Thursday, January 7, 2021

2021 (1) ඔබේ_දරුවාට_උගන්වන්න..

 


ඔබේ_දරුවාට_උගන්වන්න..

01. අන් මතයට ගරු කරන්නට...එවිට...ඔවුන්ගේ මතය දෙස ද සෙසු අය සාධාරණ ලෙසින් බලන බව ඔවුන් උගනිනු ඇත......

02. අනිකෙකුට ගරු කරන්නට....ඔවුන්ට කියාදෙන්න එම ගරු කිරීම නිවට වීමක් නොවන බව......පෙරළා සමාජය ඔවුන්හට ගරුකරන ආකාරය ඔවුන් ඉගන ගනීවි.....

03. ඉවසන්නට..

සමහරක් සිදුවීම් වලදී..ඉවසීම තරම් පහසුවක් වෙන කිසිම ක්‍රියාමාරගයකින් නොලැබෙන බව ඔවුන් උගනීවි....

04. බලාපොරොත්තු තබා ගන්නට

බිඳීයන බලාපොරොත්තු මත අලුතින් බලාපොරොත්තු ඇතිකරගන්නා එක කෙතරම් සුන්දර දැයි ඔවුන් උගනීවි.......ඔවුන් අන් අයටත් එය උගන්වාවි

05. කඳුලට වඩා සිනහවේ බලය ලොවට දෙන්නට......

ඔවුන් ඒ සිනහවෙන් ලෝකයේම අඳුර දුරුකරාවි

පොත පතින් උගන්නා දහසක් කරුණු අතරේ.....මේ යහගුණද ඔබේ දරුවාට පුහුණු කරන්න......එය ලොකු මිනිසෙකු නොව හොඳ මිනිසෙකු තැනීමේ අඩිතාලමයි..........

කිත්මා වාසනා දහනායක



Saturday, December 12, 2020

තිස් එක්වෙනි කොටස (මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්) අවසානය





 කාලය ගලා යෑම නැවැත්විය හැකි නම් එය නැවතිය යුත්තේ කිනම් දිනකදැයි අනුත්තරා සිතුවාය.පරාක්‍රම හමුවූ දා පටන් ගතවන හැම දිනකම ඔහු සිය අණසක තම ජීවිතය පුරා පැතිරෙව්වේ තමාටත් හොරෙන් මෙනි.අද ඔහු සිය ජීවිතයේ සහකරුය.මතක් වන මොහොතක කෝල සිනහාවක් මුවට ගෙනෙන තරම් හිතුවක්කාර දඟකාරකම් අදටද ඔහුගේ නිමක් නැති තරම් ය....

.

"අම්මා තාත්තාව සප්‍රයිස් කරන්න කේක් එකක් හදලා කෑම ගොඩාක් හදලා...."හැම  අවුරුද්දකම සේම මෙවරත් පොඩ්ඩීගේ කටින් රහස එළිනොවිය යුතුය. පරාක්‍රම ගේ හැම උපන්දිනයක්ම සප්‍රයිස් එකක් කරන්නට තැත් දැරූ මොහොතවල් කාබාසිනියා කලේ පොඩ්ඩීය.ඇයට කට වසා ගෙන ඉන්නටම බැරිතරම් ය.....අන්තිමේ උපන්දිනය දාට පෙරම පරාක්‍රම අනුත්තරා සහ ලොක්කීගේ සියලු උප්පරවැට්ටි දැනගෙනය.මෙවරද එය එසේ නොවන්නට ලොක්කී සමගින් අනුත්තරා ලොකු උත්සාහයක් ගත්තාය.

.

පරාක්‍රම සති තුනක් මෙ වර විදෙස් ගතව සිට පැමිණෙන්නේ හරියටම උපන්දිනය දාටය. ඉතින් ලෝකයේ සිදුවන ඕනෑම ලොකු දෙයක් දන්නා පරාක්‍රම ට සිය උපන්දිනය නම් කිසිම දාක මතක හිටින්නේ නැත. 

.

"ඉපදුණාට පස්සෙ ආයෙ ඕකෙ සිහිකරකර මතක තියාගන්න දෙයක් තියද ..."ඇතැම් විට පරාක්‍රම කාගේ හෝ උපන්දින උත්සවයකට ගොස් එන අතරමග කියා හිනැහෙයි.

නමුත් ..ඒ කෙසේ කීවද අනුත්තරා සාදන කේක් එක මෙන්ම කෑම වර්ග නම් පරාක්‍රම අගය කරමින් කයි....

.

"අපරාදෙ මැණිකෙ මං හොටෙල් වලින් අර මෙලෝ රහක් නැති තෙලුයි පිටියි කාපු අවුරුදු දහය...."ඇතැම් විටක පරාක්‍රම අනුත්තරා කෑමක් හදන මොහොතක ඇය අසල හිඳ කියවයි..... අනුත්තරා අසල රැඳෙමින් ඇයව අවුස්සන්නට තරම් පරාක්‍රම කැමති අන් යමක් නැතිතරම් ය.

පොඩ්ඩීද අක්කා සහ අම්මාගේ මෙවර නිහඬ බව දැක කට අමාරුවෙන් පරෙස්සම් කොටගෙන උන්නාය.පරාක්‍රම විදෙස් ගත නිසා මෙවර උපන්දින සැමරුමක් නැතැයි ඇය සිතුවා වන්නට ඇත.අනුත්තරා ද ලොක්කීද එය එසේම වන්නට හැර නිහඬව උන්නොය.

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"තාරා මම එයාපෝට් දැන්...මොනවද තව මෙහෙන් ඔයාලට ගේන්න ඕනෙ..."කටුනායකින් බට විගස පරාක්‍රම හැමදාම අසන පැනය සුපුරුදු ලෙසින්ම අසයි.කෙල්ලන් දෙදෙනාට චොක්ලට් තොගයක් ඔහු රැගෙන එන්නේ අනුත්තරා ගේ නොක්කාඩු මැදය. 

.

"අනේ මොකුත් එපා රන්....ගෙදර එන්නකො එහෙ මෙහෙ යන්න එපා ....මහන්සිනෙ...",අනුත්තරා පැවසුවාය.

.

"කොහෙ යන්නද කෙල්ලෙ...සති තුනක් මගෙ කෙල්ලො තුන්දෙනා ළඟ නැතුව මං උන්න අමාරුව දන්නෙ මමනෙ...."පරාක්‍රම පැවසුවේය.

.

පරාක්‍රම පැමිණි වාහනය පිටව ගිය පසු අනුත්තරා ඔහු වෙත ගියේ සිනාපිරි මුවෙනි...

.

"හැපි බර්ත්ඩේ රත්තරන් ..."ගෙල වටා දෝත යවා පරාක්‍රම ගේ කම්මුල් දෙකම සිප ගත් අනුත්තරා ආදරය පිරුණ ඇසින් ඔහුදෙස බලා උන්නාය.පරාක්‍රම ඇය දැඩිව වැලඳගෙන මඳක් වේලා උන්නේය.

.

"අද සප්‍රයිස් ඛන්නා නැද්ද....නැත්නම් මෙලහකට අම්මගෙ ප්ලෑන මට කියලනෙ  .මොකෝ පොරට අමතක වෙලාද අද....", පරාක්‍රම අනුත්තරා ගෙන් ඇසුවේ හිනැහෙමිනි..

"එයා එක්ක සප්‍රයිස් වැඩ බෑ...අපි මේ පාර ඉතින් නිහඬවම උන්නා..."අනුත්තරා පැවසුවාය...

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 

හවස් යාමයේ රංගී සහ විදුර පමණක් ඇරයුම් ලැබූ සුන්දර උපන්දින සාදයක් විය. අනුත්තරා සඟවා තිබූ අපුරුම කේක් එක රැගෙන ආවේ උයනෙහි තැබූ කුඩා මේස්‍යටය...අලංකාර ටිෂූ කොලයකින් වැසූ කේක් එක එතුවක් වේලා ලොක්කීවත් දැක්කේ නැත.අනුත්තරා එය සඟවාගෙන ම නිර්මාණය කළාය.

.

"ඔන්න මගෙ නෝනා සුපුරුදු ස්ප්‍රයිස් එක දෙන්න හදන්නෙ මේ පාරත්.."පරාක්‍රම විදුරට හිනැහෙමින් කීවේ රංගී සමග කේක් එක රැගෙන එන අනුත්තරා පෙන්වමිනි....

.

උයනේ කුඩා මේසයක් මත තැබූ කේක් එක වැසූ ටිෂූ කොළය ඉවත් කරන ලෙස අනුත්තරා පරාක්‍රම ට දෑසින් පැවසුවාය.පරාක්‍රම අසුනෙන් නැගීසිට කේක් එක වැසූ කොළය ඉවත් කළේද ඔහුගේ දෑස විසල් ව ගියේද එක් විටය......

.

"තාරා......", පරාක්‍රම ට කියාගන්නට හැකිවූයේ එපමණකි....

Happy birthday to be Dad

පරාක්‍රම අදහාගත නුහුණු ලෙස ඒ අකුරු පෙල දෙසත් අනුත්තරා දෙසත් යළි යළිත් බැලුවේය...අනුත්තරා ගේ ඇස් වල කඳුළු පිරී උතුරාගලා යමින් පැවතුණි....

.

" ඒ කියන්නෙ එයා ඇවිල්ලා....මගෙ කොල්ලා ඇවිල්ලා.." පරාක්‍රම අනුත්තරා දෝතට ඔසවා ගත්තේය.අනුත්තරා හඬමින්ම ඔහුගේ ගෙල මුල හිස හොවා ගත්තාය....

.

කෙල්ලන් දෙදෙනා කෑගසාගෙනම අම්මා සහ තාත්තා ගේ දෙපසින් එල්ලුණහ ..ඔවුන් දෙදෙනා සිදුවූ දෙය වටහා ගත්තේ රංගී කණට කොට කී පසුය. ඉදින් උතුරා යන හිනාවන් පිරි මොහොතක් එසේ ගෙවීගියේය....... විදුර අතවූ කැමරාවේ ඒ සියලු සොඳුරු මොහොතවල් එකිනෙක සටහන් විය.

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"මට මේක හීනයක් වගේ තාරා.....ඔයා කවද්ද දැනගත්තෙ ..",පරාක්‍රම රාත්‍රීයේ උඩුමහලේ බැල්කනියට වී අනුත්තරා සිය දෙපා මත හිඳුවාගනිමින් ඇසීය....ඔහුගේ හඬ වෙවුලමින් තිබිණ....අනුත්තරා ඒ මුහුණ දෝතටම ගත්තාය..

.

"සැකයක් තිබුණා...ඕක කීවනම් ගිය වැඩේ හරියට කරනොගෙන දුවන් එනවනෙ...මම ටෙස්ට් එක කලේ ඊයෙ . .ඉතින් බර්ත්ඩේ සප්‍රයිස් ගිෆ්ට් එකටම දෙන්න කියල ඒ පැය ගාණත් ඉවසන් උන්නා....",අනුත්තරා පරාක්‍රම ගේ මුහුණ සිපිමින් පැවසුවාය....

.

"තාරා....මාව සම්පූර්ණ කළාට ඔයාට පින්....",පරාක්‍රම අනුත්තරා ළයට තුරුලු කොට ගනිමින් පැවසුවේය.... ඒ දෙහද එකම රිද්මයකට ගැසෙන යාමයේ අලුතින් ජීවය ලද ඒ ලේ බිඳුවද අලුතින්ම ජීවය ලබා පිබිදෙමින් තියෙන්නට ඇත.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 නිමි 🌼🌼🌼🌼🌼🌼

.

පසුවදන 

ඉතින් ඉසියුම්ම වූ ඒ ආදරය එතකින් නිමියේයැයි මම නොකියමි.පරාක්‍රම ට පෙම් බඳින මමත් ඔබත් සිටිනා තුරු ආදරය අවසන් වන්නේද නැත.එහෙත් ...කතාවක් පටන් ගන්නා සඳ එයට අවසානයක් තිබිය යුතුමය.මේ එයට සුදුසුම තැන බව මම සිතමි.

.

ඉදින්....සයිබර් නවකතාවක් ජීවිතයට ලියන්න නොසිතූ මට දෙවනි කතාව ලෙස "මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම් " ලියන්නට දිරි දුන්නේ ඔබය....පරාක්‍රම ට පෙම්බැඳි ඔබ අනුත්තරා ට ඉරිසියා වූයේද නැත.ඔබ යනු අන්න ඒ තරමටම සුන්දර කියවන්නන් රොත්තකි..

.

කතාව දමා මොහොතක් ගතවන්නට පෙර එක පිට එක එන කමෙන්ටු දහරේ නැහැවෙන මම වාහනය කිලෝ මීටර් තිහ හතලිහක් පදවා ගොස් රථගාලට දැමු සැනෙන් කියවන්නේ ඒ හිනා අහුරු ගොඩයි...දවසම මා ජීවයෙන් පුරවාලූයේ ඔබේ ඒ දඟකාර සිතුවිලි බව නොකියා කොහොමද.....

.

ඉතින් අහම්බයක් නොවූවද පරාක්‍රම සහ අනුත්තරා අප අතරම සුලු සුලු වෙනස්කම් සහිතව ඇතුවා වන්නට ඇත.එහෙයින් අපි පරාක්‍රම ගේ පෙම්වතියන් වී සදාකල් ආදරයම කරමු.....

.

අනේක වරක් තුති.....

යළි දු නිමිත්තක් ලද දිනක යළි ආදරණීයව පැමිණෙන තුරු විසිරි ගේ ආදරයද ඔබ ළඟම තබාගන්න......

ආදරෙයි

මීට

පරාක්‍රම 

අනුත්තරා සහ

විසිරි

❤❤❤

තිස්වෙනි කොටස (මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්)

 




අනුත්තරා පරාක්‍රම සමග කාංචනා අක්කාගේ මහගෙදර ට යන විටත් අම්මාගේ මෘත ශරීරය රෝහලෙන් නිදහස් කොටගෙන නොතිබිණ...

.

"මට මේව කරගන්න තේරෙන්නෑ නංගියෙ...අනේ මං තනිවුනා...."කාංචනා අක්කා අනුත්තරා බදාගෙන හඬා වැටුණාය...

.

"තාරා ..මම අර මහප්පා එක්ක ගිහින් බොඩි එක රිලීස් කරන් මල් ශාලාවට බාර දීලා එන වැඩ කරන්නම්...ඔයා මෙහෙ බලාගන්නවද...?" මඳක් වේලා ගිය පසු පරාක්‍රම අනුත්තරා පසෙකට කරගෙන ඇසුවේය. අනුත්තරා හිස වනා අනුමැතිය දුන්නාය.පරාක්‍රම පිටව ගිය පසු අනුත්තරා කාංචනා අක්කාට තේ සාදා දෙන්නට මුලුතැන්ගේ වෙතට ගියාය....

.

නවමු මනාලියක වී මේ මහ ගෙදරට පැමිණි මුල් කාලය අනුත්තරා ට සිහිවිය. ඒ කාලයේ අසේලගේ අම්මා තමන්ට සැලකුවේ නුහුරටමය.ඒ තමා දායාද කිසිවක් නොගෙන අසේල සමග ආ හෙයිනි... ඇයගේ මුවින් විටින් විට ආ ඇනුම්පද සමග රිදුණු සිතැතිව තමා මේ මුලුතැන්ගේ තුළට වී හැඬූ දවස් අපමණය.....

.

මං මේ වෙලාවෙ මේ මොනවද හිතන්නෙ...අනවශ්‍ය හැඟීම් වලින් හිත පිරෙන්නට නොදී අනුත්තරා යළි පියවි ලොවට ආවාය.අක්කා ට තේ හදාදී ගෙදර අස්පස් කල යුත්තේ කෙසේදැයි අනුත්තරා මඳක් සිතුවාය.

.

අඩුම තරමේ සාලය හෝ අස් කල යුතුය. දේහය තබන්නට ඉඩක් සකසා ගත යුතුය.අනුත්තරා තවත් කීප දෙනෙක් සමගින් ඒ කටයුතු ඉටු කරන විට රාත්‍රී දහයද පසුවිය.පරාක්‍රම නිවෙසට ආවේ ඒ මොහොතේය..

.

"බොඩි එක ගේන්න හෙට උදේ වෙයි තාරා..අපි ගෙදර ගිහින් ටිකක් ඉඳල එමු උදෙන්ම..."පරාක්‍රම අනුත්තරා වෙත පැමිණ පැවසුවේය.කාංචනා අක්කාගෙන් සමුගත් ඔවුන් ආපසු නිවෙසට එන අතර පරාක්‍රම මාවත අයිනේ වාහනය මඳක් නැවතීය.

.

"ඇයි ...?"අනුත්තරා විමසුම් ඇසින් බැලුවාය.

.

"මං අසේලට කෝල් කලා තාරා...මොක උනත් ඒ මේ අම්මගෙ පුතානෙ...මලගෙදර දැනුම් දෙන්න ඕනෙනෙ....අපි ට එයා අදාල නොවුණට..."පරාක්‍රම පැවසීය...අනුත්තරා නිහඬවම ඔහු දෙස බලා උන්නාය.හීන් තිගැස්මක් නොවුණා නොවේ.

.

" මිනිහ ඒවි...දවස් තුනක් හතරක් අපිට ඒ නිසා මලගෙදර අවසන් කටයුතු කල්දාගන්න වෙනව...."අනුත්තරා නිහඬවම අසා උන්නාය.

.

"ඔයා කවුද කියල කීවද..."අනුත්තරා අවසානයේ ඇසුවාය....පරාක්‍රම ඇය දෙස බැලුවේ මඳ සිනහවක් මුව රඳවාගෙනය....

.

"මෑන් මගෙන් ඇහුව..මං කීවා ඉතින් ...ඒ ගැන ඉතින් ඉන් පස්සෙ කතා කලේ නෑ...කොහොමත් මිනිහට ආරංචි වෙලා ඇති අපි බැන්ද බව...ඕක අපි හංගලා නෑනෙ අම්මා අක්කාගෙන් ඉතින් ..."පරාක්‍රම මේ සා ඉවසුමෙන් කතා කරන අන්දම අනුත්තරා ට පුදුම සහගත විය.

.

" ඒ අම්මට ඔය දරුවන්ගෙන් හිතට කවදාවත් නිදහසක් ලැබුණෙ නෑ...අක්කා කසාද බැන්දෙ නෑ...අසේල කල කී දේවල් එක්ක අම්මා හිතෙන් දුර්වල වෙන්න ඇති....අනෙක අර ගෑණු කෙනා දේපල ලියාගන්න ඒ දවස් වල අම්මා එක්ක රංඩු කලා කියලත් අක්කා කීවා ..." අනුත්තරා සුසුමක් හෙලමින් පැවසුවාය.පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ අත සෙමින් පිරිමැද ඇයව සන්සුන් කරවීය.

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

කාංචනා අක්කා පියවි සිහියක නොවුන් හෙයින් සියලු වැඩ කටයුතු අනුත්තරා සොයාබලා කලේ අම්මාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරාගේ පවුලේ අය සමගිනි. වාසනාවකට මෙන් කිසිවෙක් අහිතකට වචනයක් හෝ අනුත්තරා ට නොකියූවේ හැම කෙනාම වූ දේ දන්නා හෙයිනි.

නිවසේ සියල්ලන්ම එක්වරම කලබල වූයේ ගේට්ටුව අසල නැවැත්වූ වාහනයකින් බට අසේල දැකීමෙනි.අසේල උන්මත්තක විලාශයෙන් සිය මවගේ දේහය වෙත ආවේය.කාන්චනා අක්කා මහ හඬින් යලි හඬන්නට වූවාය. අසේලගේ ඇස් වල ලොකු කඳුළු ගුලි දෙකක් උතුරා පිටාර යමින් තිබිණ.අනුත්තරා වහා පිටුපස දොරෙන් මිදුලට බැස්සාය.අසේලගේ නෙතට හසුවීමට ඇයට අවශ්‍යතාවයක් නොවීය.පිටුපස මිදුලට පෙනෙන ගෙදර ඉදිරිපස දෙස නෙත් යොමා ඉඳිත්දී අනුත්තරා දුටුවේ අසේලගේ අතින් අල්ලාගෙන ගොස් පුටුවක ඉන්දවන පරාක්‍රම ය.අනුත්තරා ඉහලට ගත් හුස්ම පහලට නොදා බලා උන්නාය.

