Sunday, May 22, 2022

19. දහනව වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ )




 හසිත වහ වහා ගෙන ආ රෝදපුටුවට නිවේතා මාරුකළේද සරෝජ් විසිනි. සේවකයකු විසින් විවෘත කළ දොරෙන් ඇතුළට රෝදපුටුව තල්ලුකොට ගෙන යන ඔහුගේ අතක උණුසුම සිය උරහිසට දැනෙද්දී ඇසට ගලාඑන කඳුලු වලකාගන්නට නිවේතා අසමත් වූවාය. ඒ කඳුල ඉකියක්ව පිටට නොඑන්නට දරාගනිමින් ඇය නෙතුපියාගෙනම උන්නාය.

" ට්‍රීට්මන්ට් වලට පහසු නිසා මං පහළ තට්ටුවේ කාමරයක් සූදානම් කරන්න කිව්වා. චූටිදුව ගිහින් පොඩ්ඩක් බලන්න ඔක්කොම හරිද කියලා. ඒක හරි නැත්තම් අපි වෙන කාමරයකට ශිෆ්ට් වෙමු"

සරෝජ් පහළමාලයේ කාමරයක් අසළ නැවතෙමින් මානවීට පැවසුවේ ඇසින් නිවේතාද සමගින් ඇතුළට යන ලෙස පෙන්වමිනි.ඇයට සුවපහසුව කෙතෙක් සැලසුවද ඇයගේ රුචිකත්වයට එය ගැලපේදැයි සිතාගන්නට නොහැකි හෙයින් ඊට කාලය දිය යුතුය.

මානවී නිවේතාගේ රෝද පුටුව හසිතට කාමරයට තල්ලු කරගෙන යන්නට ඉඩ දී ඒ පසුපසින් කාමරයට ඇතුළු වූවාය. නිවේතා කාමරය සිසාරා එකම ඇස් බැල්මක් හෙළුවේ තමා කැමති හැමදේම සරෝජ් කෙසේ වටහාගෙන ඇත්දැයි අදහා ගන්නට බැරි තරම් විමතියෙනි.

සරෝජ් සහ තමා අතර කතාබහ සංවාදයන් පැවතුණේ අල්ප කාලයකි.ඒ ගතවූ කාලයේ හෝ තමන් දෙදෙනා අතර සිය රුචි අරුචිකම් සම්බන්ධයෙන් කිසිවක්ම කතබහට ලක්නොවූ බවද නිවේතාට සිහිවිය. මානවී සහ නිලීකා වෙතින් දැනගන්නාවූ යම් යම් කාරණා මිසක සරෝජ් මේ සා තමා ගැන වටහාගන්නට ඉඩක් නොමැත. ඒ පැනයද හිත තබාගෙනම විමතිය මුසු බැල්මෙන් නිවේතා මානවී දෙස බැලුවාය.

"මගෙ දිහා ඔහොම බැලුවාට ඉතින් මට කියන්න දෙයක් නෑ සුදූ. මේවා ඔක්කොම සරෝජ් අංකල්ගෙ වැඩ"

මානවී ඇයගේ වතට එබෙමින් පැවසුවාය.

"ඇයි කාමරේට කැමති නැද්ද ?වෙනස් කරන්න ඕනද ? නැත්නම් වෙන කාමරයක් බලමු" 

සරෝජ් පැමිණ සිටියේ තමා අසලටමය.නිවේතා හිස දෙපසට වනා එය එසේ නොවේ යැයි පැවසුවාය.මීට වඩා සිත නිවාලන තැනක් ඇත්නම් ඒ තම නිවසම පමණි.

"තව ටිකකින් නර්ස් ඒවි. ඒ ආවම චේන්ජ් කරගෙන ඇඳට මාරුවෙමු. චූටි දුව එහෙනම් නර්ස් ආවම කරන්න ඕන දේවල් ටික කියලා දෙන්න.මම උඩ රූම් එකට යනවා.ආ..ඔයාටයි හසිතටයි මෙතන නෙක්ස්ට් රූම් එක ඇරේන්ජ් කරල ඇති.නර්ස් ආවම පොඩ්ඩක් රෙස්ට් කරල ඉන්න"

කාන්තාවන් කාන්තාවන් අතරේ කතාබහ විය හැකි කාරණා සම්බන්ධයෙන් තමා මෙතැන සිටීමම සමහරක් විට අපහසුතාවයකට හේතුවනු ඇතැයි සරෝජ් වටහාගත්තේය. ඉතින් කෙටි වේලාවකට හෝ තමා මෙතැනින් මිදීයාම උචිත බව ඔහුට දැනුණි.

නිවේතා සරෝජ් හැරී යන දෙස බලාඋන්නාය.ළය මත්තේ දැඩිව තදවූ සුසුමක් ඉබේම නිදහස් ව යනු ඇයට දැනුණි.මානවී අම්මාගේ මුහුණ දෙස නිහඬව බලාඋන්නාය.

"අම්මි ජනෙලෙ ගාවට යං.එන්නකො ඔයාට මෙතන සීනරි එක පෙන්වන්න"

මානවී රෝදපුටුවට මඳ තල්ලුවක් දුන්නාය. කාමරයේ ජනේලය විවෘත වූයේ ඈතින් දිලෙනා කුඹුරු යායකටය. නිල්ල නිලන නිල්වන් කුඹුරු යායට මායිම්වන සරෝජ්ගේ ගෙවත්ත සිමෙන්ති වැටකින් මායිම් කොට තිබුණි.සිමෙන්ති වැට දිගටම මල්පුරා ගොස් තිබූ කහ සහ නිල් මල් වැල්‍ රැසකි. නිවේතා පහන්ව යන සිතින් යුතුව එදෙස බලාඋන්නාය.

"ලස්සනයිනේ?"

මානවී ඒ දසුනෙන් වශීවී මෙන් ඇසුවාය.නිවේතාද හිස වනා පිළිතුරු දුන්නේ එය අනුමත කරමිනි. රෝගයක් සුව වන්නට ගතට මෙන්ම සිතටද ඔසු අවශ්‍ය වේ. ගත දුබල වන දා එයට කෙතෙක් ප්‍රතිකාර කළ ද සිත සවිමත් නොවේ නම් ඒ කිසිදු ප්‍රතිකාරයකින් පලක් නොවේ. ඒ කාරණය සරෝජ් මනාව අවබෝධ කරගත් හෙයින් නිවේතාගේ ඉදිරි ප්‍රතිකාර කටයුතු සියල්ල මනාව සංවිධානය කළේ නිලීකාගෙන් සහ මානවී ගෙන් ඇය සම්බන්ධ දේ අසා දැනගෙන ය.

"මේවා...මේවා..?"

නිකිතා කාමරයේ වූ තිර ඇතිරිලි පෙන්වමින් මානවී ගෙන් විමසුවේ ඇයගේ රුචිකත්වය සරෝජ් දැන ගත්තේ කෙසේදැයි ආයාසයෙන් අසන්නට ය .

"ඔයාට ඒවායින් වැඩක් නෑනේ අන්තිමේ කොහොමහරි ඔයා ආස විදිහට ඔක්කොම තියෙනවනේ?" 

මානවී අම්මාගේ කොපුලක් සෙමින් මිරිකමින් පැවසුවාය. 

මෙතුවක් කල් ජීවිතයේ පිටට පෙන්වා තිබූ අකමැත්තට වඩා යටි සිතේ තදවී තිබු කැමැත්ත මතුවී ගෙන එනු නිවේතාට ක්‍රමයෙන් දැනුනි.

 "ඔන්න මම ආවා. අපි වොශ් එකක් දාලා චේන්ජ් කරගෙන ඉමු නේද මැඩම්?"

කාමරයේ දොරට තට්ටු කොට ඇතුළට පැමිණි හෙදිය ඇසුවේ නිවේතාගෙනි. පෞද්ගලික හෙද ආයතනයකින් පැමිණි ඇය සැබැවින්ම ප්‍රියමනාප වූ තරුණියක් වූවාය. නිවේතා මද සිනහවක් පා මානවී දෙස බැලුවාය 

"අම්මි එහෙනම් මේ මිස් එක්ක ගිහින් වොෂ් එකක් දාගෙන එන්න. මම චුට්ටක් එහා කාමරයට ගිහින් රෙස්ට් එකක් ගන්නම්" 

මදක් ඇයගේ මුහුණට පහත් වී කුඩා සිපුමක් කම්මුලෙහි තැබූ මානවී හෙදියට ද සිනහවක් පා කාමරයෙන් පිටවී ගියාය .

"මැඩම් මම චාමලී. අපි එහෙනම් යමු වොශ් එකක් දාලා එන්න"

චාමලී නිවේතාගේ රෝදපුටුව ඉදිරියට තල්ලු කරගෙන යමින් පැවසුවාය. දකුණු අර්ධය තාමත් හරි හරියාකාරව ක්‍රියා කරන්නේ නැති හෙයින් ඇයගේ සහය තමාට ලබා ගන්නට සිදුවෙයි.නමුත් මෙතුවක් කාලයක් ස්වාධීනවම කරගෙන ආ තමන්ගේ සියලු වැඩකටයුතු විශේෂයෙන්ම සෝදා පවිත්‍ර කර ගැනීමේ කටයුතු තවකෙකුහට නිරාවරණය වන්නට සිදුවීමම මහත් අසරණ භාවයකි.ඇසට කදුලක් උණා එද්දි නිවේතා සුසුමකින් එය මගහැරවා ගන්නට තැත්දැරුවා‍ය.

ගත දොවා අලුත් ඇඳුමකට මාරුවීමේදී ද බොහෝ දුරට හෙදියගේ සහාය ලබා ගන්නට නිවේතාට සිදුවිය. 

"මැඩම්ට තෙරපි කරන්නට පටන් ගත්තට පස්සේ ඕව ටික ටික හරි යාවි.ඒ නිසා වැඩිය ඕවා ගැන හිතන්න එපා"

නිවේතාගේ අපහසුතාවය වටහාගත් චාමලි ඇයගේ අතකින් අල්ලාගෙනම පැවසුවාය.දෛනික කටයුතු වලදී තවකෙකු මත යැපීම කෙතරම්ම කෙනෙකුහට අසීරු ද යන්න චාමලී සිය වෘත්තීය අත්දැකීමෙන්ම වටහා ගෙන උන්නාය.නිවේතා බොහෝ අසරණව පිළිතුරු සිනහවක් පෑවාය.

 යළිත් සරෝජ් සහ නිවේතා හමුවූයේ සවස් යාමයේ දී තේමේසයේ දීය.

"පුළුවන් තරං අම්මව කෑම මේසෙටත් එළියටත් එක්ක යන්න ඕන චූටි දුව.ඔයාලා ඉන්න දවසට ඔයාලත් චාමලීට උදව් කරන්න. නැත්නම් එයා කාමරයටම වෙලා ඉන්න බලාවි"

චාමලී නිවේතා කාමරයෙන් තේ මේසය වෙත කැඳවාගෙන එන තෙක් බලා උන් මානවීට සරෝජ් හිරිපිටිය පැහැදිලි කළේ ඒ ආකාරයට ය. හැකිතාක් දුරට සාමාන්‍ය ජීවිතයට අනුගත කළ යුතුය.සමහරවිට එයඒ තරම්ම පහසු දෙයක්ද නොවනු ඇත.

නිවේතාගේ මුහුණට අලුත් එළියක් වැටී ඇති බව මානවී දුටුවේ ඇයගේ වත දුටු ක්ෂණයෙහිමය.ඇතැම් විට එය රෝහලෙන් පිටව විත් ගත දොවා පහසු ආකාරයට සිටින්නට ලැබීම නිසා වන්නට ද ඇත.නමුත් ඊට වඩා අම්මාගේ ඇස් වල අමුතු බැබළීමක් තිබේයැයි මානවීට සිතුනි.

"නිවී, දැන් කලින්ට වඩා ඇඟට පහසු ද?"

සරෝජ් ඇසුවේ ඔහුගේ සුපුරුදු සාමාන්‍ය හඬිනි.නිවේතා නිහඬවම හිස වැනුවාය.

" ඔලුව වනනවාට වඩා නරකද කතා කරන්න උත්සාහ කළා නම් ටිකක්.කොහොමත් ඔයාට speech therapist කෙනෙක් එනවා හෙට ඉඳලා.ඒ කියන දේවල් චාමලී එක්ක හරිවිදිහට කරන්න. අනිත් දේවල් වලටත් අපි therapy පටන් ගන්නවා මේ සතියෙ ඉඳලම"

සරෝජ් පැවසුවේ ඇයගේ වැඩකටයුතු සම්බන්ධව තීරණ ගැනීම වචනයෙන් මෙන්ම ඉරියව්වෙන්ද පෙන්වමිනි. මානවී සියල්ල නිහඬව යටිසිතින් සිනහසෙමින් බලා උන්නාය. 

මේ ටොම් ඇන්ඩ් ජෙරීලා දෙන්නා මෙහෙමවත් එක තැනක ඉන්න එක කොච්චර දෙයක්ද ?අපේ අම්මිගෙ පුස්පාට් දැන්වත් අඩු වෙලා ගියොත් ලොකු දෙයක්.

ඇය යටි සිතින් සිතුවාය.එතුවක් කල් ජීවිතයේ අම්මා තමා වෙනුවෙන්ම සියලුම දැ කැප කළාය. සරෝජ් අංකල් හට අම්මගේ සිත තුළ වූ සෙනෙහස ඇයට කිසිදා රහසක් වූයේ නැත.නමුත් අම්මා සැමවිටම සිය සිතුවිලි සඟවා තබන්නට උත්සාහ ගත්තාය.නමුදු මේ සෙනෙහස සිත ඇතුලේ තබාගෙන ඇය සැමදා දුක් විඳි බව තමා දනී. කෙතරම් අභාග්‍ය සම්පන්න තත්වයක් වුවද මේ සිදුව ඇත්තේ ඔවුන් දෙදෙනා යළි එක්කිරීමේ ඉරණම් තීරණයක් නම් එය ඉතසිතින්ම පිළිගන්නා බවට මානවී සිය සිතට ඒත්තු ගැන්වුවාය.


                                                                ***

"තේ බීලා ටිකක් මිදුළට යන්න චූටිදුවයි චාමලීයි එක්ක.චූටි දුව ඔයාල අද මෙහෙ ඉන්නවානේද? දවසක් දෙකක් ඉඳල යන්න.නැත්නම් අම්මාට පාලු හිතෙයි"

සරෝජ් හුනස්නෙන් නැගී සිටිමින් පැවසුවේය. නිවේතාහට සිය නිවෙස සහ ඒ ආශ්‍රිත සියලුම දේ හුරුවන්නට නිදහස දිය යුතුය.තමා සිටිනා විට තවමත් ඇය සිටින්නේ අපහසුතාවයකින් බව ඔහුට වැටහෙයි.එහෙයින් කෙටි වේලාවකට හෝ නිවසෙන් බැහැරව යෑමට සරෝජ් තීරණය කළේ‍ය.

"අනේ අංකල් හෙට මම වැඩට යන්න ඕන. බබී විතරක් මෙහේ තියල ගිහිල්ලත් බැහැනේ.අපි තව ටිකක් හවස් වෙලා යන්නම්.ඊළඟට එන්නේ week end එකනෙ.අපි නවතින්නම බලාගෙන එන්නම්"

නිවේතාගේ සහ සරෝජ්ගේ මුහුණ දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් හසිත පැවසුවේ සමාව අයදින ස්වරයකිනි. නිවේතාගේ මුහුණ මොහොතකට බෙරිව ගියද ඇය ඒ හැඟීම යළි වලකා ගත්තාය.

"අංකල් කොහෙද යන්නෙ?"

මානවී ඇසුවේ නිවේතාගේ සිතතුළ තෙරපෙමින් තිබූ පැනයය.නිවේතාද දැස් දල්වාගෙන ඔහුගේ වත දෙස බලාඋන්නේ පිළිතුර අපේක්ෂාවෙනි.

" මම යාළුවෙක් මුණගැහෙන්න පොඩ්ඩක් ගිහින් එනවා චූටිදුව"

නිවේතාගේ දෑස් මගහරිමින් මානවීට පිළිතුරු දුන් සරෝජ් සමුගැනීමකුදු නොකොට රිය ගෙන්වාගෙන පිටව ගියේය. නිවේතාගේ සිතෙහි සියුම්ම වේදනාවක් ඇහැරෙමින් තිබුණි. ඒ වේදනාවට සමගාමීව නෙත් පුරා පිරුණු කඳුළක් කොපුල් දිගේ ගලා බැස්සේ ය .

"ඇයි අම්මි , අනේ ඇයි ඔයා අඬන්නෙ?" 

මානවී අඩියට දෙකට නිවේතා අසලට ළං වූවාය. අම්මාගේ ඇස් වල ඇත්තේ වේදනාත්මක බැල්මකි. ඇයගේ සිත තුළ පවතින්නාවූ දේ කුමක් දැයි සිතාගන්නට මානවීට නොහැකිය.

"ට..ර.හ වෙ.ල්.ලා"

සරෝජ් ගිය දෙසට වම් අත දිගු කරමින් පැටලෙන ස්වරයෙන් නිවේතා මුමුණද්දී මානවීගේ මුවගට ආවේ මුදු සිනහවකි.හසිතද සිය සිනහව විසිරයායැයි බියෙන් මෙන් වහා ඉවත බලාගත්තේය.

මේ මොහොතේ අම්මාහට කැපෙන්නටම උත්තරයක් දෙන්නට මුව නලියන්නේ වුවද ඇය ඉන්නා තත්වය මත එවැන්නක් කීම නුසුදුසු බව මානවී වටහාගෙන උන්නාය.

"තරහා වෙලා නෙමේ .එයාට ඉතින් වැඩ තියෙනවනේ.අපි ගාවට වෙලාම ඉන්න බැහැනේ.හා හා තේ බීලා ඉවර නම් අපි යන්කෝ මිදුලට.චාමලී ඔයාට පුලුවන් නේද වීල්චෙයා එක ගන්න"

නිවේතාගේ ශෝකාකූල මුහුණ දෙස බලමින් මානවී ඇයගේ අවධානය වෙනස් කරන්නට යෝජනාවක් ගෙන ආවාය. අම්මා කවදත් ගස් කොළන් අතර සැරිසරන්නට ඉතා කැමැතිය. 

චාමලී රෝදපුටුව මිදුලට ගෙන සුදු වැලි ඇතිරූ මාවත දිගේ නිවේතා රැගෙන ගියාය. සුදු පාට වැලි අතුළ මාවත දෙපස කළු පැහැයෙන් කෙටි උසකින් මායිම් තාප්පවලින් සීමාකොට තිබුණි.එම මායිම් ගැටි දෙකට ඔබ්බෙන් වූයේ සිහින් දිග පත් ඇති කොළ පැහැති විසිතුරු ශාක ගොන්නකි.

කාලයක් තිස්සේ උමතුවෙන් මෙන් පැල තවාන් වල ඇවිදිමින් විවිධාකාර විසිතුරු පැල එක් රැස්කිරීම නිවේතාගේ විනෝදාංශයක් විය.උද්‍යාන අලංකරණයේදී ඒ ඒ ස්ථානවලට ගැලපෙන්නා වූ ශාකයන් තෝරා ගැනීමට ඇය ඉතා දස්කම් දැක්වූවාය. සරෝජ්ගේ නිවසේ මිදුලේද උද්‍යාන අලංකරණයට කවුරුන් හෝ පළපුරුදු වෘත්තිකයෙක්ගේ සේවය ලබා ගෙන ඇති බවක් පෙනේ.නඩත්තුවද මනාව පවත්වාගෙන යයි.

සැලකිය යුතු තරම් ඉඩවපසරියක් හිමි සරෝජ්ගේ ගෙමිදුලේ අස්කොන් සියල්ලටම යා හැකිවන සේ සුදු වැලි අතුළ මාවත් සකසා තිබුණි.

"අමුතුවෙන් ජොගින් පාත්වේස් ඕන්නෑ අංකල්ට නම්. මේ වත්තේම ඇවිදින එක මාරම ශෝක්.අනික හිතටත් සනීපයි නේ අම්මි"

මානවී හසිතගේ අතෙහි එල්ලීගෙන ඔවුන් හා සමගාමීව ඇවිදින අතරේ පැවසුවාය.වෙල්‍ යායම පිස හමන්නේ සනීපදායක සුලඟකි. දාහය නම් බිඳක් හෝ ඇත්තේම නැති තරමය. වත්ත කෙළවරකට වන්නට පළතුරු ගස් යායක් වවා ඇත.දේශීය හැම පළතුරක්ම පාහේ එහි ඇතුවා සේය.

මානවී ඉදීගෙන එන්නා වූ ඇඹිල්ල කරල් කිහිපයක් කඩාගෙන සෙමින් සපමින් අවට සිරි නැරඹුවාය. අම්මා සුවවන්නට ඕනෑවටත් වඩා පහසුකම් මෙහි ඇත.ඉතින් හවස් යාමයේ තමා පිටවයෑම සුදුසුමය.

නිවේතා සන්සුන්ව යන සිතින් හාත්පස බලමින් උන්නාය.ඇය සිතතුළ එකින් එක පොදි ගැසෙන්නේ සරෝජ්ට මුහුණ දෙන්නට අපහසු චකිතය විනා අන්කිසිවක් නොවේ.ඔහු සිටින්නේ කිසිවක්ම ගණන් නොගත් ආකාරයටය. එය හිතට දරාගන්නට නොහැක්කකි.බනිනවා නම් දොස් නගනවානම් හිත හදාගන්නට හැක.නමුත් සරෝජ්ගේ දඬුවම් දීම වෙනස්ම ආකාරයක එකක්ය.

 

සරෝජ් යළි පැමිණියේ බොහෝ රෑවීය. ඒවන විට මානවී සහ හසිත නික්ම ගොස් තිබුණි. සේවක මණ්ඩලයේ කිහිප දෙනෙක් මෙන්ම චාමලීද සිටිනා හෙයින් මානවී අම්මාගෙන් සමුගෙන ගියේ සිතේ බරක් නොමැතිවමය.

"මැඩම් රෑට ලයිට් ඩයට් ගන්නෙ කියලා පොඩි මැඩම් කිව්වා.අපි එහෙනම් සුප් එක්ක කෝසස් ගම්මු. කෑම මේසෙට ඇරලා තියෙන්නෙ. යමු නේ"

සවස මිදුලේ ඇවිද ඒමෙන් මඳ වෙහෙසකට පත් නිවේතා සයනයට ඔසවා මෙන් තැබුවේ හසිතය.තවමත් අනතුරෙහි විවිධාකාර සංකූලතා ශරීරයට බලපෑම් ඇතිකරමින් තිබේ.එහෙයින් විවේකය ඉතාම අවශ්‍යය. සරෝජ් එනතුරා බලාඋන්නද චාමලීහට ආ ඇමතුමෙන් අණකෙරුණේ තමන්හට රාත්‍රී අහරගෙන බෙහෙත් බී නිදාගන්නා ලෙසය.කිසිදා නොවූ අන්දමින් තමා ඔහු එන මගක් බලන්නේ මන්දැයි නිවේතාටම ගැටලුවකි.ඇය බෙරිව ගත් වතින් යුතුව ඕනැවට එපාවට මෙන් අහරගත්තාය. චාමලී අතින් ලද බෙහෙත් ටික බී සයනයට වට ඇයගේ නෙතු අතරට නින්ද ලඟාවූයේ ඉතා ඉක්මනිනි.


