෙස පවසමිනි.

"මම ඔයාට ඇරෙන්න වෙන කිසි කෙනෙක්ට ආදරේ කරල නෑනෙ බිම්සර. අනේ ඇයි ඉතින් ඔහොම කරන්නේ."

මේධාගේ රඟපෑම ඉතාම අනුවේදනීය තත්වයක් එතැනට මවා පෑවේය.අනෙක් අය කෙසේ වෙතත් අප්පච්චීද ඒ හඬින් සසැලීයනු බිම්සර දුටුවේය.

"මේධා ඔයා මට ආදරේ කරන්න ඇති. නමුත් මම ඔයාට ආදරේ කලේ නෑ.අපි දෙන්නා අතර කිට්ටු සම්බන්ධයක් තිබුණා කියලා ඔයා කියන පදනම මොකක්ද?"

බිම්සර ඇසුවේ තද හඬකිනි. තව දුරටත් ඇයගේ කඳුලු මත මෙතන තත්වය තීරණය විය යුතු නොවේ.

"අපි එකට පාටීස් වලට ගියානෙ බිම්සර. මම මගේ යාලුවන්ට ඔයා මගේ ෆියොන්සේ කියලා ඉන්ට්‍රොඩියුස් කරල දීලාත් ඉවරයි. මම කොහොමද ඉතින් එයාලට ආයේ ෆේස් කරන්නෙ."

මේධා ඉකිගසමින් හඬන්නට වූවාය.

"සුදුපුතා , මේ හොඳටම ඇති. ඔයාට වටින්නෙ නෑ මෙහෙම කරන්න මේ දුවට. කරුණාකරලා තමන් අතින් එහෙම දේවල් වෙලා තියනව නෙ. ඒ නිසා මගහරින්න එපා."

ලොකු නැන්දා තදින්ම පැව්ස්සුවේ මේධාගේ මවගේ මුහුණට සිනහවක්ද නංවමිනි.

"ඔයා එක්ක මම පාටීස් වලට ගියාට ඔයා එක්ක මම නයිට් ක්ලබ් ගිහින් නෑනේද මේධා. එතකොට අපි එහෙනම් ඒ ගැනත් කතාකරමුද?" 

බිම්සර ලොකු නැන්දාව ගණන් නොගෙනම මේධා වෙත පැණයක් ඉදිරිපත්කලේ එසැනින් මේධා තිගැස්සී යනු දැකය.

"මොකක්, මොනවද පුතා මේ කියන්නෙ. මගෙ දුව එහෙම කෙල්ලෙක් නෙවෙයි,. නිකම් අභූත චෝදනා විතරක් කරන්න එපා."

මේධාගේ මව පුපුරාහැලුණාය.

"මේධා මම අම්මලට කියන්නද මම දන්න දේවල්. ඔයාම කියනවද?මතක තියාගන්න මේධා ඔයාට වඩා මම මේ සමාජයේ ගැටෙන මනුස්සයෙක්. අනෙක ලියෝන් කියන්නේ කවුද කියල නොදැන ඉන්න මම ඇස්කන් පියාගෙන උන්න කෙනෙක් නෙවෙයි."

මේධා බියපත්වූයේ ලියෝන්ගේ නම ඇසෙද්දීය. ලියෝන් යනු මේධාගේ දීර්ඝ කාලීන  විදෙස් පෙම්වතාවූ අතර ඔහු මේධා භාවිත කලේ ඔහුගේ විදෙස් වෙබ්සයිටයන්හි කටයුතු සඳහාය. මේධා මුලින් ඒ සම්බන්ධව අකමැත්තක් පලකලද පසුව අතගැවසෙන්නාවූ අධික මුදල් සහ සැපසම්පත් හේතුවෙන් එයට කැමති වූවාය. 

එම සේයා රූ සහ වීඩියෝ පට මුදාහැරුණේ විදෙස් වෙබ්සයිටයන් වලටය. ඒවාට ශ්‍රීලාංකිකයනට පිවිසීමට නොහැකි හෙයින් මේධාද ඒ ගැන වදවූයේම නැත.

එහෙත් බිම්සර යනු සාමාන්‍යම අයෙක් නොවන බව මේධාට අමතක විය. ඉදින් සියල්ල ඔහු දැනගෙනම නිහඬව සිට ඇත. මේධා නැගී උන්නේ 

"මමී, ඩැඩී අපි යමු." කියමිනි.