.

"මම ඕනනම් ඕකගෙ අතපය කඩල හරි ඔයා ළඟට ගෙනල්ල දෙන්නම්...ඒත් හිත ඔයා ළඟ නැති එකෙක් එහෙම ගෙනල්ල වැඩක් නෑ කියල මං දන්නව..."අතීතයේ දිනක තමා පරාක්‍රම ගේ කාර්‍යාලයේ ඉකිගසමින් හැඬූදවසේ ඔහු අසේලව මරන්නට තරම් තරහකින් කියූ අන්දම අනුත්තරා ට සිහිවිය.පරාක්‍රම යනු නිවී ගිය ගිනිකන්දක් බඳු අයෙකි. කෙතරම් නිවුනද ඇවිලුණ විට කෙතෙක් දරුණුදැයි අනුත්තරා දැන උන්නේ රාජකාරිමය කටයුතු වලදී පරාක්‍රම හැසිරෙන ඇතැම් අවස්ථා වලය..

.

සාක්කුවේ වූ ජංගමය කම්පනය වද්දී අනුත්තරා වහා එය අතට ගත්තාය.

"කොහෙද මැණිකෙ හැංගිල ඉන්නෙ..."පරාක්‍රමගේ ආදරණීය හඬ ගලා එයි.

"මං මේ පිටිපස්සෙ මිදුලෙ ..ඇයි "අනුත්තරා ඇසුවාය..

.

"මේ මනුස්සයට කන්න බොන්න දෙන්න ලෑස්ති කරන්න...මේ වෙලාවෙ අනවශ්‍ය කිසිම දෙයක් ඔලුවට ගන්න එපා තාරා...අපි මනුස්සකම විතරක් හිතට ගම්මු...මේ ටික කලා..හෙට අපි ගියා...එච්චරයි නෙ..."පරාක්‍රමගේ වදන් වලින් හිත නිවීගියේය..දරුවන් මෙතන නොසිටියේ වෙලාවටය.කිසිම විටෙක අසේලට යළි දරුවන් මුණ ගැසිය යුතු නැතැයි අනුත්තරා තරයේම සිතා උන්නාය.

සුසාන භූමියේ ආදාහනාගාරයේ චිමිනියේ දුම් රොටු ඉහළ නැගෙන අන්දම අනුත්තරා පරාක්‍රම අසල හිඳ හිස් ඇසින් බලා උන්නාය.අප මෙලොවට ගෙන එන ජීවිතය හැරයන බව නලලත ලියාගෙනම පැමිණෙන්නෙමු...ඉදින් කාලය අවසන් වූ දා අප සියල්ල හැර යායුතුය.එපමණකි...

.

"නංගියෙ...ගෙදර ගිහින් බත් ටිකක් කාලම යං...අම්මා වෙනුවෙන් ...",කාංචනා අක්කා අනුත්තරා ගේ අත්දෙකම අල්ලාගනිමින් පැවසූ විට අනුත්තරා පරාක්‍රම දෙස බැලුවේ කිසිවක් කියාගත නොහැකිවය.ඔහු හිස සලා යමු කීවිට අනුත්තරා ඔහු පසුපසින් ඇදුණාය.

.

සියලු කටයුතු හමාර වී සියල්ලන්ගෙන්ම සමුගත් අනුත්තරා පරාක්‍රම සමග වාහනයට නගින්නට එනවිට අසේල මුහුණට හමුවිය.අනුත්තරා බිම බලාගෙනම වාහනයට නැග්ගාය.පරාක්‍රම අසේලගේ උරහිසට අතක් තබාගෙන නැවතුණේය..

.

"මචං ආපහු යන්නෙ කවදද...."පරාක්‍රම සාමාන්‍ය ස්වරයෙන් ඇසුවේය.අසේල සුසුමක් හෙලා බිම බලාගෙන පිළිතුරු දුන්නේය.

.

"අක්කා දාල ආපහු යන්නෙ කොහොමද පරාක්‍රම, මට දැනුයි බැඳීම් වල වටිනාකම තේරෙන්නෙ.....අම්මා අපිට කොච්චර ආදරේ කළාද....මට ඒක අම්මා යනකල්ම තේරුනෙ නෑ..ඒ වගේම අක්කවත් මට නැතිවෙයි....මෙහෙම ගියොත්....මම ඒ නිසා ඉන්නව .."අසේල ගේ හඬේ වූයේ පරාජිතම ස්වරයකි.

.

"ඒක හොඳයි...උදව්වක් ඕනනම් කියපන් මචං ...වෙච්ච දේවල් ඔළුවෙ තියාගෙන ඉන්න ඕන්නැ අපි...." පරාක්‍රම විටින් විට වාහනය දෙස බලමින්ම පැවසිය..

.

"දුවල දෙන්න සතුටින් ඇති නේද මචං....අන්තිමට දරුවන්ට තාත්තා කෙනෙක් ලැබුණ...මම මහ කාලකණ්ණි මිනිහෙක්...පුලුවන් නම් මට වෙලාවක දරුවො දෙන්න පෙන්නපන්.... මං ආයෙ ඔය ජීවිත අස්සට එන්නෙ නෑ...කිසිම වෙලාවක..." අසේල බැගෑපත් ලෙසින් පැවසුවේ අනුත්තරා අවසන් කටයුතු වලට හෝ දරුවන් ගෙන නොආ නිසාවෙන් යයි පරාක්‍රම ට සිතුණි...

.

"අපි එහෙනම් යනව....ඕනවුනොත් කෝල් කරපන්..."පරාක්‍රම අසේලගේ උරහිසට තට්ටු කර වාහනයට ගොඩ වූයේය.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"අපි බීච් යමුද යනගමන්...."පරාක්‍රම වාහනය මඳදුරක් පදවාගෙන යන අතර අනුත්තරා ගෙන් ඇසීය...අනුත්තරා හිස වනා සිනහසුනාය.ඇත්තෙන්ම අනුත්තරා උන්නේ වියවුලෙනි.පරාක්‍රම මේ තරම් අසේල හා කුමක් කතාකලේද යන්න ඇයට ගැටලුවක් විය....

.

සයුරු රළ පෙරළෙන තීරය අබියස අනුත්තරා උන්නේ පරාක්‍රම ගේ ළයට තුරුලු වෙමිනි.පිටුපසින් සිට ඇයව සිය ළයට තුරුලු කොට ගත් පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ ගෙල මුලට මුහුණ හොවාගත්තේය.

.

"තාරා ....ඇයි අවුලෙන්..."පරාක්‍රම ඇසීය....

.

"මොනවද අර තරම් කතාකලෙ....අවශ්‍ය නෑනෙ...."අනුත්තරාගේ ස්වරයට තරහ මුසු ව ඇත.පරාක්‍රම අනුත්තරා සිය දෙසට හරවාගත්තේය...

" මං මනුස්සයෙක් කෙල්ලෙ...අමනුස්සයෙක් නෙවේ....ඒ වගෙ වෙලාවක මිනිහෙක් එක්ක ගණුදෙනු කරන්න ඕන ඒ විදියට..එහෙමයි කියල ආයෙ මිනිහාට මගේ ගෑනිවත් මගෙ දරුවො දෙන්නවත් ළං කරන්න මං වෙස්සන්තර නෙවේ...තේරුණාද...."පරාක්‍රම ගේ හඬින් අනුත්තරා සිය සියලුම කුකුස් හැඟීම් නිවා ගත්තාය....

.

"අපි යමුද...මලගෙයක් නිසා මට මගෙ හාමිනේ ගාව හරියකට තුරුල් වෙන්න වත් හම්බුණෙ නෑ දවස් ගාණකින් .....පොඩි දෙන්නත් බලන් ඇති...."අනුත්තරාගේ නළලත සිඹිමින් පරාක්‍රම පැවසීය....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼


ආදරය ජීවිතය ඉවසුම් සහගත කරන්නේද නොඉවසුම් සහගත කරන්නේද එක හා සමාන පරිද්දෙනි...අනුත්තරා පරාක්‍රම හා ගෙවී යන ජීවිතය විඳිමින් උන්නාය.

ලොක්කී දැන් අට වසරේය. වයස දහතුනකි.පොඩ්ඩී ද හතර වසරේය. වාසනාවකට මෙන් කෙල්ලන් දෙදෙනා කිසිම කරදරයක් නොකර ඉගනීමේ කටයුතු වල යෙදුනහ.අනුත්තරා හට එය සතුටක්ම විය.පරාක්‍රම කෙතරම් කෙල්ලන්ට ආදරය වුවත් ඉගනීම් කටයුතු සම්බන්ධව මඳක් තදින් උන්නේය.කෙල්ලන් දෙන්නා පරාක්‍රම ට ආදරය සේම කීකරුද වූහ.

.

අනුත්තරා ගෙන් අවසරය ඉතා අසීරුවෙන් ලබාගෙන අසේලට කෙල්ලන් දෙදෙනා වරක් පෙන්නුවද පොඩ්ඩී ඔහුගේ අසලකටවත් නොගොස් පරාක්‍රම ගේ අස්සට වී උන්නාය.ලොක්කී ඊට වඩා දැනුමැති හෙයින් වචන කිහිපයක් පමණක් කතාකොට ආපසු ආවාය.අසේල තත්වය වටහා ගන්නට ඇත.මේ ඕනෑවටත් වඩා වැඩිය.කෙල්ලන් තම මුහුණ වත් නොබලනු ඇතැයි අසේල සිතුවද ලොක්කී ඊට වඩා පරිණත හැසිරීමක් පෙන්නුවාය.නමුත් නැවත ඔවුන් මුණ ගැසිය යුතු නොවේයැයි පරාක්‍රම එදින තීරණය කලේය.

අනුත්තරා ගේ මුහුණ හොඳටම හොඳ නැති බව පරාක්‍රම ඒ දවස පුරා දුටුවේය.ඇයගේ පසින් එය සාධාරණය.නමුත් මානුෂිකත්වය දරුවන්ට කා වැද්දවිය යුතු බව පරාක්‍රම අත්දැකීමෙන්ම වටහා ගෙන උන්නේය...

.

"මදැයි ඉතින් පිප්පුවා..ඔහොම පුප්පලා පිපිරෙයි...."නිදන යහනේදීත් නෝක්කඩු බැල්මෙන් ඔහු දෙස බලා ඉන්නා අනුත්තරා සිය තුරුළට ඇදගනිමින් පරාක්‍රම පැවසුවේය....

.

"තාරා...ඒ මනුස්සකම ට කල දෙයක්...කවදහරි කෙල්ලො ලොකුවෙලා අපිට කරන්න තිබ්බ චෝදනාවක් නොවෙන්නයි මම ඒක කලේ ...ඒක හිතේ තියන් ඉන්න එපා...තේරුණාද.."අනුත්තරා සුසුමකින් ඒ හැඟීම් ඉවතලූවේ එවදන් අසමිනි.

.

"මම පේපර්ස් බාරදුන්නා අද  .."අනුත්තරා කතාව වෙනස් මගකට ගනිමින් පැවසුවාය. පෙර දවස් කීපයක් තිස්සේ කතාබහ කලේ අනුත්තරා හට රැකියාවෙන් ඉවත්වීමට තිබූ අවශ්‍යතාවයයි.අනුත්තරා ගේ හේතු දැක්වීම් මත පරාක්‍රම අවසානයේදී ඇයගේ කැමැත්තට ඉඩ දුන්නේය.

.

"ඔයාට හිතුණොත් කම්මැලියි ගෙදරම ඉන්න කියල මගෙ ඔෆිස් එකේ ජොබ් එකක් දෙන්නම්කො..."පරාක්‍රම එදින පැවසුවේ හිනැහෙමිනි.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

අනුත්තරා ගේ උඩවැඩියා මල් යාය මල් දරමින් තිබුණේ කිසිදා නොවූවිරූ ලෙසිනි. ආදරය , කරුණාව,සැලකිල්ල ජීවිතයට එන දින ගසක් වුවද මල් දරයි.එය සොබාදහමේ රීතියකි.

.

"අම්මට සිරි මල් කුමාරිගෙ මල් යාය..."රංගී අනුත්තරා ගේ උරහිස බදාගෙන කෑගැසුවේ විශ්මයෙනි. ඇත්තෙන්ම දුටුවන් සිත් වසඟ කරවන එකතුවක් ඇය වෙත තිබිණ..

පරාක්‍රම සමග යන හැම ගමනකදීම කොහෙන් හෝ දකින උඩවැඩියාවක් කන්කෙඳිරිගා හෝ රැගෙන ඒම ඇය කල දෙයකි.විටෙක නිහඬවමද විටෙක නෝක්කඩු කියමින්ද මල් පැල අරන් දෙන පරාක්‍රම විටෙක ඇය පුදුම කරවමින් මල් පැල රැගෙන විත් දුන්නේය.

.

"මේ ඒයි....අපි මේක හෝම් බිස්නස් එකකට හරවමුකො..."රංගී එක්වරම අනුත්තරා දෙස බලමින් ඇසුවාය.අනුත්තරා දෑස් විසල් කොට ඇය දෙස බැලුවාය.

.

"ඔන්ලයින් පුළුවන් ...ලස්සන පොට්ස් වලට සෙට් කරල...."රංගී උඩ බලාගෙන කල්පනා කරමින් පැවසුවාය.අනුත්තරා මල් යාය සිසාරා ඇස් යවමින් ඒ ගැන සිතුවාය. පරාක්‍රම එතැනට එන විටත් රංගී ඇයගේ ප්ලෑන විස්තර කරමින් උන්නාය.

.

"මොකද ඩබල මාවයි විදුරයවයි ගෙදරින් පන්නල දාන්නද ඔය ඉරි කොටු ගගහ කල්පනා කරන්නෙ..."අනුත්තරාගේ කරවටා අතක් යවමින් ඇය අසල හිඳගත් පරාක්‍රම ඇසුවේ රංගීගෙනි.

.

රංගී සිය අදහස පරාක්‍රම හමුවේ දිගහැරියාය.

"උඹ හොඳ බිස්නස් ප්‍රමෝශන් ෆීල්ඩ් එකට...අපරාදෙ මොන්ටිසෝරි ටීච කෙනෙක් උනේ..."පරාක්‍රම සිනාසෙමින් පැවසීය.

.

"මං බිස්නස් මැනේජ්මන්ට් ඩිග්‍රි එකක් තිබ්බ කෙල්ලෙක් හලෝ...කොහොමත්...අපෙ විදුරයා නිසයි මට ජොබ් එකක් කරන්න නොලැබුණෙ...."රංගි පැවසුවාය..

"ඔය කරන ජොබ් එක මදෑ...ඕකාවත් ඔය මොන්ටිසෝරියට දාල උගන්නපන්...එච්චරකට බූරු වැඩ කරන්නෙ වෙලාවකට..."පරාක්‍රම මහ හඬින් හිනැහුණේය.

.

"තාරා ඒ අදහස නම් නරකම නෑ ..ඔයා හිතල බලන්න.ඔය අගසව් ඉන්නෙ හෙල්ප් කරන්න. "පරාක්‍රම පැවසීය.අනුත්තරා සිය හිස ඒ උරයේ හොවාගෙන නිහඬවම උන්නාය.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

රංගීගේ අනුදැනුම හා ව්‍යාපාර ඉඟි ඔස්සේ ඇරඹුණ උඩවැඩියා මල් ව්‍යාපාරය අන්තර්ජාලය ඔස්සේ ප්‍රචලිත වූයේ හිතුවාට වඩා වේගයෙනි.අනුත්තරා අන්තර්ජාලය ට ඔබ්බෙන් ව්‍යාපාර කටයුතු ඇරඹීමට අකමැති වූයේ එය සිය නිදහසට සහ පවුල් ජීවිතය ට බලපානු ඇතැයි සිතූ නිසාය.

.

"තාරා අපි බැංකොක් යමු ලබන මාසෙ දිහාට.එහේ මල් තියනවනෙ ..ඔයාට ඕඩර්ස් ටිකක් දාලම එමු."පරාක්‍රම පැවසීය.අනුත්තරා ගේ ඇස් බලාපොරොත්තු අහුරකින් දිලිසුණි.

.

"මේකට ඇවිදින්න තියේ නම්...බැබලෙන හැටි.."අනුත්‍තරාගේ නහය මිරිකමින් පරාක්‍රම  පැවසුවේය . ආදරය බොහෝ සොඳුරුව ජීවිතය පුරා පැතිර යමින් තිබිණ...පසුගිය වසර තුළ පරාක්‍රම ඇය සහ දරුවන් හැකි සැමවිටම සංචාරයන් සඳහා කැඳවාගෙන ගියේය.කෙතරම්ම කාර්‍යබහුල වුවත් පවුල එක යන මතය ඔහු හිත පුරා නොමැකී තිබුණි.

කණ්ණාඩිය ඉදිරියේ සිට කාර්‍යාලයට යන්නට සැරසෙන පරාක්‍රම දෙස අනුත්තරා බලා උන්නේ ඉමහත්ම ලොබිනි...මේ සා ප්‍රේමයක් මේ මිනිසා කෙරෙහි ඇතිවන්නට හේතුකාරණා කෙතරම්ම නම් තිබේද....

.

"ඔහොම බලන් ඉන්නෙ....හිතෙනව නම් උම්මා එකක් දුන්නට මම එපා කියන්නෑ ඉතින් ..."කණ්ණාඩියෙන් මුව උල් කොට ගනිමින් පරාක්‍රම කියයි..අනුත්තරා සෙමින් නැගිට ඔහු වෙත ගොස් බඳවටා අතයවා ඒ මුහුණ දෙස මඳක් බලා උන්නාය.

.

"ආදරෙයි මං මහ ගොඩක්..." ගෙල වටා එතුන දෑතින් පහත්වූ පරාක්‍රම ගේ නළලත මුදු හාදු කීපයක් තැවරුණි.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

විසි නවවෙනි කොටස (මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්)

 




කාලය ගත වන්නේ සිතන්නටවත් නොහැකි තරම් වේගයෙන් යැයි අනුත්තරා ඉතාම ලෝබකමින් යුතුව සිතුවාය...සතියක් ගෙවී යන්නට ආසන්නය. කෙල්ලන් දෙන්නා පාසල් නිවාඩුව හෙයින් රංගීගේ නිවසේය.රංගීගේ සහෝදරියන්ගේ දුවලා සමග සෙල්ලමට වැටී ඉන්නා ඔවුන්හට අනුත්තරා නැති අඩුව එතරම්ම ගාණකට නොමැත.නමුත් පරාක්‍රම ගැන නම් ඔවුන් දෙන්නාම වද වෙති....

.

" අම්මා ....කෝ ශෝයි.....ආ...ආ..නෑ තාත්තා  ..."ලොක්කී පටල පටලා අසන්නීය.තාම කෙල්ලන්ට පරාක්‍රම ශෝයි අංකල් නමින් තාත්තා වී ඇත්තේ නුහුරුවටය.වරක් දෙකක් ඇමතුමකදී ශෝයි අංකල් කීවා කියා පරාක්‍රම කෙල්ලන් සමග බොරුවට තරහ වී දවසක්ම උන්නේය...

.

" මේ අලිබබෙකුත් පටන් ගත්තා අර දෙන්න මදිවට...මටයි රංඩු බේරල ඉවරයක් නැත්තෙ...." අනුත්තරා යාන්තමින් තෙත ඇතිව නානකාමරයේ සිට විත් ඇඳට වැටෙන පරාක්‍රම ගේ හිස බලෙන් පිසදාමින් පැවසුවාය. පරාක්‍රම අත්වලල්ලක් හදා ඇයගේ බඳ වටා යවම්න් මුහුණ තදකොට ගෙන දෑස් පියා උන්නේය.

.

" කොහොම හරි තාත්ත කියල කියවන්න ඕනෙ....හෙට යාලුවෙනව...." අනුත්තරා දෙස හිස නගා බලමින් පරාක්‍රම පවසයි.අනුත්තරා හිස පිසදා අවසන ඔහුගේ නහයද මිරිකමින් බැල්කනියට ගොස් තුවාය වනා දමා ආපසු ආවාය.....

.

" හෙට යන්න බෑ වගේ ..." අනුත්තරා සයනයට ඇද හිඳුවාගෙන සිය හිස ඇයගේ උකුලට තබා ගත් පරාක්‍රම මිමිණුවේය.අනුත්තරා ගේ සිතෙහි වූයේද ඒ හා සමාන ලෝබකමකි...