                                                                ***


යළි හමුවෙමු 

කිත්මා වාසනා දහනායක 
( විසිරි සිහින)

Saturday, May 14, 2022

18. දහඅට වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ )

 



සරෝජ් හිරිපිටිය නිවේතා සයනයේ පහසු ආකාරයට හිඳවූවේය. වම් අත වහා ඔහු ගෙළවටින් ඉවතට යළි මිදුණද දකුණත එසේමය. නිවේතාගේ මුහුණේ දැඩිව පවත්නා වූ අසරණ භාවය කුමක් හෝ කොතැනක හෝ වරදක් ඇති බව කියාපායි.

"අම්මී..අංකල්ගෙ බෙල්ල මිරිකන්න එහෙම එපා"

කිසිවක් නොදත් මානවී සිනාසෙන්නට වූවාය. හසිත ඇයගේ අතකින් අල්ලා නැවැත්වූයේ සරෝජ් සෙමින් ඇයගේ දකුණත ගෙලින් මුදාහරිනා අයුරු පෙන්වමිනි.

"අත....ම..ගෙ...අ..අත.."

නිවේතා සරෝජ් වෙතින් සෙමින් මුදාහළ දකුණත සිය වමත මත තබාගෙන මිමිණුවාය. ඇයගේ මුහුණෙහි වූයේ අපේක්ෂා භංග වූ කඩා වැටුණු පෙනුමකි.සරෝජ් හිරිපිටිය සිදුව ඇතිදෑ තේරුම් ගනිමින් සිටියේය.සිය වෛද්‍ය මිතුරා කියූ පරිදි නිවේතාගේ ශරීරයේ දකුණු අර්ධය අප්‍රාණික තත්වයකට පත්ව ඇත.එහෙයින් ඇයගේ සාමාන්‍ය පරිදි වම්පස වැඩකළද දකුණු අර්ධය තවමත් අසාමාන්‍ය බවක් ගෙන ඇත.

" ආ කොහොමද ඉතින් ? දැන් හොඳයි නේද ?" 

ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා වූ සරෝජ්ගේ මිතුරා කාමරයට ඇතුල් වූයේ ඒ මොහොතේදීය. ඒ මොහොතේ සරෝජ් මදක් මෑත් වූයේ වෛද්‍යවරයාහට ඉඩ දෙමිනි.

"පවුලෙ ඔක්කොම ඉන්න වෙලාවේ ඉතින් අපි ඉස්සරහට කරන්න ඕන දේ ගැන දැනුවත් වෙමු නේද ? නිවේතා ඔයාගෙ ඉස්සරහට අපි කරන්න යන ප්‍රෝග්‍රෑම් එක දැන් සාකච්ඡා කළොත් හොඳයි කියල මම හිතනවා" 

රෝහල් කාමරයේ අසුනකට බරවෙමින් ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ නිවේතා දෙස එක එල්ලේම බලාගෙනය.සරෝජ් හිරිපිටිය නිවේතාගේ සයනයට යාබද අසුනේ මානවී හිඳුවා එතැනවූ බිත්තියට පිටදී සිටගත්තේ අමතර පුටුවක් රැගෙන එන්නට සූදානම් වූ හෙදියද අතින් වලකාලමිනි.

"ඔයාගේ මොලයට අභ්‍යන්තර ලේ ගැල්මක් සිදුවෙලා තියනවා.ඒක ඇත්තෙන්ම එදා ඔයා ලිස්සලා බිම වැටීමම හේතුවෙන් වුණ දෙයක් නෙවෙයි.ඔයා මෑත කාළයේ බෙහෙත් අරන් තියෙන්නේ නොසැලකිලිමත්ව. ඒ නිසා මේ වැටීම එක්කම අභ්‍යන්තරව ඇතිවෙලා තිබුණ තත්වයක් එකවරම මෙහෙම වෙලා තියෙන්නෙ.."

නිවේතා සරෝජ්ගේ මුහුණ දෙස වරක් බලා ඉවතම බලාගත්තාය. 

"පණ්ඩිත කම ඉහවහා ගිහින්නේ බං උන්නෙ.උඹෙ ගාව නැද්ද ඒකට බෙහෙත්"

සරෝජ් ඉවත බලාගෙනම දත් ඇඳි තදකොට ගනිමින් පැවසීය.

"සරෝජ්, මම උඹට කිව්වා කලිනුත්, මේක පාර්ලිමේන්තුව නෙවෙයි උඹට ගොරවන්න"

වෛද්‍යවරයා තරවටු හඬකින් පැවසූවේ නිවේතාගේ හැඬුම්බර මුහුණ දෙස බලමිනි.මානවී අම්මාගේ අතක් ද අල්ලාගෙන ඇයව සෙමින් පිරිමදින්නට වූවාය. සරෝජ් නිහඬවම කාමරයේ ඒ මේ අත ඇවිද්දේය.

"ඉඳගනින්..මේ දේවල් කෙරෙන්න ඕන විදිය අහගනින්.පස්ස කැඩිච්ච කඩියා වගෙ එහෙමෙහෙ ඇවිදින්න ගත්තා ඒ ගමන."

රෝහල් සහායකයෙකු ලවා ගෙන්වාගත් පුටුව වෙතට අතදිගු කරමින් වෛද්‍ය මිතුරා පැවසීය.සරෝජ් මුවින් නොබැනම අසුනට බරවූවේය.

"බ්‍රේන් ඉෂූ එක දැන් සෙට්ල්.ඒ වුණාට නංගි බ්‍රේන් සෙල්ස් වලට ඩැමේජ් වුණාම ඒවායෙන් පාලනය වන ශරීර ක්‍රියාකාරකම් අඩපණ වෙනවා.ඔයාගේ දකුණු අතයි කකුලයි දැනට නියමාකාරයෙන් වැඩ නොකරන්නෙ ඒකයි.කතාබහේ අඩුවක් දැනෙන්නෙ ඒකයි."

නිවේතා ඇස්වලින් ගලායන කඳුල දරාගනිමින් නිහඬව අසා උන්නාය.මානවී ඇයගේ කඳුලක් ටිෂූ කොළයකින් පිස ලා හිස අතගෑවාය.

"මෙයාගේ අත්වල අවුලක් නෑනෙ බං.මගෙ බෙල්ලත් මිරිකලා වගෙ ඇල්ලුවේ හයියට"

සරෝජ්ගේ එබසට හසිතටද සිනහ පහළවිය.වෛද්‍යවරයා ද සිනහව වලකාගත්තේ ආයාසයෙනි.

"ඒක ඇල්ලීමක් නෙවෙයි සරෝජ්. ක්ෂණිකව ආව ගැස්මක් වගෙ එකක්.මෙයාගේ දකුණු පැත්තේ චලන තාම කන්ට්‍රෝල් නෑ."

ඔහු පැහැදිලි කළේය.

"අපි බෙහෙත් එක්කම ට්‍රීට්මන්ට් පටන් ගම්මු.සරෝජ් ,උඹ එතකොට කියන්නේ නිවේතාව දැන් ගෙදර එක්ක යනවා කියලද?"

නිවේතා මානවී දෙස බැලුවේ මේ පවසන්නාවූ කාරණය තේරුම්ගත නොහැකිවය.

"ඔව් , මෙයාව අද ඩිස්චාජ් කරනවා කියල කිව්වනෙ.මම මෙයාව මගෙ ගෙදරට එක්ක යනවා"

සරෝජ් හිරිපිටිය නිවේතා දෙස එක එල්ලේම බලා සිට පැවසීය.

"අනේ"

නිවේතා මානවී දෙස ආයාචනාත්මකව බැලුවාය.ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට හෝ තමාගේ වදන් වාරු නොවන සඳ මානවී තමාහට හයියක් වනු ඇතැයි ඇය සිතුවාය.

"අම්මි, මේ අහන්නකො.දැන් බබීට මේ ටිකේ ප්‍රෙෂරුත් අප් වුණානෙ.මේ දේවල් එක්ක එයාට අමාරුයි කියල අම්මි දන්නවනෙ.අංකල් ඔක්කොම එහේ සූදානම් කරල තියෙන්නෙ.නර්ස් කෙනෙක් එහෙමත් ෆුල්ටයිම් අරගෙන ඉන්නෙ.ඒ නිසා අපි එහේ ඉඳන් ට්‍රීට්මන්ට් කරමු අම්මි"

හසිත පැවසුවේ නිවේතාගේ මුහුණ නොසන්සුන් බවින් පිරී යද්දීය.

"ඔච්චර එක්ස්ප්ලේන් කරන්න දෙයක් නෑ පුතා. මොකද මෙයා තනියම ඉඳලා ඔය කරගත්තු හරිය මදිද? ආයෙ ඕන්නම් ෆුල් රිකවර් වෙලා එයාගේ හෙවන් එකට යන්න පුලුවන් නෙ."

සරෝජ් පැවසුවේ නිවේතා දෙස නොබලාමය.එහෙත් ඔහුගේ හඬෙහි වූයේ සියලු ආධිපත්‍යයන් දැන් තමා සතුව ඇතැයි යන්නාවූ අදහසකි.

නිවේතා නිහඬව බිම බලා උන්නාය.තමන් කෙතෙක් දැන් අසරණද යන කාරණය මත තමාහට සරෝජ්ට එරෙහිවන්නට දැන් කිසිදු බලයක් නැත. වන්නාට වෙන දෙයක් වුණාවේ යන අදහස අවසානයේ සිතෙහි ඇතිව නිවේතා සුසුමක් හෙළා වෛද්‍යවරයා සමග කාමරයෙන් පිටව යන සරෝජ් දෙස බලා උන්නේය.කාමරයෙන් පිටව යන්නට මොහොතකට පෙරද සරෝජ් හිරිපිටියගේ ඇස් බැල්ම නිවේතාගේ දෑසේ මොහොතකට වෙළී පැවතුණි.

                                                            ***

රෝහලෙන් බැහැරව යන අවසාන මොහොත දක්වාම නිවේතා මානවී සහ හසිතගේ මුහුණු දෙස ආයාචනාත්මක බැල්මෙන් බලමින් සරෝජ්ගේ තීරණයට එරෙහි වන්නට රුකුලක් සෙව්වද ඔවුන් දෙදෙනාම ඒ සම්බන්ධව රැක්කේ මුනිවතම පමණි. මේ සිදුවන්නට යන්නේ සිදුවිය යුතු හොඳම දේ බව නිවේතා හැර අන් සියල්ලන්ම වටහාගෙන සිටියාසේය.අනෙක් අතට විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා පවා අනුමත කළේ ඒ තීරණයමය.

"මේ වෙලාවේ ඔයා ඉන්න ඕනෙ ඔයා ගැන හොයන්න බලන්න හැකිකමක් තියන ඒ වගේම ඔයාට අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර නොඅඩුවම ලබාදෙන තැනක නංගි. මම පිළිගන්නවා හොඳම තැන තමන්ගේ දුව ලඟ බව.නමුත් මේ වෙලාවෙ එයත් ඉන්නෙ තව ජීවිතයක් කුස දරාගෙනනෙ.ඉතින් පොඩිම මිස්ටේක් එකක් ඇති එයාට අපහසුවක් , කරදරයක් වෙන්න.ඒ නිසා අපි හොඳම තැනට යමු. මට වුණත් එක කෝල් එකකින් එන්න පුළුවන් තැනනෙ.අනික ඉතින් නියෝජ්‍ය ඇමති කෙනෙක්ගෙන් මට හිතේ හැටියට ගාස්තුව වුණත් අය කරගන්න පුළුවන් නෙ."

ඔහු සිනාසෙමින් පැවසුවේ සරෝජ් රැවුම් බැල්මක් පාකොට සිටිනා මොහොතේය.

"ඔව් ඔව් උඹට අතදිගෑරලා ගෙවන්න මම සැදී පැහැදී ඉන්නෙ මේ.යකෝ උඹ ඉගන ගන්න කාලේ... නෑ එක්කො ඕනනෑ...ඒවා කිව්වොත් උඹෙ විතරක් නෙවෙයි මගෙත් පටිරෝල්..ඉතින් ඒවට හරියන්න මෙහෙම ඒවා නිකම් කරල දීපන්"

සරෝජ් කියවෙන්නට ගිය කාරණා යළි ගිලගනිමින් පැවසුවේය. කොල්ලන්ගේ කොලුකාලය ගැන ඉතින් අටුවාටීකා කුමටදැයි සිතමින් මානවීද සිනහවතින් බලා උන්නාය. නිවේතා බිමටම හැරවුණ නෙතින් යුතුව බලා උන්නාය.

"හැබැයි එකක්, උඹ මෙයාට ඕනවට වඩා උදව්පදව් නම් නොකළට කමක් නෑ.ඒ මනුස්සයට තමන්ගේ අතපය වැඩකරගන්න දීලා හිටපන්.නැත්නම් ඇවිදින්න හදන කොටත් එපා එපා කියල උස්සන් යන්න යයි.මම නොදන්න පුතයානෙ."

වෛද්‍ය මිතුරා යළිත් හඬ අවදිකළේ සිනාසෙමිනි. 

"මම නර්ස්ව ගයිඩ් කරන්නම්. ආයෙ නංගිට අවශ්‍ය තෙරපි ඔක්කොම අපි මැනේජ් කරමු හෝම්විසිට් වලින්.මාසෙකට වතාවක් අපි ඉම්පෲමන්ට්ස් බලමු.ඩෝන්ට් වොරි.එහෙනම් ගුඩ්ලක් නංගි."

ඔහු සමුගෙන ගිය පසු මානවී අම්මාගේ සයනය අසලට වූයේ ඇයගේ සහයටය.

"චූටි දුව එහාට වෙන්න.ඔයාට පරෙස්සම් වෙන්න කියල දැන් ඩොක්ටර් කිව්වත්නෙ.මම හෙල්ප් කරන්නම්"

සරෝජ් නිවේතාගේ දකුණු පසින් සිටගත්තේ ඇයට සිටගන්නට වාරුවක් සලසමිනි.හිතට දැනෙන්නාවූ දැඩි අපහසුතාවය මැඩගනිමින් නිවේතා ඇඳෙන් බිමට වම්පය තැබුවේ සම්පූර්ණ දකුණුපස බර සරෝජ්ගේ සිරුරට දෙමිනි. දැඩි ඉවසීමකින් යුතුව නිවේතා රෝදපුටුවක අසුන් ගැන්වූ සරෝජ් ඇයගේ අප්‍රාණික දකුණු පාදයද රෝද පුටුවේ පා රඳවනයේ තබා සැකසීය. සරෝජ් මඳක් පහළට නැමී සිය දකුණු පාදය සකසාලන විට නිවේතාට ඉකිගසා හැඬුණි. තමා විසින් දැඩිසේ ප්‍රතික්ෂේප කළ ඔහු මෙසේ අද තම දෙපා ලඟද නැවී සිටින්නේ ඔහුගේම මහත්මා ගුණය නිසා නොවේද?

"මදිද ඔය ඇඬුවා?"

සරෝජ් හිරිපිටිය එපමණක්ම අසා නැගී පසෙකට විය. රෝහල් සහායකයෙකු රෝදපුටුව රැගෙන පෙරට යන අතරේ සරෝජ් දුරකතන ඇමතුමක් දී සිය රථය පිවිසුම් දොරවෙත රැගෙන එන සේ පැවසීය.

 

නිවේතා සරෝජ්ගේ රියෙහි පසුපස අසුනේ මානවී අසළින් හිඳුවනු ලැබුවාය. සරෝජ් ඉදිරිපස අසුනට බරවෙමින් රථය වෙත ආ හසිත ඇමතුවේය.

"එහෙනම් හසිත ඔක්කොම හරිනෙ. බඩුටික අරගොල්ලො දැම්මනෙ ඔක්කොම. ඔහොම්ම ඔයත් එන්න අපේ පස්සෙන්ම."

එයට එකඟතාවය හිස වනා පළකල හසිත සිය රථය වෙත ගොස් එය පණගන්වාගෙන සරෝජ්ගේ රිය පසුපසින් ධාවනය කළේය. කොළඹට තදාසන්න ප්‍රදේශයක වුවද සරෝජ් සිය නිවහන තනා තිබුණේ සැලකිය යුතු මට්ටමේ ඉඩකඩක් ඇති බිමකය. ජීවිතයම ගිනිගහන කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරයක ගෙවද්දී දවසේ අවසාන භාගය හෝ ගිමන් නිවාලන්නට උචිත අන්දමේ ඉසව්වක් ඔහු සකසා ගත්තේ සුභාෂිණී සමග විවාපත් වූ ආසන්න කාලයේමය.

මගදෙපස පසුපසට ඇදී යන ගස්වැල් දෙස අරමුණක් නැති බැල්මෙන් බලාඉන්නා නිවේතා සිය ඇස් කොණට හසුකරගනිමින් සරෝජ් මානවී සමගින් කතාබහේ යෙදුණේ අඩක් අසුනේ පසුපසට හැරීගෙනය. නිවේතාට අනවශ්‍ය අන්දමේ අවධානයක් දීම ඇය අපහසුතාවයට පත් කරන්නක් බව ඔහු දැන උන්නේය.නමුත් මේ ඇයගේ ජීවන ක්‍රමය ක්‍රමානුකූලව හෝ වෙනස් කළ යුතුය. නැතහොත් ඇය යථා තත්ත්වයට පත්කර ගැනීම ඉතා අසීරු වනු ඇත.

නිවේතාගේ මුහුණේ වූයේ දැඩි වෙහෙසකාරී බැල්මකි. සිදු වූ අනතුර ද ඇය පාත්‍ර වූ ශල්‍යකර්මය ද ඉන්පසු දිගින් දිගටම ඇයට ලබා දුන්නා වූ ඖෂධ ද සුපුරුදු පරිසරයෙන් ඈත් වී සිටීම ද මේ තත්ත්වයට හේතු වන්නට ඇත. දින කිහිපයක් හෝ ගත වී ඇය සාමාන්‍ය තත්ත්වයට පැමිණ නව ප්‍රතිකාර සඳහා සකස් කර ගතයුතු ව ඇත.

නිවේතාගේ මුහුණේ එක් පසක් ඇදීගොස් ඇතුවා සේය. ඇයගේ කතාබහ පැටලුම් සහිතය. ඇය වෙනුවෙන් භාෂා සහ කථන චිකිත්සාව ඇරඹීමටද රෝහලෙන් සියලු පහසුකම් සලසා දුන්නේය.

"ලෙඩාට වඩා ඔයාලට හුඟක් ඉවසන්න වේවි. මොකද මේ එයාගේ ජීවිතේ වෙනස්වෙච්ච කාලයක් එයාට මේක දරාගන්න අමාරුයි .අනික ස්ටාර්ට් එකේදි එන මානසික අසමතුලිතතාවය නිසා එයා හේතුවක් නැතුවම අඬන්න තරහගන්න කලබල වෙන්න පුලුවන් .අන්න එතනදි ඕගොල්ලන් ඔක්කොම හොඳ අවබෝධයකින් ඉන්න ඕනෙ"

සිය මිතුරු විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා පැවසූ කාරණය සරෝජ් යළි යළිත් සිහිපත් කළේය. ඉතින් ඉවසීම කෙතෙක් නැති වුවද තමා තවදුරටත් ඉවසිය යුතුය. මින් ඉදිරියටත් නිවේතා දැඩි ලෙස හිතුවක්කාරකම් පාන බව ඔහු දැන උන්නේය.මේ වතාවේදී ඇය එසේ වන්නේ රෝග ලක්ෂණ හේතුවෙන් වන හෙයින් ඇය සුව වන වන තුරු ඒ සියල්ල ඉවසා දරාගන්නට සිදුවෙයි.

 

සේවකයෙකු විසින් විවෘත කළ ගේට්ටුව තුළින් සරෝජ් හිරිපිටියගේ රිය ගෙවත්තට ඇතුල් වන විට නිවේතා දෑස් දල්වා වටපිට බලන්නට වූවාය.

"කොච්චරක් බෑයි කිව්වාත් ඔයා මෙතෙන්ට කැමති වෙන බව මම දන්නවා සුද්දි" 

යාන්තමින් පෙනෙන නිවේතාගේ මුහුණේ ක්ෂණයකින් ඇති වූ කලඑලිය දැක සරෝජ්ගේ සිතෙහි ඇතිවූයේ කියා නිම කළ නොහැකි සතුටකි. සරෝජ් හිරිපිටියගේ මේ නිවහන ඔහුගේ බොහෝ මිතුරන් ගේ සිට දේශපාලනඥයන්ගේ පවා පැසසුමට ලක් වූ ආකර්ෂණීය නිවසක් විය.සොබාධර්මයේ කිසිදු ඉසව්වකට හානියක් නොවන සේ පිහිටි පොළොවේ උස්මිටිතැන් එලෙසින්ම පවතින ලෙස පිහිටි ගහකොළ පවා අවමයෙන් ඉවත්කොට සැකසූ ඒ නිවහන දෛවය මේ ලෙසින් කුරිරු නොවූයේ නම් නෙවේතාගේ මයි හෙවන් වන්නට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබුණි.

"එන්න"

කල්පනා ලෝකයේ තවදුරටත් ගැලී සිටි නිවේතා තිගැස්සීමෙන් සරෝජ්ගේ හඬින් හිස ඔසවා බැලුවාය. තමන් වෙතට දෝත පා කිසිදු වෙනසක් නැති බැල්මෙන් බලා සිටිනා ඔහු වත දෙස නිවේතා බලාඋන්නේ නිනව් නැති අන්දමිනි.

                                                                           ***

යළි හමුවෙමු 
කිත්මා වාසනා දහනායක 
( විසිරි සිහින)

Saturday, May 7, 2022

17. දහහත් වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ )





 සුභාෂිණීගේ ජංගම දුරකථනයේ වට්ස් ඇප් ගිණුමේ කෙටි පණිවිඩ තීරුවට තිසර රණබාහු විසින් එවා තිබූ බෙහෙත් තුන්ඩුව ද සුභාෂීණීගේ බෑග් එතුළ වූ බෙහෙත් ද එකින් එක ගැලපුණි. තිසර රණබාහු සහ සුභාෂිණී අතර අතීත සැබැඳියාව කෙසේ වුවද සුභාෂීණී මේ මොහොතේ දී ක්‍රියා කරන්නට ඇත්තේ සද්භාවයෙන් පමණක් බව සරෝජ් විශ්වාස කළේය.ඒ තරම්ම අවබෝධයක් ඔවුන් අතර වසර ගණනාවක් තිස්සේ පැවතුන හෙයිනි. සුභාෂිණී තමාහට වංචාවක් කරනු ඇතැයි සරෝජ් පිලිගත්තේම නැත.කෙසේවතුදු යළිත් වතාවක් තමන් හුදකලා වූයේ දෛවයේ ඉරණම ලියවුණ ආකාරයටමය.