බිම්සරගේ කටකොණකට ආවේ උපහාසාත්මක සිනහවකි. ලොකු නැන්දා අගක් මුලක් නොදැන උඩබිම බලමින් උන්නාය. ගුණවර්ධන යුවලද මේධාගේ බලකිරීම හෙයින්ම නැගී උන්නද පිටත්ව යන මොහොතේදී මේධාගේ පියා බිම්සර වෙත හෙලුවේ දරුණු ගණයේ බැල්මකි.බිම්සර එය කිසිසේත්ම ගණන් නොගන්නා අන්දමින් හිනැහුණේය. අප්පච්චී ඔහු දෙස බලාඋන්නේ කවදත් සිය පුත්‍රයා ගැන ඇති අචල විශ්වාශයෙනි.

ඔවුන් පිටව ගිය පසු ලොකු නැන්දා බිම්සරට බැණ වදින්නට වූයේ අගක් මුලක් නොදන්නා හෙයිනි.

"මොනවද අර කල දේ සුදුපුතා. ඒ මිනිස්සු කොච්චර වැදගත් අයද ? ඔයාලට එහෙම පවුලක් ආයෙ හම්බවෙන්නෙ නෑ.ඒක මතක තියාගන්න."

ලොකු නැන්දා අප්පච්චීටද බනින්නට වූවාය.

"කොහෙද අප්පච්චි ඉන්නව. හැම එකටම සද්ද නෑ. අඩුගානෙ එක වචනයක් කතාකරන්න තිබ්බා එවෙලෙ."

බිම්සර අසුනෙන් නැගී උන්නේය.

"ලොකු නැන්දා , අප්පච්චිට වචනයක් වත් කියන්න එපා. අප්පච්චි දන්නව මම කිසිම දවසක වැරැද්දක් කරන්නෑ කියල. ඔයා හරි ලොකු නැන්දා ඒ වගේ පවුලක් අපට ආයේ හම්බවෙන්නෙ නෑ. මොකද මේධා කියන්නේ ලංකාවේ අය නොදන්නවට අනෙක් රටවල හරි ෆේමස් කෙනෙක්. ඒ මොනවයින්ද කියල මටලොකු නැන්දගේ මුහුණ බලාගෙන කියන්න බෑ. ඒ නිසා ඔයා ඔය කියන වැදගත් කියන පට්ටම එයාලට ගැලපෙන්නෙ  නෑ ලොකු නැන්දා."

බිම්සර කාමරයට ඇවිදගියේ මේ සියල්ලෙන්ම මිදී විවේක ගන්නටය.

"දාන්න සුදු අයියා පහක්" 

පොඩ්ඩා යසස් උන්නේ කාමරයේ දොර අසලමය. බිම්සර යන්තමින් මෙන් ඔහුගේ අතට අත ගටා කාමරයට ඇතුලු විය. 

"අපිට ලොකු ලොකු අයගේ කතාවලට එබෙන්න බෑනෙ සුදු අයියෙ. අපි ඒ උනාට මෙහෙට වෙලා ඇන්ටනාව දාගෙනමයි උන්නෙ"

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ ඇඳෙන් නැගී සිටිමිනි. බිම්සර ඇඳෙහි හිඳගෙන නලල දෑතින්ම තෙරපා ගත්තේය.

"ටේක් ඉට් ඊසි සුදු අයියා. ආයෙ ලැජ්ජාවක් තියේ නම් ගුණවර්ධන ෆැමිලි එක ඔය යෝජනාව අරන් එන්නෙ නෑ මෙහෙ. අපේ ලොකු නැන්දත් වැඩේ අල්ලල දාවි ඒ කිව්ව ටිකෙන්ම."

සහස් පැවසුවේ කාමරයේ ජනේලයෙන් පිටතට යොමුවන ඇස් සමගිනි.

"මම කෙල්ලෙක්ගේ චරිතෙ ඝාතනය කරන්න කැමති නෑ ලොකු මල්ලි. ඒත් ඔක්කොම දහජරා වැඩ කරන ගමන් මගේ කරේම එල්ලෙන්න හේතුව මට වගේම ඕගොල්ලන්ටත් හිතාගන්න පුලුවන්නෙ.එයාට ඕනම උනේ ගාඩ් එකක්. ආරක්ෂාවට.මම සෑහෙන්න කාලෙක ඉඳන් ඕක ෆලෝ කරල හොයාගත්තෙ."

බිම්සර පැවසුවේ තරමක් හිත සහනයකට ආ පසුය. පසුදා පාන්දරින්ම ආපසු කොලඹ බලා යායුතු බව ඔහු තරයේ තීරණය කොට ගත්තේය.

"සුදුපුතා අපි ටිකක් කතාකරමුද?"