.

"එක ගෙදරට නෙ යන්නෙ ඉතින් ..... කලින් වගෙ නෙවේනෙ ...." අනුත්තරා ඔහුගේ හිස පිරිමදිමින් පැවසුවාය.....

.

" ඒත් ඉතින් මෙහෙම නිදහසක් කොහෙද තාරා....ඔයත් වැඩට යයි...මාත් යයි...හවස එයි....දරුවො ...කරුණම්මා...යාලුවො...ඔය ඔක්කොම අතරෙ අපේ කාලය බෙදේවි....",පරාක්‍රම ඇයගේ මුහුණ සෙමින් පිරිමදිමින් පැවසීය....

.

" ඒකට නේද ජීවිතේ කියන්නෙ....අපි දෙන්නට තනිවෙන්න බෑ නෙ....මේ ගතවෙච්ච තනි කාලෙට වඩා ඔයයි මායි අනෙක් අය වටේට තියන් ඉන්න ජීවිතේ ලස්සන වෙයි...."අනුත්තරා පරාක්‍රම ගේ නලලත සිඹිමින් පැවසුවාය......

.

"මට චූටි දෙයක් කියන්න තියනව ....හැබැයි ටීච මට ගහන්න බනින්න බෑ ඔන්න....." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ අත් අල්ලාගෙනම පැවසීය....අනුත්තරා විමසුම් ඇසින් ඔහු දෙස බලා උන්නාය....

.

"ඒ හොර බැල්ම නම් මට ඇල්ලුවෙ නෑ මහත්තයෝ.....", අනුත්තරා පරාක්‍රම ගෙන් දෑත මුදාගනිමින් ඇසුවාය.

.

"ඔයාල උන්න අර ගෙදර....ඒක ඉතින් වෙන කාගෙවත් නෙවේලු....මගේමලු හරිද...."පරාක්‍රම හිස කසමින් පැවසීය. අනුත්තරා දෑස් විසල් කොට ගෙන පරාක්‍රම දෙස බැලුවේත් ඉන් පසු ඇඳෙන් නැගී උන්නේත් එක සැණෙකිනි....

.

"ඔයා....ඔයා....ඇයි එහෙම...." අනුත්තරා ගේ හඬ වෙවුලීමකට පත්වෙමින් තිබිණ....පරාක්‍රම ඇය අතින් ඇද සිය ඇකයේ හිඳුවාගත්තේය...

.

"ඔයා මගෙන් ඉල්ලුවේ විශ්වාස..ආරක්ෂා සහිත තැනක්...ඔයාල හතරදෙනාට...මට දෙන්න පුළුවන් උපරිම ආරක්ෂිත තැන මම දුන්න...හැබැයි ඔයාගෙ ආත්ම ගෞරවය ට හානි කලේ නෑ...මම...ඔයා ගෙදරට කුලියක් ගෙව්වා...මං වැරදි නෑනෙ තාරා ඉතින් ...."පරාක්‍රම ඇයගේ මුහුණ දෝතට ගෙන ඇසීය..... අනුත්තරා නිහඬවම ඔහු දෙස බලා උන්නාය.....

.

" ඒ සල්ලි වෙනම එකවුන්ට් එකක තියනව....ඒවා අයිති මගෙ කෙල්ලන්ට...." පරාක්‍රම අනුත්තරා සිප ගනිමින් පැවසීය. පරාක්‍රම යන චරිතයේ තමා ගවේශණය නොකල ඉසව් බොහෝ ඇති බව අනුත්තරා ට වැටහිණි.....ඇය ඉමහත්වූ සෙනෙහසකින් ඔහු වෙත තුරුලු වූවාය....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

අනුත්තරා සහ පරාක්‍රම නිවෙසට ආවේ කෙල්ලන් රංගීගේ නිවසේ සිටියදීමය. කරුණම්මා ඔවුන් සමග නිවෙසට ආවේ කෙල්ලන්ගේ කාමරය සකසාගන්න උදව් කරන්නටය.

.

" ඒ දෙන්න ආස වෙයි...." ජනෙල් තිර දමා ඇඳවල් සකසා අවසන අනුත්තරා කාමරයේ හැඩ බලමින් කීවාය. පරාක්‍රම ඇයගේ බඳ වටා අතක් යවමින් ඇය සිය තුරුළට ගත්තේය.....

.

" ඔයාට සතුටු නැද්ද...." 

.

" දැන දැනම අහන්නෙ....මේ තරම් ජීවිතේ සතුටක් අපිට දෙනවට ඔයාට පිං.." අනුත්තරා සිය හිස පරාක්‍රම ගේ වතට බර කරගනිමින් පැවසුවාය....

.

" අනේ නංගි  ..පිං පෙට්ටිය පිරිලා තියෙන්නෙ...ඔයා ගාවම ඕවා තියාගන්න ...හරිද...." පරාක්‍රම මහ හඬින් හිනැහුණේය...

.

නිවෙසක හිනාවක් උතුරායන විට ඒ නිවස එළිය වන බව අනුත්තරා වටහා ගනිමින් උන්නාය....කෙල්ලන් එන්නට පෙර අනුත්තරා මිදුලට බැස්සේ නිවස වටා ඇති සුන්දර උයන නැරඹීමටය....

.

" අන්න ඔයාගෙ ඕකිඩ් ටික ගෙන්නුව මං...." පරාක්‍රම ඇයගේ අතින් අල්ලාගෙන මිදුලේ කොණකට කැඳවාගෙන ගියේය...ඕකිඩ් එකතුව සඳහා අපූරු ඉඩක් එහි සකසා තිබිණ....

.

"නොදන්න ඒවට අතදාන්න ගිහින් ඔය මලක පොහොට්ටුවක් වත් කැඩුණොත් මට ගුටි කන්න වෙන නිසා...ඔන්න පැල ඔක්කොම ඔහොම්ම තිබ්බා...ඔයා ඉතින් ඒවා ඔයාට ඕන තාලෙට හදාගන්න....."

.

අනුත්තරා ඇඟිලි තුඩින් එසවී පරාක්‍රම ගේ කොපුලක් සිප ගත්තේ ....සතුට උතුරායන විටය.....

.

" තාරා....අදින් පස්සෙ මේ ගෙදර ,මිදුල වගේම මගේ ජිවිතෙත් හැඩ කරන එක ඔයාට බාරයි...." පරාක්‍රම ඇයගේ හිස අතගා පැවසීය. එතරම්ම වගකීමක් බරපතල වගකීමක් පරාක්‍රම ඉතාම සියුම් අන්දමින් තමා අතතැබූ හැටි අනුත්තරා බලා උන්නේ සැනසීමෙනි

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

රංගී සහ විදුර සමග නිවෙසට ආ කෙල්ලන් දෙන්නා වාහනයෙන් පැන්නේ පිමි දෙකටය.ඒ පිම්ම නැවතුනේද පරාක්‍රම ගේ තුරුලේය.... 

.

"අනේ අනේ බොරු ආදරේ....දැන් සතියක් උන්නා....අම්මාවයි තාත්තාවයි නැතුව....අන්න බොලේ දැක්ක ගමන් අපි කැලේ....", විදුර කෙල්ලන් දෙන්නා අවුස්සන්නට විය.

.

"ඉතින් විදුර අංකල්මනෙ කිව්වේ...තාත්තාගෙ ලොකු වැඩකට ඒ දෙන්න ගියෙ කියල...අපිට කීවෙ කරදර නොකර ඉන්න කියල.." ලොක්කී රවාගෙන ම පැවසුවාය....

.

"ලොකූ වැඩක් නේන්නම්...හරියකට කරගත්තද කියල තාත්තව පැත්තකට කරගෙනම අහන්න ඕන....", විදුර කෙල්ලන්ට නෑසෙන්නට රංගීට කීවේය.

.

පරාක්‍රම කෙල්ලන් දෙන්නාද අනුත්තරා ද සමග උඩුමහලට ගියේ විදුරලා වෙනත් ගමනක් යන්නට පිටව ගියාට පසුය.ඔවුන්ගේ කාමරය හැර එතුළට දෙන්නාට යන්නට හැර පරාක්‍රම අනුත්තරා සමගින් දොර අසල නැවතුණේය.

.

"තාත්තී....." පොඩ්ඩී එක පාරටම අඬන්න ගත්තාය....අනුත්තරා කලබල වී පොඩ්ඩී දෙස බැලුවේ හිතාගන්නට බැරිවය....

"අනේ තැන්කිව් සෝ මච් තාත්තී....අයි ලව් ඉට්....අයි ලව් දිස් රූම් සෝ මච්...." පොඩ්ඩීට සිංහල අමතක වන්නේ හැඟීම්බර වන විටය.ඇය කාමරය පුරා හඬමින්ම ඇවිදිනු දැක පරාක්‍රම සහ අනුත්තරා ට හිනාගියේය...ලොක්කී තවමත් අන්දමන්ද වීලා මෙන් කාමරය දෙසම බලාගෙන සිටින්නීය.....

.

"අක්කා බබා....ඇයි පුතේ ..." පරාක්‍රම ඇයගේ හිසට අතක් තබා ඇසුවේය....ලොක්කී කිසිවක් නොකියා හිස දෙපසට වනා පරාක්‍රම බදාගත්තාය.....

.

"ඔයා ආස නැද්ද....එහෙනම් අපි වෙනස්කරමු...", පරාක්‍රම ඇයගේ හිස අතගෑවේය....

.

"මං ඉස්සර පොත් මේසයක් ඉල්ලුවම තාත්තා මට කෑගැහුව....තියන එකක් තියන් ලියනව..අලුතින් ගන්න ඕන්නෑ කියල....මට ඒක මතක් උනා...."ලොක්කී බිම බලාගෙනම කීවාය...පොඩි හිත් වල තාම අඳුරු පැල්ලම්‍ ය..ඒවා මකන්නට තව කල් යනු ඇත.

.

"අක්කා බබා...මේ අහන්න පුතේ   ." පරාක්‍රම ඇය අසළ දණ බිම ඔබා ගත්තේය....

.

"අපි ආයෙ ඒවා මතක් කරන්න ඕන නෑ...මමයි ඔයාලගෙ තාත්තා...ඔයාලට ඕන හැමදේම ඔයාල මට කියන්න ඕනෙ....අපි හතරදෙනා තමා මින් පස්සෙ මේ ගෙදර....." ලොක්කී හඬාගෙනම පරාක්‍රම ගේ ගෙල මුල හිස තබා ගත්තාය.අනුත්තරා දොර හැරගෙන පිටට විත් හඬන්නට ගත්තේ මේ සියල්ල දරාගන්නට නොහැකිවය

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

අනුත්තරා කරුණම්මා සමග මුළුතැන් ගෙයට වැද රාත්‍රී ආහාරය සැකසුවාය. මෙතුවක් කල් අවන්හල් ගානේ සැරිසැරූ පරාක්‍රම ගෙදරකින් ආහාරයක් ගන්නට බලා සිටී.අනුත්තරා පුදුමාකාර ආශාවකින් කෑම පිළියළ කළාය..

.

"ඇස් වහක් කටවහක් නෑ නෝනේ ...මට දැනෙන සන්තෝසේ කියලා නිම කරන්න බැහැ ...දරුවො දෙන්න වගේම නෝනත් ඉන්නේ පුදුම සන්තෝෂයකින් ....පරාක්‍රම මහත්තයා වුණත් මේ ජීවිතේ ට අලුතෙන් ම පුරුදු වේවි ...රත්නත්‍රයේ සරණයි ....", කරු ණම්මා ඇඳ සිටි  හැට්ටයෙන් ඇස කඳුල තෙත මාත්තු කරමින් පැවැසුවාය .....

.

අනුත්තරා ඒ බසට සවන් යොමු කරමින් සිය එකඟතාවය පළ කරමින් හිස වැනුවාය....ජීවිතේ යනු කෙතරම් සුන්දර දෙයක් දැයි අනුත්තරා  වටහා ගනිමින් සිටියාය...තව  නොබෝ දිනකින් පාසල්නිවාඩු කාලය  සමාප්ත වෙයි...ඉන්පසු යළි වැඩට යා යුතුය  .. දරුවන් දෙදෙනා ද සුපුරුදු ලෙස ම පාසැල් වෑන් රථයේ යැවිය හැක ...පරාක්‍රම ගේ නිවහන සහ තමන් පෙර විසූ ස්ථානය එතරම් ලොකු දුරකින් පිහිටා තිබුණේ නැති හෙයින් දරුවන්ට පාසල් කියන්නේ වෙනම ගැටලුවක් ඇති නොවේ .....

.

රාත්‍රී ආහාරය ගැනීමෙන් පසු අස්පරස් කිරීමේ කටයුතු කරුණම්මා තමන් වෙතම පවරා ගත්තාය ...

"නෝනා ගිහින් එහේ වැඩ ටික කරගන්න කෝ..මට මේවා කරන්න පුළුවන්   ....." අනුත්තරා  කාමරයට යන විටත්   පරාක්‍රම සහ කෙල්ලන් දෙදෙනා උඩුමහලෙහි ආලින්දයේ හරි හරියට කතා බහකි ...

.

",දැන් ඉතින් රෑ වෙලා කට්ටියම නිදා ගත්තොත් හොඳයි ....."අනුත්තරා කෙල්ලන් දෙදෙනා ව නාන කාමරය වෙත කැඳවාගෙන යමින් පැවසුවා ය ....

.

"අම්මා...ඔයාලත් නිදාගන්නෙ අපිත් එක්ක ද.."ලොක්කී ඇසුවේ ඇඟ සෝදා ඇඳුම් ඇඳගන්නා අතරේ ය....

.

"ඔයාලා කැමති විදියක් ....",අනුත්තරා වැඩිමනක් ගණනකට නොගෙන පැවසුවාය ...

.

"නංගිටයි මටයි මේ කාමරේ තනියෙන් නිදා ගන්න පුළුවන්....මට අපේ ටීචර් කිව්වා ළමයි ලොකු වෙනකොට තනියෙන් නිදා ගන්න එක හොඳයි කියලා ...ඒ නිසා නංගියි මායි අපේ කාමරයේ නිදා ගන්නම් ..."කෙල්ල දවසට දෙකට පැහිලා ය ....අනුත්තරා සිනහසෙමින් ලොක්කී ගේ ඔලුව අත ගෑවාය   

"ඔයාලට ඕන වෙලාවට අපිත් එක්ක නිදාගන්න එන්න පුළුවන් පුතේ....ඒ උනාට ටීචර් කියපු කතාව ඇත්ත ...දැන් ඒකෙ පෞරුෂය වැඩෙන්න නම් එයාලා ලොකුවෙනකොට තමන්ගේ වැඩ කටයුතු තනියෙන් කරගන්න පුලුවන් වෙන්න ඕනෙ....අම්මා තාත්තා ඉන්නේ එයාලගේ උදව්වට විතරයි ..."අනුත්තරා කෙල්ලන් දෙදෙනාට දෙදෙනාට කාමරයේ සිටින්නට ඉඩ හැර තමන් ගේ නිදන කාමරයට පැමිණියාය.

..

"මොකද දෙන්න කියන්නේ ...අම්මා ගාවම නිදාගන්න ඕනේ කියනවද...එහෙම නම් අපි ඒ කාමරේට යමු ...." පරාක්‍රම විමසුවේය.අනුත්තරා  ලොක්කී කියූ ඒ කතාව පරාක්‍රමට පැවසූයේ සිනහ වෙමිනි.

.

"ඒ ටීචර් නම් දෙයියෙක් නෙවෙයි දේවාලයක් ...අනේ හොයාගෙන ගිහිල්ල උම්මා දෙක තුනක් දෙන්නම ඕනේ  ...මෙහෙම උදව්වක් අම්මා තාත්තවත් කරන්නේ නැහැ ..." පරාක්‍රම ගේ හිනා හඬ කාමරයෙන් පිටතට විහිදී යයි ....

.

"හිතේ ඇති ගිහින් අනිත් ටීචර්ලටත් උම්ම දෙන්න..ඒක කොහෙද මාත් එක්ක ..."අනුත්තරා ඉනට අත් දෙක තබා ගෙන දඟකාර හඬකින් පැවසුවාය ...

.

"මෙන්න වැඩක්....ඕකට තමයි කියන්නේ හිරේ වැටෙනව කියලා ....අනේ ඉතින් යසට උන්නු මටත් වෙච්ච දෙයක් ....දැන් ඉතින් මේ ටීචර් කියන විදියට දෙන දෙයක් කාලා වෙන දෙයක් බලාගෙන ඉන්නයි සිද්ධ වෙන්නේ ....අසරණ මං ..." 

ඒ සොඳුරු නිදන කාමරය තුළ ආදරය සහ සෙනෙහස සමගින්  සතුට උතුරා යමින් තිබුණි

"තාරා....හෙට ඉඳන් මම ඔෆිස් යන්න ඕනෙ....දැන් සතියකට වැඩියිනෙ අරුන්ට ඔක්කොම බලාගන්න දීල...."පරාක්‍රම අනුත්තරා ළයට තුරුලු කොට ගෙන පැවසුවේය....අනුත්තරා නිහඬවම අසා උන්නාය. කෙසේ වුවද සාමාන්‍ය ජීවිතය ට මුහුණ දිය යුතුය...කුටුම්භය රැකගනිමින් ජීවිතය ගෙන යා යුතුය. ඉවසීම තව තවත් ප්‍රගුණ කරගත යුතුය....

.

"මං දෙයක් අහන්නද....?",අනුත්තරා හිස ඔසවා ඇසුවාය. පරාක්‍රම විමසිල්ලෙන් යුතුව ඇයගේ මුහුණ දෙස බැලීය.

.

"මං රස්සාවෙන් අයින් වෙන්නද...?" එය අනුත්තරා පෙර ජීවිතයේ කිසිදාක සිතූ දෙයක් නොවේ...ඇය සිය ස්වාධීනත්වය නගා ගත්තේ රැකියාව තුළිනි.අසේල හැර යද්දීත් අනුත්තරා අභිමානය රැකගෙන ඔලුව උස්සාගෙන උන්නේද එය නිසාය.

.

"ඇයි එක පාරටම.....?"පරාක්‍රම ඇසුවේය...

.

"මං ටීචින් කළාට...ඒක පන්තිකාමරයේ ඉඳන් කරන එකක් නෙවෙයි...අනික ග්‍රවුන්ඩ් ගානෙ දවස් ගණන් ගතවෙන එකක්...දැන් ඉතින් අවුරුදු ගාණක් ම වැඩ කලානෙ....මට හිතෙනව ...මගේ මහත්තයා මටයි දරුවන්ටයි  අඩුවක් නොකර ඉඳී කියල හැමදාම...ඉතින් මං ගෙදර ඉන්න ආසයි...." අනුත්තරා ට ඒ ඇයමද කියා සිතාගන්නට නොහැකි ය....තම සිතුවිලි වෙනස් වී ඇති අන්දම .....

.

"තාරා.....මං ඔයාගේ තීරණ වලට බලපෑම් කරන්නෙ නෑ කවදාවත්....ඔයාල තුන් දෙනාට මුලු ජීවිතේ ම සැපෙන් ඉන්න මගේ වත්කම් ඉහටත් උඩින් කියල ඔයා දන්නවනෙ....ඒත් ඔයා ගෙදරට කරගෙන සාම්ප්‍රදායික ගෑණියෙක් කරගන්න මට ඕන නෑ.....ඒකයි මම ඔයාට ඔයා වෙන්න දීල බලන් ඉන්නෙ...." පරාක්‍රම පැවසීය......

.

"හ්ම්ම් . ..මම ඒක ගැන හිතල බලන්නම්..."අනුත්තරා සෙමින් පැවසුවාය...

සිහින් සඳරැසක් ජනෙල් තිරමතින් එබී යළි සැඟවගත් මොහොතක...ආදරය උතුරා යන දෙහදක් යළි ඒකාත්මික වෙමින් පැවතිණ......