සුභාෂීණීගේ නික්ම යෑම ද සමගින් සරෝජ් හිරිපිටිය යළිත් වතාවක් සිය හුදකලා ජීවිතයට අනුගත වන්නට විය. තාත්තා සහ අම්මා ළඟ ළඟ වසරවලදී මියගිය අතර ,අක්කා දේවක සමගින් විදෙස්ගත වූ හෙයින් සරෝජ් හිරිපිටිය සිය නිවස්නයේ හුදෙකලා වූයේ සුභාෂිණී ඉතිරි කර ගිය මතක සමගිනි.

සිරිදාස සමගින් හුදකලා නිවස්නයේ ජීවිතය ඔහේ ගතවී ගිය ද සරෝජ් හිරිපිටිය සිය ජීවිතයට කිසිදිනක වෛර කලේ නැත. කාලයක් ගත වී යත්ම සරෝජ් හිරිපිටිය අනාවරණය කරගත්තේ තිසර රණබාහු පිළිකා රෝගයකින් දැඩි ලෙස රෝගාතුර වී කාලයක් තිස්සේ ලෝකයට හොරෙන් සැඟව සිටි බවය.එහෙත් ජීවිතයේ අවසාන දින කිහිපයේදී ඔහු සුභාෂිණී හමුවීමට සිතේ වූ කැමැත්ත තව දුරටත් සඟවා ගත නොහී ඇයට ඇමතුමක් දී තිබේ.එහිදී ඔහුගේ මරණය අවසාන වතාවට තවදුරටත් කල් දමා ගැනීමට අවශ්‍ය වූ බෙහෙත් වර්ග කිහිපයක් ගැන සුභාෂිණීට හෙදියක හරහා දැන්වීමත් සමගම කලබල වූ ඇය බෙහෙත් ටික අදාල ඖෂධාගාරයෙන් රැගෙන කලබලයෙන් ඔහුවෙත රෝහලට යන්නට ගිය මොහොතේ එම අනතුර සිදුව ඇත. වසර ගනනාවක් ආදරය කල ඒ පුද්ගලයා පිළිබඳ මතකය සුභාෂිණීහට වද දෙන්නට ඇතැයි සරෝජ් ඒ මොහොතේදී සිතුණි .ප්‍රේමය ජීවිතයට සතුට ගෙනඑන්නට අසමත් වූයේ මන්දැයි ඔහු කල්පනා කලේ තිසර රණබාහු සහ සුභාෂිණී ගැනද තමා ගැනද උපන් වේදනාවෙනි.

කලකට පෙර තමා දැවූ මතකය සහ වේදනාවන් සුසුමකට හරවා නිවේතාගේ සටහන් පොතේ ඇය ලියා තැබූ කරුණු කාරණා යළිත් කියවන්නට සරෝජ් සිය කාමරයේ මේසය අසල පුටුවට බරවගත්තේය.

 

(නිවේතාගේ තුන්වැනි පොතෙහි සටහන්)

සුභාෂිණීගේ අකල් මරණය මා කම්පනය කළේ දරාගන්නට අපහසු තරමේ වේදනාවක් උදාකරමිනි. සරෝජ් අයියාගේ ජීවිතය සතුටින් තබන්නට සමත්වූ ඒ සොඳුරු ගැහැණිය එසේ දෛවයේ රුදු ඉරණමට ලක්වීම කෙතෙක් අසාධාරණද ? මා සිත දවන්නාවූ ශෝකය පවා සරෝජ් වෙත මට දන්වාලන්නට නොහැකි වීම මා ලද අනෙක් දඬුවමයි.

මා එසේ මාගේ ශෝකය ප්‍රකාශ කරන්නට ගියා නම් ඔහු එය වරදවා වටහාගනු ඇතැයි මම සත්තකින්ම බියවීමි. මෙතුවක් කල් වදනකුදු නොදොඩා උන් මා ගැන ඔහු සිත තුළ ඇතිව ඇත්තේ කුමන හැඟීමක්දැයි ඉතින් මම අදටද නොදනිමි.

සියල්ල ගතව කලක් ගෙවුණ පසු මානවී සහ හසිතගේ විවාහය වෙනුවෙන් යළි ශ්‍රීලංකාවට යන්නට මමද නිලීකා සමග සූදානම් වුණෙමි.ඔස්ට්‍රේලියාවට පැමිණ ගතව ගිය දිගු කාලයේදී මා යළි ලංකාවට ගියේම නැත.තාත්තා ගේ මරණයට පවා මට යන්නට සිත්දුන්නේද නැත.

මානවී සහ හසිතගේ විවාහය ශ්‍රීලාංකික අන්දමට සිදුකරන්නට ඔවුන්හට දැඩි ආශාවක් තිබූ හෙයින් ඒ සඳහා සියල්ල ලහිලහියේ සූදානම් කරනු ලැබීය.

"අම්මි, හසීගෙ පැත්තෙන් සයින් කරන්නෙ එයාලගෙ ලොකු මාමා."

මානවී කතාබහ අතරමග නවතා මදෙස බැලුවේ දඟහිනාවකිනි. කුමක් හෝ ඇට්ටර කමක් කරන්නට ගිය විට ඇයගේ මුහුණේ මතුවන ඒ හිනාව මම හොඳින්ම හඳුනාගෙන උන් හෙයින් විමසුම් දෑසින් මම ඇය වෙත දෑස් පෑවෙමි.

"මැඩම්....මගෙ සයිඩ් එකෙන් ඉතින් සරෝජ් අංකල් තමා සයින් කරන්නෙ.යූ කාන්ට් සේ නෝ..ඕකේ?" 

මානවී මගේ කොපුල් දෑතින් බදා සිපගනිමින් පැවසුවාය. ඇයගේ සහ සරෝජ්ගේ අතර මානවී ඉතා බිළිඳු වියෙහි පටන් නොනැසී පැවතුණු ඒ ආදරය සහ බැඳීම ඇය ඔස්ට්‍රේලියාවට ආ පසුද නොනැවතුණ බව මම දැන උන්නෙමි. ඇයට සිය ලේ බැම්මක් නැතද බෙහෙවින්ම ආදරය කළ සරෝජ් තරමටම ඒ කර්තව්‍යයට සුදුසු අන් අයෙක් මටද සිතාගන්නට නොහැක.නමුත් මා හට තිබූ එකම පැණය මා කෙලෙසක ඔහුට මුහුණ දෙන්නද යන කාරණය විනා අන්කිසිවක්ම නොවේ.

සුභාෂිණී ජීවතුන් අතර උන්නේ නම් ඇයද ඔහු සමගින් මානවීගේ විවාහයට එනු ඇත. එසේනම් මට මගේ සිත අභ්‍යන්තරය වාවාගෙන සිනාවතින් පෙරසේම ඉන්නට තිබුණි.නමුත් දැන් ඔහු එන්නේ තනිවමය.මට ඇත්තේ ඔහුට මුහුණ දෙන්නට නොහැකි චකිතයකි.කිසිදු වරදක් නොකළද මට මහා වරදකාරී හැඟීමක් ඇතිවෙමින් තිබුණි.

 

මානවීගේ විවාහය දා නිවේතා තමන්ගෙන් සැඟව උන් ආකාරය සරෝජ් හිරිපිටියට ඒ මොහොතේ සිහිවිය. පෙර දිනක නිලීකාගේ නිවසේදී හමුවන විටද ඇය පැකිළ පැකිළ උන්නේද ඔන්න ඔය ආකාරයටමය. රිදෙන තැන් බලා පහරදීම තමන්ගේ සිරිතක් නොවූවද ඒ මොහොතේ තමා ක්‍රියාකළේ පාසල් සමයේ පෙම්වතිය හා උරණ වූ දඟ කොල්ලකු සේම නොවේදැයි සරෝජ් හට සිතුණි.

තමන්ගෙන් මුවා වෙමින් සිටිනා නිවේතා වෙත සෘජුවම ගොස් කතාකරන්නට එදා තමන්හට සිත්වූයේ ඒ හිතුවක්කාරකම නිසාමය.

"කෝ හස්බන්ඩ්. කවුද මේ නම ...ම්..ම්...ආ..ඇලෙක්ස් නේද ?"

කට කොණකට නැගුණ සමච්චල් සිනහවෙන්ම තමා ඇසූ ආකාරයත් එයට මුනිවත රැකි නිවේතා තමා මඟහැර යා නොහී බිම බලා උන් බවත් ඔහුට සිහිවිය.

"තමුන් සෙල්ලම් කළේ ජීවිත කීයක් එක්කද කියලා මතකද නිවේතා? තමුන්ට ඒක අමතක උනාට මට ඒක අමතක වෙන්නෙ නෑ තේරුණාද? මම කවුද දන්නවනෙ...සරෝජ්...සරෝජ් හිරිපිටිය කියන්නෙ මට. අපි බලමුකො" 

බිම බලා සිටිනා නිවේතාගේ හිස මතට අතැඟිල්ලෙන් තට්ටුවක් දමා තමන් එදා කළ අභියෝගය ඇය කෙලෙස බාරගත්තාද යන්න තමා නොදැන උන්නද නිවේතා ඒ ගැන අනිවාර්යයෙන් මෙේ පොතෙහි ලියා තබන්නට ඇත.

 

(නිවේතාගේ සටහන්)

සරෝජ් අයියා මානවීගේ විවාහ උත්සවය අතරේ මා කොටුකරගත්තේ පළා යා නොහැකි අන්දමට හුදෙකලා වූ තැනකදීය. පටු කොරිඩෝරයේ කිසිවෙක් නොඑනා තැනක මම බිම බලාගෙන නිරුත්තරව උන්නෙමි.

ඔහුගේ මුවින් පිටව ගත් එවදන් මා හට තර්ජනයක් දෝ කියා සිතාගන්නට නොහැකි තරමට තද එකක් විය.ඔහු මා සමග තරහක් , කෝපයක්, වෛරයක් ඇතිකරගෙන සිටිනු ඇතැයි මම කිසිවිටෙකත් නොසිතුවෙමි.එහෙත් අවසානම ලෙස "අපි බලමුකො" යැයි ඔහු මහිසට තට්ටුවක් දමමින් කියනාවිට මට දැනුණේ මේ ඔහු විසින් මට අභියෝගයක් කරනවා සේමය.

ඉතින් එතැන් පටන්ම මා යළිත් ඔහුගෙන් සැඟවෙන්නට පටන් ගතිමි.ඔහු යන එන සියලුම තැන්වලින් මගහැරීමට සිතාමතාම තීරණය කළෙමි.මගේ ඒ සියලු ඇවතුම් පැවතුම් විටෙක දකින්නාට මහා විහිළුවක් වන බව මා නොදැන උන්නා නොවේ.නමුත් ඒ සම්බන්ධයෙන් මට ගන්නට කිසිදු වෙනත් පියවරක් මා හමුවේ දී නොතිබුණි.

විවාහ මංගල්‍යයෙන් පසු මානවී හසිතගේ නිවසේ පදිංචියට ගියාය.මා ද එහි කැඳවා ගැනීමට ඔවුන් දෙදෙනා මෙන්ම හසිතගේ දෙමව්පියන්ද මහත් වෙර වීරිය දැරුවද මම එයට අකැමැතිවීමි.මා හට කවදත් අවශ්‍ය වූයේ නිදහසය. ඒ වෙනුවෙන් ලංකාවට පැමිණීමට පෙර සිටම මම මගේ කුඩා පෞද්ගලික නිවහන ගොඩනැගීමට පියවර ගනිමින් සිටියෙමි.එහි වැඩ කටයුතු අවසන් වන තුරු මා නැවතුනේ කුලී පදනමට ගත් කුඩා අපාර්ට්මන්ට් එකකය. නිලීකාගේ අම්මා සහ තාත්තා ඔස්ට්‍රේලියාවට ගියේද මේ වකවානුවේ හෙයින් ඔවුන්ගේ සියලු ඉඩකඩම්ද විකුණා දමා තිබුණි. ඒ අතර වූ මා ඉතා කැමැත්තෙන් සිටි කුඩා බිම් කඩක් මා මිලදී ගත්තේ රත්නායක මාමාගේ බලවත් අකමැත්ත මතය. 

"අපි පිට මිනිස්සු ද අපිට සල්ලි දීලා ඉඩම් ගන්න හදන්නේ"

ඒ දෝෂාරෝපණය සිනහවකින් ඉවසා ගත්තද ඔවුන් මා වෙනුවෙන් කරන ලද සියලුම දේ ප්‍රමාණයටත් වඩා හෙයින් තවදුරටත් ඔවුන් හට බරක් වීමට මට කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොවීය.

"My Heaven" හි වැඩ සියල්ල අවසන් වී මම එහි ගෙවැදුණේ ජීවිතයේ ඉතිරි කාලය හුදකලාවේ මුත් සැනසීමෙන් ගෙවා දමන්නටය. මා සොයන්නා වූ සැනසීම කිමෙක්දැයි ඇත්තෙන්ම මම වත් නොදැන උන්නෙමි.

"අම්මි, ඔයා මං නිසාම ජීවිතේ සතුටක් නොවිඳ කැපවුණා. ඔයා දුකෙන් ඉන්නව කියල කවදාවත් නොපෙන්නුවට ඔයා සතුටෙන් උන්නෙ නෑ කියලත් මම දන්නවා අම්මි. ඔයාගේ සතුට තියෙන්නෙ එකම එක තැනක විතරයි.ඒ සරෝජ් අංකල් ලඟ. අම්මි වයි ඩෝන්ට් යූ .."

මානවී හසිත සමගින් නිවෙසට ආ දිනයක ඇරඹූ කතාව අතරමග නැවතුණේ මගේ රැවුම් බැල්ම හා සමගිනි.

"කවදා ඉඳන්ද කපුකමට බැස්සෙ චූටිදුව? ඔයා කිසිදෙයක් නොදැන වගෙ ඔහොම කියවන්නෙ ඇයි? ලැජ්ජා නැද්ද? මේ ඔක්කොම වුණාට පස්සෙත් මට එයා ලඟට එහෙම යන්න පුළුවන් ද?" 

මම කෑගැසීමි. හසිත මා දෙවුර වටා අත යවා මා සන්සුන් කරන්නට තැත් දැරිය. 

"අම්මි, ප්ලීස් කාම් ඩවුන්, පොඩ්ඩක් බබී කියන දේත් අහන්න අම්මි. මමවත් බබීවත් අපේ කිසිම කෙනෙක්වත් ඔය දෙන්නාගේ ජීවිතවලට ඇඟිලි ගහන්නෙ නෑ අම්මි."

හසිත බොහො දැනුම් තේරුම් ඇති දරුවෙකි.එහෙත් මේ මොහොතේ මාහට දැනුණේ මා අසරණ ව ගියා සේ හැඟීමකි.

"මං එයාට ආදරේ කළා..ඇත්ත ...ඒත් මට එයා නැතිවුණා.ඒක එයාගෙවත් මගෙවත් වරදක් නෙවේ. ඒත් මට එයා ලඟට යන්න එදත් හිත හදාගන්න බැරිඋනා...අදත් මට බෑ....අද ත් බෑ බෑමයි දෙයියනේ මට බලකරන්න එපා දරුවනේ. මේ ජීවිතේ ගෙවිලා ගිහින් දැන්..ආයෙ පටන් ගන්න කාලයක් මට නෑ"

මම මහාහඬින් හඬන්නට වූයේ සිතේ වූ ළතැවුල් සියල්ල එක්කරගනිමිනි.

එදායින් පසු මානවී හෝ හසිත යළි මාහට මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිවක්ම පවසන්නට නොපැමිණියහ.

                                                                    ***

එතනින් අනතුරුව නිවේතාගේ සියලුම සටහන් පිළිවෙලකට නොවීය.සරෝජ් හිරිපිටියට එතනින් ඔබ්බට සිදු වූ දේ ඒ පොත හරහා කියවන්නට අවශ්‍ය ද නොවීය.මන්ද එතැන් පටන් ඇය කළ කී දෑ සියල්ල තමන්ගේ ඇස් මානයේ තිබූ හෙයිනි . එමෙන්ම නිවේතා සම්බන්ධ සියලුම කාරණා මානවී ඔස්සේ ඔහුට දැනගන්නට ලැබුණු හෙයිනි.

නිවේතාගේ ඒ සටහන් පොත් සමගින් තිබූ තරමක් ඝන කවරයක් සරෝජ්ගේ අත ගැටුණේ තුන්වෙනි පොත ද පසෙක තබන්නට සැරසුණු මොහොතේය.

මෙයාගෙ රහස් ගබඩාවේ කෙළවරක් නෑ වගේ 

තමන්ගේ යටි හිතට සිනහා වෙමින් සරෝජ් හිරිපිටිය පොත පසෙක තබා එම කවරය දිග හැරියේය. සිත සානුකම්පාවෙන් බරවන්නට මහා වේලාවක් ගියේ නැත.

තමා මුල්ම දවසේ පටන් විටින් විට ඇය අත පත් කළ ටොෆි චොක්ලට් දවටන පවා එම කවරයේ සුරක්ෂිතව තිබුණි.ලෝකයට කෙතෙක් වසැංගුවද නිවේතා තමන්හට තිබූ ආදරය ඉතින් තවදුරටත් තවදුරටත් රහසක් නොවේ. සරෝජ් හිරිපිටිය කවරය තුළ වූ විවිධාකාර දේ රැගෙන බලා නැවත ඒ තුළටම දමා සුරක්ෂිතව වසා තැබුවේය.

ඉතින් තමන් දෙදෙනාගේ කතාවේ මෙතුවක් කල් තමා නොදුටු නිවේතාගේ පැත්ත අනාවරණය වී සියළු සැක සංකා දුරු වන්නට ඉඩ හසර ලැබුණි.

අතීතය කෙතෙක් තමන් දෙදෙනාට ම අකාරුණික වුවද තම තමන්ගේ ජීවිත ගලාගියේ දෛවයට ගැලපෙන ගැළපෙන ආකාරයටය. ඉතින් ඒ අතීතය කෙසේ වුවද අනාගතය තවදුරටත් එසේ විය යුතු නොවේ. තම තමන්ගේ ජීවිත වල පාලනය දැන් හෝ තම අතට ගත යුතුය.එහෙත් මේ වන විට උද්ගත වී ඇත්තේ පෙරටද වඩා බරපතල තත්වයකි. ජීවිතය යනු අභියෝගයන් පමණක්මදැයි ඉතින් සිතන්නට සිදුව ඇත.

සරෝජ් හිරිපිටිය නිවේතාගේ පොත් සහ සෙසු දේ නැවත පෙරසේම ගෙන ආ රෙදි බෑගයට දමා සිය අල්මාරියේ ලොකරයක තැන්පත් කළේය.

              

"හොඳයි දැන් අපේ ලෙඩාව සාමාන්‍ය වාට්ටුවකට මාරු කරනවා. ලෙඩාගෙ අවදානම් තත්ත්වය දැන් හුඟක් දුරට නැති වෙලයි තියෙන්නේ.අපි ඉදිරි වැඩ කටයුතු දිගටම ඒ විදියටම කරගෙන යමු"

ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා සිය ඉදිරිපස අසුන්වල හිඳ ගෙන සිටින මානවී , හසිත සහ සරෝජ් වෙත වර්තමාන තත්ත්වය පැහැදිලි කරමින් උන්නේය.ඔහුගේ බසට සවන් දෙමින් උන්නද සරෝජ් හිරිපිටියගේ මනසේ වූයේ නිවේතා වෙත යෑමට ඇති ඉමහත් නොසන්සුන් භාව‍යයි.

"මම මේ කොච්චර කිව්වත් ඇති වැඩක් නෑ වගේ.දුව, අඩු තරමේ ඔයාවත් මං මේ කියන දේවල් අහගන්න. මෙතන ඉන්න වගකිවයුතුම පුද්ගලයාගෙ ඔලුව තියෙන්නෙ මෙතන නෙමෙයි. කඩි ගුලක් උඩ වාඩිවෙනවා වගේ ඉන්නේ."

ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා සිය පාසැල් මිතුරා වූ සරෝජ් දෙස බලමින් සමච්චල් සහගත ස්වරයෙන් පැවසුවේය. සරෝජ් තිගැස්සී මෙන් හිස ඔසවා ඔවුන් දෙස බැලුවේ සියල්ලන්ගේම සිනහා වත තමා වෙතට එල්ල වී ඇති බැවිනි. 

"ඇති ඇති ඉතිං ඔය කියෙව්වා. ලෙඩාගෙ responsibility එක තියෙන්නෙ කොහොමත් ඔය දොස්තර අතේනෙ. ඉතින් ඩේලි ඔයටික ආයෙම අහගන්න වෙන බව මං දන්නවා."

සිතේ ඇතිවූ ලැජ්ජාව යටපත්කරගනිමින් සරෝජ් පැවසුවේ හුනස්නෙන් නැගිටිමිනි. වෛද්‍ය මිතුරාගේ කාමරයේ ජනේලය කෙලින්ම මුහුණපා තිබුණේ ඈත පෙනෙනා ඉසව්වකටය. කොන්ක්‍රීට් ගොඩනැගිලි බහුල වනාන්තරයක් බඳු පෙදෙසක ඉඳහිටක ඈත පෙනෙන කොළ පැහැති තුරු හිස් පිරි මාවත් කොහේදැයි නිර්ණය කරගන්නට මෙන් සරෝජ් හිරිපිටිය මොහොතක් කල්පනා කළේය.

ඈත අහසේ පියා සලන පරවි ජෝඩුවක් එක එල්ලේ බලා සිටින සරෝජ් හිරිපිටියගේ ඇසට හසු විය. අහසේ පියාසර කරන අතරේදීම උනුන් හා එකට ගැටෙමින් හාද කම් පානා කුරුළු ජෝඩුව සරෝජ්ගේ මුවගට ගෙන ආවේ අමුතුම සිනහවකි. නිල්වන් අහසේ සුදු වලාකුළු අතරේ තටුසලන කුරුලු යුවල දෙස සරෝජ් නිනව් නැති සේ බලාඋන්නේය.

"ඇති ඇති මනෝ ගැහුවා.යන්නේ නැද්ද අද බලන්න "

මානවී පිටුපසින් පැමිණ ඔහුගේ පිටට අත තබා ඇසුවේ මුහුණට ද එබමිනි. සරෝජ් මඳ සිනහව පිරි මුවින්ම ඇයවෙත හැරුණාය.

"සිහිකල්පනාව ආවම මොන නැටුමක් නටයි ද කියලයි මට බය"

සරෝජ් පියවරක් ඉදිරියට තැබුවේ මානවීගේ අතින් අල්ලා ගෙනය.

නිවේතා උන් සයනය වටා තිර ඇද ආවරණය කර තිබූ අතර සරෝජ් මානවී පෙරට යවා ඇය පසුපසින් ඒ ආවරණය වෙත පිය නැගුවේය.සයනයේ වැතිර උන් නිවේතාගේ රුධිර සාම්පලයක් ගනිමින් උන් හෙද නිලධාරිනිය මඳ සිනහවක් පා ඇයගේ කාර්‍යය අවසන් කොට ඉවතට ගියාය.