අප්පච්චී බිම්සර රාත්‍රී කෑම මේසයෙන් නැගිටින මොහොතේම පැවසුවේය. අප්පච්චීවත් අම්මාවත් කිසිම දිනයක නිවසේ හෝ බාහිරයෙන් පැමිණෙන ප්‍රශ්න කෑම මේසයේදී හෝ නින්දන කාමරයේදී හෝ කතාබහට නොගන්නට හුරුව උන්හ. ඉදින් බිම්සරත් මල්ලිලාත් සියල්ලන්ම එක්ව ආහාරගන්නා මොහොතේදී දිවාකාලයේ ගැටලුවක් සිදුනොවූ අන්දමට සියල්ලන්ම හැසිරුනෝය.

ආලින්දයේ අසුන්දෙකකට බරව ගත් පියපුතුන් දෙදෙනාට කතාබහ කරගන්නට ඉඩදී අනෙක් සොහොයුරන් කාමර වෙත ඇදෙනුද සුමනම්ම්මා මුලුතැන්ගෙයට ඇදෙනුද පෙනුනි. 

"සුදු පුතේ , හැමදාමත් වගේ මම විශ්වාස කරන්නේ මගෙ පුතාව. ලොකු නැන්දා ගියේ බොහොම ආවේගයෙන් තවතව කියවලා. එයා පිළිගන්න සූදානම් නෑ ඔයා කිව්ව දේවල්. මොකද ලොකු නැන්දා මේ නවීන ලෝකයේ වෙන දේවල් වලට එච්චර හුරුවුනම කෙනෙක් නෙවෙයි..මං වුනත් එහෙමතමා. නමුත් මට පුතා කිව්ව ඒ දේවල් වල බරපතල කම තේරෙනව."

අප්පච්චී බොහොම නිවීසැනසිල්ලේ කතාව ඇරඹුවේය.

"අප්පච්චි , මම මේධාගේ යෝජනාවට ඒක ආව දවසෙම අකමැති උනා අප්පච්චිට මතකයිනේ? ඒත් ලොකු නැන්දා මේක කණකටම ගත්තේ නෑ.අප්පච්චි මේ කටයුත්ත අපි කලා නම් මටත් ආමි එකෙන් එළියට යන්න වෙනවා ඒ ආරංචි වල හැටියට."

බිම්සර පැවසුවේ ඈත කඳක දිලෙන ආලෝක පහන් දෙසම බලාඅගෙනය.

"මට තේරෙනවා , දැන් ඒක අමතක කරල දමන්න. නමුත් ගුණවර්ධන ගැන මම දන්නෙ සෑහෙන කාලෙක ඉඳලා. මිනිහා පොළඟා වගේ පන්න පන්න හපන එකෙක්.ඔය මුහුණෙ පිටට පේන්න තියන ශාන්තුවර ගතිය මිනිහාගෙම වාසියට තියෙන පෙනුමක්.සුදුපුතා ටිකක් කල්පනාවෙන් ඉන්න ඕන."

අප්පච්චී පැවසුවේය.බිම්සර කිසිවක්ම නොකියා හිසසැලුවේය.

"ඒ වගේම මම පුතාල කාටවත් ජීවිතේ කිසිම දේකට බලකිරීමක් කරල නෑ මේ වෙනකල්. මට පුතාගෙන් අහන්න තියෙන්නෙ පුතාගේ ජීවිතේ ඉස්සරහ ගැන තාමත් මොකුත් තීරණයක් නැද්ද කියල?"

අප්ප්ච්චිගේ ස්වරයේ කිසිදු වෙනසක් නොවූවද එහි වූයේ ප්‍රශ්නාර්ථයක් සහ බලාපොරොත්තුවකි.

"බලමු අප්පච්චි...පොඩි පොඩි ප්‍රශ්න ටිකක් තියනව මේ දිනවල. මම අප්පච්චි එක්ක හෙමීට කතාකරන්නම්."

බිම්සර නින්දට යන්නට අසුනෙන් නැගිට්ටේ අප්පච්චීගේ දෙපාමුල දණගසා වඳිමිනි. 

"තුණුරුවන්ගේම පිහිටයි. හෙට උදෙන්ම යනවද සුදු පුතේ.?"

අප්පච්චී බිම්සරගේ හිස මත අතතබමින් පැවසුවේය.

"ඔව් අප්පච්චි, උදෙන්ම ගියොත් ලේසියි. සුමනම්මා කන්න හදල දෙනව කිව්වා.අරන්ම යන්නම්."

බිම්සර සිනාවෙන් පිරි මුවින් කාමරයට වැදුණේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

හමුවෙමු ....ආදරයෙන්

මම


(විසිරි)