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

කරුණම්මා ද සමගින් ඕකීඩ් උයන සකසන්නට අනුත්තරා බොහෝ සති අන්තයන් ගත කළාය. ගහක මලක කොලයක සතුටක් ලබන්නට වත් පුහුණු නොවූ ජීවිතය යළි පණගසාගෙන එන අන්දම මල් පැල වලටද දැනුණාසේය....එකින් එක පොහොට්ටු බරිත වන උඩවැඩියාවන් ආවරණ ගෘහයක් තනා එහි තැන්පත් කරන කටයුතු අනුත්තරා කලේ පුදුම ආසාවෙනි..කෙල්ලන් දෙදෙනා හරිහරියට අම්මාට උදව් කළහ.

.

දාඩිය වැකුණ වතින් මිදුලේ සිට ගෙට ආ අනුත්තරා කාමරයට වැදෙන විට ද පරාක්‍රම පරිගණකය ඉදිරිපසය....

.

"ඕක අස්සෙ ඉඳල පුස්කයි...චුට්ටක් එලියට බහින්න එන්නකො..."අනුත්තරා ස්නානයට පසු තෙත හිසකේ බිඳක් පරාක්‍රම ගේ මුහුණට ගසමින් පැවසුවාය. කම්මැලි සිනහවක් නගා ගනිමින් පුටු ඇන්දේ පිටුපසට හිස තබා ගත් පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ අතින් ඇද ඇකයේ හිඳුවා ගත්තේය.

.

"ඉවරද වැඩ ටික...."අනුත්තරා පරාක්‍රම ගේ හිස කේ අතර ඇඟිලි යවමින් හිස වැනුවාය...ඇත්තෙන්ම හිත පිරී ඇත්තේ තමා ආසා කරන හැම දෙයක්ම හිමි වූ සතුටිනි..

.

"ඔහොම කරන්න එපා ...මට නිදිමත එනවා..මේ ඩොකියුමන්ට් ටික අදම මේල් කරන්න ඕන තාරා....මට තේ එකක් ගේනවද...."පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ කොපුලකට හාදුවක් තවරමින් ඇසීය. ජීවිතය කෙතරම්ම කාර්‍යබහුල වුවත් මේ ගෙවන කාලය තුළ පරාක්‍රම සිය ආදරය නොසඟවා දරුවන්ට සහ ඇයට ලබා දෙන අපූරුව අනුත්තරා වින්දාය......

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"තාත්තී  ..... අනිද්දා ඉස්කෝලෙ පටන් ගන්නව...පේරන්ට්ස් ල එන්නෝන....දෙන්නම එන්න කීව ටීච...",ලොක්කී පැවසුවේ කෑම මේසයේදීය..මේ නිවස්නයට ආ පසු හතර දෙනා එකමේසයට හිඳ කෑම ගත යුතු බව පරාක්‍රම පැවසුවේ..පළමු දිනම ලොක්කී කෑම පිඟාන ගෙන රූපවාහිනිය ඉදිරියට යද්දීය....දරුවන් හුරුව උන්නේ එලෙසය.එය එසේ වන්නට තමා ද හේතු කාරණා වූ බව අනුත්තරා දැන උන්නාය.....නමුත් මේ සියල්ල වෙනස් වන කාලයයි.....

.

"කීයටද පුතේ  ."පරාක්‍රම ඇසුවේය...

"නවයට .." අනුත්තරා පරාක්‍රම දෙස බැලුවේ ඔහුට අත්‍යාවශ්‍ය ගමන් කීපයක් ඇති බව දන්නා හෙයිනි....

.

"මං යන්නම්... ඔයාට මීටින් වගයක් නේද.." අනුත්තරා සෙමින් ඇසුවාය...

.

"පිස්සුද   .. ..ඒක හවසට දාගන්න පුළුවන් ...තාරා අමතක කරන්න එපා මේකයි එක....."පරාක්‍රම අනුත්තරා ට තදින් පැවසීය.

.

"හරි පුතේ අම්මයි මායි එනවා...."ලොක්කීගේ මුහුණ උතුරාගියේ මල් සිනාවකි......

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼


කෙල්ලන් දෙදෙනා පාසල් වෑන් රථයේ යවා පරාක්‍රම ත් අනුත්තරා ත් පාසලට යන්නට සූදානම් වූයේ කඩිනමිනි. සුදු පැහැ අත්දිග කමිසයට කලු කලිසම ඇඳ ටයි පටයක් පැළඳි පරාක්‍රම වෙතින් දිස් වූ කඩවසම් පෙනුම ඔහුගේ සැබෑ වයස පවා සඟවන සුලු විය.

.

"බය වෙන්න එපා නෝනෙ....හස්බන්ඩ් හැන්ඩියා තමා...ඒ වුනාට මං ඇහැක් ඇරල ඔය එක ටීච කෙනෙක් , අම්මෙක් දිහා බලන්නෙ නෑ නෑමයි..."කණ්ණාඩිය තුළින් තමා දෙස බලාඉන්නා අනුත්තරා දෙස බලමින් පරාක්‍රම පැවසූවේ හිස පීරමිනි....

.

"වැඩේමයි...වෙන නැත්නම්..." අනුත්තරා දිව අදිමින් කීවාය....

.

"වෙන උන්නට ඔය ආඩම්බරකාර ටීචත් මගෙ ගාව නෙ නැවතුණේ....."පරාක්‍රම තමා වෙතට පැමිණි අනුත්තරා සිය ළයට තදකොට ගනිමින් පැවසීය....

.

"ඇඳුම් ටික පොඩි වෙනව ...ආයෙ මුල ඉඳන් අයන් කරන්න වෙන්නෙ..."අනුත්තරා ඔහුගෙන් මෑත්වූයේ එසේ කියමිනි....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

පාසල් ප්‍රධාන ශාලාවට ඇතුල් වන මොහොතේ පැමිණ උන් සියලු දෙනාගේ ඇස් පරාක්‍රම වෙත යොමු වනු දැක අනුත්තරා ට මඳ චකිතයක් ඇතිවිය...පරාක්‍රම නෙත් කොනින් ඇය දෙස බලා යාන්තමින් අත අල්ලාගත්තේය. පරාක්‍රම යනු වචනයේ පරිසමාප්තියෙන්ම කඩවසම් අයෙක් බව කීමට අලුතින් වචන නුවුමනා වූ කල..අනුත්තරා පරාක්‍රම ගේ පසෙකින් ඉඳගත්තේ සියුම් ආඩම්බරයක් ද ඇතිවය.

.

ප්‍රධාන ශාලාවේ රැස්වීම අවසන පන්තිකාමර වලට යායුතු වූ අතර...පළමුව පොඩ්ඩීගේද දෙවනුව ලොක්කීගේද පන්ති වලට යන්නට කාලය ලැබිණ..

.

"තාත්තී..."පරාක්‍රම දුටු විගස පොඩ්ඩීට කෑගැසුණේ පන්තියේ ඉන්නා බවත් අමතක වෙමිනි .පරාක්‍රම හිනැහෙමින් දෙතොලට ඇඟිල්ලක් තබා ඇයට ශ්...ගෑවේ සියල්ලන්ම ඔහු දෙස බලා උන් හෙයිනි.ගත වූ අවුරුදු ගණනටම පියා නොමැතිව මව පමණක් ආ දෙමාපිය රැස්වීම් වලදී පොඩ්ඩී සමහර දරුවන්ගේ පියවරුන් දෙස බලා උන් අන්දම අනුත්තරා ට මතකය.

.

ලොක්කීගේ පන්තියේ රැස්වීම අවසන දෙමවුපියන් පිටව යද්දී අනුත්තරා සහ පරාක්‍රම මඳකට නැවතුණේ ගුරුතුමිය ගේ අභිනයෙන් කියූ සලකුණෙනි.

.

"මට හරිම සන්තෝසයි ....ඔය දෙන්නා පැමිණීම ගැන....මං සිදුවුණ හැම දේම ගැන උන්නේ කල්පනාවෙන්...මට ලොකු බයක් තිබුණා සඳූපා ගේ හැසිරීම් රටාව ගැන...එයා තාත්තා ගේ වෙන්වීම වුණ දා ඉඳන් මට හැමදේම කිව්වා...ඒ දරුවා මිසිස් අනුත්තරා ට තිබ්බ ආදරේ නිසාම එයාගේ මානසිකත්වය ඔයාට හැංගුවා...නමුත් මට කීවා..ඒක වටිනවා...අද කාලේ වෙන දේවල් බැලුවම නව යොවුන් වියෙ ඉන්න මේ දරුවො ජීවිතවලට මොකක් කරගනීද කියල අපි ඇහැගහගෙන ඉන්නම ඕනෙ...." 

අනුත්තරා මේසයට යටින් වූ ඇයගේ අත්දෙක අඹරාගත්තේ වේදනාවෙනි...පරාක්‍රම සෙමින් ඇයගේ අත අල්ලාගත්තේය.අම්මා කෙනෙකුගේ වේදනාව අහස තරම්ම උසය.

"ඔයාලා දෙන්නා විවාහ වෙන බව සඳූපා මට ඇවිල්ල කීවේ පුදුම සතුටකින් .එයා අම්මටත් වඩා මේ තාත්තා ගැන මා එක්ක කියෙව්වා හරියට. දැන් මට තේරෙනවා සඳූපා ගේ සම්පූර්ණ චර්‍යාව යථා තත්වයට පත්කරන්න මේ තාත්තා හේතුවුන බව....ඇත්තෙන්ම මට සතුටුයි...."

.

අනුත්තරා සහ පරාක්‍රම පාසලෙන් පිටව ආවේ දරුවන්ද සමගිනි.වෑන් රථයට පණිවුඩයක් යවා දරුවන්ද සමග දිවා ආහාරය ගන්නට අවන්හලකට ගිය ඔවුන් නිවෙසට එන තුරුත් කෙල්ලන්ගේ තොරතෝංචියක් නැති කතාබහට හූමිටි තියන්නට පරාක්‍රම ට සිදුවිය.

.

"තිශූකා කියනව අපේ තාත්තා හැන්ඩ්සම්ලු....ඇක්ටර් කෙනෙක් වගේ ලු..."පරාක්‍රම අනුත්තරා දෙස බලා ශර්ට් කොලරය එසවීය.

.

"අක්ක බබා තිශූකා කණ්ණාඩි දාල උන්නෙ නෑ නේද අද...." අනුත්තරා සිනහසෙමින් ඇසුවාය....

.

"ඉරිසියාකාරි...."පරාක්‍රම ඇයට සෙමින් පහරක් ගැසීය....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

නිවෙසට පැමිණි පසු ඇඳුම් මාරු කරගත් පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ අතින් ඇදගෙනම සයනයට වැටුණේ....

.

"තාත්තෙක් වෙන එක මෙච්චර අමාරුයි කියල දැන්නෙ තේරෙන්නෙ...."කියමිනි....අනුත්තරා දෑතින්ම මුව වසාගෙන සිනහසුනාය.

.

"මං කීවෙ තාත්තෙක් ගෙ යුතුකම් වගකීම් ගැන බං...."පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ සිනහවේ අර්ථය වටහාගෙනය. 

"නැතුව ඉතින් මේ දැන් වුණත් මට තාත්තෙක් වෙන්න අදාල වැඩ කටයුතු නම් බැරි නෑ....",පරාක්‍රම මහ හඬින් හිනැහුණේය.

.

"අනේ මේ...."අනුත්තරා දනිපනි ගා නැගී උන්නාය.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ජීවිතය යනු අවිනිශ්චිත අවස්ථා සමුදායක එකතුවකි....සතුට කෙතරම් අතළඟ උනත් දුක ජීවිතය ට එන්නේ අහම්බයන් ලෙසය.

.

"අනේ නංගී...අම්මා...."කාංචනා අක්කා ගේ හැඬුම් මුසු ඇමතුම ආවේ හැන්දෑවේය.මඳකලක් අසනීපයෙන් උන්නද අම්මා එතරම්ම දුර්වලව නොඋන්නාය.එහෙත් හදිසියේ ආ හෘදයාබාධය ඇය ගේ ජීවිතය නිමාව වෙත ගෙන ගොස් ඇත.

.

"අනේ අක්කේ...."අනුත්තරාට මහ හඬින් හැඬුණි...හැදූ දරුවන් දෙදෙනාගෙන්ම හිත් සැනසීමක් නොලද ඒ අම්මා ජීවිතය නිමා කොට යන්නට ගොසිනි.මීට දින කිහිපයකට පෙර ඇය බලන්නට පරාක්‍රම සමග ගිය දිනයේද අම්මා පරාක්‍රම ගේ අත්දෙක අල්ලාගෙන බොහෝ දේ කියා හඬා වැටුණාය...

.

"මේ වගේ රත්තරන් කෙල්ලෙක් ලබන්න පින තිබ්බට අපේ එකාට ඒ පින තියාගන්න බැරිඋනා පුතේ .දැන් පිටරටක ගිහින් නොවිඳිනා දුක් විඳිනව. කොහෙද යන ජරා ගෑනියෙක් ට අහුවෙලා හැමදෙම නැතිකරන්...."පරාක්‍රම නිහඬවම අසා උන්නේය...

.

"අනුත්තරා මට දුවෙක් මිසක් ලේලියෙක් උනේ නෑ පුතේ ....මගෙ කෙල්ලව රජෙක් වගේ මහත්තයෙක් ට තමා හිමිවෙන්න ඕන....තෙරුවන් සරණයි දෙන්නටම..."එන්නට මොහොතකට පෙර දෙන්නාගේම අත් අල්ලාගනිමින් ඇය පැවසූ හැටිද අනුත්තරා ට සිහිවිය....

.

"අපි යං තාරා....ගිහින් එතන වැඩ ටික බලල එමු...දරුවො කරුණම්මා එක්ක උන්නාවෙ..."පරාක්‍රම වහ වහා සූදානම් වූයේ අනුත්තරා ටද ඉක්මනින් සූදානම් වෙන ලෙස පවසමිනි.....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼



විසි අටවෙනි කොටස (මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්)

 



අනුත්තරා පාසල නිමා වී මාවතට එන විටත්  පරාක්‍රම ඇය කැඳවාගෙන යාමට පැමිණ සිටියේ ය .. මාවත අයිනේ නවතා තිබූ රථයේ ඉදිරි පස දොර   ඇය වෙනුවෙන් විවෘත කර දුන් ඔහු අනෙක් පසින් විත් රියදුරු අසුනට ගොඩ උනේය ....

.

"අපි එහෙම තමයි මැඩම් ලට සලකන්න ඕනනෙ....මුළු ජීවිත කාලෙම ඉතින් මට වාහනයේ දොර අරින්න සිද්ධ වෙනවා  මේ ඊට පස්සේ ..." අනුත්තරා  ගේ කණක් සෙමින් මිරිකමින්  පරාක්‍රම  පැවසුවේය ...

"ඉතින් මං කිව්වද දොර අරින්න කියලා මට දොර අරගෙන නැග ගන්න පුළුවන්නේ ..."අනුත්‍තරා නෝක්කඩු බසින් පැවසුවාය...

.

" එහෙම බෑනේ මැණිකෙ...ඔයා මගෙ ආර්‍යාවනෙ ඉතින් .....හරි ඉස්සෙල්ලම කොහෙද යන්න ඕනෙ...." පරාක්‍රම සිනහසෙමින් පැවසීය....

.

අනුත්තරා හට සාරි ගැනීමට සහ අවශ්‍ය අනෙක්දෑ ගැනීමට පරාක්‍රම කිසිදු මැසිවිල්ලක් නොනගා කාලය කැප කලේය.අනුත්තරා විටින් විට ඔහුගේ මුහුණ දෙස බැලුවද කිසිදු නොරිස්සුමකින් තොරව සිනාවෙන්ද විහිළු තහලු වෙන්ද හැසිරුණ පරාක්‍රම ඉක්මනින් ගෙදර යායුතු බවක් සිහි නොකරම සිටියේය....

.

අවසානයේ වාහනයට ගොඩ නැගුණ පසු අනුත්තරා ඔහුගේ බාහුවකට මුහුණ තද කරගනිමින් මොහොතක් උන්නාය...

.

" මොකද මේ....හුරතල් වෙන්න ගත්තෙ එකපාරටම ...."පරාක්‍රම ඇයගේ හිස සිඹිමින් ඇසුවේය....

.

" ඔයාට මහන්සි නැද්ද....කොච්චර වෙලාවක් ද දැන්...ඔයා මට වචනයක්වත් කීවෙ නෑනෙ...." අනුත්තරා හිස නගා පරාක්‍රම දෙස බලමින් ඇසුවාය....

.

" තාරා...ඇයි මං තරහ ගන්නෙ...මට ඔයා වෙනුවෙන් වෙන් කරන්න පුලුවන් කාලය මම වෙන් කරනවනෙ....ඒ ඔයා මගේ වයිෆ් නිසා...ඔයාටයි දරුවන්ටයි මගේ කාලය වෙන් කරන්න මට දෙපාරක් හිතන්න ඕනෙනෑ..." පරාක්‍රම අසුනට හිස තබා ගෙන පැවසීය.....

.

" මට ඔයාව අසේල එක්ක සංසන්දනය කරන්න ඕනෙ නෑ  ඒත් මේ හැමදේම මට හරිම පුදුමයි....හාත්පසින්ම වෙනස්ම මනුස්සයෙක් ...මම බලාපොරොත්තු වුන විදියෙම කෙනෙක් ලැබෙන කොට මම මගේ අතීතය එක්ක සසඳනවා ඔයාව ඉබේම ...." අනුත්තරා පැවසුවාය.....

.

" තාරා....ඔයාගෙ අතීතය අපි ඈත්කරමු අපෙන් හෙමිහිට....හිතන්න...මම ඔයාව නිම් එක්ක සංසන්දනයක් කරන්නෙනෑ....නිම් මගේ අතීතය...ඒක කිසි ඇද පලුද්දක් තිබුණ එකක් නෙවේ ...නමුත් මට ඔයාගෙන් නිම්ව දකින්න ඕනෙ නෑ....අන්න ඒ වගේ අසේලව අපි අයින්ම කරදාමු...." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ අතකින් අල්ලාගෙනම පැවසුවේය   .

.

" ඒ වගේම ඔයා තෙරුම් ගන්න ඕනෙ...සමහරක් වෙලාවට මට සතිගනන් ඔයාල එක්ක ඉන්න බැරිවෙයි....රට යනකොට...ඒත් පුලුවන් තරම් මම බලන්නෙ ඔයාල තුන් දෙන එක්ක ඉන්න....." 

.

අනුත්තරා ඒ පෙම්වත් දෑස් දෙසම බලාගෙන මොහොතක් උන්නාය....

.

" අපි යං ..හවස කෙල්ලො එක්ක එලියට යන්නත් ඕනෙනේ...මම ඔයාව ඩ්‍රොප් කරල ආපහු යනව  .ගිහින් එන්නම් පහට හරියටම...අපි රෑට කාල එමු..කරුණම්මාට කන්න ගේමු ..." පරාක්‍රම වාහනය පණගන්වමින් පැවසීය ...පරාක්‍රම කෙතරම් පුළුල්ව මිනිස් බැඳීම් ගැන සිතනවාද යන්න අනුත්තරා ට පසක් වෙමින් පැවතිණ.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

හවස ගමන යාමට කෙල්ලන් දෙදෙනා සූදානම් වූයේ නොඉවසිල්ලෙනි....

තමාගේ ජීවිතය වගේම කෙල්ලන්ගේ ජීවිතයද හාත්පසින්ම වෙනස් වන්නට පටන් ගෙනය.ඔවුන් දවස ගෙවන්නේ පුදුමාකාර සතුටකිනි....

..

ඉතාම සුන්දර අවන්හලක් වූ එය කෙල්ලන් දෙන්නාට සෙල්ලම් කරන්නට අවශ්‍ය ඉඩකින්ද යුතුවිය ..ලොක්කී එතරම්ම දැන් දඟ නැතද කෙළිලොල් බවින් අඩුවක් නම් නැත.....

.

" මට ඉතින් ඔන්න අක්ක බබාටයි චූටික්කිටයි කතාවක් තියනව කියන්න...." පරාක්‍රම කෙල්ලන් දෙදෙනා දෙපසින් හිඳුවා ගත්තේ සෙල්ලම අවසානයේ කෑමට යන්නට පෙරය.....

.

" කතාව එතෝට අම්මට අහන් ඉන්න හොඳ නෑද    " චූටික්කී මැදට පැන්නාය....පරාක්‍රම ඇයව උකුලට ගෙන අනුත්තරා හට ඇය උන් ඉඩට අඬගැසුවේය....