"අම්මි පැට්ටා, කොහොමද ඔයාට සුදූ"

මානවී අඩියට දෙකට අම්මා අසළට පැන්නාය. ඉතින් තව බොහෝ වේලාවක මේ දෙදෙනාගේ කෝළම් බලන්නට සිදුවන බව දන්නා හසිත සරෝජ්ට ඉඟියක් පෑවේය.මානවී අම්මාගේ වතට සිපුමක් තබමින් ඇයගේ හිස අතගෑවාය.ඇය එක එල්ලේම සිය දියණියගේ වත දෙස බලා උන්නාය. 

"තූටි දූ"

පැටලි පැටලී එන වදන් වල ඇත්තේ අමුතුම බස්වහරණයකි. එය මුවේ මාංශ පේශිවල අප්‍රාණික බව නිසා විය යුතුය. නිවේතා සිනාවෙන විට පවා මුහුණේ දෙපස සමතුලිත භාවයේ මඳ අඩුවක් පෙනෙයි.

ආත්මය දවායන්නාවූ බඳු හැඟීමකින් සරෝජ් හිරිපිටිය පෙළෙන්නට විය.ඇයගේ කතාබහ එතරම් ගැටලු සහගත නොවීමම සතුටට කාරණයක් වුවද සෙසු කාරණා කෙසේවී ඇත්දැයි සිතාගන්නටද තවමත් නොහැක.

"මං කෑම ගෙනාවා. අපි කමුද ?"

මානවී වහ වහා නානකාමරයට ගියේ අතසෝදාගෙන එන්නටය.නිවේතා සයනයේ විට්ටමට බර දෙමින් නැගී සිටින්නට වෙරදැරුවාය.එහෙත් ඇයට වාරු ගත හැක්කේ එක් පසකට පමණක් හෙයින් යළි උන් තැනම ඔහේ බලා උන්නේ දෑසට කඳුලු පුරවාගෙනය.

සරෝජ් එක එල්ලේම ඇයගේ වත දෙස බලාඋන්නේය.ඉන් පසු පියවර කිහිපයක් තබා ඇය වෙතට ගියේය.නිවේතාට සිතාගන්නටද මොහොතක් නොතබා ඇය සිය දෑතට ඔසවා ගත්තේ හසිතට ඇඳවිට්ටමට කොට්ටය තබන්නැයි ඇසින් ඉඟිකරමිනි.සරෝජ් ගේ දෑතින් ඉහළට එසවී යන මොහොතේ නිවේතාගේ තිගැස්සීම සමග ඉබේම ඇයගේ දෑත් ඔහුගේ ගෙල වටා එතීගියේය.


                                                                                ***


යළි හමුවෙමු 

කිත්මා වාසනා දහනායක 

( විසිරි සිහින)


Tuesday, May 3, 2022

16. දහසය වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ)

 





සුභාෂිණී මානවඩු සමග සරෝජ් හිරිපිටියගේ විවාහය සිදුවූයේ කොළඹට තදාසන්න වූ නිවාඩු නිකේතනයකය. දේශපාලන ජීවිතය කෙතෙක් ප්‍රචලිත වුවද සරෝජ් හිරිපිටිය සිය විවාහය දේශපාලන ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ගැනීමට භාවිත නොකළේය. ඔහුගේ එම අදහස් වලට සුභාෂිණී ද එකහෙළා අනුමැතිය දුන්නාය. සුන්දර චාම් විවාහයක අත්දැකීම ලබන්නට ඔවුන් සැලසුම් සකස් කර ගත්තේ ඒ අයුරිනි.

තමා සහ සුභාෂිණී මානවඩුගේ යුගජීවිතය ඇත්තෙන්ම සතුටින් සාමයෙන් පිරුණු එකක් වූ බව සරෝජ් සිහිපත් කළේ සිය ළය සුරතින් පිරිමදිමිනි. සුභාෂිණී වෙතින් සාම්ප්‍රදායික බිරිඳක් දකින්නට කෙදිනකවත් සරෝජ් බලාපොරොත්තු නොවූ අතර ඔවුන් දෙදෙනා අතර වූ ඒ අවබෝධය ඇත්තෙන්ම දෙදෙනාගේම සිත් නිවාලූයේ නොසිතූ පරිද්දෙනි.

"පරණ තුවාල ඔක්කොම එකපාරින් සනීප වෙන්නෙ නෑ සුභා. අපි ජීවිතේ කලබල නැතුව ගෙවෙන්න දෙමු"

සරෝජ් සිය සයනයේ පසෙක වැතිර ඉන්නා සුභාෂිණීගේ හිස සෙමින් පිරිමදිමින් පැවසුවේ විවාහ මංගල්‍යයෙන් පසු මධුසමයට ගිය නිකේතනයේදීය.

පළමු දා රාත්‍රිය සම්බන්ධව ජීවිතයේ කිසිදු චකිතයක් තබා ගන්නට තරම් සරෝජ් හණමිටි අදහස් වලින් යුතුවූවෙක් නොවීය.සුභාෂිණී සිය දීර්ඝ කාලීනව සබඳතාවය නිමාවක් දකිනාවිට එහි බොහෝ දුර ඉසව් වෙත ගොස් තිබුණාය. විවාහයට පෙර ඇය විසින් සරෝජ් සමග සිය සබඳතාවය ගැන සවිස්තරව ප්‍රකාශ කොට තිබීමම ඔවුන් අතර ගැටලුවක් ඇති නොවන්නට හේතුවක් විය.

"අපි ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න ඕනෙ ඔය වගේ හණමිටි මතිමතාන්තර කර තියාගෙන නෙවෙයි සුභා. හොඳ නීරෝගී ගෑණියෙකුයි පිරිමියෙකුයි අතර සම්බන්ධයෙදි ඔහොම දේවල් නොවුණොත් ඒක ලෙඩක්" 

සරෝජ් කල්පනාකාරී හඬින් පැවසුවේ සුභාෂිණී සිය පැරණි සබඳතාවයේ අස්කොන් ඔහු සමග පැවසූදාය.

"තිසරට මගෙන් ඈත්වෙන්න මගෙ වැරදිත් හේතුවෙන්න ඇති සරෝජ්. අපි දෙන්නා අතර තිබ්බ ගැටලු හුඟක් නිර්මාණය වුණේ මගෙ පැත්තෙන්"

සුභාෂිණී පැවසුවේ පසුතැවිලි ස්වරූපයෙනි. 

"එයා මගෙන් ඈත්වෙන්න හිතාගෙන මට ආදරේ කළේ නෑ. නමුත් අවුරුදු හයකට පස්සෙත් මගේ පැත්තෙන් ආව ප්‍රශ්න එක්ක එයාට මාව එපාම වුණා. ඒ ගැන මං අදටත් දුක්වෙනවා.අපි දෙන්නා අතරේ තිබුණේ එහෙම ලේසියෙන් කැඩෙන බිඳෙන සම්බන්ධයක් නෙවෙයි සරෝජ්. මට දුක ඒකයි"

සුභාෂිණී සිය අතීත වේදනාවල් සරෝජ් හිරිපිටිය හමුවේ දිගහැරියාය. ප්‍රේමය මේ සා වේදනාකාරී වන්නේ කෙසේදැයු යමෙක්ට විශ්ලේෂ්ණය කරගන්නට හැකිද ? එය දෛවයේ සරදමක්ද එසේ නැතහොත් පතාගෙන එන්නා වූ අවාසනාවන්ත ඉරණම්මද ?

පසුදින උදෑසනම සරෝජ් හිරිපිටිය යළි නිවේතාගේ සටහන් කියවන්නට ඇරඹුවේ ඉක්මනින් මේ සියල්ල කියවා හමාර කළ යුතු හෙයිනි.ඇති වූ අනපේක්ෂිත පහරදීම හේතුවෙන් සති දෙකක කාලයක් සරෝජ් හිරිපිටිය වෛද්‍ය උපදෙස් මත විවේක නිවාඩු ලබා සිටියේය.එහෙත් ඇත්තෙන්ම ඔහු ගත් විවේකයක් නොමැත.නිවේතාගේ ගැටලුව හේතුවෙන් වෙනදාටත් වඩා සිත ද ගත ද අවිවේක වෙමින් තිබුණි. 

(නිවේතාගේ සටහන්) 

මගේ ජීවිතයේ සියලුම අඳුරු පරිච්ඡේදයන්හි වගකිවයුත්තන් වූ තාත්තා, කුඩම්මා, පාලිකා අක්කා සහ ඩෙන්සිල් සිය ජීවිතවලින් තම තමන් කරන ලද්දා වූ අයහපත් හා අකටයුතුකම් වලට වන්දි ගෙවමින් සොබාදහමේ නීති රීති වලට අනුව යමින් සිටියහ.

තාත්තා දීර්ඝකාලීනව නිදන්ගත රෝග රැසකින් පෙළුනු අතර කුඩම්මා සහ පාලිකා අක්කා වෙතින් නිසි සැලකිල්ලක් නො ලද හෙයින් අවසානයේ ඇඳ තුවාල සහිතව රෝහලක දීර්ඝ කාලයක් නේවාසිකව සිට අවසානයේ මිය ගියේය. ජීවත්ව ඉන්නා කාලයේදී ඔවුන්හට ඔහු කෙතරම් සැලකුවද පාලිකා අක්කා හෝ අඩුම තරමේ අවසන් මොහොතේදී හෝ ඔහුට වතුර උගුරක් පවා දීමට කාරුණිකව සිටියේ නැත. මා ඔහු සමග සිටි අවුරුදු ගණනටම තාත්තා මා හට සැළකූ අන්දම මට කිසිදු දිනක දිනෙක අමතක නොවේ.නමුත් ඔහු සිය ලෙයින් නූපන්නද පාලිකා අක්කා හට සියලු සැප සම්පත් නොඅඩුව ලබා දුන්නේය.සියල්ල පිටුපස සිටියේ ද කුඩම්මා ය.නමුත් අවසානයේදී ලෙයෙහි බැම්ම සහ ඝනකම තාත්තාටම පසක් වන්නට ඇත.

කුඩම්මා සහ පාලිකා අක්කා ගත කළ ජීවිතය ද එතරම් සතුටුදායක යැයි කියන්නට නොහැක. විටින් විට නිලීකාහට රත්නායක මාමා සහ නැන්දා හරහා ඔවුන් පිළිබඳ තොරතුරු ලැබුණි.

"අන්තිමේදී අර ඩෙන්සිල් ගෙදරත් උගස් තියලා.ඒක සින්න වෙන්න එනකොට ගෙදර ගොඩක් ප්‍රශ්න ඇතිවෙලා තියෙනවා. හැමදාම වගේ රණ්ඩු ලු. එතකොට අහල පහල මිනිස්සුත් කම්ප්ලේන් කරලා තියෙනවා.කොහොමහරි අන්තිමට කුඩම්මයි පාලිකා අක්කයි එක්ක ඩෙන්සිල් කුලී ගෙදරකට ගිහින් තියෙන්නේ ඔය ගෙදර ණයකාරයෙක් ඇවිල්ලා අයිති කරගත්තට පස්සේ"

තමන් වැපිරූ දෙය තමන් නෙලා ගත යුතු බව ඔවුන් පසක් කරගත්තාදැයි මම නොදනිමි. අවුරුදු පහේ සිට මා සිටි ඒ නිවස ගැන මට කිසිමදාක ආශාවක් බැඳීමක් නොවූ හෙයින් එය වෙනත් පාර්ශ්වයක් අතපත් වීයැයි යන ආරංචිය මට කිසිදු තැවුලක් ඇතිනොකළේය.

ඩෙන්සිල් විටින් විට විවිධාකාර නීති විරෝධී ක්‍රියාවන් කළ හෙයින් බන්ධනාගාර ගත වීම අරුමයක් නොවීය. කාලයකට පසු ඔහුගේ නීති විරෝධී කටයුත්තක් සම්බන්ධයෙන් ඇතිවූ ආරවුලක් හේතුවෙන් පිහි ඇනුම් පහරක් නිසා ඇති වූ බරපතළ රුධිර වහනයකදී ඩෙන්සිල් මියගොස් තිබුණේ මහමග කිසිදු හවුහරණක් නොමැත්තෙකු සේය.

"ඔවුන්ට අන්තිමට තම තමන් කරපු දේවල්වලට ඉරණමම දඬුවම් කළා." 

නිලීකා පැවසුවේ සුසුමක් හෙළමිනි.කෙතරම් අකටයුතුකම් කළ ද මිනිසෙකුගේ මරණය හමුවේ සතුටුවීමට ඇය හෝ මා පහත් අඩියකට වැටී තිබුණේ නැත.නමුත් කවදා හෝ මවුබිමට නැවත යාමට තිබූ සියලුම බාධාවන් ඒ අන්දමින් දූරිභූත වීයයි මඳ සැනසුමක් හිතට ඇති වී තිබිණි.

කාලය ගත වී ගියේ දුක හා සතුට මැදිනි. මානවී උසස් අධ්‍යාපනය අවසන් කරන කාලයේ පෙම් සබඳතාවයකට එක්වූයේ ශ්‍රී ලංකාවෙන් පැමිණ සිටි තරුණයෙකු සමඟය. හසිත ඇයට ගැලපෙනම අන්දමේ තරුණයකු හෙයින් මා හට වැඩිමනත් දෙයක් ඒ සම්බන්ධව සොයා බලන්නට අවශ්‍ය වූයේද නැත.මා වෙනුවට ඒ සියල්ලම නිලීකා සහ ඇගේ ස්වාමියා විසින් නොපිරිහෙළා ඉටු කරනු ලැබුවේය. මානවී මා මෙන් නොව ඉතා සෘජු තීරණ ගන්නා තරුණියක් වෙමින් සිටියාය.ඇය කිසිම දිනයක ඇයට අහිතකර වන මට්ටමේ තීරණ නොගන්නා බව මම සක්සුදක් සේ දැන සිටියෙමි.

හසිත මෙන්ම ඔහුගේ දෙමව්පියන් ද මානවී සහ මා සම්බන්ධව දැක්වුයේ යහපත්ම ආදරණීය ප්‍රතිචාරයන් ය. මා සම්බන්ධ අතීත සිදුවීම් කිසිවක් ඔවුන්හට අදාල නොවූ අතර ඒ හේතුවෙන්ම මා බෙහෙවින් නිදහස් චරිතයක් බවට පත් වන්නට ඉඩ හසර සැලසුණි.

කවදා හෝ මා අතීතයේ මුහුණදුන් අයහපත් අඳුරු සිතුවිලි සහ අත්දැකීම් මගේ දියණියගේ අනාගතයට බලපානු ඇතැයි යන එකම සිතුවිල්ලද ඔවුන් මා වෙතින් ඉවත් කොට දැමූහ. මානවී සහ හසිත එකම විශ්ව විද්‍යාලයේ උපාධිය නිමකොට ඔවුන්ගේ විවාහය වෙනුවෙන් යළි ශ්‍රී ලංකාවට යාමට තීරණය කොට සිටියහ.එහෙත් යළි ශ්‍රී ලංකාවට යන්නට මගේ කිසිදු බලාපොරොත්තුවක් තිබුනේ නැත.

සරෝජ් හිරිපිටිය සම්බන්ධව කරුණු කාරණා නොසොයා සිටින්නට මා දැඩි ලෙස වෙහෙස වූයේ වෙන කිසියම් හේතුවක් නිසා නොව ඔහුගේ විවාහ ජීවිතය සතුටින් ගත කරනවා යන තීරණය මාසිතේ තදින්ම ධාරණය වී තිබුණු හෙයිනි. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ විවිධාකාර ප්‍රවෘත්තීන් අතරේ සරෝජ් හිරිපිටිය සිය බිරිඳ සමගින් විවිධාකාරයේ ජාතික උත්සවයන් හට පැමිණෙන අන්දම මගේ දෑසට වසන්කර ගත නොහැකි විය.

ඔවුන් දෙදෙනා කෙතරම් දුරට එකිනෙකා හට ගැලපෙන්නේද යන්න මට ඇස් ඇස්පනාපිටම ඔප්පු විය. අති දක්ෂ ඡායාරූප ශිල්පීන්ගේ සමහර සේයාරූ ඔවුන් දෙදෙනාගේ ආදරණීය ජීවිතය සමාජ ජාලයන් තුළට ගෙන ආවේ ඒ සම්බන්ධව විශාල ප්‍රසිද්ධියක් ලබා දෙමිනි.හදවතේ අභ්‍යන්තරයේ සුව නොවූ තුවාලයක් පැසවමින් තිබුණද තිබුණද එහි වේදනාව දැනුණේ මා හට පමණක්මය. එම තුවාලයෙහි කිසිදු වේදනාකාරී ඉරියව්වක් මම අඩුම තරමේ නිලීකාහට හෝ දැකගන්නට ඉඩ නොහැරියෙමි.

කෙසේවතුදු සුභාෂිණී මානවඩු එනම් සරෝජ් හිරිපිටියගේ ආදරණීය බිරිඳට ඔවුන්ගේ ජීවිතයට කිරි සිහිනයක් ළඟාකර ගැනීමේ හැකියාවක් නොලද්දාය. එහෙත් එම කාරණය ඔවුන් අතට කිසිදු ගැටලුවක් ඇති කර නොතිබූ බව පමණක් මම කිය වූ ඇතැම් පුවත් වල සටහන් වී තිබුණි.සරෝජ් හිරිපිටිය ඇත්තෙන්ම මහත්මා ගණයේ ගුණ ඇති උදාර පුරුෂයකු වූ අතර සුභාෂිණී මානවඩු ද ඔවුන්ගේ ජීවිතය මනසේ ගැලපෙන්නට ගෙත්තම් කරමින් සිටියාය. 

සුභාෂිණී මානවඩු විසින් පවත්වාගෙන යනු ලැබූ සමාජ ක්‍රියාකාරකම් සහ සේවාවන් හේතුවෙන් ඇය බෙහෙවින් කීර්ති නාමයක් ලබා උන්නාය. සිය දරුවකුගේ අයිතිය පිළිබඳ කිසිදු ලැබීමක් ඇය නොලද්දද ඇය විසින් පවත්වාගෙන යනු ලැබූ විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත දරුවන් සඳහා වූ නිවාසයන් සහ පෙර පාසල් සමූහය බොහෝ මවුවරුන්ගේ දරුවන් හට සේවයක් කරන ලදී.එහෙයින් ඇය ලැබුවේ ඔවුන් වෙතින් ආශීර්වාදමය. 

එහෙත් දෛවය ජීවිතයට සරදම් කිරීමේ සීමාව කොතනදැයි සිතන්නට සැරසුණේ මෙවන් කාලයකදීය.

                                                                    *** 

නිවේතාගේ සටහන් පෙලෙහි ඊළඟට ඇය සටහන් කරන කොටස සරෝජ් හිරිපිටිය අනුමානයෙන් තීරණය කළේය.ඇත්තෙන්ම එය මනසට කෙතෙක් වේදනාකාරී ද යන්න ඔහුට යළිත් සිහිපත් කළ යුතු නොවේ. ජීවිතය ඇත්තෙන්ම ගලා ගොස් එක්වනම නැවතුණ තැන එතැනය.

නිවේතාගේ සටහන් පෙළ සමගින් ඒ දිනය සරෝජ් හිරිපිටියගේ මනසේ සිත්තම් පෙළක් මෙන් ඇඳී යන්නට විය.පොත වසා පසෙක තැබූ ඔහු පසුගිය අවුරුදු ගණනටම සිත වේදනාවෙන් දවාලූ මේ සිදුවීම යළි යළිත් සිහිපත් කළේය.

"ඔයා අද පාර්ලිමේන්තුවට යනවා නේද?"

උදෑසන තේ මේසයේදී එදින සුභාෂිණී සරෝජ්ගෙන් ඇසුවේ සුපුරුදු ලෙස උදෑසන ආහාර ගැනීමට පසු ඔහු කැමති අන්දමේ කිරි කෝපි එකක් සාදා ඔහු අත තබමිනි. සරෝජ් ගේ රුචි අරුචිකම් මැනවින් හඳුනාගෙන උන් ඇය කෙතරම් සේවක සේවිකාවන් උන්නද සරෝජ්ගේ කැමතිම ආහාරපානයන් සියතින්ම සකසාලන්නට හැකිහැමවිටම උත්සාහ දැරුවාය.

"ඔව් සුභා , මං එද්දි හවස් වෙයි ඔයාගේ ප්‍රෝග්‍රෑම් එක මොකද්ද අද?"

සරෝජ් හිරිපිටිය අඩක් පානය කළ කෝපි බඳුන සුපුරුදු ලෙසින් ඇය අත තබා ඇසුවේය.

"ලබන සතියේ මොන්ටිසෝරි එකේ prize giving එකනේ.මේ ටිකේ පොඩි එවුන් සෑහෙන ලෑස්ති වෙනවා. ටීචර්ස්ලටත් හරියට වැඩ. මං පොඩ්ඩක් ඒ පැත්තට යනවා"

සුභාෂිණී පැවසුවේ ඉතිරි අඩ පානය කොට නිමකල කෝප්පයද රැගෙන නැගිටිමිනි.

"ඩ්‍රයිවර් එක්ක යනවද නැත්නම් ඔයාගෙ vehicle එකේම යනවද?"

සිය සුන්දර බිරිඳගේ නළල්තලය මතට දෙතොල තද කරමින් සමු ගන්නට මොහොතකට පෙර සරෝජ් හිරිපිටිය ඇසුවේය.

"ඩ්‍රයිවරුත් ඕන වැඩ ගොඩක් කරගන්න තියෙන නිසා. ඒ වෙහිකල් එක වෙනම යවන්නම්. මම ඩ්‍රයිව් කරන්නම්" 

සුභාෂිණී සරෝජ් හිරිපිටියගේ කොලරය සකස්කරමින් පැවසුවාය. ඇත්තෙන්ම ඔවුන් දෙදෙනා අතර බොහෝ සුන්දර ප්‍රේමයක් කාලය සමගින් ඉබේම ඇති ව තිබුණි . දරුවකුගේ සුරතල් කිරි සිනහවන් ඔවුන් අතරට කිසිදිනක නොව ආවද සරෝජ් හෝ සුභාෂිණී ඒ සම්බන්ධයෙන් කම්පාවීම පසෙකට තබා දෙමව්පියන් නැති සහ අඩු ආදායම් සහිත පවුල්වල දරුවන් වෙනුවෙන් සිය අවධානය කැප කරමින් උන්හ .

දෙදෙනාම කෙතරම් කාර්යබහුල කාර්ය බහුල ජීවිතයක් ගත කළ ද ඔවුනොවුන් අතරේ පැවතුණේ ද බොහෝ සොඳුරු බැඳීමකි. සරෝජ් මෙන්ම සුභාෂිණී ද ඉවසීම සහ අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධය මත සිය පවුල් ජීවිතය පවත්වාගෙන ගියේ දේශපාලනය සහ පවුල් ජීවිතය පටලවා ගන්නා බොහෝ අයට ආදර්ශයක් වෙමිනි.දේශපාලන ජීවිතයේ බොහෝ තැන් තැන් වල සුභාෂිණී ආදර්ශමත් කාන්තාවක් ලෙසින් ප්‍රසිද්ධ වූවාය. අනවශ්‍ය තරමේ ප්‍රසිද්ධියට ද කිසිදු විටෙක අකමැතිවූ ඇය සරෝජ්ගේ වැඩකටයුතු වලට ඇප කැපවී සහය දුන්නාය.

සරෝජ් හිරිපිටිය පාර්ලිමේන්තුවේ උදෑසන වරුව ගත කොට දිවා අහාර ගෙන කාර්යාලය වෙත පැමිණියේ පසු දිනට අයත් වැඩ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට ය .අතිශය කලබලයෙන් කාර්යාලයට කඩා වැදුණු සංජය 

"සර් අපි ඉක්මනට යමු .පොඩි කලබලයක් "

කියමින් යළි ආපසු හැරුණේය .සරෝජ් හිරිපිටිය කිසිදු පැනයක් නොනගා ඔහු පසුපසින් කඩිනමින් ආවේ කිනම් කරදරයක්දැයි හිතාගන්නටත් නොහැකිවය .

"ජෙනරල් හොස්පිට්ල් "

සංජය ඉදිරිපස අසුනට නැඟ රියදුරුට වහා අණ කළේ සරෝජ් හිරිපිටිය පසුපස අසුනට බර වෙමින් "මොකද ප්‍රශ්නේ?" අසද්දීමය. 

"පොඩි ඇක්සිඩන්ට් එකක් සර්. මැඩම්ගෙ වාහනය පොඩ්ඩක් වැදිලා ලොරියක.අපි යමු"

සරෝජ් හිරිපිටිය සිය සවනට වැටුනු ඒ වදන් අදහා ගන්නට නොහැකි අන්දමින් ඉදිරිපස අසුනේ සිටි සංජයගේ අතේ එල්ලුණේය.

"මොකද වෙලා තියෙන්නෙ.කොයි වෙලාවෙද .සුභාට මොකද?"

ඔහුගේ මුවින් ප්‍රශ්න වැලක් එකිනෙක කලබලයෙන් පිටවූයේ සංජයගේ අත තදින් අල්ලා ගනිමිනි. 

"අපි යමුකො සර්. සමන් යමංකො ඉක්මනටම."

සරෝජ්ගේ ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු නොදීම සංජය රියදුරුට කෑගැසුවේ සිය මුහුණ ඉවතට හරවාගනිමිනි. 

අවසානයේ සියල්ල එසේ සිදුවිය. දැඩි ලෙස තුවාල වී දැඩි සත්කාරයේ යන්ත්‍ර සූත්‍ර ගොඩක් මධ්‍යයේ සුභාෂිණී පසුවනු දැකීම සරෝජ් හිරිපිටිය සිහිසුන් කරවන මට්ටමටම කම්පනයට පත් කළේය.

"සර් ඇත්තටම වෙලා තියෙන්නේ ලොරියෙ වැරද්දක් නෙමෙයි.මැඩම් තමයි කලබලෙන්ම ඇවිල්ලා ලොරිය වද්දගෙන තියෙන්නේ. මැඩම් හරිම කලබලෙන් මොන්ටිසෝරියෙන් එළියට ආවා කියලයි ටීචර්ස්ලා කියන්නේ."

සංජය සිය ප්‍රධානියා සමගින් පැවසුවේ ඔහුගේ කම්පනය කෝපයක් වී ඊළඟට පැමිණෙන්නේ රියදුරාගේ මතින් බව දැනගෙනය.

"ලොරි ඩ්‍රයිවර් වාහනය පාර අයිනේ නවත්තලා තේ එකක් බොන්න ගිහින් තියෙන අතරට මැඩම්ගෙ කාර් එක ඇවිල්ල කෙලින්ම ඒකෙ වැදිලා තියෙන්නේ."

සරෝජ් හිරිපිටිය අත ඔසවා සංජයගේ කතාබහ නැවැත්වූයේ තවදුරටත් කිසිවක් අසන්නට තරම් ඔහුට නිරවුල් මනසක් නොවූ හෙයිනි.විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා හමු වී සුභාෂීණී ගේ තත්ත්වය විමසුවද ඔවුන්ද පසුවූයේ තීරණයක් ගැනීමට නොහැකි තත්ත්වයකය. 

"ඇමතිතුමා අපි ටිකක් බලමු.දැනට තත්ත්වය ක්‍රිටිකල් කියෙන එක විතරයි මට කියන්න පුළුවන්"

විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා සරෝජ්ගේ උරහිසට සිය අත තබා පැවසුවේ පවත්නා තත්ත්වය විස්තර කළ නොහැකි හෙයිනි.

සති දෙකක් තිස්සේ යන්ත්‍රසූත්‍ර මැදින් අසීරුවෙන් ජීවිතය පවත්වා ගත් සුභාෂිණී එක් දිනයක දෑස් විවර කළාය.

සරෝජ් හිරිපිටිය ඒ මොහොතේදී ඒ අසලම උන්නේය.

"සුභා මම ඉන්නවා ඔයා ළඟ.බයවෙන්නෙපා"

සරෝජ් ඇගේ අතින් අල්ලාගෙන සවනට මුමුණන්නට මඳකට පහත් විය.

ඉතාම කැඩී බිඳී ගිය ස්වරයෙන් හඬ මඳ වශයෙන් අවදිකළ සුභාෂිණී,

"එයා ආපහු ඇවිත්. මට සමාවෙන්න. මම ඔයාට වරදක් කළේ නෑ ඒත්"

යැයි ආයාසයෙන් මිමිණුවාය.

කිසිවක් තෝරා බේරා ගන්නට නොහැකි වුවද සරෝජ් ඒ මොහොතේදී සුභාෂිණීගේ හිස පිරිමදිමින්, 

"කතා කරන්න මහන්සි වෙන්න එපා සුභා අපි පස්සේ කතා කරමු.ඔයා ඉක්මනින් සනීප වෙන්නකෝ"

යැයි ඉතා කාරුනික ස්වරයෙන් පැවසුවේය.

"අනේ..සරෝජ් මට යන්න වෙනවා. නිවේතාව කොහොම හරි හොයාගන්න .මට සමාවෙන්න" 

ඉතාමත් දුර්වල ස්වරයෙන් ඇස්වලින් කඳුලක් ගලා යද්දී සුභාෂිණී සිය අවසන් වදන් මුමුණා නිසොල්මන් වූවාය.

කෙතෙක් ඉවසුම් සහගතව ඉන්නට වෙර දැරූවද සරෝජහට සුභාශිණීගේ සමුගැන්ම දරාගන්නට හැකිවූයේ නැත. ඉතින් එසේ අඳුරු වලාකුළු අහස සිප හඬාවැටෙනා සැන්දෑවක සුභාෂිණී සරෝජ්ගේ දිවියෙන් සදහටම සමුගෙන යන්නට ගියාය. ඇයගේ අවසන් වදන් අපැහැදිලි වුවද ඒ වදන් තුළ රැඳුණු අදහස සොයායන්නට සරෝජ් සතිදෙක තුනකට පසු පියවි සිහියට යළි පැමිණි මොහොතේම තීරණය කළේය.

සුභාෂිණීගේ අත්බෑගය සහ අනතුර වූ මොහොතේ ඇයගේ රිය තුළවූ සියල්ලම පොලිසිය මගින් සරෝජ් වෙත බාර දුන්නේ පොලිස් පරික්ෂණ වලට අනතුරුවය.සුභාෂිණීගේ නොසැලකිලිමත් රිය ධාවනය අනතුරට හේතුවූ බව ස්ථිරවම ඔප්පු වීම නිසා ලොරි රථ රියදුරා නිදොස් කොට නිදහස් කරන්නට සරෝජ් කැමැත්ත දුන්නේය.

සියලු දෑ තැන්පත්කල බෑගය ඇඳ මතට හලා දැමූ සරෝජ් එහි වූ තරමක් ලොකු බෑගයක් අතට ගත්තේ එය බැලූ බැල්මටම වෙනස් එකක් සේ පෙනුන හෙයිනි. විවර කල බැගය තුළ වූයේ තරමක් මිල අධික බෙහෙත් වර්ග කීපයකි. ඒ සියල්ල අනතුර වන්නට විනාඩි ගණනකට පෙර ප්‍රසිද්ධ ෆාමසියකින් මිලදී ගත් බව එහි වූ බිල්පතක සඳහන් විය. 

මේ බෙහෙත් කවරෙක් උදෙසා කුමන රෝගයකටදැයි දැනගන්නට කිසිදු බෙහෙත් තුණ්ඩුවක් හෝ එහි නොවීය. අවසානයේ සුභාෂිණීගේ අත් බෑගය තුළ වූ සියලුම දේ එකින් එක ඇඳ මතට ගෙන ඔහු පිරික්සන්නට පටන් ගත්තේ කිසියම්ම හෝ හෝඩුවාවක් ලැබේයැයි විශ්වාසයෙනි. එහෙත් කියන්නට තරම් කිසිවක්ම එතුළ වූ වූයේද නැත.සුභාෂිණී සාමාන්‍යයෙන් ඉතාමත්ම පිළිවෙලකට වැඩ කරන ලද කාන්තාවක් වූවාය .ඇයගේ අත්බෑගය පවා බොහෝ පිළිවෙලකට අවශ්‍ය දේ පමණක් සහිත වූ දෙයක් විය.

අවසානයේදී ඇයගේ ජංගම දුරකතනය අතට ගත් සරෝජ් හිරිපිටිය එහි දුරකථන අංක පිරික්සීය. සාමාන්‍යයෙන් සුභාෂිණී බොහෝවිට බොහෝවිට සමාජ සේවා කටයුතු වලට යෙදෙන බැවින් ඇයගේ ජංගම දුරකථනයේ නාඳුනන අංක බොහෝවිට ඇත. එහෙත් එකම අංකයකින් එක දිගට පැමිණි ඇමතුම් කිහිපයක් ඔහු දුටුවේ බොහෝ විමසිල්ලෙන් පරික්ෂා කරද්දීය. දෙවතාවක් නොසිතා සුභාෂිණී ගේ දුරකථනයෙන් එම අංකය යළිත් අංකනය කලවිට එහා පසින් ඇමතුමට සම්බන්ධ වූයේ කාන්තාවකි.

"කවුද මේ කතා කරන්නේ?"

ඇමතුමට සම්බන්ධ වූ කාන්තාව විමසන විට සරෝජ් හිරිපිටිය මොහොතක් නිහඬ විය.

"මම මිනිස්ටර් සරෝජ් හිරිපිටිය.මේ නම්බර් එකෙන් දිගටම කෝල් වගයක් ඇවිත් තියෙන නිසයි මම ඒකට ආපහු ගත්තේ.මෙය ෆෝන් එක අයිති කෙනා කවුද?" 

මොහොතක නිහඩතාවය පසු සරෝජ් සිය හඬ අවදි කළේ මේ කරුණු කාරණා දැන ගැනීමේ කුකුස ඇතිවය.

"ඇමතිතුමා මම මේ කතා කරන්නේ අපේක්ෂා රෝහලෙන්. මේ ෆෝන් එක අයිති අපේ පේෂන්ට් කෙනෙකුට. මිස්ටර් තිසර රණබාහු. මේ.."

සරෝජ් හිරිපිටිය මොහොතකට තිගැස්සී ගියේ ඒ නම ඇසූ මොහොතේය. 

ඇමතුමට තවදුරටත් සවන් නොදී කිසිවක් නොකියා එම ඇමතුම විසන්ධි කළ ඔහු වහා ඇඳ පැළඳ ගත්තේ සංජයට ද අමතමිනි.කිසිදු හේතුවක් නොකියා අපේක්ෂා හොස්පිටල් එකට පමණක්ම කියා ඔහු රථයේ පසුපස අසුනට බර වූයේ දෑස් පියා ගනිමිනි.දහස් ගණනක් සිතුවිලී එකින් එක පැටලෙමින් සිත තුළ පොර කන්නට විය.සිදු වූ සිදුවීම කෙසේ වුවත් කුමක් වුවත් තමා තවදුරටත් බෙහෙවින් ඉවසිය යුතු බව පමණක් ඔහු සිතට ගත්තේ ය.

කිසිදු ආරක්ෂකයෙකු නොමැතිව ඉතාමත්ම සරල ඇඳුමෙන් පැමිණෙන නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයා දුටුවිට ආරක්ෂක නිලධාරීන් සියල්ලම බෙහෙවින් කලබල වූහ.

"නෑ නෑ ඔයාලගේ වැඩ කරගන්න මම ආවේ මගේ යාළුවෙක් බලන්න"

සිනහවක් පමණක් පා සංජය සමගින් අදාල වාට්ටු පරිශ්‍රයට පැමිණි සරෝජ් හිරිපිටිය හමුවූයේ දුරකථනයට සවන්දුන් හෙද නිලධාරිනියයි.

තමා හඳුන්වා දුන් පසු ඇය සරෝජ් හිරිපිටිය කැඳවාගෙන ගියේ වාට්ටුවේ කෙළවරක වූ තිරවලින් වටකළ සයනයක් වෙතය. තිර ඉවත් කොට ඇතුලට ගිය සරෝජ් හිරිපිටිය දුටුවේ මිනිස් සිරුරක් යැයි කිව නොහැකි තරම් අන්දමේ කෘෂව ගිය මිනිස් රුවකි.එසේනම් මෙම මේ තිසර රණබාහු විය යුතුය. 

"කණගාටුයි ඇමතිතුමා.පොඩි වෙලාවකට කලින් මිස්ටර් තිසර රණබාහු නැතිවුණා."

හෙද නිලධාරිනිය පැවසූයේ ඔහුගේ සිරුර වසා තිබූරෙදි කඩ මදක් ඉවත් කොටය. සියලු දේ විසදාගත නොහැකි කතන්දරයක් බවට පත්කොට සුභාෂීණී මෙන්ම තිසර ද ජීවිත වලින් සමුගෙන ඇත. 

"අපි යමු සංජය"

හෙද නිලධාරීන්ට ස්තුති කළ සරෝජ් හිරිපිටිය වාට්ටුවෙන් පිටතට පැමිණියේ සිතේ තද වූ කියාගන්නට බැරි තරම් මහා බරක් ඇතිවය.සුභාෂිණී තමා හට කිසිම දිනක ද්‍රෝහි වී යයි සරෝජ් සිහිනෙනුදු නොසිතීය.එය කිසිදා ඇය අතින් සිදු නොවන්නකි. තමා එතරම්ම ඇය විශ්වාස කළ බව සත්‍යයය .

මොන යම් හෝ කාරණාවක් හේතුවෙන් සුභාෂිණී තිසර රණබාහු බලන්නට මේසා කලබලයෙන් පැමිණීමම ඇයගේ රිය අනතුරට හේතුවන්නට ඇති බව සරෝජ් විශ්වාස කළේය. එහෙත් ඔහු සම්බන්ධ කරුණු කාරණා සුභාෂිණී උදෑසන වනතුරු මේ කිසිවක් දැන නොසිටි බව පමණක් සරෝජ්ට විශ්වාසය. ඒ වුවත් ඇය සහ තිසර රණබාහු අතර සිදුවූයේ කුමක්දැයි යන්න අවසානයේ මහා ප්‍රශ්නයක් වී ඉතිරිව තිබුණි.

                                                                                 ***


යළි හමුවෙමු 
කිත්මා වාසනා දහනායක 
( විසිරි සිහින)

Tuesday, April 26, 2022

15. පහළොස් වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ)

 



සරෝජ් හිරිපිටියගේ මතකය අතීතයට ඇදී ගියේ සුභාෂිණී මානවඩු සමගින් තමාගේ ජීවිතය එක්වීමත් සමඟ සිදුවූ වෙනස්කම් සියල්ල එකින් එක සිහිපත් කරවමිනි. නිවේතාගේ සටහන් අතරට සිය අතීත මතකයන් එකතු කරමින් චිත්‍රපටයක රූප රාමු ඇදී යන්නා සේ සිය මතකයන් එකිනෙක පෙළගැස්වීම නිරායාසයෙන් සිදු විය.

ගත වූ කාලය අවුරුදු ගණනින් ඈතට ගිය ද යම්යම් මතකයන් අද සේම හිතට සමීපය. නිවේතාගේ ඇතැම් සටහන් හා සමපාත වන තමාගේ ජීවිත මතකයන්හි විශේෂිත තැන් සරෝජ් හිරිපිටිය යළිත් සිහි කළේය.

                                                                 ***

සරෝජ් හිරිපිටිය සහ සුභාෂිණී මානවඩු අතර දැඩි අවබෝධයක් ගොඩනැඟුණේ කෙටි කලක් තුළදී ය. නිවේතා සම්බන්ධයෙන් තමා හට බොහෝ කරුණු වසන් කළ හෙයින් සිය ජීවිතයේ මෙම කාරණය සම්බන්ධව නිලීකාහට කරුණු හෙළිදරව් කිරීමට සරෝජ් හිරිපිටිය හිතාමතාම මග හැරියේය. සුභාෂිණී සහ සරෝජ් සිය අතීත ප්‍රවෘත්ති සියල්ල එකිනෙකා හමුවේ අනාවරණය කිරීම ඔවුන් අතර අවබෝධයට මනා පිටුවහලක් විය.

" මොකද සුභා දැන් අපි කරන්නේ"

කෙතරම් කාර්යබහුල දිවියක් මධ්‍යයේ වුවද සුභාෂිණී සමගින් සංවාදයෙහි යෙදීමට දවසේ වෙලාවක් වෙන්කර ගත් සරෝජ් එසේ ගතවී ගිය දිනක සිය තීරණය ඇයට ප්‍රකාශ කරමින් ඇසුවේය.

"අනේ මන්දා"

සුභාෂීණී පැවසුවේ මඳ සිනහවක් සිය ස්වරයේ රඳවාගෙනය.

"එහෙනම් මං වෙන අතක් බලාගන්නද?"

සරෝජ් ඇසුවේ සිනහව වලකා ගනිමින් මදක් තද ස්වරයෙනි 

"එපා එපා"

හිතටත් හොරෙන් ඇයගේ වදන් එක්වරම මුවින් පිට වී ගියේ සරෝජ්ව හඬනගා සිනහ ගස්වමිනි.

"කැමැත්තක් තියෙනවා ඒ උනාට බොරුවට ගණන් උස්සනවා නේද? සුභා, දැන් ඉතින් ගැටළුවක් නැහැනේ.අපි එක තීරණයකට එමු."

සරෝජ් හිරිපිටිය සිය ස්ථීර ස්වරයෙන් ඇසුවේ මේ කෙටි කාලය තුළදී ඇය යම්තාක් දුරට සිතටද සමීප වූ හෙයිනි.

ඉතින් ඉන් පසු දෙදෙනාගේ විවාහය සම්බන්ධව දෙපාර්ශ්වයේ වැඩිහිටියෝ තීරණ ගනු ලදුව දින නියම කර ගනු ලැබීය.

ඇතැම්විට අප ආදරය සොයා යන විට එය අප වෙතින් පලා යද්දී වෙනත් කොහේ හෝ ඉසව්වක සිට අපට හිමි ආදරය අප වෙත ළඟා වනු ඇත.

                                                               *** 


සරෝජ් හිරිපිටිය නිවේතාගේ ඊළඟ සටහන් පොත අතට ගත්තේ තම ජීවිතයේ අතීත ආවර්ජනය මොහොතකට නවතාලමිනි. මේ වකවානුවේ තමාගේ ජීවිතයේ සිදු වූ විවිධාකාර වෙනස්කම් සියල්ල සමහරක් විට සිදුවූයේ සිතා ගන්නටත් බැරි තරම් වේගයෙනි. එහෙත් ඒ සියලුම සිදුවීම් නිවේතාට බලපෑවේ කෙසේදැයි යන්න සරෝජ් හිරිපිටිය දැන උන්නේ නැත. නිලීකා අමතා ඒ සියල්ල දැන ගැනීමට වත් ඔහු උනන්දු නොවූයේ දිගින් දිගටම නිවේතා පසුපස හඹා යෑම පළකට නොවන බව වටහා ගත් හෙයිනි.

එහෙත් ජීවිතයේ මුල්ම වතාවට අමතක කළ නොහැකි මට්ටමේ ප්‍රේමයක් හදවත රිදුම් දෙමින් පැවතුණු යුගය විටෙන් විට අඳුරු අහසක අකුණු සරයක් මෙන් පැමිණ නොගියේයැයි කියන්නට නොහැක. සුසුමක් හෙලා ඒ සියල්ලම අතීතයට පවරා දෙනු හැරෙන්නට පිරිමි ඇසකට කඳුළු අකැප යැයි සිතන ලෝකයට ඒ කඳුළු වසන් කරමින් ඔහු ජීවිතයට ඉඩ දී බලා උන්නේය.

බැල්කනියේ වූ සුවපහසු අසුනේ සරෝජ් හිරිපිටිය අසුන් ගත්තේ සැඳෑ අඳුර හෙමි හෙමින් ගලා එන ඒ තත්පරයේ දී ය. උපැස් යුවළ මදකට සකසමින් නිවේතා සිය සිතුවිලි සටහන් කළ ඊළඟ පොත ඔහු කියවන්නට පටන් ගත්තේය.

                                                                 *** 

(නිවේතාගේ සටහන් )

මානවී වැඩිවියට පත් වූයේ අවුරුදු එකොළහ අවසන් වෙන්නට මත්තෙනි. ඇය ළමා වියෙන් වැඩිහිටි වියට පත් වී යැයි මට කිසිවිටෙක සිතුණේ නැත. අම්මා කෙනෙකුට දියණියක් කිසිම දිනක වැඩිහිටි වියට පත්වීම සැහැල්ලුවක් නොවේ. නමුත් වාසනාවකට මෙන් මා මේ වන විට ජීවත්වන්නේ දියණියක් වැඩිවියට පත්වීමම ඛේදවාචකයක් වන පරිසරයකින් ඈතය. 

"ලංකාවේ හිටියා නම් මං කෙල්ල ගැන කොච්චර බයකින් ඉන්න ඕනද? උඹට පින් පිං සිද්ධ වෙන්න මේ වගේ දෙයක් උනාට පස්සේ කෙල්ලයි මායි දෙන්නම කොච්චර නිදහසේ ඉන්නවද?" 

ලංකාවේ බඳු සාම්ප්‍රදායික සිරිත් විරිත් කිසිවක් නැති තවත් එක් දිනයක්ව මානවීගේ කායික මානසික වෙනස්කම පිළිගන්නට මට එදා හැකි විය.මා වැඩිවියට පත් වූ දා අඩුම තරමේ ඒ සංසිද්ධිය ගැන මට වටහා දෙන්නට තබා පෞද්ගලික සනීපාරක්ෂාව ගැන වත් මා දැනුවත් කරන්නට කුඩම්මා සහය වූයේ නැත. සියල්ලම මා හට තේරුම් කොට දී මා හට අවැසි වූ සියලුම අවශ්‍යතාවයන් සපුරා දුන්නේද නිලීකාගේ අම්මා ය.