.

" නෑ නෑ අම්මත් ඉන්නව....තුන්දෙනාටම...." 

.

" අක්ක බබා ඔයාට තමා මං වැඩියෙන්ම මේ කතාව කියන්නෙ ..චූටික්කිට එච්චර ම තේරෙන්නෙ නැති නිසා....මායි අම්මයි මැරිකරන්න තීරණය කලා ලබන සතියෙ....ඒක ඔයාලට කියන්න ඕනනෙ..." පරාක්‍රම ලොක්කීගේ හිසට අතක් තබා පැවසීය....

.

" මැරි කරනව කියන්නෙ වෙඩින් එකක්ද....සෝයි අලේ....අම්මා මට ලස්සන ගවුමක් ඕන...සමනල්ලු ඉන්න..." පොඩ්ඩී එක්වනම කෑගැසුවාය.....අනුත්තරා සිනහව වාවාගනිමින් පරාක්‍රම දෙස බැලීය....

.

" මං ආසයි ...ඔයාල මැරිකරනවට....මට ඇත්තටම තාත්ති කෙනෙක් ඕන...මගෙ යාලුවො ඔක්කොටම තාත්තිලා ඉන්නව  ..මට නෑ  .." ලොක්කී එක්වනම පැවසුවාය....

.

" කලින් තාත්ති උන්නට එයා ඉස්කෝලෙට වත් ආවෙ නෑ..මගෙ යාලුවන්ට අඳුන්නල දෙන්න උන්නෙනැ.... ඔයා එනව නේද ඉස්කෝලෙටත් 

" කෙල්ලගේ බලාපොරොත්තු උතුරායමින් පැවතුණි....

.

" ඔයා අපේ තාත්ති වෙනාද ....අපේ ගෙදර ද ඉන්නෙ එතෝට...." පොඩ්ඩී පරාක්‍රම ගේ මුහුණ දෝතින්ම අල්ලගෙන ඇසුවාය...

.

" ඔව් චූටික්කිගෙ යි අක්කගෙයි තාත්ති මම....හැබැයි අපි තාත්ති ගෙ ගෙදරට යනව....එතකොට ...එහේ ලොකූ ගෙයක් තියනවනෙ....." පරාක්‍රම පැවසුවේය....පොඩ්ඩීගේ ඇස් ආසාවෙන් බබලන්නට වූයේය....ඇය යලිත් ඔංචිල්ලවට දුවගෙන ගියාය...

.

අනුත්තරා ඇය හා ඔංචිල්ලාවට ගියේ ලොක්කී පරාක්‍රම ළඟ තබාය....ඇයට පරාක්‍රම සමග දොඩමලු වන්නට අවැසි බව අනුත්තරා දැන උන්නාය....පරාක්‍රම ඉඟියෙන් ඇයට යන්නට යැයි පැවසූ විට අනුත්තරා හිස වනා එතනින් පිටව ගියේ එබැවිනි....

.

" තාත්ති....." ලොක්කීගෙ හඬ බිඳෙමින් පැවතුණේ අනුත්තරා එතනින් ගිය විගසමය...පරාක්‍රම ඇයගේ උරහිස වටා අතක් යවා ළඟට ගත්තේය....

.

" අම්මා පව් ....එයා ගොඩක් දවසට රෑ අඬ අඬ උන්නෙ....කලින් තාත්ත එයාට බැන්න....එයා අපිට පෙන්නුවෙ නෑ දුකෙන් කියල.....ඒත් මම ඒක දැක්ක...ඔයා මගෙ අම්මට එහෙම කරන්නෙ නෑනේද තාත්ති...අපිට වගේම අම්මටත් ආදරෙයි නේද....." ලොක්කීගේ ඇස් වලින් කඳුලු පිටාර යමින් පැවතුණි......පරාක්‍රම ගේ ද ඇස් තෙත් ව  ගියේ  කෙල්ලගේ සංවේදී කමටය....

.

" ඔව් දුවේ....ඔයයි නංගියි අම්මයි තුන්දෙනාම මගේ ....මං ඔය තුන්දෙනාටම ආදරෙයි...." පරාක්‍රම ඇයගේ හිස සිඹිමින් පැවසුවේය....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼


ඉදින් කාලය පියඹා ගියේය...ආදරයේ මල් වරුසා වහින දිනයක් ජීවිත වලට පමා වී හෝ ලං විය යුතුය....

" කවුද හිතුවෙ ග්‍රවුන්ඩ් එකේ කලන්තෙ දාපු ගෑනුලමයව ජීවිත කාලයටම ඔසවන් යන්න වෙයි කියල...නේද පරාක්‍රම ....?" විවාහය සඳහා අනුත්තරා ගේ පාර්ශ්වයෙන් අත්සන් කරන්නට ඇරයුම් කරන්නට විදුහල්පතිනියගේ නිවෙසට ගිය විට ඇය කීවේ සිනහසෙමිනි.....අනුත්තරා ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගත්තාය....පරාක්‍රම ඇයගේ අතක් අල්ලාගත්තේ ඇය පත්වූ අපහසුතාවයෙන් මුදවන්නටය.....

.

" තාරා එක්ක සම්බන්ධෙ ඇති උනේ එයා අසේලගෙන් වෙන්වුනාට පස්සෙයි මැඩම්....ඒ දවස් වල නෙවෙයි...." පරාක්‍රම වහා එබස නිවැරදි කලේ අනුත්තරා ගැන විදුහල්පතිනිය වරදවා සිතීම වැලැක්වීමටය....

.

" මං දන්නව දරුවො....අනුත්තරා ගැන හොඳින්ම ....කාලයක් ජීවිතේ වැරදුණත් දැන් හරිම කෙනා එයාට හමුවෙලා තියනව....මම එදාට එන්නම් ..සුබ පැතුම් මගෙන්..." අනුත්තරා දැඩිව වැළඳගත් ඇය පැවසුවාය..

.

" මැඩම් කීවෙ ඇත්ත තමා....එදා කලන්තෙ දැම්මෙ බොරුවටද කොහෙද මට කියල වඩවගන්න..." ආපසු එන අතරමගදී පරාක්‍රම පැවසුවේය ....

.

" අනේ යන්න....වැඩේමයි....කවුද ඔයාට කියල වඩවගන්න එහෙම කලෙ ..මම අසනිපෙන්නෙ උන්නෙ එදා....අනික ඉතින් ඔයාට තිබ්බනෙ වැටෙන්න දෙන්න....මොකටද දුවල ආවෙ..." අනුත්තරා ද අතෑරියේ නැත....

.

" දුවල නොආවානම්..නංගි අද ඉන්නෙ අඩිහයක් යට.....එතන තිබ්බ තඩි ගලේ ඔලුව වැදිල....." 

.

අනුත්තරා දෑස් විසල් කොට ඔහු දෙස බලාඋන්නාය .....

.

" ආයෙ මට කණ පැලෙන්න එකක් ගහන්න ලැබුණෙ නැති දුකක් ආවෙ....කලන්තෙ දැම්මෙ නොකා නොබී ඉඳල කියල ඩොක්ටර් කීවම....." පරාක්‍රම මතක අවදි කලේය...

.

" අම්මෝ එදා මට රවපු හැටි...." අනුත්තරා ඔහුගේ බාහුවකට මුහුණ තද කරගනිමින් පැවසුවාය.පරාක්‍රම ඇස් කොණකින් පමණක් බලා දෙතොල් තද කරගත්තේය ....

.

" බය උනාද...." 

"හ්ම්.."

" එහෙනම්...ඇයි ආපහු එදා සල්ලි දෙන්න හැදුවෙ.....මාව තරහ ගස්සපු එකමයි ඒ ටිකේම කලෙ...." පරාක්‍රම වාහනය නැවතුවේ විදුරගේ නිවෙස අසලය.....අනුත්තරා කිසිවක් නොකියාම මඳක් එසවී ඔහුගේ කොපුලක් සිප ගත්තාය....

 " කට්ට කෙල්ල... " පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ නහයෙන් අල්ලා ඇද කීවේය....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

" තාරාගෙ පැත්තෙන් නම් ප්‍රින්සිපල් මැඩම් ඉන්නව අත්සන් කරන්න...මට ඉන්නෙ තනිකර අපතයෙක් ඒකටත්...." පරාක්‍රම විදුර දෙසට අතදිගු කලේ එසේ කියමිනි.....

.

" වැදගත් එවුන්ට තමා යකෝ වැදගත් අයව හම්බ වෙන්නෙ..උඹට මං හොඳ වැඩියි..." විදුරද අතහැරියේ නැත...දෙමිතුරන්හට කතා කරන්නට දී අනුත්තරා රංගී සමග උඩුමහලට වැදුණාය....

.

" අනූ....පොඩි දෙන්නව අපි ඒ සතියෙ මෙහෙ තියාගන්නම් කරුණම්ම එක්ක...." රංගී කාමරයේ අසුනක අනුත්තරා හිඳගත් පසු පැවසුවාය ....අනුත්තරා දෑස් ලොකු කොටගෙන ඇය දෙස බැලූ හැටියට රංගීට මහ හඬින් සිනහ ගියේය.....

.

" ඇයි උඹල දෙන්න බැඳල යන්නෙත් මුන්තුන්දෙනත් අරන්මද.....හම්මෙ මට බෑ මැවිල පේනව. .." රංගී බඩ අල්ලාගෙන සිනහසුනාය....අනුත්තරා විළියෙන් මෙන් ඇඹරුණාය.....

.

" කෙල්ලො දෙන්නට මෙහෙ නුහුරු නෑනෙ...අපි ගාණට ප්ළෑනක් ගහල ගෙන්න ගන්නම්...අපෙ අක්කලගෙ කෙල්ලො දෙන්නත් මෙහෙ එනව නිතරම...සෙට් වෙයි ගානට...." 

.

අනුත්තරා රංගී සමග පහල මාලයට එන විටත් දෙමිතුරන්ගේ කතාව අහවරව නැත....

.

" මේකි බැඳල හනිමූන් යන්න ඉඳල තියෙන්නෙ කෙල්ලො දෙන්නයි කරුණම්මවයිත් අරන් විදුර..." අනුත්තරා රංගීගේ කට වසන්නට තැත් දරද්දීම රංගී කියවාගෙන ගියය....විදුර මහ හඬින් හිනැහුණේද පරාක්‍රම සිනහසෙමින් ඉවත බලාගත්තේද එකවිටය....

.

" ඔයා අපේ ප්ලෑන කිව්වනෙ ...එහෙම කරමු...දවස් කීපයයිනෙ...." විදුර පැවසීය...

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"මොකද රංගි කියන්නෙ ...?" අනුත්තරා සමග ආපසු එන ගමනේදී පරාක්‍රම ඇසුවේය.

" කෙල්ලො දෙන්න කරුණම්මා එක්ක එහෙ තියල යන්න කීවා....." අනුත්තරා හිස නගා පරාක්‍රම දෙස බැලීය. ඒ දෑස පෙම්වත්‍ ය.

.

" තාරා....කොහෙද යන්න ආස...?" පරාක්‍රම වාහනය මඳකට මුහුදු තීරය අයිනේ නැවතුවේය.

.

" කැමති තැනක්...." අනුත්තරා සෙමින් පැවසුවාය...." ඔයා සිලෙක්ට් කරන්න ..." 

" අප් කන්ට්‍රි ද..ඩවුන් සවුත් ද....අනුරාධපුර පැත්තද ...."

" අප් කන්ට්‍රි...."අනුත්තරා වහා කීවාය....

.

" ඔව් ඉතින් සීතලට ගුලි වෙන්න බැරියැ...නේද...." පරාක්‍රම ඇයගේ වත රතුවනු බලා ඇසීය.

.

"ඔයා එක්ක ජීවිතේ බෙදාගන්න එක මට හීනයක් තාරා....ඒක ඇත්ත වෙන්න ගත වුණ කාලය ගැන මට තාම හිතාගන්න අමාරුයි ...." අනුත්තරා ගේ  දෑස තෙත් වූයේ පරාක්‍රම ගේ ඒ ස්වරයටය.... තම සිත තුලද ඇත්තේ ඒ හා සමාන ම හැඟීමක් හෙයින් අනුත්තරා කිසිත් නොකියා ඔහුගේ වත දෙස සෙනෙහසින් බලා උන්නාය.

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

" අපි ගෙදර ආපහු බාර දෙන්න ඕන නේද ....ඒ වැඩ කවද්ද කරන්නෙ....." අනුත්තරා හදිසියේම මතක් වී ඇසුවාය.පරාක්‍රම එය නෑසූකන්ව වාහනය පැදවීය.ඔහු උන්නේ කල්පනාවක හෙයින් අනුත්තරා එය පසුවට අසන්නට කල් දැම්මාය.....

.

අනුත්තරා නිවෙස ගාවින් බස්සවා පරාක්‍රම පිටව ගියේ කෙල්ලන් දෙන්නාට අසුවුව හොත් පැය ගාණකට මිදෙන්නට නොහැකි බැවිනි. අනුත්තරා තේ එකක් බොන්නට ඇවිටිලි කළද ඔහු තවත් වැඩ කටයුතු රාශියක් ඇති යැයි සිතා පිටව ගියේය.

.

අනුත්තරා නිවෙසට පැමිණ කෙල්ලන් දෙන්නාගේ මසා ගෙන ආ ඇඳුම් ඔවුන්ට අන්දවා හැඩ බැලුවාය.කෙල්ලන් දෙදෙනාට පරාක්‍රම වරින් වර ගෙනෙන සපත්තු රාශියක් ඇති නිසා අලුතින් ගන්නට අවශ්‍යතාවයක් ඇති නොවීය .කරුණම්මාට ගෙන ආ සාරියද ඇය බොහෝ කැමති තාලයේ එකක් විය.අවසන සියල්ලෝම සතුටිනි....

.

"අම්මා රංගි ඇන්ටි කීවා දැන් ඉස්කෝලෙ නිවාඩු නිසා දවස් ටිකක් එහෙ ඉන්න එන්න කියල....ශෝභි අක්කිලාත් එහෙ එනව කියල..අපි පාටි එකෙන් පස්සෙ එහෙ යන්නද...." ලොක්කී ඇසුවේ රාත්‍රියේ නිදන්න ගිය විටය .රංගී ගාණට වැඩේට බැස ඇත. 

.

" අම්මට නම් එන්න වෙන්නෑ පුතේ  ....ඔයාටයි නංගිට යි කරුණම්මා එක්ක ඉන්න පුළුවන් ද එහෙ  . ." අනුත්තරා ඇසුවේ චකිතයෙනි....

.

" ඔව් රංගි ඇන්ටි කීවා තාත්තිගෙ ලෑන්ඩ්ස් වගේක වැඩ වගයකට අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම යනව කියල....අපි එහෙ ඉන්නම්..." අනුත්තරා ට රංගීගේ කපටි වැඩ අසා සිනහාවක් ද මුවට පැමිණුනි.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

" රංගි ගානට කෙල්ලො දෙන්නව අල්ලගෙන...." අනුත්තරා කෙල්ලන් දෙන්නා නිදාගත් පසු පරාක්‍රම ට ඇමතුමක් ගනිමින් පැවසීය.....පරාක්‍රම හිනාවෙමින් කතාව අසා උන්නෙය.....

.

" අවංකවම කීවොත් මාත් පණ බයෙන් උන්නෙ.....ළමයි දෙන්නයි කරුණම්මයි එක්ක යන්ද කියල එක්කෙනෙක් අහයි කියල...." පරාක්‍රම ගේ හිනා හඬ ඇසෙයි.....

.

" අනේ මේ ....." අනුත්තරා විළියෙන් ඇඹරුණාය......

.

" තාරා ... ගෙදර ආවට පස්සෙ කෙල්ලන්  දෙන්නට වෙනම රූම් එකක් ඇරෙන්ජ් කරනවද......නැත්නම් මාස්ටර් බෙඩ් රූම් එක ගන්නවද ....?" පරාක්‍රම ඇසුවේය.....

.

" එයාල කොහොමත් වෙනම කාමරයක නිදාගත්තෙ ...මමයි එයාල අස්සට ගියේ ප්‍රශ්න ඇතිවෙනකොට.....හැබැයි මං දන්නෑ....ඔයාට එයාල වෙනම ඉන්න දෙයිද කියල......" අනුත්තරා කීවාය.....

.

" මාරුවෙන් මාරුවට එයාල එක්කත් ඉම්මු...නැත්නම් එකපාරටම අම්මාව මම උදුරගත්තා වගෙ දැනෙන්න පුළුවන් ....", පරාක්‍රම කෙතරම්ම දුරදිගක් සිතනවාදැයි යන්න අනුත්තරා ට සිතාගන්නට නොහැකි තරම් ය....

.

" මේ ගෙදර බාරදෙන එකත් බලන්න පොඩ්ඩක් ....." අනුත්තරා යළිදු කීවාය....සියල්ලටම ඇත්තේ තවත් දින හතරක් පමණි.......

.

ඉදින් ජීවිතය ..හුදෙකලාවෙන් ගතවන අවසාන දවස් මේය....පරාක්‍රම සැනසීමෙන් යුතු ව ජංගමය පසෙක තබා සුසුමක් හෙලීය.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

අනුත්තරා  කණ්නාඩිය ඉදිරි පස සිට නැවතත් සාරිය සකසාගනිමින් උන්නාය .. චාම් ක්‍රීම් පැහැයකට මුසු වූ සාරිය වැඩිමනත් විසිතුරකින් තොරවිය. රංගී යාන්තමින් මෙන් ගැල්වූ ආලේපනයන් ඇය නැවුම් පෙනුමකට ගෙනවිත් තිබිණ. කෙල්ලන් දෙදෙනා සහ කරුණම්මා ඇඳුම් හැඳගත් පසු විදුර ඔවුන් ව තම නිවසට කැඳවාගෙන ගොස් තිබුණි...කෙල්ලන් දෙදෙනාගේ ගාලගෝට්ටිය සමග අනුත්තරා ට නිදහසේ ඇඳගන්නට වත් ඉඩක් නොලැබෙන බව රංගී දැන උන්නාය.

.

" ලස්සනයි කෙල්ලෙ....හරිම පින්පාටයි..." අන්තිමටම මුහුණ දෙස බලාඋන් රංගී සෙනෙහසැති ස්වරයෙන් පැවසුවාය.අනුත්තරා ගේ මුවඟ සිනහවක් මතුවිය.

.

" හරි....අපි එනවා දැන් මෙහෙන්...." රංගී විදුරට ඇමතුමක් දී අනුත්තරා දෙස බැලුවාය...

.

" අන්න අර යකා ඉක්මනින් ඔයාව එක්ක එන්නලු.....මූට දෙයියනේ අල හිටෝලා අල බහිනකල් ඉන්න පුළුවන් ...තැම්බෙනකල් ඉන්නයි බැරි...." රංගී අනුත්තරා ගේ අතින් අල්ලාගෙන වාහනය වෙත ආවේ එසේ කියමිනි.....

.

විවාහය ලියාපදිංචි කරනා කටයුතු පැවතුණේ පරාක්‍රම ගේ නිවසේය. සුන්දරම දෙමහල් නිවසක් වූ එය අපූරුම උයනකින්ද සමන්විත විය.අනුත්තරා වාහනයෙන් බැස උයන දෙස ආසාවෙන් බලා උන්නාය.

.

" යකෝ....තණකොළ ගොඩ දැක්ක එළදෙන වගේ ගස් කොළං දිහා කට ඇරන් බලන් ඉන්නෙ ඒ ගමන.....අද උඹෙ කසාද බඳින දවස....යමං ඇතුළට...." රංගී අනුත්තරා ගේ අතකින් ඇද්දාය....අනුත්තරා සිනහාව තද කොට ගනිමින් ඇය පසුපසින් නිවෙසට ආවාය....

.

පරාක්‍රම සම්පූර්ණ යුරෝපීය ඇඳුමින් සැරසී විදුර සහ අනෙක් මිතුරන් සමග ඇය එන මග උන්නේය...අනුත්තරා ඒ දෑසේ පැටලුණේ කෝල බවකිනි...පරාක්‍රම මහත් ලොබින් තමා සතුවන්නට යන  සුන්දර ගැහැණිය ලෙස බලා උන්නේය....මේ යෞවනය පසුවී බොහෝ කලකට පසු වුවත් හද ගැහෙන්නේ අලුතින්මය..නැවුම්වය....