මගේ දියණියට මේ සියල්ල තේරුම් කර දෙන්නට අද මා පමණක් නොව නිලීකාද මා සමග සිටින්නීය. 

"මට උඹත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕනේ"

නිලීකාගේ මුහුණ වෙනදාට වඩා අඳුරකින් පිරී ඇති බව මට වැටහුනේ උදෑසන සිටමය. සාමාන්‍යයෙන් නිලීකා කිසිම විටෙක ජීවිතයේ බරක් පතළක් දරන්නට අකමැති චරිතයක් වූවාය.ඇයටම ගැලපෙන සැහැල්ලු සරල ජීවිතයකින් යුතු වූ ඇයගේ සැමියා , ප්‍රදීප් සමඟින් ඇය ගත කළේ ඉතාමත් සතුටුදායක දිවියකි.

මූලිකව ඇය හා ඇයගේ නිවසේ ගත කළ ද පසුකාලීනව ඇයගේ නිවසට ආසන්නව කුඩා නිවසක් ගෙවීමේ ක්‍රමයට මිලදී ගන්නට මට හැකි විය. ඒ සඳහා අවැසි බොහෝ කාරණා සපයා දුන්නේ ද ප්‍රදීප් සහ නිලීකා විසිනි.මගේ ජීවිතයේ මා හට සහෝදරයෙක් සහෝදරියක් නැති අඩුව ඔවුන් වෙතින් පිරිමැසුණේය. ඉතින් ඇයගේ මුහුණේ වූ අඳුර සහ ගැටලුකාරී තත්ත්වය කුමක් දැයි මට සිතා ගන්නට නොහැකි විය.

"මොකද ප්‍රශ්නේ ?"

ඇය සමගින් මිදුලට බැස මිදුලේ කෙළවරක වූ සමර් හවුසියේ අසුන්වල ඉඳගනිමින් මා ඇසුඑව්මි.

"සරෝජ් අයියා බඳින්න යනවලු"

නිලීකාගේ ඒ වදන් සමඟින් මොහොතකට මගේ ලෝකය එකම තැනක නැවතුණු බවක් මට දැනුනි.ජීවිත කාලයේ පසුගිය වකවානුව තුළම මම උඩු සිතින් ප්‍රාර්ථනා කළේ ඒ කාරණාවම වුව ද මගේ යටි සිත කිසිසේත්ම එයට සූදානම් නොවී තිබුණු බව මම දනිමි. කිසිම දිනක සරෝජ් හිරිපිටිය සතු කර ගැනීමේ බලාපොරොත්තුවක් මා හට නොතිබුනද ඔහු මට සදහටම අහිමි වන බව දැනුනු ඒ මොහොතේ දී ඉතින් මම රික්තකයක අතරමංවීමි.

ඇසිපියන් ගසා ඇසට උනා එන කඳුළු වළකා වළකාගත් පසු ආයාසයෙන් මුවඟට සිනාවක් මවාගන්නට මම උත්සාහ කළෙමි.එහෙත් එය සිනාවකට වඩා මුව අග මාංශ පේශීන් දරුණු ලෙස වෙවිලුම් කෑමකට හසුවීමක් ලෙස පමණක් මට දැනුනි.

"උඹ කොහොමද දන්නෙ ?"

ගැඹුරු සුසුමක් හෙලා මම ඇය වෙතට හැරුනෙමි.

"අම්මා කෝල් කරා"

නිලීකා පැවසුවේ ඇයට යමක් අහිමි වූවා සේ දැඩි ශෝකයෙනි.

"උඹ ජීවිතයේ වටිනම දේ තමයි ඒ නැති කරගත්තේ නිවී. මට දුකයි ඒකයි.සරෝජ් අයියා වෙන කෙනෙක් බඳිනවා කියන එක මං කවදාවත් වැරැද්දක් විදියට දකින්නෙ නැහැ.අවුරුදු දහතුනකටත් වඩා එයා උඹ වෙනුවෙන් බලාගෙන උන්නා.අන්තිමේදී ඇලෙක්ස්ගෙ ප්‍රශ්නය එනකම්ම සරෝජ් අයියා තමන්ගේ උත්සාහය අත්හැරියේ නැහැ. මට හරි දුකයි නිවී."

නිලීකා එක්වරම ඉකි ගසමින් හඬා වැටෙන්නට වූවාය.මගේ අතීතය මැනවින් දැන උන්නේ ඇයය.මා නොදන්නා තරමටම සරෝජ් අයියා මවෙත පිදූ ආදරය ඇය වටහා ගෙන සිටියාය.බොහෝවිට සරෝජ් අයියා ඔහුගෙන් සිතේ ඇති මා සම්බන්ධ සිතුවිලි පවසන්නට ඇත්තේ නිලීකා සමගිනි.

මම සුසුමක් හෙලා සන්සුන් වන්නට බොහෝ සේ වෙර දැරීමි. ඉතින් තවදුරටත් මා මගේ යථා ස්වරූපය සැඟවිය යුතුය.සරෝජ් හිරිපිටිය ජීවිතය වෙනත් යුවතියක් සමගින් බෙදාහදා ගැනීම මා හට වළකා ලීමේ කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් නැත.

"නිලී මේ අහන්න , සරෝජ් අයියට ඒ ජීවිතයේ අත් විඳින්නට ලැබෙන්නම ඕනෑ.එයා මේ දේවල් වලට මෙච්චර පරක්කු නොවී මුල් කාලෙම තමන්ගේ ජීවිතේ පිළිවෙලක් ගැන හිතුවා නම් මේ වෙනකොට එයාට දරුවොත් ඉන්නවා.මට හරි සතුටුයි දැන් හරි එයා එහෙම පිළිවෙලක් වෙන එක ගැන."

නිලීකා මා දෙස බලා උන්නේ මහ දවාලේ හොල්මනක් දුටුවා සේ විමතියෙනි.කිසිදු හිතක් පපුවක් නැති කිසි ලතෙත් බවක් නැති නරුම ගැහැනියකයයි ඇය මා ගැන සිතන්නට ඇත.

"ඔව් එක අතකට මටත් දැන් මෙහෙම හිතෙනවා.තමන්ගේ ජීවිතේ හොඳම කාලෙදිම කෙල්ලෙක් හොයාගෙන බැඳගන්න එයාට තිබුණා .උඹ මත්තේම නැහි නැහී ඉන්නෙ නැතුව.අදටත් උඹට ඒක ගැන දුකක් නැහැයි කියන්නේ උඹ කිසිම දවසක සරෝජ් අයියට ආදරේ කරල නැහැ."

මම ආයාසයෙන් සිනහසුනෙමි. ඇතුළාන්තය ලෝදිය හැලියක දැවෙමින් තිබියදී මතුපිටින් හිමගිරක සිහිල පෙන්වන්නට තරම් මම දක්ෂ නිළියක් වීමි.

"ආදරේ කියන්නේ අයිතිකරගැනීමටම නෙවෙයි නිලී"

මම නිලීකාගේ කෝපය මැඩපවත්වා ඇයගේ නොරිස්සුම පහකරවන්නට වෙර දැරූවෙමි.

"අනේ මේ නිවී, පොත්වල ඉන්න ප්‍රේමවන්තියෙක් නොවී හිටපන්.මට එන කේන්තියට මම උඹට මොනව කියයිද දන්නෑ..ඒ නිසා වඳින්නම් කටවහන් හිටපන් "

නිලීකා හුනස්නෙන් නැගිට ගත්තේ මැඩනොගත් කෝපයෙන් වියයුතුය.එහෙත් මම නිහඬවම උන්නෙමි. සරෝජ් ඔබ හිමි මට නොවන බව මම දැන උන්නෙමි. එහෙත් මගේ යටිසිතේ ඔබ මගෙම වී උන්නේ අද වනතෙක්ම ලොවට රහසිනි. කෙටියෙන්ම කිවහොත් ඔබද නොදැනය . ඉතින් මට අද සිට ඒ අයිතියද නොමැත.

මම නිවසෙන් පිටතට ඇවිද ආවේ මඳක් තනිවන්නට ඇවැසි හෙයිනි.මානවී ඇයගේ ආරක්ෂාව සලසා ගනිමින් සිය වගකීම් දරන්නට සමත්ව සිටින හෙයින් මේ ජීවිතය මට ඉතා පහසුය.

ඇවිද ආ මාවතේ කෙලවරක වූ උද්‍යානයට ඇතුළු ව කිසිවෙක් නොගැවසෙන්නාවූ තුරුසෙවනකට අනිච්ඡානුගවම ඇවිදගියෙමි. සවස්‍ යාමයේ පරිසරය සිහිල්වෙමින් පවතින මොහොතක මම ඇතුළාන්තයෙන් දැවී යමින් උන්නෙමි.

ජීවිතයේ සියලු අපේක්ෂාවෙන් සිඳුණ කල යමෙක්ගේ අභ්‍යන්තරය රික්තයක් වන බව මම දැන් දනිමි. අයිතිවාසිකම් නොපතා උන්නද සරෝජ් පිළිබඳ මතකය මෙතුවක් මා සිත පුරවා දමා තිබුණි.

 "නිවී ආ යූ ඕල් රයිට්? නිවී ඔයා හොඳින්ද ?" 

මා පසෙකින් උද්‍යාන බංකුවේ හිඳ ගනිමින් මා ඇමතුවේ ඇලෙක්ස්ය. ඔහු මා අහම්බෙන් දැක එතැනට පැමිණ තිබුණි. ඉතින් මා විසින් දරාගෙන සිටි ඒ සියල් වේදනාව උතුරා ගලා යන්නට විය. මම දෑතේ මුහුණ හොවාගෙන බොහෝ වේලාවක් හඬා වැටුනෙමි 

ඇලෙක්ස් නිසොල්මනේ මා හඬන දෙස බලා උන්නේ තුෂ්නිම්භූත මුහුණුවරකිනි .ඔහුට මේ කිසිදෙයක් නොතේරෙන බව මම දැන උන්නෙමි .

"Ok now you can tell me what happened ?

හරිද මොකද උනේ කියලා මට කියන්නකො"

ඇලෙක්ස් මා විමසුවේ තවත් මද වේලාවක් ගත වූ පසුවය. මම ඔහුට සැකෙවින් වර්තමාන තත්ත්වය පැවසුවෙමි.

"ඔයා ඉතින් එයාව අයිතිකර ගන්න බලාපොරොත්තුවක් තිබුන කෙනෙක් නෙමෙයිනේ නෙමෙයි නෙ නිවී. ඉතින් ඇයි දැන් එයා වෙන කෙනෙක් එක්ක ජීවිතේ පටන් ගන්න යනකොට ඔයා මෙහෙම අඬා වැටෙන්නේ"

ඇලෙක්ස් මා වෙතින් පැවසුවේ එබඳු තේරුමක් ඇති ප්‍රකාශයකි. මා පවත්නා මේ මානසික වියවුල් භාවය මටද තේරුම් ගන්නට නොහැක .

මට ඔබ මා සතු කර ගැනීමේ තෘෂ්ණාවක් තිබුණේ නැතැයි කියන්නට නොහැක .ලෝකයට කෙතෙක් මෙය වසන් කළ ද මගේ ඇතුළාන්තය බලාපොරොත්තුව තිබුණේම සරෝජ් හිරිපිටිය පමණකි.

"නෑ මට මේ ටික ටිකකට දුකක් හිතුණා මිසක ඇත්තටම සරෝජ් ඒ කරන්න යන දේ හරි.මම හිත හදාගන්න ඕන ඇලෙක්ස්"

මම අවසානයේ සුසුමක් හෙලා දුක තුනී කර ගනිමින් ඔහුට පැවසුවෙමි.

"ඔයාට පුලුවන්නම් ඔය විදියට හිත හදාගන්න ඒක ප්‍රශ්නයක් නැහැ .නමුත් නිවී ජීවිත කාලයක් ඔයා ඔය දේ හිතේ තියන් විඳව විඳව ඉන්නවනම් ඒක හරිම මෝඩ වැඩක් .දැන් හරි කමක් නැහැ සරෝජ්ට ඔයාගේ ඇත්ත කියන්න"

ඇලෙක්ස්ගේ අදහස් එබඳු විය. එහෙත් මාගේ තීරණය වෙනස් නොවන බව මම දැන උනිමි.යළි මට හැරීමක් නොමැත්තේමය


                                                                    ***

සරෝජ් හිරිපිටිය මේතාක් කියවූ පොත වසා දමා පහළ මාලයට ඇවිද ගියේ ආහාර ගැනීමටය. සිරිදාස විසින් සකස් කළ ආහාරය මේසය මතට පිළිගන්වා තිබුණි.

ජීවිතය මිනිසුන්ට දුක හා සතුට ගෙනැවිත් දෙන්නේ අනපේක්ෂිත අන්දමටය. බලාපොරොත්තු වන වේලාවන්හිදී ඒ බලාපොරොත්තු වන දුක හෝ සතුට වෙනුවට හාත්පසින්ම වෙනස් වූ සංවේදනයක් ලබාදෙන ජීවිතය විටෙක කෙතරම් සරදමක්දැයි සිතාගත නොහැක. කාලයක් තිස්සේ තමා මේ සිදුවූ සිද්ධි දාමයන්හි නොගැටෙන්නට දැරූ තැත තවමත් අසාර්ථකය.

"සර් ඔහොම කාල හරියනවද ? බලන්නකො මේ දවස් ටිකේම හරියට කෑමක් නැහැ නේ.ඔය තුවාල වේලෙන්නෙත් නැත්තේ ඇඟට පෝෂණයක් නොවැටෙන නිසානෙ"

උඩින් පල්ලෙන් මෙන් අත ගා දැමූ කෑම පිඟාන දෙස බලමින් සිරිදාස තුන්වෙනි දිනයටත් සරෝජ් හිරිපිටියට නෝක්කාඩු බස් පැවසුවේය. සිරිදාස තරම් තමාගේ පෞද්ගලික කටයුතු ගැන වදවන්නෙක් වෙන නැති තරම්ය.

"කෑම පිරියක් නෑ සිරිදාස . පහුවෙලා කිරි කෝපිඑකක් හදල දෙන්නකො."

සරෝජ් හිරිපිටිය සිය පියගැටපෙළ නගිමින් යළි බැල්කනිය වෙත ගමන් කළේ ය.

දිගු වේලාවක් පොතට සම වැදී උන් හෙයින් දෑස් වල වේදනාවක් ඇති වෙමින් පවතී. එයින් යළිදු කතාවක් නිවේතාගේ පොත කියවීමේ අදහස මොහොතකට පසෙකලූ ඔහු බැල්කනියේ දිගු සෝපාවේ වැතිර ගත්තේය. සිය අතීතයේ ඉන් පසු සිදු වූ මතක සටහන් යළි යළිත් ඔහුගේ මතකයේ නිරායාසයෙන්ම ඇදෙන්නට විය.

                                                                            *** 

යළි හමුවෙමු 

කිත්මා වාසනා දහනායක 
(විසිරි සිහින)

Wednesday, April 20, 2022

14. දහහතර වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ )

 



ඉතින් එළඹි තවත් එක් දිනයක සරෝජ් හිරිපිටිය සිය නිවැසියන් සමගින් කළුතර ප්‍රදේශයට පිටත් වූයේ පෙර දවසක විවාහ යෝජනාවකින් පැමිණි තරුණිය බලන්නටය. සිතට එකඟව නොයන මෙවනි ගමනක ඇති බරපතළ භාවය සිත ඔද්දල් කොට තිබුණි. තමා මේ කරන්නට යන්නේ නිවේතාහට එකට එක කිරීමක් ද නැතහොත් සියලුම දෙයින් පළිගැනීමක්ද යන්න යළි යළිත් සරෝජ් හිරිපිටිය කල්පනා කළේය. නමුත් මේ ගත් තීරණය ආපසු හැරීමක් නොවන බව ඔහු තමන්ටම ඒත්තු ගැන්වීය. 

තමා මෙතුවක් කල් තමාගේ ජීවිතයේ සියලුම දේට කලින් මූලිකත්වය දුන්නේ නිවේතා හටය. ඇය වෙනුවෙන් බලා උන් කාලය කෙතෙක් වුව ද එහි කිසිදු ප්‍රතිඵලයක් අවසානයේ නොවූ බව පමණක්ම තීරණය වී ඉතිරි විය.

නිවේතා තමන්හට ඇත්තෙන්ම පෙම්කලානම් මේ වන විට හෝ ඇයගේ තීරණය වෙනස් වන්නට ඕනෑවටත් වඩා කාලය තිබුණි. එහෙත් ඇයගේ හිතුවක්කාරකමෙහි අවසානයක් දකින්නට නොහැකි විය. ඇය තමා වෙතින් දුරස්ව යන්නට යන්නට තමා ඇය වෙත බැඳුණේ තමාගේ තුළ තිබූ දැඩි ඉවසීම සහ වචනයකට හරවා ගත නොහැකි ප්‍රේමණීය බැඳීම හේතුවෙනි. නමුත් එහි අනෙක් අන්තය එසේ නොවන කල්හි මේ බලා සිටීමම මිරිඟුවක් වනබව දැන් දැන් තේරුම් ගත යුතුව ඇත.

"පුතා මේ තීරණය ගත්තේ හොඳට හිතලා බලලා නේද?"

කළුතර යන්නට පෙර දවසේ සරෝජ් හිරිපිටියට යාබදව මහගෙදර ආලින්දයේ අසුනකට බර වූ තාත්තා ඇසුවේ මේ වන විටත් ඔහු සරෝජ් සහ නිවේතා සම්බන්ධ සියලුම කරුණු කාරණා හොඳින් දැන උන් හෙයිනි. කෙතරම් දේශපාලන ජීවිතයක් ගත කළ ද රට තොටෙහි සහ දෙස් විදෙස් වල දැන හැඳුනුම්කම් ඇති පුද්ගලයෙකු වුවද හිරිපිටිය හිටපු ඇමතිතුමා මේ අවස්ථාවේදී හැසිරුනේ ඇත්තෙන්ම ආදරණීය පියකු ලෙසිනි. වෙනත් දේශපාලන පවුල්වල දරුවන් සම්බන්ධයෙන් පියවරුන් සිය බලපෑම මොනවට ඉදිරිපත් කරද්දී ඔහු හැසිරුනේ දරුවන්ගේ ජීවිතය ඔවුන්ගේ තීරණ මත සැහැල්ලුවෙන් සහ නිදහසේ ගත කළ යුතු යැයි යන තීරණය මතය.සරෝජ් සහ සුලක්ඛනා සිය දෙමවුපියන්ගේ අභිමානය සහ ගෞරවය රැක ගනිමින් ජීවිතය ගත කළේ ඒ ආදරය සහ නිදහස ඔවුන් හට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයටත් වඩා ලැබුණු හෙයිනි.

සරෝජ් හිරිපිටිය යාබද අසුනේ හිඳ ගත් පියා දෙස හිස මදක් හරවා බලා උන්නේය. ආලින්දයේ අඳුර මඳකට තුනී කරලමින් විදුලි පහන් දැල්වෙද්දි ආලෝකය වැටුනු තාත්තාගේ මුහුණ සරෝජ්ගේ හිතට එක් කළේ දැඩි ආදරණීය හැඟීමකි . තමා හට වයස හතළිහක් පමණ වන විට ද තාත්තා තමන් හට මෙතරම් ආදරයකින් කරුණාවකින් පෞද්ගලික කාරණා කතා කිරීම පවා සරෝජ්ගේ හිත සංවේදී කළේය .

"ඔව් තාත්තා. මම මේ තීරණය එන්න කලින් හුඟාක් කල්පනා කළා. තාත්තත් දන්නවනේ වෙච්ච හැමදේම.ඉතින් තවදුරටත් මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් බලාඉන්න තෙරුමකට නැති දෙයක් බව මට තේරෙනවා. තාත්තා මාව විශ්වාස කරන්න .මොනදේ වුණත් මගෙන් ඒ ගෑනුළමයාට අසාධාරණයක් වෙන්නේ නැහැ."

සරෝජ් හිරිපිටියගේ හදවතින්ම නැගුණු ඒ ප්‍රකාශයෙන් සියලු කුකුස් අතහැරී සිත නිවා ගත් තාත්තා අසුනෙන් නැගී සිට ගෙතුළට වැදුනේ ඔහුගේ හිස මත සිය අතක් තබා සෙමින් පිරිමැදීමක්ද තබමිනි .

 කළුතර මතුගම පාරේ නාගොඩ පසුකොට තරමක් දුර පැමිණි පසු වෙල් යායක් මැද්දෙන් දකුණට හැරී ගිය මාවතේ කෙළවරක ඔවුන් අපේක්ෂිත නිවස විය. උදෑසන පටන් හිත තදින් දැවූ අපහසුතාවය සරෝජ් හිරිපිටිය නොසන්සුන් කරවමින් තිබුණි. අවසාන මොහොතේදී පවා පය ආපස්සට ඇදෙන්නට ගත් වෙහෙස ඔහු වලකා ගත්තේ දැඩි අසීරුවෙනි. ජීවිතයේ මෙතුවක් කල් බලා උන් ඒ සිහිනය කිසිදා සැබෑ නොවන බව සරෝජ් වටහා ගත්තේය. කල් ඇතිව ඒ පාර්ශ්වයෙන් එවා තිබූ විවාහාපේක්ෂිත යුවතියගේ සේයාරුව යළිත් වරක් සරෝජ් බැලුවේ ඇය ගැන දළ අදහසක් ලබාගන්නට මෙනි. පෙනුමෙන් කියන්නට කිසිදු ගැටලුවක් නැති ඇය ඇත්තෙන්ම හොඳ පෞරුෂයක් දරන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි.

මේ ගමන යන බව නිලීකාට හෝ දැනුම් නොදෙන්නට ඔහු වග බලා ගත්තේ මෙම ගත් ස්ථීර තීරණය වචනයකින් හෝ එකෙල මෙකෙල නොවිය යුතු බව තීරණය කළ හෙයිනි. නිලීකා සමගින් ඒ සම්බන්ධයෙන් කතා කිරීම පවා ඇතැම් විට සිය පියවර යළිත් පටන්ගත් තැනටම ඇද වැටීමක් බව ඔහු දැන උන්නේය.කෙසේවතුදු නිවේතාගේ තීරණය කිසිසේත්ම වෙනසක් නොවන කළ තමා තව දුරටත් මේ තීරණයේ සිටීම පලක් නොවන බව ඔහු වටහාගෙන උන්නේය.

"එන්න එන්න හිරිපිටිය මහත්තයා. ආ මේ අපේ මන්ත්‍රීතුමා එන්න.එන්න"

ගෙහිමියා වූ ජයම්පති මානවඩු දෑත් එක්කරමින්ම ආචාර කරමින් ඔවුන් පිළිගත්තේ දැඩි ප්‍රීතියෙනි. හිරිපිටිය පවුලේ ආගමනයම ඔවුන්හට මහත් ගෞරවයක් බව ඒ හැම ඉරියව්වකම එදා දකින්නට විය.සරෝජ් ගේ මුහුණේ ආයාසයෙන් නගාගත් සිනහවක් විය. දේවක දිසානායක සිය අතකින් ඔහු සුරතට සෙමින් තට්ටු කලේ සන්සුන් වන්නයැයි නොකියා කියමිනි. සරෝජ් සුසුමක් හෙළා විසිත්ත කාමරයේ වූ පැරණි සේයාරූ දෙස නෙතු යොමු කළේය.

"නෝනා , දුවට එන්න කිව්වනම්..."

මඳවේලාවක ආගිය කතාබහට පසු ජයම්පති මානවඩු සිය බිරිඳ වෙතට හැරෙමින් පැවසුවේ සරෝජ්ගේ අවධානයද එදෙසට ඇදගනිමිනි. ඇය එබසට හිස වනා ගෙතුළට මොහොතකින් නැගීගියාය.

"එන්න එන්න දුව. මේ මාමලා අඳුනගන්න"

ජයම්පති මානවඩු සිය ඇඹෙණිය සමගින් එන දියණියට කතාකළේද සරෝජ් හිස ඔසවා එදෙස බැලුවේද එකම මොහොතකය. සේයාරූ වලින් පසුගිය වකවානුවේ ඇසට හුරුව තිබූ ඇය ඔහු ඉදිරිපසට ඇවිද එමින් සිටියාය.

          

සුභාෂිණී මානවඩු සරෝජ් හිරිපිටිය හමුවූයේ එලෙසිනි. ආචාර සමාචාරයන් ගෙන් අනතුරුව සරෝජ් ඉදිරිපස අසුනක හිඳවනු ලැබූ සුභාෂිණී එක එල්ලේ ඔහු දෙස නොබලාම උන්නාය. සරෝජ් වරක් දෙකක් ඇය දෙස බැලූවද ඔහු සිත පැවතුණේ රික්තකයකය.

"කෙල්ල නරකම නෑ නේද මචං?"

දේවක සරෝජ්ගේ කණට කෙඳිරුවේ මඳ සිනහවක්ද සමගිනි. සරෝජ් සිනා රහිත වතින් ඉවතටම හැරී සිටියේය. ඔහු තුළ පැවතියේ කියා තේරුම්කළ නොහැකි අපහසුදායක හැඟීමකි.

"එහෙනම් ඉතින් දෙන්නා අඳුනගන්න එකයි ඇත්තේ කතාබහ කරලා.නේද හිරිපිටිය මහත්තයා. අපි ඉතින් සාම්ප්‍රදායික වැඩිහිටියො නෙවෙයිනෙ."

ජයම්පති මානවඩු පැවසුවේ සිය දියණිය දෙස හැරී බලමිනි. ඇය ඒ මොහොතේ හිස නගා සරෝජ් දෙස බැලුවාය. අනිච්ඡානුගවම අසුනෙන් නැගී සිටි සරෝජ් නිහඬවම මිදුළට බැස්සේය. සුභාෂිණි ඔහු පසුපසින් ඇවිද ආවාය.

තමා පසුපසින් ඇවිද එන තරුණිය දෙස සරෝජ් මඳක් නැවතී හැරී බැලුවේය. ඇය මඳ සිනහවක් පිරි වතින් ඔහු දෙස බලා ඉවත බැලුවාය.

"සුභාෂිණී, නේද නම ?"

සරෝජ් හඬ අවදිකළේ තවත් මොහොතක් ගතව ගිය පසුය. 

ඇය හිස වනා පිළිතුරු දුන්නාය.

"මොකුත් කතාකරන්න එහෙම බැරි අමාරුවක් තියද? එහෙනම් දැන්ම කියන්න. මට ගොලු ගෑනුකෙනෙක් බැඳගන්න කැමැත්තක් නෑ කොහොමත්"

සරෝජ් අනායාසයෙන් සැහැල්ලු චරිතයට එක්වෙමින් පැවතුණි. මොහොතකට පසු ඔහු කියූ දේ වැටහී ඇයට සිනහවක් පිපිරී ගියේය.

" මේ ඔක්කොම වතුපිටි ඔයාට දෑවැද්දට හම්බවෙන ඒවා වෙන්න ඇතිනේ?"

සරෝජ් බැරෑරුම් ස්වරයකින් හාත්පස බලමින් ඇසුවේය. සුභාෂිණී ඒ මොහොත වනවිට මේ පුද්ගලයාගේ ඇවතුම් පැවතුම් සහ සරල බව වටහාගෙන සිටියාය. 

"නෑ , මෙව්වා අපේ නංගිටයි මටයි සමසේ බෙදෙන ඒවා. හිරිපිටිය වලව්වේ අයට ඔච්චර ඉඩකඩම් අහේනියක් තියනව කියල මම දැනගෙන උන්නෙ නෑනෙ"

සුභාෂිණී ද සිය සුපුරුදු චරිතයට එක්වෙමින් උන්නාය. සරෝජ් මොහොතක් ඇය දෙස බලාඋන්නේය. ඇතැම් විට මේ තේරීම තමාගේ සිතට යම් ශාන්තියක් එක්කර නොදේවිද ?

" අර මොකක්ද සද්දයක් ඇහෙන්නෙ?"

සරෝජ් ඇසුවේ පරිසරයේ නිහඬබව බිඳෙන ස්වරයකට සවන් යොමමිනි.

"ආ ඒ දොළේ සද්දෙ" 

සුභාෂිණී මඳක් දුරින් වූ පුවක් ගස් පේළියකට ඔබ්බෙන් වූ ප්‍රවේශයක් අතදිගු කොට පෙන්වූවාය.

"යන්න ඕනෙද එහෙට?"

ඇය ඔහුගෙන් අසනා විටද ඔහු එදෙසට ඇවිදයමින් තිබුණි.

"මේක නම් මට දෑවැද්දට ඉල්ලගන්නම ඕන"

සරෝජ් පැවසුවේ දොළ අබියසට එමිනි.

"දෑවැද්දක් ඉල්ලන්නෙ ඉස්සෙල්ල කැමතිද අකමැතිදවත් නොදැන?" 

සුභාෂිණී පුවක් ගසකට හේත්තුවෙමින් ඇසුවාය. 

සරෝජ් හිරිපිටිය ඇය අසලට පැමිණ ඇයගේ හිසට ඉහළින් පුවක්ගසට අතතබා ඇය දෙසට නැඹුරු විය.

"මං හිතන්නෙ මට ඔයාට අකමැතිවෙන්න හේතුවක් නෑ. සුභා මොකද කියන්නෙ?"

තවමත් හිතේ ප්‍රේමයක් හටනොගැනුණද ඇය ඇසුරේ ජීවත්වීම පහසුවනු ඇතැයි සරෝජ්ගේ යටිසිත පවසන්නට පටන්ගෙන තිබුණි.ප්‍රේමය...ඉතින් එය තම සිතට කවදා යළි ලඟාවනු ඇත්දැයි සිතන්නට අසීරුය. ඒ ගැන සිතත්ම සිතට ඇතුල් වන්නේ නිවේතා ගැන මතකයන්ය. ආයාසයෙන් හෝ ඒ මතකයන් යටපත් කිරීම සිතාමතාම කල යුතුමය.

"අපි අපි ගැන මොනවද දන්නෙ සරෝජ්?"

සුභාෂිණී ඇසුවේ දොළ අද්දර ගල්පවුරක් මත හිඳගනිමිනි. සරෝජ් ඇය දෙස විමසුම් බැල්මෙන් බලා උන්නේය. සුභාෂිණී හිස නගා ඔහු දෙස බැලුවේ කතාබහකට සූදානම් වෙමිනි.

"සම්පූර්ණ කතාටික අනාවරණය කරගන්න අද දවසෙ නම් වෙලාවක් මදිවෙයි. ඔයාට මං ගැන දැනගන්න ඕන දේවල් අහන්න. ඒ එක්කම ඔයා ගැනත් මට කියන්න"

සරෝජ් ඇයට තරමක් දුරින් හිඳ ගත්තේය. 

"ඔයා එන්න කලින් මම හිතාගෙන උන්නේ කෙලින්ම ඔයාට බැහැයි කියනවා කියන තීරණේ"

සුභාෂිණී සුසුමක් හෙලා ගලා යන දොළ පහරේ නොනවතින දියසුලි දෙස බලා උන්නාය.

"ඇයි ඒ . මං ගැන මොකුත් නරකක් ආරංචි වුණා ද?"

සරෝජ් හිරිපිටිය ඇසුවේ ඇයදෙස යොමුව ගත් තීක්ෂණ බැල්මෙනි.

"අනේ නැහැ. ඔයා ගැන අඩුමගානේ පත්තරවලවත් ටීවී ප්‍රෝග්‍රෑම් එකකවත් නරකක් මම අහලා නෑ.පලවෙනිම දේ මම පොලිටික්ස් වලට තියන අකමැත්ත. ඒ ජීවිතවල ප්‍රයිවසි එකක් නැතිබව මම අහලා තියනව.ඒක එකක්"

"එතකොට අනෙක?"

සරෝජ් මඳින් මඳ ඇයගේ කතාවට පැහැදෙමින් සිටියේය.

"අනෙක මම මේ මාස හයකට කලින් මගේ ලෝන්ග්ටර්ම් එෆයාර් එක බ්‍රේක් වුණ එකේ ශොක් එකෙන් ඉන්නෙ. ඉතින් මට අමාරුයි දැන්ම ආයෙ ජීවිතේ වෙනසක් ගැන හිතන්න"

සුභාෂිණී නොවලහා සියල්ල පවසමින් සිටියාය.සරෝජ් කල්පනා කරමින්ම නැගී සිටියේ ඇයට නැගීසිටින්නට අත දිගු කරමිනි.

"අපි යමු. ගෙදර අය හොයනවා ඇති දැන්"

සුභාෂිණී ඔහු දිගුකළ අතෙහි එල්ලී නැගී සිටියාය.

"මට කියන්න තියෙන්නෙ මෙච්චරයි සුභා. මම මට අවුරුදු විසිහයේ ඉඳන් ගිය මාසෙ වෙනකල් එකම කෙනෙක් වෙනුවෙන් බලන් උන්න කෙනෙක්. ඉතින් බ්‍රේක් අප් එකක තියන වේදනාව මට අමුතුවෙන් කියන්න ඕනනෑ. නමුත් අපි කතාකරමු මේ දේවල් ගැන. ඉන් පස්සෙ තීරණයක් ගම්මු."

සරෝජ් හිරිපිටිය නිවස ආසන්නයට පැමිණ ඇයගේ අත සියතින් මුදාහරිමින් පැවසුවේය. එතුවක් තම අතින්ම් අල්ලාගෙන පැමිනි ඒ පිරිමි අත් ස්පර්ෂය තමාහට අමුත්තක් නොගෙනා අන්දම සුභාෂිණී කල්පනා කළාය.

"සුභා, තව එකක්.."

ගෙතුළට හැරී යන්නට සැරසුණු ඇයට සරෝජ් යළි අඬගැසුවේය.සුභාෂිණී ආපසු හැරී ආවේ විමතිය මුසු ඇසිනි.

"මට දැන් හතලිහක්. කතාබහ කරන්න ගන්න කාලය ටිකක් අඩුවෙන් සලකලා බලන්න වෙයි හොඳද?"

සිනහව ආයාසයෙන් වලකාගනිමින් සරෝජ් පැවසූ වදන් අසා සිනහව නවතගනු නොහැකිව ඇය යළිත් ගෙතුළට දිව ගියාය.

 "එද්දි නිකම් මස්කඩේට ගෙනියන හරකා වගේ ආව එකාගෙ මූණෙ තියන පෙම්පාට බලහල්ලකො"

දේවක දිසානායක සිය බිරිඳට පැවසුවේ සරෝජ්ගේ පැහැබර වූ මුහුන පෙන්වමිනි. ඇත්තෙන්ම මල්ලිගේ මුහුණේ සැබෑ වෙනසක් දකින්නට ඇත.සුලක්ඛනා ද මේ වෙනස දුටුවාය.

"අම්මෝ මේ අවුස්සගන්න එපා .අන්තිමට ඕකත් බෑ කියල දමල ගහල යයි."

සුලක්ඛනා පැවසුවේ දේවකගේ අත සෙමින් කොනිත්තාලමිනි.

"පිස්සුද සුලා, අර බලන්නකො මෑන්ගෙ මූණෙ එළිය. මං ශේප් එකේ අල්ලගන්නම්කො"

දේවක පැවසුවේ ඔවුන්ගේ මුහුණු දෙස ආයාසයෙන්ම හිතාමතාම නොබලා ඉන්නා සරෝජ් දෙස බලමිනි.

මානවඩු නිවසෙන් සමුගත් සියල්ලෝ යළි දේවක දිසානායකගේ නිවසට පැමිණියේ රෑබෝවූ හෙයිනි.

"මං පොඩ්ඩක් මල්ලිත් එක්ක එළියට ගිහින් එන්නම්"

දේවක මුවග පොපියන සිනහව මැද සුලක්ඛනාහට පැවසුවේ අම්මා සහ තාත්තා ඉදිරිපිට දිමය.දෙමස්සිනාවරුන්හට සිත්සේ කතබහ කරගන්නට ඉඩදී සෙසු අය නිහඬවූහ.

 

"හරි දැන් කියපන්. මොකක්ද උඹෙ තීරණේ?"

දේවක දිසානායක සුපුරුදු අවන්හලේ කෙළවර මේසය වෙන්කොට ගත්තේ කල්වේලා ඇතිව ඇමතුමකදීය. පෞද්ගලිකත්වය ආරාක්ෂාවන මේ අවන්හල ප්‍රභූ පෙළන්තියේ අය පමණක්ම පැමිණෙන එකක් විය.

"මන්දා ඉතින්.."

සරෝජ්ගේ මුහුණේ වූ හැඟීම් ප්‍රකාශනය කියවාගන්නට නොහැකි තරම් අතදරුවෙක් නොවූ දේවකට එබස සමගින් සිනහවක් ද මැවුණි.

"මන්දා නන්දා නෙවේ. උඹට කෙල්ලව හිතට ඇල්ලුවද? අම්මලා නම් උඩින්ම කැමතියි.කිසි ප්‍රශ්නයක් නැති පවුල්නෙ ඕවා."

දේවක පැවසුවේ සරෝජ් වෙත හැරෙමිනි. 

"කියන්න තරම් නම් වරදක් නෑ .ඒ උනාට කතාබහ කරල දැන අඳුනගන්න ඕනනෙ.බලමු ඉතින්"

සරෝජ්ගේ කතාවේ ඇදපැද තාලයෙන් එන එවදන්වල ඇත්තේ මේ සම්බන්ධව ඔහුගේ අකමැත්තක් නැතිබවම මිස අන්කිසිවක් නොවීය.

***************************************************************************************************************************  

යලිත් හමුවෙමු 

කිත්මා වාසනා දහනායක 
( විසිරි සිහින)

Monday, April 18, 2022

13. දහතුන් වෙනි කොටස ( හසරැල් සැලුනාවේ )




 (නිවේතාගේ සටහන්)

ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජීවිතය ඇත්තෙන්ම මා හට පහසු වූයේ මගේ සුදුසුකම් වලට ගැලපෙන්නාවූ රැකියාවක් වැඩි කල් නොයවාම මා හට ලැබුණු හෙයිනි .ඒ අතරේදී මානවී අප උන් ප්‍රදේශයේම පාසලකට ඇතුලත් කරන්නට ද අවස්ථාව සැලසුණි. මා හට වඩා මානවී ඕනෑම අයෙකු සමගින් යුහුසුලුව මුසු වූවාය. කිනම් ජාතියක කිනම් දේශයක වුවද ඕනෑම අයගේ සිත් දිනා දිනා ගන්නට සමත් වීමම ඇයගේ අපූරු වාසනා ගුණයක් විය.

මේ වයසේ වෙනස් දරුවන් පාසල් යන්නට ගොස් මවගේ ඇඟේ එල්ලෙමින් හඬා වැටෙන යුගයක මානවී මාහට සිනා පිරි වතින් හැමදාම අත වනා සමුදුන්නාය.

"පුදුමාකාර දරුවෙක් තමයි. ඇත්තටම බං මේ වගේ දරුවෝ ලැබෙන්නේ පිනට" 

මානවීගේ උපත කෙසේ වුවද ඇය අද වන විට ඒ සියලු දුක් පිරිපත මට අමතක කර දෙන්නියක වූවාය. පාසල් අධ්‍යාපන කටයුතුවලදී සහ බාහිර වැඩ කටයුතු වලදීද සුදු ජාතික ළමයින් සහ විදෙස් රටවලින් වලින් පැමිණ උන් සෙසු දරුවන් හා උරෙන් උර ගැටී ඇයගේ හැකියාවන් පෙන්වන්නට ඇය සමත් වූවාය.

මා ජීවිතයේ මුල්ම වරට මා ආසා කළ රැකියාවේ යෙදෙමින් උන්නෙමි.ගෘහ සහ උද්‍යාන අලංකරණය සම්බන්ධව මගේ තිබූ ආසාව යම්තාක් දුරට උසස් ඩිප්ලෝමා මට්ටමේ දී මා ප්‍රගුණ කොට තිබූ හෙයින් මගේ රැකියාව ඒ සම්බන්ධයෙන්ම යෙදෙන්නක් විය.

"ඔය ඉන්න ගමන් තව ටිකක් කොලිෆිකේෂන්ස් එකතු කරමු. හොඳ සැලරි එකකට පුළුවන් එතකොට" 

නිලීකා මා නිතරම උනන්දු කර වූවාය. මේ වකවානුවේ නීලිකා හරහා මා හට සරෝජ් හිරිපිටිය සම්බන්ධ කරුණු කාරණා ඉඳහිටක දැනගන්නට ලැබුණි. ඔහුට නිවසින් විවාහ යෝජනා ගෙන එන බව ද ඔහු ඒ සියල්ල නොසලකා හරිමින් සිටිනා බව ද නිලීකා හරහා මට සැලවිය.

"එක්කෝ ඌ හැදෙන්න ඕන නැත්නම් උඹ හැදෙන්න ඕන.මේකෙ වෙන්නෙ එකෙක්ට එකෙක් දෙවෙනි නොවී හිතුවක්කාර වෙන එක"

නිලීකා මාහට බැනවදිමින් පැවසුවාය. මා ඔස්ට්‍රේලියාවට ගොස් ඇති බව සරෝජ් මෙන්ම ඇයගේ දෙමවුපියන් ද දැනගත් පසු එහි චෝදනාව කෙලින්ම එල්ලවූයේ නිලීකාටය. සරෝජ් එතරම් අමනාපයක් නොපෙන්නුවත් රත්නායකමාමා සහ නැන්දා නිලීකාට දෝෂාරෝපණය කර තිබුණේ මේ සියල්ල ඇයගේ සැලසුම් යැයි වරදවා වටහා ගෙනය.

"උඹට වත් මාව තේරෙන්නේ නැහැනේ නිලී. සරෝජ් අයියාගේ ජීවිතය යන්න ඕන ලොකු ගමනක් තියනවා. ඒක එයා අනිවාර්යයෙන් යනවා. ඒ ගමනෙදි මම එයාගේ පැත්තකින් ඉන්න තරම් සුදුසු කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒක කවුරු කොහොම කිව්වත් දන්නේ මම"

වෙහෙසකර හඬකින් මම යළි යළිත් මගේ පසින් සත්‍යය පහදාදෙන්නට වෙර දැරීමි.

"උඹට කියන්න බැරි මොකුත් මට නෑ නිලී. ඒත් අසිහියෙන් හරි ජීවිතේ වුණ ලොකුම නරකම දේ නිසා මට පිරිමියෙක් එක්ක එහෙම ජීවිතයක් කවදාවත් ගතකරන්න බැරිවෙයි නිලී. මං බයයි නිලී. ඒ දේවල් ජීවිතේ මාව පුදුම විදියට අසරණ කරනවා"

ඉකිගැසෙන්නට පෙරාතුව මම දෑතේ මුහුණ ඔබා ගත්තෙමි. නිලීකා අඩියට දෙකට මවෙතට පැන්නාය.

"අනේ රත්තරනේ , මං ඔහොම පැත්තක් ගැන හිතුවෙම නෑ බං. ඇත්තෙන්ම උඹේ ඇට්ටරකම කිය කිය දොස් කිව්වට මට එහෙම දෙයක් ගැන කල්පනාවක් වුණෙම නෑ.අපි ඩොක්ටර් කෙනෙක් මීට් වෙමුද කෙල්ලෙ"

මා වැළඳ ගත් නිලීකා මඳ වේලාවකට පසු මා මුදාහරිමින් ඇසුවාය. මා පෙළන්නාවූ ඒ භීතිකාමය තත්වය වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර වලින් සමනය කළ හැකි වනු ඇත. එහෙත් මගේ මුලු ජීවිතය පුරා ඇති ඒ හිස්බව , අප්‍රසන්නකාරී බව සහ විඩාව මා කෙසේ මගහැර යන්නද? 

මට යළිත් නැවුම්ව ජීවිතය දකින්නට නොහැක. එය ස්ථිරය.

"නෑ නිලී, මේක මට හුරුයි.අපි සරෝජ්ව මේකෙන් ඈත්කරවන්න ඕනෙ.මං එයාට ආදරෙයි කියන්නෙ එයා මගේ අයිතියට බැඳෙන්න ඕනයි කියන එක නෙවේ නිලී. මං එදා උඹලගෙ ගෙදරට අන්තිමට ආ දවසේ වින්ද ඒ ආදරේ මට හොඳෙටෝම ඇති ජීවත්වෙන්න.මට උදව් කරන්න නිලී. එයාව අපි මෙතනින් ඈතට යවන්නම ඕනෙ"

මම බැගෑපත්වීමි.

"ඒ වගේම තව එකක්. මානවී කාගෙන් කන්සීව් වුණත් ඒ දැන් මගේ දුව. එයාගෙ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම මම. ඉතින් මට මානවී සරෝජ්ට ළං වෙන්න ඉඩ දෙන්න බෑ නිලී. එකක් මට මානවීගේ අනාගතය ගැන හිතන්න ඕනෙ .සරෝජ් එයාගේ භාරකාරයා වෙන්න අවශ්‍ය නෑ"

දිගුදුර ධාවනයක යෙදුනාක් මෙන් මම හතිලමින් පැවසූවෙමි. මේ සියල්ල වෙහෙසය.මට විවේකයක් අවැසිය.ඉතින් සරෝජ් ඒ මාවතේ කොණකවත් සිටිය නොයුතුය.නිලීකා සුසුමක් හෙළා මහිස මත අත තබා පිරිමැද්දාය. ඇය මා නිසා අනවශ්‍ය තරමටම වෙහෙස වන්නීය. දුක් උහුලන්නීය. ඒ මිත්‍රත්වය ම මා දරාසිටින්නක් නොවේද ?