.

" මචං  .....ඔහොම බලන් ඉන්න හොඳ නෑනෙ මොක උනත්...බලහන් කපුටා සහ කේජු කෑල්ල කතාව වගෙ නෙ...උඹ අනුත්තරා දිහා බලන් ඉන්නෙ .." විදුර පරාක්‍රම ගේ කණට කොට කීවේද පරාක්‍රම ඔහුට ගහන්නට අතක් එසෙව්වේද එකවිටය.

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

විවාහ රෙජිස්ට්‍රාර් වරිය හමුවේ විවාහය ලියාපදිංචි කිරීමෙන් අනතුරුව පරාක්‍රම අනුත්තරා අත මුදුව පැළඳවීය...අනුත්තරා සිය දෝතින් ඔහු අත අල්ලාගෙන මුදුව පැලඳවූයේ වෙවුලන හෙයිනි....

.

" මොකෝ කෙල්ලෙ ...වෙවුලන්නෙ...." පරාක්‍රම  සෙමින් එහෙත් ආදරයෙන් ඇසුවේය.අනුත්තරා දෑසේ නැගෙන කඳුළ සඟවා ගනිමින් ඔහු දෙස බලා උන්නාය......

.

"නංගි ...මම මේ අහන්නම උන්නෙ...මූ ඔයාව බඳින්නෙ මේ බලකරල තර්ජනේ කරල එහෙම නෙවේනෙ...." විදුර හෙමින් ඇසුවේ පරාක්‍රම දෙසවත් නොබලමිනි....අනුත්තරා විමසුම් ඇසින් ඔහු දෙස බලා උන්නේ ඇයි යන විමසුම දෑසට ගෙනය...

.

" නෑ මේ...ඔයා පිටගැස්ම හැදිච්ච එකෙක් වගේ ගැහෙන හින්ද ඇහුවෙ....වැඩිහිටියන් විදියට අපි මේවට මැදිහත් වෙන්න ඕනනෙ...." විදුර බැරෑරුම් ස්වරයෙන් පැවසීය....

.

" යකෝ....මේ මගෙ කසාද බඳින දවස..අදවත් උඹෙ කටවහන් හිටපන්කො....වඳින්නම්..." පරාක්‍රම සිනහව ගිලගනිමින් පැවසීය.

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

විවාහය ලියාපදිංචි කිරීමේ කටයුතු නිමාවට පසු දිවා ආහාරය ඇනවුම් කර තිබූ ස්ථානයෙන් සපයා දෙනු ලැබීය...

.

" මනමාලි ටිකක් හිටපන් එක විදියකට...අද අපි මේව කරන්නම් ...ආයෙ ලබන සතියෙන් පස්සෙ අපි පොලියත් එක්ක අල්ලන්නම් ඕවට.." මුළුතැන්ගෙයට යන්නට ආ අනුත්තරා ව පරාක්‍රම අසල හිඳුවා රංගී කරුණම්මා සහ අනෙක් යෙහෙළියන් හා කෑම මේසයට අරින්නට පිටත් වූවාය...

.

" කොහෙද දුවන්නෙ ....කහඹිලියාද ..." පරාක්‍රම ඇයගේ අතක් තද කොට අල්ලාගත්තේය...අනුත්තරා බිම බලාගෙන සිනහසුනාය....

.

" ගේ බලන්න ඕනද.....අදම...." පරාක්‍රම ඇසුවේය. අනුත්තරා කිසිවක් නොකියා ඔහු දෙස බලා උන්නාය.

.

පරාක්‍රම නැගී සිට ඇයට අතපෑවේය.අනුත්තරා ඔහු අත අල්ලාගෙනම නැගී උන්නාය..උඩ මාලයේ කාමර අතර කෙල්ලන් දෙදෙනාට වෙන්කළ කාමරය ඉතාම සුන්දර විය.පරාක්‍රම ඔවුන් දෙදෙනා ට අලුතින්ම පොත් මේස සහ කබඩයන් ගෙනවිත් සකසා තිබිණ.අනුත්තරා දෑස විසල් කොට ඔහු දෙස බැලුවේ එය දුටුවිටය....පරාක්‍රම දෙබැම ඔසවා කිමදැයි අභිනයෙන් ඇසීය.අනුත්තරා කිසිවක් නොකියා ඔහු දෙසම බලාඋන්නේ....ඇස් වල පිරීයන කඳුළු වාවාගත නොහැකිවය....

.

" ඔන්න පටන් ගත්ත ....ඇයි තාරා....ඒ මගෙත් දරුවො දෙන්න දැන්....මට අයිතිය තියනවනෙ එයාල වෙනුවෙන් දේවල් කරන්න....." සිය ළයට හිස තදකරගෙන ඉකිබිඳින අනුත්තරා ගේ හිස අතගාමින් පරාක්‍රම පැවසීය.

.

" අද ම කාමර පෙන්වන්න ඕන්නෑ...ගිහින් ඇවිල්ල මේක තව ඇරේන්ජ් කරලම සප්‍රයිස් කරමු...එන්න...."අනුත්තරාගෙ අතින් අල්ලාගෙන යාබද කාමරය පෙන්වූ පරාක්‍රම ඇය එයට කැඳවාගෙන ගියේය.....

.

" මේක අපේ කාමරේ...." අනුත්තරා ගේ මුහුණ දෝතින්ම ගත් පරාක්‍රම කෙඳිරුම් ස්වරයෙන් පැවසීය. 

.

" මෙච්චර කලක් මං පාළුවෙන් දුකින් උන්න කාමරේ...මින් පස්සෙ ආදරෙන් පුරවන්න අයිති ඔයාට.... මගෙන් අතපසු වීම් වේවි තාරා..මම අවුරුදු දහයක් ගෙව්ව ජීවිතේ වෙනස්...හැමදාම රෑ ට බීපු මම....තනියම කියවල අඬපු මම....වෙනස් කරන්න ඕනෙ ඔයායි...." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ දෑසට එබී පැවසුවේය.....අනුත්තරා ඉමහත් සෙනෙහසින් ඔහුගේ මුහුණ පිරිමැද්දාය....

.

" ඉඹින්නද ...?" පරාක්‍රම ඇයගේ වතට නැඹුරු වෙමින් ඇසීය. ජංගමය නාද වූයේ ඒ මොහොතේමය..

.

" අපිට බඩගිනියි යකෝ....ඉක්මනින් පහලට වරෙන්...උඹ ඔතනම හනිමූන් ගියාද    ..." විදුරගේ හඬ දුරකතනයෙන් අනුත්තරා ටද ඇසුණි .....

.

" ඔය දැක්කනෙ ....මූ නම් මගෙම කරුමෙට හම්බ වුන යාළුවෙක්.....අපි යං මැණික ..." අනුත්තරා ගේ දෙතොල් මතට කෙටි හාදුවක් තැබූ පරාක්‍රම ඇයගේ අතින් අල්ලාගෙන පහල මාලයට ආවේය.....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

දිවා ආහාරයට පසු රංගී සහ විදුර කෙල්ලන්වද කරුණම්මාද ඔවුන්ගේ නිවහනට කැඳවාගෙන පිටත් වූ අතර පරාක්‍රම අනුත්තරා සමග නුවරඑළිය බලා පිටත් විය.....

.

" මම ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් ගත්තා...ඔච්චර දුර එලවන්න බෑ....අනික ඔයා ළඟ ඉන්න ඕනෙ ...", වාහනය ට ඇඳුම් බෑග දමා පසුපස අසුනට වූ පරාක්‍රම අනුත්තරා වෙත නඹුරු වෙමින් පැවසීය....අනුත්තරා ඔහුගේ උරහිස ට හිස තබා ගත්තාය.

.

ප්‍රේමය හිත් වලම නිදන් වූ කාලය හමාර වෙමින් පැවතුණි....පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ උරහිස වටා අතයවා සිය තුරුළේ තබා ගත්තේය......

.

" මහන්සි නම් නිදන්න ....." පරාක්‍රම පැවසුවේ දැස් පියා ගෙන සිටින අනුත්තරා ටය...

.

" නිදිමත නෑ....ඒත් මෙහෙම ඉන්න ආසයි ..." අනුත්තරා හිස නොනගාම පැවසුවාය.... ජීවිතය පුරා දැවටෙන ඒ ස්ත්‍රී උණුසුම කෙතරම්ම පෙම්වත්දැයි පරාක්‍රම විඳගත්තේය.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

නවාතැන් පලේ උඩුමහල ට ඈත කඳුයායවල නිවෙන දැල්වෙන එළි අපූරුවට පෙනෙයි.අනුත්තරා පරාක්‍රම ගේ තුරුළට වී ඒ දෙස බලාඋන්නාය..

.

" තාරා.....මොකද හිතෙන්නෙ..."

"හීනයක් වගේ..."

"මටත්  ...."

"ඔයාගෙ යි කෙල්ලො දෙන්නගෙයි ජීවිතේ ලස්සන කරන එක මගේ වගකීමක්.....මං ඒක කරනවා  .... තාරා ...."පරාක්‍රමගේ වදන් එක්මොහොතක නැවතුණි....අනුත්තරා හිස නගා ඔහු දෙස බැලුවාය....

.

" මං කෙල්ලො දෙන්නට තාත්තෙක් වෙනව  හොඳ ම තාත්තෙක්....ඒ වගේම මට ඔයා ආයෙ අම්මා කෙනෙක් කරන හීනයක් තියනවා.....ඒක එහෙම වෙන එක වැරදිද තාරා   ..." පරාක්‍රම ගේ හඬ බෙහෙවින්ම හැඟුම්බර විය....අනුත්තරා ඔහුගේ හිස තම ළයට නැඹුරු කොට හිස සිප ගත්තාය.....

.

" නෑ රත්තරනේ ....මට ඒක දැනෙනවා....ඔයාගෙ පැටියෙක් අපි ඉක්මනින් හදාගම්මු....මං ආසයි ඔයා වගේ තාත්තෙක් ඉන්න දරුවෙක්ගෙ අම්මා වෙන්න ." අනුත්තරා ඔහුගේ හිස කේ අතර ඇඟිලි තුඩු යවමින් පැවසුවාය....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ඉදින් රාත්‍රිය තරුණ විය.. ප්‍රේමය අලුතින්ම අලුතින්ම ඉපිද තිබිණ...උණුසුම් සුසුම් අතර ජීවිතේ තනිකම ඈතට පලා යන්නට ඇත. 

ඈතම ගිරිහිසක කැදැල්ලක අලුත එක්වූ කුරුලු යුවලකගේ හීන් කිචිබිචිය ඇසෙනා උදෑසන තෙක්ම ඒ හෝරාවන් සොඳුරු විය....අනුත්තරා ජීවිතේ නොලද සෙනෙහසක් මුසුව ගත් ඒ අනුරාගයේ වෙලී අවසන නිදිසුවය ලද්දාය....පරාක්‍රම සිය තුරුළේ නිදන පිරිපුන් ගැහැණිය දෙස උදෑසන පිබිද බලා උන්නේය    ....

.

"තාරා ....නැගිටින්න....." පරාක්‍රම ඇයගේ හිස පිරිමදිමින් පැවසීය....අනුත්තරා දෑස හැර බලා ලැජ්ජාවෙන්  ඔහු තුරුලේ යලි සැතපුණාය.... 

.

"තාරා ..මුලු ජීවිතේ ම ඉතින් ඔහොම තමයි අද ඉඳන්......ඔයා මගේ....."පරාක්‍රම සිය බිරිඳගේ උණුසුමැති වත සෙමින් සිප ගනිමින් පැවසුවේය ..

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

හමුවෙමු යළිත්....

විසිරි ❤️

විසි හත්වෙනි කොටස (මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්)

 



නවාතැන් ගන්නා සුන්දර නවාතැනට  පැමිණි පසු එකිනෙකා තම තමන්ගේ කාමර වෙත බඩු බෑගයන්ද සහිතව ඇදුණෝය....අනුත්තරා සිටියේ ඉමහත් දෙගිඩියාවෙනි ....පරාක්‍රම ඇයගේ සිත කියෙවූවාක් මෙන් ඇය වෙත පැමිණ ඇයගේ දෙඋරට අත තබා ගත්තේ ය....

.

" ඇයි මොකද ප්‍රශ්නේ ....?" අනුත්තරාගේ දෑසට එබෙමින් පරාක්‍රම විමසුවේය. ඇය නිරුත්තරව ඔහුගේ දෑස් දෙස ම බලා උන්නාය .....

.

" බයෙන් නේද ඉන්නේ මමත් මේ කාමරේට මේ ඒවි කියලා..."පරාක්‍රම සිනහ  වූයේය .....අනුත්තරා  ආයාසයෙන් සිනහවක් මුවට නගා ගත්තාය ....

.

"එහෙම දේකට නෙමෙයි ....ඒත් අනිත් අය මොනවා හිතයිද කියලා මට මොකද්ද වගේ එකකුත් දැනෙනවා...."අනුත්තරා පැවසුවාය.....පරාක්‍රමගේ මුහුණේ ඇදී ගියේ ඉතාම සුන්දර සිනහවකි ....

.

" ඒක තමයි කිව්වේ බැඳලා එමු කියලා....කොහෙද වෙලාව මදි උනා නේ ....කොහොමත් මම ඔයාට කතාවක් අහන්න කවදාවත් ඉඩ තියන්නේ නෑ තාරා ....මම  සිංගල් රූම් එකක් වෙනමම බුක් කරා....ඒක  හොඳයිනේ  ....." අනුත්තරා ගේ කොපුලකට අත තබමින් පරාක්‍රම පැවසුවේය...ඒ මූණෙ කිසිදු සංකාවක් වූයේ නැත  ....අනුත්තරා ඉමහත් වූ සෙනෙහසකින් යුතුව ඔහු දෙස බලා උන්නාය.... .

.

" කමක් නැද්ද ඒකට..." 

.

"කමක් තියනව....ඒත් බෑනෙ ...අවසර පත්තරේ ට ලියාගන්න එපැයි...හැබැයි ඉතිං කෙල්ලො දෙන්නට නින්ද යනකන් නම් මට කාමරයට යනවා බොරු ...." පරාක්‍රම පැවසුවේ ඉතාමත්ම ආදරය මුසු හඬකිනි.....ඒ හඬ තුල වූයේ පියෙකුගේ අපූරුම ස්නේහයයි......

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

"පිස්සොත් දැක්කා මෙහෙව් පිස්සො නොදැක්කා....ඇයි යකෝ වෙනම කාමර බුක් කර ගන්නේ ....දැන් උඹ ඒ කාමරේ හිටියයි කියලා උඹට අනං මනං කියන්න මෙතන කවුරුවත් ඉන්නවද ..." කාමරයක් වෙනම වෙන් කරගන්නා බව පැවසූ විට විදුර කෑගැසූ හැටි පරාක්‍රමට සිහිවිය....

.

"ඒක.. හරි මචං උඹලා ගැන ප්‍රශ්නෙකට නෙමෙයි ...තාරා ගේ ලොක්කි පොඩි ම දරුවෙක්ම නෙමෙයි ....ඒ දරුවා කවදාහරි අම්මා ගැන වැරදියට වචනයක් කියනවා අහන්න මම කැමති නැහැ .... තාරා ඔය දරුවෝ දෙන්න වෙනුවෙන් ජීවිතේ කැප නොකලෙ මොනවද ....එහෙම ගෑනියෙකුට  මුළු ජීවිත කාලෙම තමන්ගේ ගෞරවය කියන දේ හරියට වටිනවා බං ...." පරාක්‍රම බෙහෙවින් හැඟුම්බරව පැවසුවේය ....විදුර සිය මිතුරාගේ උරහිසට  තට්ටු කරමින් එම අදහසට එකඟත්වය පළ කළේ ය .....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

නුවරඑළියේ ගතකල දින තුන සොඳුරුම මතකයන් බවට පත්වෙමින් තිබිණ...

පිදුරුතලාගල , ග්‍රෙගරි වැව, වික්ටෝරියා උයන, සඳතැන්න, ලවර්ස්ලීප් දියඇල්ල, හග්ගල ආදී සියලුම තැන් වල සැරිසැරූ පිරිස අතර අනුත්තරා සහ කෙල්ලන් දෙදෙනාද හිතේ හැටියට මුසු වූහ ....

.

" මොකෝ කල්පනාව.....මෙහෙම නවතින්නද...?" සඳතැන්නේ කඳුවලල්ලේ අසිරිය විඳිමින් දෑත පොරවා බලාසිටින අනුත්තරා ගේ උරහිස වටා අතයවමින් පරාක්‍රම ඇසුවේය....කෙල්ලන් දෙදෙනා අනෙක් අය හා හරිහරියට සෙල්ලමේය. සඳතැන්න මුදුනේ තැනිතලාවේ සියල්ලෝම සතුටු සුවයෙනි....

.

" අපි මෙහෙම ගමනක් ආවමයි....අර පේනව නෙ අර දෙන්නට තියන සතුට...ඔයාට පිං...." අනුත්තරා සිය මුහුණ පරාක්‍රම ගේ උරහිසට තදකොට ගත්තාය.....

.

" අපි මාසෙකට පාරක් හරි ඒ දෙන්නත් අරන් කොහෙ හරි යමු තාරා....මම ජීවිතේ හුඟාක් ඇවිද්ද කෙනෙක්....ඒත් තනිවමයි ඒ ඇවිද්දෙ....ඔයාල එයින් හතරෙන් එකක් ඇවිදල නෑ....අපිට කාලය තියනව ඕන තරම්...." අනුත්තරා ගේ කෙහෙ රැල්ලක් අතැඟිල්ලක දවටාගනිමින් පරාක්‍රම පැවසීය....

ලෝකය දකින්නට විඳින්නට සහ සොබාදහමට ප්‍රේම කරන්නට දරුවන්ට උගැන්විය යුතු බව අධ්‍යාපන මනෝ විද්‍යාවේ කෙතෙක් තිබුණද තමා සහ දරුවන් මේ වනතුරු ලෝකය දැක්කේ රූපවාහිනිය තුලින් පමණක් බව අනුත්තරා පරාක්‍රම හා කියූවේ පෙරදාක කතාබහ කරනා මොහොතකය.....

.

" යාන්ත්‍රික ජීවිත තියන දරුවො හදල වැඩක් නෑ තාරා....අපේ දරුවො පොලවෙ පය ගහල ඉන්න ඕන...අක්කල දෙන්න වගේ ඉස්සරහට එන්න ඉන්න අයත්...." පරාක්‍රම පැවසූවට අනුත්තරා ඇස් ලොකු කරගෙන බලා උන්නාය.....ඊලඟ අය.....එතරම් බලාපොරොත්තු ??.....

.

" මොකෝ සද්ද වැහුවෙ....අපි පොඩි මෑන් කෙනෙක් වත් හදමු නේද...මං නාකි පප්පෙක් වෙන්න කලින්...." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ මුහුණ ඔහු දෙසට හරවාගෙන ඇසූ හැටි අනුත්තරා ට සිහිවිය.....

.

ජීවිතය ගැන අනන්ත අප්‍රමාණ බලාපොරොත්තු පොදි බැඳ උන් යුගයක් සුණුවිසුණු ව ගිය යුගයක ...අලුතින් බලාපොරොත්තු රැගෙන ඔහු ජීවිතය වෙත පැමිණි අන්දම....

.

" මැණිකෙ...ඔය හිතන දෙයක්..මටත් කියලම හිතන්නකො...ඔයා අර ඈත           කඳු දෙකතුනක් එකට ගැටගහන්න වගෙනෙ කල්පනාව...." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ කොපුලකට සිය කොපුල් තදකරගනිමින් පැවසීය....

.

"  මං කතා කරන්න ලෝබයි....මට මෙහෙම ඉන්න දෙන්න...." අනුත්තරා සිය සුරත ඔසවා පරාක්‍රම ගේ නිදහස් කම්මුල පිරිමැද්දාය ...

.

" ආ ....අමතක උනා...කියමු බලන්න...අර මූණ දික්කරන් උන්න කාරණය....එදා එන ගමන්....මං මේ ඒක අමතක වෙලා වගෙ උන්නට මට ඔක්කොම මතකයි...." පරාක්‍රම අනුත්තරා තමා වෙතට හරවාගනිමින් ඇසුවේය....

.