කාලය ගෙවී ගියේ සිතුවාටත් වඩා වේගයෙනි. ජීවිතය නිරන්තරයෙන්ම අභියෝගයන් අතරේ ගලායන්නට විය.
"Niwee your works are fabulous (නිවී, ඔයාගෙ වැඩනම් නියමයි)" 
මගේ රැකියා ආයතනයේ ප්‍රධානී වූ ඇලෙක්ස් මගේ නිර්මාණයන් නිතර ප්‍රසංශා කරන්නට විය. ඇත්තෙන්ම මා විසින් කරන ලද බොහෝ ගෘහ අලංකරණයන් ගනුදෙනුකරුවන්ගේ ප්‍රසංශාවට ලක්වූයේ බටහිර ආරයට ආසියානු ආරයක් මුසු වෙමින් ඒවා නිර්මාණය වූ නිසා විය යුතුය. එහි ඇති අනන්‍යතාවය ගනුදෙනුකරුවන්ගේ ආකර්ෂණය වඩ වඩාත් ලබාගත්තේය.

"Thank you Alex, its my pleasure 
(ස්තුතියි ඇලෙක්ස්, ඒක මට සතුටක්)"

නිහතමානීව ඒ පැසසුම් බාරගන්නට මම හුරුව උන්නෙමි. මාගේ රැකියා ස්ථානය ඇත්තෙන්ම ප්‍රියමනාප වූවක් විය. මා විසින් උගත් ක්ශේත්‍රයට අනුවම නිදහසේ රැකියාව පවත්වාගෙන යාමට මට එතැන නිදහස තිබුණි. ඉතින් යමෙකුහට සිය උපරිමයෙන් වැඩ කරන්නට සිත්වීම නොරහසක් නොවේද?
ඇලෙක්ස් යනු වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම හොඳ නායකයෙක් විය.ඔහු කිසිදුවිටෙක සිය සේවක සගයන් අව මට්ටමේ තබා ක්‍රියාකළේ නැත.ඉතින් සියලුම කාර්ය මණ්ඩලය ඔහු සමගින් සේවය කරන්නට ඉතාමත් කැමැත්තක් දැක්වූ අතර මමද එසේ වූයෙමි.
" so, aren’t we going to celebrate this success?(අද අපි ඉතින් මේ ජයග්‍රහණය සමරන්නේ නැත්ද?) 

ඇලෙක්ස් ඇසුවේ අද දවසේ මා විසින් කරනු ලැබූ ඒ ගෘහ අලංකරණ ක්‍රියාදාමය පසසනු ලැබුවේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මට්ටමේ පුද්ගලයෙකු වූ හෙයිනි. එවන් පැසසුම් පෞද්ගලිකව මා හට මෙන්ම මුළු ආයතනයටම ඉතාම වැදගත් වන ඒවා විය. ආයතනයේ අනාගතය එවන් පැසසුම් මත පැහැදිළි ඉදිරි ගමනකට යොමුවෙයි.
විදෙස් රටකට පැමිණි පසු එවන් ගමන් බිමන් සුහද හමු මාහට ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට අනවැසි මට්ටමට හුරුපුරුදු ඒවා වූ හෙයින් මම ඒවාට අනුගත වීමි. අනෙක් අතට නිලීකා නිතර මාගේ සමාජ ජීවිතය උනන්දු කරවන්නට යුහුසුළු වූවාය. 
" මම දුවව බලාගන්නම්. ඇලෙක්ස් එක්ක ඩිනර් ගිහින් එන්න" 
නිලීකා මා හට පැවසුවාය. එහෙයින් එදින රාත්‍රී ආහාරය පිණිස මම ඇලෙක්ස් සමගින් නිස්කලංක අවන්හලක් වෙත පියමැන්නෙමි.
"Niwee what is your decision now? Hasn't it changed yet? ( නිවී ඔයාගේ තීරණය මොකද දැන් ? තවමත් ඒක වෙනස් වුණේ නැද්ද ?)"
ඇලෙක්ස් විසින් මේ අසනු ලබන්නේ ඔහු විසින් කාලයකට පෙර මා වෙත ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවයි. ඇත්තෙන්ම ඇලෙක්ස් යනු බෙහෙවින් ප්‍රියමනාප පුද්ගලයකු වූ අතර වයසින් මා හට අවුරුදු පහක් පමණ වැඩිමහළු වූ පුද්ගලයෙකු විය. ඔහුගේ සේවා ස්ථානයේ සේවිකාවක් වූ මා හට ඔහු වෙතින් විවාහ යෝජනාවක් පැමිණියේ මින් වසරකට පමණ පෙරය. 
මා විසින් කිසිදු හේතුවක් නොදක්වාම එය ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබුවේ අප දෙදෙනා අතර වූ සුහදත්වය තවදුරටත් පවත්වා ගෙන යමිනි.මා විසින් ප්‍රතික්ෂේප වුවද ඇලෙක්ස් විසින් කිසිම මොහොතක එම ප්‍රතික්ෂේප වීම අප අතර අමනාපයක් ඇති වීමට තරම් ගැටළුවක් සේ නොසැලකුවේය.ඒ ඔහුගේ වූ අවබෝධයේ පරිමාණයයි.
"Alex, I am sorry actually..(ඇලෙක්ස් මට ඇත්තෙන්ම සමාවෙන්න ..)"
මා මගේ තීරණය වෙනසක් නොවන බව ඔහුට පවසා සිටියේ සරෝජ් හිරිපිටිය සහ මගේ අතීත කතාව සම්පූර්ණයෙන්ම ඔහු වෙත දිගහරිමිනි. මේ වන විට මාගේ ජීවිතයේ පෙර අතීතයේ කටුක සිදුවීම් විසින් ඇති කළ දැඩි වේදනාවන් ක්‍රමක්‍රමයෙන් සමනය වෙමින් පැවතුණි. මගේ අතීත කතාව සාවධානව අසා සිටි ඇලෙක්ස් සිය සුරත මගේ උරහිස වටා යවා මඳකට මා වැළඳගත්තේය.
"Actually ,I am jealous of that guy..(ඇත්තෙන්ම මට සරෝජ් එක්ක හරිම ඉරිසියයි)"
ඇලෙක්ස් සිනහ වූයේ එවදන් පවසමිනි.ඉතින් ඉන් ඔබ්බට ඔහු පුන පුනා පැවසුවේ සරෝජ් සමගින් මා එක්විය යුතු බවමය. ඒ සඳහා ඔහුගේ පසින් විය හැකි සියලුම උදව් නොවළහා ඉටුකරන බවද ඇලෙක්ස් පැවසීය.
එහෙත් ආදරය යනු හිමි කර ගැනීම නොවන බව ඇලෙක්ස් වටහා ගත්තේ මගේ තීරණය තහවුරු කළ පසුය. ඇතැම් විට මා අසාධාරණ බව ඔහු පැවසීය.ආසියාතික ගැහැනියකගේ දැඩි මතධාරී බව මේ සුදු ජාතිකයා විටෙක නොරුස්සන සුලු වූයේ ඒ වන වනවිටත් ඔහු මගේ කතාවේ සියලුම දෑ දැන සිටි බැවිනි. බටහිර ලෝකයේ ඇති සබඳතාවල ඇති සරල භාවය ආසියාතික ගැහැණු පිරිමි අතර නොවන බව ඔහුට තේරුම් ගත නොහැකි විය.
මා විසින් සිදුකරන ලද නිර්මාණයන් ඇගයීම වාර්ෂිකව වූ උළෙලක දී සිදුවූයේ මේ සිදු වූයේ මේ අතරය. මෙම උත්සවයට ආයතනයේ නියෝජනය කරමින් සහභාගීවූයේ ඇලෙක්ස් සහ මාය. විවිධාකාර මාධ්‍යයන්ගේ ඡායාරූපකරණයට සහ ප්‍රශ්න විචාරාත්මක හමු වලට මාහට යොමු වන්නට සිදුවූයේ ඇලෙක්ස් සමගින්මය.
මේ අතරේදී ඇලෙක්ස් සහ මා සමීපව කතාබහ කරන සේයාරූ කිහිපයක් සරෝජ් හිරිපිටියගේ අතට කිනම් හෝ ක්‍රමයකින් ලැබී තිබුණි.එමෙන්ම අප විසින් මාධ්‍ය සාකච්ඡා වල දී කතාබහ කළ ඇතැම් කරුණු අතරේ තිබූ පෞද්ගලික කාරණාවන් ලිඛිත මාධ්‍යයට අනුවර්ථනය වී තිබුණේ අර්ථයන් වෙනස් කරමිනි. එම බොහෝ ප්‍රවෘත්තිවලින් හැඟවුණේ ඇලෙක්ස් මා දැඩි ලෙස ප්‍රසංශා කිරීම, ඔහුගේ සහ මගේ සම්බන්ධතාවයක් ඇතිබවක් සේ හඟවාය.
"ඉවරයි ඉතින් ඔක්කොම ඉවරයි. අන්න අපේ අම්මලයි සරොජ් අයියයි ඔක්කොම උඹයි ඇලෙක්සුයි අතරෙ සම්බන්ධයක් තියෙනවා කියලා ඇවිස්සිලා. "
නිලීකා දුරකථන සංවාදයකට පසු මා වෙත පැමිණියේ හිසේ අත තබාගෙනය.
"මං අම්මට කියන්නම් මේ ඔක්කොම මිස් අන්ඩර්ස්ටෑන්ඩින් කියලා. අර යකා විකාර කරනවාලු"
මම සිතට ආ ක්ෂණික සිතුවිල්ලක් මත අසුනෙන් නැගී උන්නෙමි.
" එපා එපා කියන්න එපා. ඕක හොද පොයින්ට් එකක් දැන්වත් සරෝජ් අයියව මගෙන් ඈත් කරවන්න. ඇලෙක්ස් එක්ක මගේ සම්බන්ධයක් තියෙන විදිහට දිගටම ඉන්නම්.එතකොටවත් අඩුම ගණනේ ගනනේ සරෝජ් අයියා තමන් ගැන තීරණයක් ගනීවි හරියකට"
මම එවදන් කීවේ සිතට එකඟව නොවේ.එහෙත් මා හට කරන්නට දෙයක් නොමැත.සරෝජ් අයියාගේ සම්පූර්ණ ජීවිතයම අවාසනාවේ හෙලන්නට මම කිසිසේත්ම කැමති නොවෙමි.මේ එය වෙනස් කරන්නට සුදුසුම අවස්ථාවයි. නිලීකා මාගේ බොහෝ බැගැපත් වීම් හඬා වැලපීම් සහ තර්ජනය කිරීම් කිහිපයකට පසු මා සමඟින් එකඟ වූවාය.
" මේ ආත්මෙ මට දරුවෙක් නැති වුණේ ගිය ආත්මෙ මොකක් හරි පවක් කරපු නිසා වෙන්න ඇති. උඹ මේ කරන වැඩ වලින් මට ලබන ආත්මේ මිනිහෙකුත් නැති වෙනවා"
නිලීකා පැවසුවේ දැඩි අමනාපයකිනි. සිත සත් සියයක් කැබලි වලට කැඩී යද්දි මම කෙසේ හෝ මෙම දාන පාරමිතාව පුරන්නට තීරණය කර ගත්තෙමි.
එහෙත් ඒ සියල්ල තීරණය කරගත් පසුත් බොහෝ රාත්‍රීන්හි දී මා රහසේම හඬා වැටුණු බව දන්නේ මා පමණි. 
දයාබර සරෝජ් , උපනූපන් ආත්ම භවයකදී හෝ මේ අයුරින් වෙන්ව නොයා ඔබ මගේම වනු ඇතැයි මම සැමදාමත් බලාපොරොත්තු වෙමි.මෙම ආත්මභාවයේදී මට ඔබෙන් මිදීයන්නට අනේ ඉතින් අවසර දෙන්න.
 
නිවේතා විසින් ලියන ලද මෙම පරිච්ඡේදය ය කියවූ පසු සරල හිරිපිටිය පොත වසා දමා කාමරේ ඒ මේ අත ඇවිද්දේ සිය නොසන්සුන් සිත සමනය කර ගන්නටය. නිවේතා මේ සා බොරුවක් කළ බව තමා දැන ගත්තේ වසර ගණනාවකට පසුව ය. 
ඇලෙක්ස් සමගින් ඇයගේ සේයාරූ විදෙස් සගරාවක දුටුවිට තමාගේ සිතට දැනුනු වේදනාව සහ ඊර්ෂ්‍යාව සරෝජ්ට අද මෙන් මතකය.
"එයා මට එහෙම කළා එහෙනම්"
සරෝජ් හිරිපිටිය අඳුරු අවන්හලකදී ඒ වේදනාව පැවසූයේ සිය සොහොයුරියගේ සැමියා වූ දේවක දිසානායකටය.
සිය මස්සිනාගේ සිත් වේදනාව දේවක දිසානායක නිහඬව දරා උන්නේය. මේ සා සියලු අඳුරු පරිච්ඡේදයන් ගතව යද්දීත් නොසැලුණු සරෝජ්හට නිවේතාගේ මේ හැසිරීම දරාගන්නට නොහැකි බව දේවක දැනඋන්නේය.
"අපි තව ටිකක් හොයලා බලමුද?"
ඔහුටද මෙය විශ්වාස කළ නොහැකි හෙයින් ඔහු විමසුවේ තවදුරටත් මේ සම්බන්ධයෙන් සොයන්නට තීරණය කරමිනි.
"ඕන නැහැ අයියේ .මෙච්චර අවුරුදු ගානකට එයාගෙන් මට කිසිම බුරුලක් සහනයක් හම්බඋනේ නැහැ .මාත් මෝඩයෙක් වගේ එයා වෙනුවෙන්ම බලා හිටියා .මම ඒ ගැන දුක් වෙන්නේ නැහැ .ඒත් නිවේතා හරිම තද තීරණ ගන්නා ගෑනියෙක් ."
"එයා මේ සුද්දෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් ඇති කරගත්තා කියල මම විශ්වාස කරන්නේ නැහැ .ඒත් මෙයා ඒ ප්‍රවෘත්තිය පැතිරෙන්න දීලා නිහඬ වෙලා ඉන්නවා කියන්නේ මට තවදුරටත් මං ගැන කිසිම අදහසක් නැහැයි කියන එක.කමක් නැහැ මම දැන් හිත හදා ගන්න ඕනේ "
සරෝජ් හිරිපිටිය හිනැහෙන්නට උත්සාහ දරමින් සිය සොහොයුරාට පැවසීය . ඒ සිනහව කෙතෙක් වේදනාබරදැයි දේවක එකම බැල්මකින් වටහා ගත්තේය.
සියල්ල මෙසේ නොසිතු අන්දමින් ගලාගෙන යද්දි සරෝජ් පසුවූයේ සියල්ල අහිමි වී ගිය බලාපොරොත්තු විරහිත පුද්ගලයෙකුගේ තත්ත්වයෙනි. දේවක දිසානායක සිය සොහොයුරෙකු බඳුවූ ඔහු ගැන දැඩි සේ කම්පා වූ අතර සිය බිරිඳ සමගින් මේ සම්බන්ධයෙන් කළ යුතු දේ ගැන දිගටම සාකච්ඡා කළේය.
"මේ යකා නාස්ති වෙනවා මෙහෙම ගියොත්. සුලක්ඛනා නරකද අම්මලට කියලා මේකට අර අන්තිමට ගෙනාපු යෝජනාවවත් ආපහු උඩට ගත්තොත්" 
දේවක සිය බිරිඳ සමගින් පැවසුවේ සරෝජ් හිරිපිටිය වෙත පසුගිය වකවානුවේ පැමිණ තිබූ එක් විවාහ යෝජනාවක් සම්බන්ධයෙනි. නිවේතා සම්බන්ධව දැඩි තීරණයක පසුවූ හෙයින් සරෝජ් හිරිපිටිය එම යෝජනාවට කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොදක්වා මග හැර ගියේය.ඇත්තෙන්ම කියන්නට තරම් වරදක් නොවූ එම යෝජනාව සම්බන්ධයෙන් යළිත් කථා කිරීම සුදුසු යැයි දේවකට සිතුනේ සරෝජ් මේ පසුවන කම්පනීය තත්ත්වයෙන් ඔහු මුදා ගන්නටය .
"අම්මයි තාත්තයි පොඩ්ඩක් මල්ලිත් එක්ක මේක ගැන කතා කරන්න. එයා ඉන්නේ කොහොමත් අවුලෙන්නේ. ඒ ගෑනු ලමයගෙ කියන්න තරම් වරදකුත් නැහැනේ. ඒ නිසා අපි මේ යෝජනාව ආපහු පොඩ්ඩක් සලකා බලමු"
දේවක දිසානායක සිය නැන්දනීය සහ මාමණ්ඩිය සමගින් ඔවුන්ගේ මහ ගෙදර දී මෙම කතාබහ පැවැත්වූයේ සරෝජ්ට නොදන්වාය. 
"මෙහෙම දෙයක් තියෙනවා පුතා. මෙයා පසුගිය කාලයම ගත කළේ ඔය එකම තීරණයක් එල්ලිලා. දැන් ඒකෙන් ඈත් වුනාම මේ තව කාරණයකට අපි ඇදලා දාලා අන්තිමට කොහෙවත් යන ගෑනු ළමයෙකුට අපි අසාධාරණයක් කළා වෙයිද ?" 
සරෝජ් ගේ පියා කෙතරම් දුරදිග දකින පුද්ගලයකුදැයි යන්න දේවක මනාව දැන උන්නේය.
"තාත්ත කියන කතාව ඇත්ත. ඒත් අපි ටිකක් කතා කරල බලමු. හැමදාමත් මල්ලිට ඔහොම ඉන්න බැහැනේ. අපි දෙන්නත් එක්කම කතා කරලා තීරණයකට එමු."
දේවක දිසානායක සිය බිරිඳ සමගින් හිරිපිටිය නිවසින් සමුගෙන පැමිණියේ මේ සම්බන්ධ කාරණය සරෝජ් සමඟින් නිදහසේ කථා කළ යුතු බවට තීරණය කර ගෙනය

දේවක දිසානායක සරෝජ් සිය නිවසට කැඳවූයේ මෙම කාරණය ගැන කතා කරගන්නට සුදුසුම වූ ස්ථානය එතැන බැවිනි . සෙසු පුද්ගලයන්ගෙන් බැහැරව තමා සහ බිරිඳ පමණක් මේ සම්බන්ධයෙන් කතා කරන මූලික අවස්ථාවට සුදුසු යැයි ඔහු තීරණය කළේය .
"අම්මයි තාත්තයි එක්ක පස්සේ කතා කරමු ඉස්සෙල්ලා අපි මල්ලිත් එක්ක මේක ගැන කතා කරගෙන ඉමු."
දේවක සිය බිරිඳ සමගින් පැවසුවේ සරෝජ් පැමිණෙන බව සනාථ කළ පසුවය. 
දීර්ඝ සාකච්ඡාවකට අනතුරුව බොහෝ කරුණු කාරණා පහදා දීමෙන් පසු සරෝජ් හිරිපිටිය දේවක දිසානායකගෙ බසට යම් නම්‍යශීලී භාවයක් දැක්වූයේ මෙතුවක් කල් තමා විසින් ගෙන තිබූ දැඩි තීරණය නිවේතා කරන කියන ලද්දා වූ ක්‍රියාදාමයන්ගේ හිතුවක්කාර භාවය හේතුවෙන් මේ වන විට කැඩී බිඳී ගෙනයද්දී ය.
ඇය වෙනුවෙන් තමා මෙතුවක් කල් බොහෝ ඉවසීමෙන් කාලය ගත කළ ද ඇයගේ හිතුවක්කාර කම මෙන්ම දැඩි තීරණය ද අබමල් රේණුවකවත් වෙනසක් නොවීය. තමාගේ නම්‍යශීලීභාවය ඇය වටහා ගත්තේ නිවටකමක් ලෙසින්දෝ යයි සරෝජ් හිරිපිටියේ විටෙක සිතුවේය. ඇය කෙරෙහි සිතේ තිබූ අපරිමිත ආදරය ඇය නිතරම නිතරම වටහා ගත්තේ අනුකම්පාවක් ලෙසිනි.ඉතින් ඇයට ළං වන්නට දැරූ හැම තැතක්ම ඇය විසින් නොසලකා හැර දමා හමාරය.
"මං දන්නැහැ අයියේ ඔයාලා කැමැත්තක් කරන්න. මට දැන් මේ හැමදේම එපා එපා වෙලා තියෙන්නේ" 
දැඩි වෙහෙසකාරී හඬකින් සරෝජ් හිරිපිටිය පැවසුවේ අසුනෙහි ඇන්දට හිස තබා දෑස් පියා ගනිමිනි.
"අපි ඔයාට මේ කරන්න යන්නේ නරකක් නෙවෙයි.අම්මා තාත්තා උනත් මල්ලිට කවදාවත් බලකිරීමක් කරේ නැහැ නේ.දේවකත් මමත් මල්ලිගේ අනාගතය වෙනුවෙන් ඔයා වගේම බලාගෙන උන්නේ ඒ ගෑනු ලමයගෙ අදහස වෙනස් වෙයි කියලනෙ. නමුත් මල්ලි මේ යන විදියට ඒ තීරණය වෙනස් වෙන්නෙත් නැහැ .එයා දැන් එයාගෙම ගමනක් යන්න පටන් අරන්නේ. අම්මයි තාත්තයි වුණත් ඔයාගේ අනාගතය ගැන පුදුම දුකකින් ඉන්නෙ"
අක්කා සරෝජ් හිරිපිටියගේ යාබද ආසනයට පැමිණ ඔහු හිස පිරිමැද්දේ පෙර දවසක කුඩා වියේදී මෙන්ම දැඩි ආදරයෙනි. සරෝජ් හිරිපිටිය ඇසට ඉපදෙන්න කඳුළු දෑස තුලම වලක්වා ගනිමින් මොහොතක් අක්කාගේ අතකින් අල්ලාගෙන සිටියේය.
"මං නිසා ඕගොල්ලෝ කිසිම කෙනෙකුට සැනසීමක් ලැබුණේ නැහැ. මං දන්නවා අම්මයි තාත්තයි වුණත් ඉන්නෙ කියාගන්න බැරි හිත්වේදනාවකින් වෙන්න පුළුවන්. මං ජීවිතේට මුහුණ දෙන්න තීරණය කළා.අම්මාලට කියන්නයි ඒ ගෙදරට යන්න දිනයක් දාගන්න කියලා"
සරෝජ් හිරිපිටිය අක්කාගේ අත පසෙකට කොට නැගී උන්නේ එසේ කියමිනි. ඉන්පසු සමු ගැනීමකුදු නොකොට ඔහු නිවසින් පිටත් වී රියට නැගී පිටව ගියේය .
"මල්ලි ඉන්නේ හිත් වේදනාවකින් තමයි.අපි මේ වැඩේ ඉක්මන් කරමු .සමහරක් වෙලාවට මේ දේ එයාගේ හොඳටම වෙන්න පුළුවන්.කෝකටත් දෙන්නට ආශ්‍රය කරන්න ඉඩ දීලා බලමු"
දේවක දිසානායක පැවසුවේ දෑසින් ගලා යන කඳුළු පිස දමමින් සිටින සිය බිරිඳටය .
සහෝදර ප්‍රේමයක සැබෑ වේදනාවක් ඇගේ දෑස්වලින් ගලා ගියා කඳුලේ විය.


යලිත් හමුවෙමු 

කිත්මා වාසනා දහනායක 
( විසිරි සිහින)