අනුත්තරා දෑසම දල්වාගෙන ඔහු දෙස බලා උන්නේය...ඒ සුපෙම්වත් දෑසට , ආදරණීය සිනහවට තමා පෙම් කරන තරම්.....ඔහු කවදනම් වටහා ගනීද.....

.

" මෙච්චර කාලෙකට ජීවිතේ නොදැනුණ ලෝබකමක් මට දැනෙන්න ගත්තා .....ලඟ ඉන්න...දැවටෙන්න...මෙහෙම ඉන්න හිත කෑගහන්න ගත්තම ඔයා ලඟට  එන්න බැරිවුණ නිසයි ....එහෙම දුකක් හිතුණෙ...." අනුත්තරා ඇස්වල කඳුලක් දවටාගනිමින් පැවසුවාය....

.

උතුරා යන ආදරයට වැටකඩොලු සීමා නොමැති විට....පරාක්‍රම ඇය ලයෙහි හොවා ගෙන නළලත සෙනෙහසින් සිප ගත්තේය.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼 🌼ජීවිතය යනු දුක සහ සතුට මැද දෝලනය වන්නාවූ අපූරුම කාව්‍යයක් බඳුය....විටෙක කඳුලක මෙන්ම විටෙක හසරැල්ලක දැවටෙන ජීවිතය සමබරව ගමනක ගෙනයන්නට හිතන තරම්ම පහසුද නැත.... ජීවිතේ එක් යුගයක විඳි අනන්ත අප්‍රමාණ වේදනාවන්ගේ සේයාවල් හිත තවමත් තවාලයි... සතුට ජීවිතය ට එන විට දුක සම්පූර්ණයෙන්ම ජීවිතය අතහැර යා යුතුය...එවිට සතුට පැමිණ පැලපදියම් වෙන්නට ඉඩහසර සොයාගනු ඇත ....

.

අනුත්තරා ට කොහේ හෝ දවසක කියවූ කවි පෙළක් සිහිවිය. ඒ කවියට එදා තමා පෙම් කලේ අනාගත දිනයක එය තමන්ට ආදේශ වේ යැයි සිහිනෙනුදු නොසිතමිනි.

.

🌼🌼 ආදරය එතරම් ම එතරම් ම ඉසියුම් ද.....? 🌼🌼

ඇසට ඇස හසුවෙන්න මොහොතකට පෙරාතුව

කෝල වෙන නෙත් අගට ස්නේහයක මල් පිපෙන

රතුව යන දෙකොපුලෙක

 මිහිරි හසකැන් දිලෙන

ආදරය එතරම් ම එතරම් ම

 ඉසියුම් ද.....?

අතින් අත පැටලෙමින්

ගිලිහෙනා ඉසුඹුවක

දහක් නෙත් ගැටේදැයි

බියෙන් සිත සැලී ගිය

ඔය නෙතග පිරීගිය 

හැඟුම් යළි යළි කිව්ව...

ආදරය එතරම් ම එතරම් ම

 ඉසියුම්ද....?

ආදරය කියාදෙන... 

මුදු ස්වරය සවන් අග

දවටමින් දෙකොපුලක

 සෙනෙහසේ සුව මැව්ව

දින ගනන් සති ගනන් 

මග බලා ගෙන උන්න

ආදරය එතරම් ම එතරම් ම

 ඉසියුම් ද....?

ප්‍රේමය එතරම්ම ඉසියුම් යැයි ජීවිතයට දැනෙන්නේ දැන් ය.නව යොවුන් හිරිමල් වියේදී වත් නොදැනුන තරමට මේ ප්‍රේමය හිතට සමීපය. පරාක්‍රම ගේ ඇසුර ජීවිතය තමා ගේ මුලු ජීවිතයම නවමු කොට ඇත..

.

කෙල්ලන් දෙදෙනා ගමන වින්දනය කල අන්දම අනුත්තරා ට හීනයක් මෙනි. නිවසට පැමිණි පසුවත් තොරතෝංචියක් නැතුවම කියවනා ගමනේ විස්තර අසා කරුනම්මාද හෙම්බත් ය. 

.

" අනේ නෝනෙ...මේ ගත වෙච්ච කාලයටම මේ දරුවො දෙන්නා මෙහෙම සන්තෝසෙකින් උන්නමද කොහෙද....? තාත්තෙක් කියල මිනිහෙක් උන්න....අඩුගානෙ මේ දරුවො මූදක් අයිනට එක්කගෙන වත් ගියා කියලද...?" කරුණම්මා පැවසුවේ රාත්‍රී ආහාරය පිසින අතරමය.

.

" අනේ ඔව් කරුනම්මෙ...මේ දෙන්න ගිහින් උන්න සතුට දැක්කම මට ඊට එහා මොනවද කියලත් හිතුණ...." අනුත්තරා පැවසුවාය. 

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

දික්කසාදය අනුමත වී ලිය කියවිලි පැමිණියේ තවත් දින ගෙවීමකින් පසුය.... 

" කතාකරන්න පුළුවන් ද ....දැන්...."  අනුත්තරා පරාක්‍රම ට ඇමතුමක් ගත්තේ ආරංචිය දැනුම් දෙන්නටය.

.

" ඉපදිලා අවුරුද්දක වගේ ඉඳන් කතාකරන්න පුළුවන් මැණිකෙ....දැන් කියලත් වෙනසක් නෑ...." පරාක්‍රම හිනා මවමින් පැවසුවේය. 

.

" මොකෝ බං හිකි හිකි ගාන්නෙ....මං කීවෙ ඇත්තනෙ....." 

.

" අනේ මේ.....කියන්න ආව දේත් අමතක උනා ...ඔයා එක්ක නම් බෑ අප්පා...." අනුත්තරා හිනාව මැඩගනිමින් පැවසුවාය.

.

" මං එක්ක බෑ ...මොනවද මං එක්ක බැරි.....නංගි මේ....බලාපොරොත්තු දීලා පොරොන්දු දීලා දැන් නම් බෑ කියන්න එපා...තේරුණාද ...." පරාක්‍රම පටන්ගත්තොත් ඔහොම්මය....අනුත්තරා සිනාව තද කොට ගෙන ඒ කියවිල්ල අසා උන්නාය.

.

" තාරා ....මොකෝ කෙල්ල....මේ අවේලාවෙ ගන්නෙ මොකක් හරි වැදගත් කාරණේකට නෙ...." පරාක්‍රම සිය ස්වරය යළි සකසාගනිමින් ඇසුවෙය....

.

" පේපර්ස් ආවා  ...." 

.

" මොන...?"

"ඩිවෝස් පේපර්ස්...."

පරාක්‍රම උතුරා ගිය සතුටින් යුතුව මොහොතක් නිහඬ විය....ඉදින් අවසාන බාධකයද එසේ මගහැරී ගියේය. ..

.

" හවස එනවද ....?" අනුත්තරා ගේ හඬ කෝලය......

.

" බෑ මම ජිම් යන්න ඕන අද ඉඳන්  ...." සුපුරුදු කියවිල්ල අරඹන්නට ඔහු සැරසේ.....

.

" ඉක්මනින් බඳින්න ඕන....ඒ නිසා මම අද ඉඳන් ජිම් යනව ..." අනුත්තරා රතුව ගිය වතින් යුතුව නිහඬ වූවාය..... එහා පසින් පරාක්‍රම හිනැහෙනු ඇසේ...

.

" රතුවෙල ඇති ඔය ටිකට....මං හවස එන්නම්....එහෙනම් තියන්නම් දැන් ...ආදරෙයි වස්තුව ...." ඇමතුම නිමා වූ පසුත් අනුත්තරා ජංගමය දෙසම මොහොතක් බලා උන්නාය.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

" ඉක්මනින්ම දවසක් බලලා මේ වැඩ ටික ඉවරයක් කරගම්මු....දැන් ඉතින් බලාගෙන උන්න කාලය හොඳටම ඇති නේ ....වැඩි කාලයක් ඔවුන් නෑ ලබන සතියෙම ලබන සතියෙම ....." බරාඳයේ  අසුනක ඉඳගත් පරාක්‍රම අනුත්තරාගේ අතින් තේ එක ගන්නා අතරේම පැවසුවේය ....අනුත්තරා ඇස් දෙක ලොකු කර ගනිමින් ඔහු දෙස බැලුවාය...

.

"ඇයි මොකද ඔහොම බලන්නේ ....ලබන සතියේදී ඔහොම තව දවස් හතක් ම තියෙනවා කල් මදි කියලා නම් කියන්න එපා ...." 

.

" මං සාරියක්  වත්  අරගෙන නැහැනේ තාම....ඒකට ජැකට් එකකුත් මහා ගන්ඩ ඕනේ නෙ....." අනුත්තරා සෙමින් පැවසූවා ය .....

.

"පිස්සු නම් කියවන්න එපා තාරා....ඒ මොකක් හරි කමක් නෑ සාරියක් අඳින්න .....බෑ බෑ මම සතියයි කල් දෙන්නෙ...." පරාක්‍රම ස්ථිරවම ඔහුගේ අදහස ප්‍රකාශ කළේ ය ....

"අනේ ඉතින් එහෙම පුලුවන්ද...?" අනුත්තරා මැසිවිලි ස්වරයෙන් පැවසුවා ය ..

.

"මේ අහන්න තාරා .....ඇත්තම කියන්න....මට විතරද ඔයාව මගේ ගාවට ගන්න මෙච්චර මේ හදිස්සියක් තියෙන්නෙ ....ඔයාට ඕන කමක් නෑ වගේ කියලත් මට හිතෙනවා ...." පරාක්‍රමගේ කටහඬට තරමක තරහක් ආරූඪ වෙමින් පැවතුණි ...අනුත්තරා වහා ඔහු ළඟ දණ බිම ඔබා ගෙන ඔහුගේ දෝතින් අල්ලා ගත්තා ය ......

.

" අනේ එහෙම නම් හිතන්නවත් එපා .... ඔයාට තරහ ගියාද ....මම මෙහෙම දෙයක් හීනෙකින්වත් හිතුවේ නැහැ .....අනේ සමා වෙන්න  ....." අනුත්තරා පරාක්‍රමගේ කලුව ගිය මුහුණ දෙස බලාගෙනම පැවසුවාය .....

.

" නෑ නෑ එහෙම මුකුත් ප්‍රශ්නයක් නෑ ....එහෙනම් හෙට school  ඉවරවෙලා සූදානම් වෙලා ඉන්නකෝ .....අපි යන ගමන් ගිහින් සාරියක් අරගෙන බ්ලවුස් එකක් මහන්න දීලම එමු ....අනවශ්‍ය දේවලුත් තියෙනවා නෙ ගන්න....එහෙම කරමු නේද.." පරාක්‍රම අනුත්තරාගේ හිස මතට අත තබා ගෙන පැවසුවේය ......

.

"හොඳ වෙලාවක් බලන්නත් ඕන ද ....?" අනුත්තරා ඇසුවා ය ...

.

" ඔයා මගේ ජීවිතේට ආවේ  හොඳම වෙලාවට...එතනින් එහාට උන හැමදේම හොඳම දේවල්....ඉතින් ඔයාට ඕනේ නම් හොඳ වෙලාවක් බලන්න ....අපි ඒ ඒ  වෙලාවට ලියාපදිංචි  කටයුතු කරමු.."අනුත්තරා හිස වන සිනහසුනා ය ..

" තාරා  ඒකෙන් පස්සෙ ...හවස හරි රෑ හරි  ....විදුර ල සෙට් එකට ම පොඩි පාටි එකක් දෙන්න ඕනේ....එක්කො ඩිනර් එකක් ලෑස්ති කරමුද...  මම කොහේ හරි හොටෙල්   එකක් බුක් කරන්නම්....."  පරාක්‍රම ඇයගේ අතින් අල්ලාගෙන ම පැවසුවේය...

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

" මේ හැම දේටම කලින් අපි එක දෙයක් කරන්න ඕනේ තාරා....." පරාක්‍රම අනුත්තරාගේ අතින් අල්ලාගෙන  මිදුලට  කැඳවාගෙන යමින් පැවසුවේය ......අනුත්තරා  විමසිලි දෑසින් ඔහුගේ දෙස බැලුවා ය ....

.

"අපි මේක කෙල්ලො  දෙන්නට කොහොමද කියන්නේ....." පරාක්‍රම එය අසනා තුරු ම අනුත්තරා ට ඒ ගැන කල්පනාවක් නොවීය....

" ඒක  ගැන ඇත්තටම මට කිසිම දෙයක් හිතුණේ නැහැ ....ඔයා මේ කියනකං ...."

" මගෙ දරුවො දෙන්නට මේ ගැන  කියන්නට ඕන තාරා... පොඩ්ඩි කොහොම වෙතත් ලොක්කිට දැන් යමක් කමක් තේරෙන දරුවෙක් ...අපි දරුවන්ගේ හැඟීම් වලට ගරු කරන්නට ඕනේ .....හෙට හැන්දෑවට දරුවො දෙන්නත් අරන් අපි කොහෙ හරි යමු ....මම ගිහින් ඒ දෙන්නට කියන්නම් ඔයත් ඒ වෙලාවට ලඟින් ඉන්න ....." 

ඉදින් ජීවිතය නවමු මාවතක බොහෝ දුර ගමනක් යන්නට පාරමී පුරන බව පමණක් ඒ සිත්වල දැවටී තිබුණ මොහොතේ අනුත්තරා පරාක්‍රම ගේ ළයට හිස තබා දෑස් පියාගත්තාය.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

නැවත හමුවෙමු

විසිරි ❤️🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼


විසි හයවෙනි කොටස (මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්)

 



ඉදින් ජීවිතය ගලා ගියේ සොඳුරුවමය. මෙතුවක් කල් හැලහැප්පීම් වලින් බහුල වූ අසුන්දර අත්දැකීම් ගහන වූ ජීවිතය අතිශයින්ම සුන්දර වූ එකක් වන්නට පටන් ගෙන තිබේ ...

"හවස මාත් එක්ක ගමනක් යන්න තියෙනවා.. එනවද ...?" පරාක්‍රම අනුත්තරා ගෙන් විමසුවේ පාසල ඇරී නිවසට යන අතර නිවසට යන අතරතුර දී ය ...අනුත්තරා විමසුම් ඇසින් ඔහු දෙස බැලුවාය ...

"ඇයි මොකෝ මාත් එක්ක යන්න බය ද ....?" පරාක්‍රම සිනහසෙමින් ඇසුවේය ..අන්තරා හිස දෙපසට වනා විමසුම් ඇසින් ම ඔහු දෙස බලාගෙන සිටියාය... බොහෝ විටක ප්‍රශ්නය ඇසීම අනුත්තරාගේ සිරිත නො වූ හෙයින් මේ කාරණයේ දී ත් ඇය නිහඬවම ඔහුගේ වචන පිළිගත්තාය ...

.

කෙල්ලන් දෙදෙනාගෙන් ගැල වී පිටතට ඒම කරන්නට අමාරු ලොකුම කාර්යය විය ....වෙන ඕනෑම තැනක අනුත්තරාට තනිවම හෝ වෙන ඕනෑම අයෙක් සමග යාමට ඉඩ තිබුණද පරාක්‍රම  සමග යන ගමන් වලදී කෙල්ලන් දෙදෙනා අනුත්තරා ට ඔහු හා යන්නට ඉඩ තැබුවේ ම නැත ...ඔවුන් එතරම් ම පරාක්‍රමගේ ඇසුරට ප්‍රිය වූවෝ ය ....

.

"කොහොමද පැන ගත්තේ අදත් බොරුවක් කිව්වා ද...?" ජීප් රථයට ගොඩවුණා අනුත්තරා ගෙන් පරාක්‍රම විමසුවේය ....

."කරුණම්මට කියලා ආවා...මට බඩුවගයක් ගන්න ටවුන් එකට යනවා කියල ඒ දෙන්නට කිව්වා ..." අනුත්තරා හිනැහුනාය.

.

" වෙන ගෙවල් වල කෙල්ලො තමයි අම්මට කියලා අවසර ගන්න ඕන ගමන් යන්න ඒකට මේක ....මේ අම්මට එළියට බහින්න කෙල්ලෝ දෙන්නගෙන් අවසර ගන්න ඕන ....මට තියෙන ප්‍රශ්නය ඕක නෙමෙයි ...අපි දෙන්නට මෙහෙම ගියොත් හනිමූන් එකක් නං යන්න වෙන්නෙ නෑ ....මුං දෙන්න ෂුවර් ඒකටත් පැන ගෙන එනවා..." පරාක්‍රම හයියෙන් හිනා වෙමින් පැවසුවේය .... 

රිය පදවන අතරතුර දී අනුත්තරා ගේ සුරත රැගෙන සිය ලයට තුරුළු කරගත් පරාක්‍රම .....ඇය දෙස බැලුවේ ඉමහත් සෙනෙහසිනි .....අනුත්තරා සෙමින් ඔහුගේ මුහුණ ඉදිරිපසට හැරෙව්වා ය ...

.

"පාර බලාගෙන වාහනේ ඩ්‍රයිව් කරන්න ....පාර තියෙන්නේ ඉස්සරහ මගේ මූනේ නෙමෙයි ..."

.

"ඇස් වහන් වුණත් මට ඩ්‍රයිව් කරන්න පුළුවන් නංගී ....ඒ උනාට මගේ ජීවිතේ පාර වැටිලා තියෙන්නේ ඔය මූණ හරහා තමයි ..."  සිය වමතින් ඇයගේ මුහුණ අතගාමින් පරාක්‍රම පැවසුවේය ....

මේ තරම් සෙනෙහසැති පුද්ගලයෙකු ජීවිතයට හමු වීම ම තමා කෙතරම් වාසනාවන්ත දැයි යළි යළි ත් ජීවිත‍ය පහදා දෙන සලකුණක් බව අනුත්තරා වටහා ගත්තා ය

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

පරාක්‍රමගේ ජීප් රථය සුදු වැලි පාර ඔස්සේ ඉදිරියට ඇදෙමින් පැවතුණි ....ඒ පාර දිගේ බොහෝ දුරක් ගිය පසු ගස්වලින් සෙවණ වූ වත්තකට වාහනය ඇතුළු විය .....ඒ ඉසව්ව පුදුමාකාර සුන්දරය .....

.

"බහින්න ..." පරාක්‍රම වාහනයෙන් බැස පැමිණ අනුත්තරා ගේ පසවූ  දොර විවෘත කළේය .....අනුත්තරා  තවමත් දෑසේ පළවූ විමසුම් ඇසින් යුතුවම බිමට බැස්සාය....අනුත්තරා ගේ අත සෙමින් සිය අතෙහි පටලා ගත් පරාක්‍රම ඇයව කැඳවාගෙන ගියේ නිර්මලා නිදන තැනටය....

.

" නිම්...මේ ඉන්නෙ එයා...මං එයාව හම්බ වුනදා ඉඳන්ම හැමදාම ඔයාට එයා ගැන කීවා නෙ මෙතනට ඇවිල්ල...ඉතින් මෙන්න එයා...ඔයාට පෙන්වන්න එක්කන් ආවෙ..." පරාක්‍රම නිර්මලාගේ සොහොන් කොතට සුරත තබාගෙන මිමිණුවේය....අනුත්තරා ඔහුගේ අත දැඩිව ග්‍රහණය කොට ගත්තාය....

"තාරා....නිම් ට ඕන වුණේ එයාටත් වඩා මට ආදරය කරන්න පුලුවන් කෙනෙක් මට ලැබෙන එක....ඒක එයා මාව අතාරින්න වෙන බව දැනගත්ත මොහොතේ ඉඳන්ම මගෙන් ඉල්ලපු දෙයක්....ඒත් අවුරුදුම දහයක්...මම එහෙම අය හෙව්වෙ නෑ ....ඒත් අහම්බෙන් ඔයාව මට හම්බ වුණාම .....නිම් කිව්ව කෙනා ඔයා කියල මට දැනුණා....." පරාක්‍රම සෙනෙහසැති දෑසින් අනුත්තරා දෙස බලා ගෙනම පැවසුවේය.....

.

" ඔයා මට කැමති වෙන්න ගොඩක් කල් ගත්තා ....ඒත් මම හැමදාම මෙතනට ඇවිල්ල නිම් ට වගපල කිව්ව...ඔයා මට ආඩම්බරකම් පෙන්නපුව...මාව මගහැරපුව...මං ඔයාට බැනපුව...ඔක්කොම ....එයා අහන් ඉන්න ඇති...." පරාක්‍රම නොදරුවෙකු සේ කියවාගෙන යයි...අනුත්තරා නිර්මලා ගේ සොහොන අසල දණබිම ඔබාගත්තාය...

.

"අක්කා....මම ඔයාගෙ පණව මගේ පණටත් වඩා ආදරෙන් බලාගන්නම් ....  " අනුත්තරා සෙමින් මිමිණුවාය....පරාක්‍රම ඇයගේ අතකින් අල්ලා ඇයව නැගිට්ටවීය....

.

ප්‍රේමය , ආදරය ,සෙනෙහස ඔය කුමන වචනයකින් කීවද එතන ඇත්තේ පරිත්‍යාගය ම බව කියාදෙන්නට නිර්මලා තරම් ජීවිතය ක් වෙන වේදැයි අනුත්තරා ආපසු ඇවිද එන අතරමගදීත් සිතුවාය....ඒ තරම් සොඳුරු ආදරයක හිමිකරුවෙකු වූ පරාක්‍රම හට තමාගේ සෙනෙහස සෑහේදැයි ඇයට යළිත් සිතුණි.....හිස නගා පරාක්‍රම දෙස බැලූ ඇයට ඔහුගේ මුහුණ පුරා විසිරගිය සුන්දර සිනහව යළි පෙනුණි....

.

" මට නිම් අක්කා වගේ ඔයාට ආදරේ කරන්න පුලුවන් වෙයිද.....මට බයයි..." අනුත්තරා ඔහුගේ සුරත අල්ලාගත්තාය...

.

" එයා වගේ වෙන්න උත්සාහ කරන්න  එපා තාරා..මම ඔයාගෙන් එයාව බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ නෑ  ...එයා මගේ මුලු  ජීවිතේ ම උනා    ..ඒ ඒ කාලයෙ....දැන් මගෙ ජීවිතේ ඔයා...ඉතින් ඔයා ඔයාම වෙන්න...වෙලා මට ආදරේ වෙන්න.....එච්චරයි මට ඕන...." වැලි පාර කෙලවර සෙවන දුන් ගසක් යට දී අනුත්තරා සිය ලයට දැඩිව තෙරපා ගත් පරාක්‍රම ඇයව සිප ගත්තේය....ඒ සිප ගැනීම තුළ ආදරයක උණුසුම අපූරුවට ගැබ් ව තිබිණ....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

නඩු තීන්දුව අතට ගත් දා අනුත්තරා හට විශේෂ හැඟීමක් දැනුණේ නැත ..එහෙත් ජීවිතය ම මහා හිරවීමකින් නිදහස් වූවාසේ ඇයට හැඟෙයි..කාන්චනා අක්කා සහ අම්මා එපුවත අසා දුක් නොවූවෝය...

.

" ඕකෙම එල්ලිලා උන්න නම් තමා නංගි ට අසාධාරණයක් වෙන්නෙ....දැන් අර කිව්ව මහත්තයාව බඳින්න..." කාන්චනා අක්කා පැවසුවේ අනුත්තරා පරාක්‍රම ගැන ඔවුන්ට නොසඟවා පැවසූ විටය...ඒ අතින් ඔවුන්ගේ වටහා ගැනීම හිතට සැහැල්ලුවක් ගෙන ආවේය.....

.

පරාක්‍රම සැන්දෑවේ නිවෙසට ගොඩ වැදුණේ..කෙල්ලන් දෙදෙනාට කඩචෝරු ගොඩක්ද රැගෙනය...

.

" පුරුදු කරන්නකො....ඉතින් බත් ටිකක් කවාගෙන ඉවරයි....ඕව කන්න අරන්..." අනුත්තරා නෝක්කඩු කීවාය..කෙල්ලන් දෙදෙනා සමග හරි හරියට මුරුක්කු කන පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ කටටද එයින් අහුරක් එබුවේ....." කට වහන් ඕක කනව...." කියමිනි....පවුලක ඇති සම්පූර්ණ බව ස්නේහය උතුරායන මොහොතවල් ජීවිතය පුරා මෙසේ පැතිර තිබුණි..

" මැඩම් ඔප්ෂන්ස් දෙකක් තියනව....කෝකද ගන්න කැමති...." කෙල්ලන් දෙන්නා නිදන්නට වදෙන් පොරෙන් යැවීමට පසු....පරාක්‍රම සුපුරුදු බරාඳයේ කෙටි තාප්පය මත හිඳගෙන අනුත්තරා ලඟට ඇදගනිමින් පැවසීය.....

.

" ඉස්සෙල්ල කියන්නකො ....මොනාද කාරණා දෙක....මම එතකොට කියන්නම්...." අනුත්තරා ඔහුගේ දෑත අල්ලාගනිමින් පැවසුවේය...

.

" බැඳල නුවරඑළියේ යනවද

නුවරඑලි ගිහින් ඇවිල්ල බඳිනවද....." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ කන්දෙකෙන් අල්ලා දෙපසට සොලවමින් ඇසුවේය....ඔලුව දෙපසට ගසා කන්දෙක මුදාගත් අනුත්තරා හෙමින් පහරක් අතට ගැසුවාය...

.

" එක විදියකට ඉන්නම බැරිද....මගෙ කැලි ගලවන්න හදන්නෙ...හැමදාම ඔහොම යි....එහෙන් මෙහෙන් අදිනව..." නෝක්කඩු හඬින් අනුත්තරා පැවසුවාය....පරාක්‍රම හිනැහෙමින් කට හැදුවේ යමක් කියන්නටය...

.

" ඕන නැති කතාවක් කියන්න ඔය ඒ ගමන හදන්නෙ . ." අතින් ඔහුගේ කට වසමින් අනුත්තරා පැවසුවාය....

.

" හරි හරි ඉතින් කියන්නකො...." පරාක්‍රම සිනහව ගිලගනිමින් පැවසීය..

.

" ලබන සතියෙනෙ නුවරඑළියේ යන්නෙ...ඉතින් ඊට කලින් කලබලේට පුලුවන් ද බඳින්න...." අනුත්තරා ඇසුවාය.....

.

" ඔයාට කොහොමද වෙන්න ඕන කියන්නකො බඳින එක....ඔයා වෙඩින් එකක් ඕන නෑ කීවනෙ...ගත් කටටම.." පරාක්‍රම අනුත්තරාගේ පිට  සිය ළයට තදකරගනිමින් ඇසුවේය ...

.

" අනේ ඔව්....වෙඩින් ඕන්නෑ ..අපි රෙජිස්ට්‍රේශන් එක කරමු...මට උත්සව එපා " අනුත්තරා හිස සෙමින් හරවමින් පරාක්‍රම ට පැවසීය....

.

" ඇයි ලැජ්ජද නාකියෙක් බඳින්න...." පරාක්‍රම ඇසුවේ අනුත්තරා කෝප ගන්වන්නටය.....සිතූ ලෙසම අනුත්තරා ඇවිස්සුණාය...ඔහුගේ අත්වලල්ලෙන් මිදී යන්නට තැත් දරන අනුත්තරා යළිත් අල්ලාගනිමින් පරාක්‍රම මහ හඬින් හිනැහුණේය....

.

" උඹව අවුස්සල ගන්න සතුට මට කිසිම එකකින් ලැබෙන්නෑ ....." පරාක්‍රම අනුත්තරා ගේ කොපුලක් සිප ගනිමින් පැවසීය....

.

" එහෙනම් අපි ට්‍රිප් එක ගිහින් ඇවිල්ල බැඳල පස්සෙ යං හනිමූන් ට්‍රිප්...හරිද....නුවරඑළියේ ගිහින් නම් කෙල්ලො ඩබල මට ඔයාගෙ අතින් වත් අල්ලගන්න දෙන එකක් නැ.....අර පේන්නැද්ද අද දෙන්නගෙ ප්ලෑන්....දෙන්න මගෙ දෙපැත්තෙලු නිදන්නෙත්...." පරාක්‍රම ගේ හඬ බෙහෙවින්ම සංවේදී වෙමින් පැවතුණි.....

අනුත්තරා සිය හිස ඔහුගේ ළයට තෙරපා ගනිමින් උන්නාය...ආදරය හිත්වල උතුරා යමින් යළි යළිත් ඉපදිණ.....

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼


කාලය ගත ව ගියේ සොඳුරුවය.... පරාක්‍රම ඇතුළු මිතුරු කැලගේ වාර්ෂික විනෝද චාරිකාව නුවරඑළියට යෑමට යොදාගැනීම කෙල්ලන් දෙදෙනාට ඉමහත් සතුටක් විය....අසේල හා දිවි ගෙවූ කාලයේ කෙල්ලන් දෙදෙනා හා විනෝදගමනක් ගියද එය රැවුම් ගෙරවුම් මැද නීති සීමා මැද යන්නට වූ ගමනක් නිසා කෙල්ලන් දෙදෙනා මුලු ගමනේදීම උන්නේ මූණු එල්ලාගෙනය. අනුත්තරා ද හෙම්බත් ව උන්නේ අසේලගේ ක්‍රියාකලාපය නිසාය. 

පරාක්‍රම ගේ සමීපතම මිතුරන් පස් හය දෙනාගෙන් විදුර සහ රංගීට දරුවන් උන්නේ නැත.සෙසු අයගේ දරුවන් තරමක් වැඩුණු අයය.එහෙයින් කෙල්ලන් දෙදෙනාට මුලු ගමනම තමන්ගේ රාජ්‍යය බවට පත්වුණි....

.

ගමන යන දින තුන කරුණම්මා ගමේ ගොස් එන්නට අවසර පැතුවාය.අනුත්තරා සහ දරුවන් සමග වෙනම නිවහනකට ආ දා පටන් ඇය ගමේ ගියේ එකම එක් වරකි. තිදෙනා තනිකොට යෑමේ බියකින් ඇය නිතරම පෙළුණාය.

.

" පරෙස්සමින් ගිහින් එන්න       නෝනෙ...පොඩිදෙන්න බලාගන්න ඉතින් ගොඩක් අය ඉන්නවනෙ...." කරුණම්මා ගෙදර යන්නට පිටත් වෙමින් පැවසුවාය.අනුත්තරා ඇය අත වැඩිපුර මුදල් තැබුවද කරුණම්මා එය ගත්තේ ද නැත....මේ වියපත් ගැහැණිය අනුත්තරා සහ දරුවන් දෙදෙනා ට සැබවින්ම ආදරය කලාය.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ගමන පිටත් වන දා උදෑසනින් බසය නිවෙස වෙත ලඟා වන විටත් කෙල්ලන් දෙදෙනා ගේට්ටුවේ එල්ලී නොඉවසිල්ලෙනි...

.

පරාක්‍රම දුටු මනතින් පොඩ්ඩී උඩ පැන ඔහුගේ ඇඟේ එල්ලුණාය....

.

" චූටික්කි ...ඔය මොකද කරන්නෙ...ඇඳුමෙ මඩ ගාන්න එපා අංකල්ගෙ..." අනුත්තරා සැර කලාය.කෙල්ලගේ මුහුණ බෙරිවිය. හැඬුම් මුහුණෙන් පරාක්‍රම ගේ ගෙල මුල හිස සඟවා ගත් ඈ අම්මා සමග තරහ වූවාය....පරාක්‍රම පොඩ්ඩීද රැගෙන බසයට ගොස් අසුනක හිඳුවා ආපසු ගෙට ආවේ බෑගයන් ගැනීමටය....

.

" තාරා පොඩි එකීට කෑගහන්න එපා එහෙම..බලන්න මූණම හපුටු කරන් අර ඉන්නෙ...ඉස්කෝලෙයි ග්‍රවුන්ඩ් එකෙයි බෙරිහන් දෙනව වගේ ගෙදර ත් කෑගහනව... " පරාක්‍රම නොරිස්සුමෙන් කීවේය. අනුත්තරා ඔහුගේ අතින් ඇදගෙන කණ්නාඩිය ඉදිරිපසට ගෙන ගියාය....පරාක්‍රම ගේ සුදු ටීෂර්ට් එකේ පිටුපස දෙපසම  කෙල්ලගේ පාවල වූ දූවිලිය. පරාක්‍රම ට අනුත්තරා ගේ කෑගැසීමට හේතුව වැටහුණේ එවිටය.ඔහු නැවත බසයට ගොස් බෑගයෙන් ටීෂර්ටයක් ගෙන නිවෙසට ආවේය. අනුත්තරා කිසිවක් නොකියා බිමට හැරවුණ නෙතින් යුතු ව බෑගයන් එක තැනකට ගනිමින් උන්නාය....

.

පරාක්‍රම ටීෂර්ටය මාරු කොට ගෙන අනුත්තරා වෙත ආවේය....

.

" දැන් ඇයි ඉතින් බුම්මන් ඉන්නෙ...." පරාක්‍රම අනුත්තරා අසලට විත් ඇසුවේය...අනුත්තරා හිස දෙපසට සලා බෑගයක් ගෙන පෙරට අඩියක් තැබුවාය.පිටුපස සිට බඳ වටා එතුන දෑතින් යළි ඇය ඇදී ගියේ පරාක්‍රම ගේ තුරුලටය.

.

" මං බැන්නෙ නෑනෙ....කෙල්ලට කෑගැහුවම මට දුක හිතුණ..." අනුත්තරා ගේ ගෙල පිටුපසට මුහුණ තදකරගනිමින් පරාක්‍රම මිමිණුවේය ....

.

" මං ඉස්කෝලෙයි ග්‍රවුන්ඩ් එකෙයි කෑගහනව තමා...එහෙම නැතුව පුලුවන් ද ස්පෝට්ස් ටීච කෙනෙක් වෙන්න....ඒත් මම ගෙදර ත් ඒකම කරනව කියන්නෙ...ඔයා මගෙ ගැන දැන දැනත් ඔහොම කියන කොට ...හ්ම්ම්ම්.." අනුත්තරා වේදනාවෙන් යුතුව මිමිණුවාය ....

.

" සොරි තාරා.....මං එහෙම හිතල කීවා නෙවෙයි ....කෝ මේ බලන්න ....හිනාවෙලා ගමන යමු...ඔහොම එපා..." පරාක්‍රම ඇය තම දෙසට හරවාගනිමින් පැවසුවේය.. අනුත්තරා ආයාසයෙන් හිනාවී ඔහුගෙන් මිදී බසයට යාමට බෑග අතට ගත්තාය. එහෙත් හිතේ දුකක් ඉතුරු ව තිබුණි....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

කෙල්ලන් දෙදෙනා ඉක්මනින් අනෙක් අය හා මුසු වූහ.අනුත්තරා රංගී අසල හිඳගත්තේ විදුර අනෙක් පිරිමි අය සමග පිටුපස අසුන් වලට ගිය හෙයිනි....

.

" මොකෝ නිකම් බුකවගෙන....අරූ මොනා හරි කීවද...?" රංගී අනුත්තරා ගේ ඇස් අල්ලා ගනිමින් ඇසුවාය...අනුත්තරා මඳ  සිනහවක් පා හිස දෙපසට වැනුවාය...හිත රිදුණු බව සැබවි....එහෙත් පරාක්‍රම පිලිබඳව අන් අයට දොසක් කීම අනුත්තරා කිසිදු විට නොකරන මට්ටමට එළඹ උන්නාය...දෙන්නා මරාගන්නට යන එක වෙනම කාරනයක් වුවත් ඒවා පිටට දිය යුතු නොවේ.....

.

අනුත්තරා සෙමින් හිස හරවා කෙල්ලන් ඉන්නා දෙස බැලුවාය.කෙල්ලන්ට වගේ වගක් නැත.පරාක්‍රම ඒ සියල්ල අස්සෙ ඇය දෙස බලාගෙන සිටී.ඔහුගේ නෙතෙහි පසුතැවුන ස්වරූපයක් දිස්වෙයි....අනුත්තරා මුදු සිනහවක් පා යළි ඉදිරියට හැරුණාය.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

අනුත්තරා වේගයෙන් පසු පසට ඇදීයන ගස් වැල් වාහන දෙස බලාගෙන වාහනයේ වීදුරුවට මුහුණ තද කොට ගත්තාය.රංගි යාබද අසුනේ නින්දකය.ඇයගේ බෙල්ල කඩාවැටෙනු දුටු අනුත්තරා සෙමින් බෙල්ල වාරු කොට ආසන ඇන්දට හේත්තු කලාය. මොකක්දෝ කියාගත නොහැකි පාලුවක් හිත පුරා විසිර යනු දැනේ..ඇස් කෙවෙණිවලට කඳුලක්ද ..හිත පත්ලට දැවිල්ලක්ද දැනෙමින් පවති...

.

හිස මතට දැනුණ සුපුරුදු උණුසුම් පහසින් අනුත්තරා හිස නගා බැලුවාය...ඇසේ තාමත් පවතින තෙත කඳුලු පටලය උරහිසට තෙත මාත්තු කලද එය පරාක්‍රම ගෙන් සඟවාගත හැකි නොවිය....පරාක්‍රම විමසුම් ඇසින් දෙතොල් සොලවා ඇයි කියා ඇසීය.අනුත්තරා මඳ සිනහවක් පා හිස දෙපසට වැනුවාය....ඇසින් රංගී ව පෙන්නූ හෙයින් ඒ කතාකරන්න ට සුදුසු තැනක් නොවන බව පරාක්‍රම ඉඟියෙන් වටහා ගත්තේය.....සෙමින් අනුත්තරා ගේ හිස වරක් දෙවරක් පිරිමැදි ඔහු ආපසු අසුන වෙත ගියේ බරවූ සිතකින් බව අනුත්තරා ට දැනුණි....

ජීවිතේ කිසිදාක නොවූ තරමේ කාන්සියක් හිතට දැනෙමින් පවතී...ආදරණීය උණුසුමක් , වැළඳගැනීමක්...සෙනෙහස් වදනක් ඉල්ලමින් හිත අරගල කරයි.අනුත්තරා සිතින් විඩාවට පත්වූවාය...පරාක්‍රම පිළිබඳ කියාගත නුහුණු මට්ටමේ ලෝබකමක් දැනෙන්නේ කිමදැයි ....ඇයටම සිතාගත නොහැක.දැනෙන්නේ ඔහු තම ජීවිතය ම වී ඇති බව පමණි.....

.

" අඩේ නින්ද ගියානෙ මට...." රංගී අත්දෙකද හතර අතට විහිදුවමින් නැගී උන්නාය...

.

" නින්ද තමා...බෙල්ල කඩන් වැටෙනව ඒත් ගාණක් නෑ...මං ටිකක් වෙලා අල්ලගෙනත් උන්න...ඉන්පස්සෙ ඔය හේත්තු කරල තිව්වෙ...." අනුත්තරා හිනැහෙමින් කීවාය..

.

" අපෙ මිනිහා මට බනින්නෙම ඕකට...තැනක් නොතැනක් නෑ නිදන්න නම් කියල...අනෙ මට මොකෝ බැන්නට...නින්දෙ සැපත දන්නේ...ඒකට ලොල් එකානෙ..." රංගීගේ කට කතුරක් සේය....මෙතරම් සරල හිනාවෙන් බර ඇය...ඇසුරේ හිතේ වූ කාන්සිය මැකී යනු අනුත්තරා ට දැනුණි.....

.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

දිවා අහරට මග නැවතූ මොහොතේ පරාක්‍රම අනුත්තරා සොයා ආවේය....

.

" තාරා....අවුලෙන් වගෙ ඇයි....උදේ උන දේටද...?" පරාක්‍රම ඇයගේ සුරත අල්ලා ගෙන තමා වෙතට හරවාගනිමින් ඇසුවේය....

.

" අනේ නෑ ....." අනුත්තරා පැවසුවාය ...

.

" එහෙනම් ඇයි මූණ අමුතු වෙලා...හරි නෑ  ....මං බලන් උන්නේ....." පරාක්‍රම ගෙන් ගැලවී යන්නට නම් ලේසියෙන් නොහැකි හැඩය.....

.

" පාලුවක් වගෙ චුට්ටක් දැණුන...." අනුත්තරා වේගයෙන් ඇසි පිය සැලුවේ පරාක්‍රම ගේ සෙනෙහසැති හඬින් යළි සිත හුණුව යද්දීය........

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

හමුවෙමු ඉතින් ....

විසිරි 😘❤