Thursday, September 30, 2021

16.දහසය වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 




ඊලඟ වෛද්‍ය හමුවේදී සුලෝචනා මානසික ප්‍රතිකාරයන් සඳහා යොමු කල යුතු අන්දම ගැන බිම්සර දැනුවත් කලේ රශිත සහ ඔහුගේ මිතුරු විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍යවරයා විසිනි.

"මෙහෙම අයෙක්ට එක්ස්පෝස් කිරීමක් කරනකොට අපි හොඳ අවධානයකින් ඒකෙ යෙදෙන්න අවශ්‍ය වෙනවා.මොකද මේ ළමයාගෙ යම් ප්‍රමාණයකට ශොක් එකකුත් තියන නිසා අපි ෆිට්ස් එහෙම එයිද කියලත් පොඩ්ඩක් අවධානයෙන් ඉන්න ඕනෙ"

විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා අවධාරණය කළේය.

"එතකොට අපි මේක කරන්නම ඕනද ? නොකර උන්නොත් වෙන්න පුළුවන් අවාසිය මොකක්ද ?"

බිම්සර විමසුවේ කල්පනාබරිතවය.

"කෙනෙක් කම්පනයක් මනස ඇතුලෙ තියන් ඉන්නව කියන්නේ ඒක එයාගෙ සම්පූර්ණ ජීවන රටාවටම බලපානවා කියන එකයි. එයාගෙ මතකය ඇතුලු හුඟාක් දේවල් මේ තාවකාලික ගැටලුව නිසා අවහිරවෙලා දැනටම.ඒක අනාගත ජීවිතයටම කොච්චර බලපාන්න පුළුවන්ද ?"

මානසික වෛද්‍යවරයා අතුරු පැනයකින්ම බිම්සරට පිළිතුරු දුන්නේය.

"මචං behavior treatment කියන්නෙ හරිම ක්‍රමානුකූලව යන එකක්. බෙහෙත් බොනව වගේ අතුරු ආබාධත් නෑනෙ.අපි ඔක්කොම මේක ටීම්වර්ක් එකක් වගෙ යමු.ඩෝන්ට් වොරි"

රශිත පැවසුවේ සිය මිතුරාගේ උරහිසට අත තබමිනි.බිම්සර සුසුමක් හෙලා හිසවනා එයට අනුමැතිය දුන්නේය.හිත තුළ කුකුසක් ඉතුරුවී ඇතද මේ ප්‍රතිකාරයන් ඇයගේ යහපත උදෙසාම හෙයින් කලයුතුව ඇත.

]**************************************************************************** 


සුලෝචනා අදාළ ප්‍රතිකාර කටයුතු සඳහා පළමුවන වතාවට කැඳවා ගෙන ගියේද බිම්සර  සහ රිද්මා විසිනි.ප්‍රමුදිතා හට උසස් පෙළ විභාගය ඉතාම නුදුරේ පැවතුණ හෙයින්  ඇයගේ කාලය මේ සඳහා කැප කරවන්නට අවශ්‍ය නොවන බව රිද්මා සුලෝචනාගේ මවට පැහැදිලි කළාය.

"තව සති දෙකයි නේ විභාගයට තියෙන්නෙත් අම්මා .ඒ නිසා නංගි මේ ටිකේ පාඩම් කරගත්තු වාවේ .අනික treatment වලට කොළඹ ගියාම මුළු දවසෙම ඔතනට වැය වෙනවා.අපි නංගි එක්ක යන්නං.පරිස්සමින් එක්කරගෙන එන්නම් අම්මා"

රිද්මා පැවසුවේ සිය රථය තුලට වී සිටිනා බිම්සර දෙස බලමිනි.ඔහු ඉවත බලාගෙන සිටින්නේ එතරම්ම පැහැදිලි සිතුවිල්ලක නම්  නොවේ.

"මේ දරුවන්ටත් අපි නිසා තියෙන කරදරයක්. ජාති ජාතිත් තමංගෙ මිනිස්සු වත් නොකරන තරම් උදව් මේ ටිකේ ඔය දරුවෝ අපිට කළේ. පින් සිද්ධ වෙනවා දරුවනේ කවදාවත් ඔය දරුවන්ටත් ,ඔය දරුවන්ගේ දෙමව්පියන්ටවත් කරදරයක් හිරිහැරයක් ලෙඩක් දුකක් නම් වෙන්න එපා .තුණුරුවන්ගේම පිහිටයි" 

අම්මා පැවසුවේ දෑතද එක්කර ගනිමිනි. අම්මා මේ කෙටිකාලය තුළ ඔවුන් වෙත තමන්ගේ දරුවන්ට හා සමානවම බැඳී උන්නාය.

සුලෝචනා රිද්මා සමගින් බිම්සර ගේ රථයට ගොඩවූයේ "අපි යමු නේද සුදු අයියේ "කියමිනි.

සුලෝචනා පිටුපස අසුනට නැංවූ රිද්මා ඉදිරිපස අසුනට නැගුණේ.. 

"තමුසෙ ඔය ඉස්සරහ කණ්ණාඩියෙන් පිටිපස්ස බල බලන්න ගිහිල්ලා වාහනයේ හප්ප දැනිය කියලයි මං කෝකටත් කියලා ඉස්සරහ සීට් එකට නැග්ගෙ ..."කියමිනි.

වෙනදා තමන් හා  එකට එක කියවාගන්නා බිම්සර අද කෙතරම් නිහඬදැයි රිද්මා විමසිල්ලෙන් බැලුවාය.

"මොකෝ තමුසෙ නිකම් ඇටිකෙහෙල් ගිල්ල වගේ බලාගෙන ඉන්නේ."

මදක් දුර රිය ධාවනය කරන්නට ඉඩ හැර රිද්මා ඇසුවේ කුතුහලය පිරි දෑසිනි.

"මන්දා නංගි , මේකට කැමති උනාට මට එක අතකට  හිතට මහ බයකුත් දැනෙනවා! "

බිම්සර පැවසුවේ රියෙහි කන්නාඩියෙන් පිටුපස අසුනේ ඉන්නා සුලෝචනා දෙස බලමිනි.

"ඕකට මොකද්ද බය වෙන්න තියෙන්නේ. රශිත එහෙම ඔයාට හොඳටම තේරුම් කරලා දුන්නා නේ."

රිද්මා ඇසුවේ විමසුම් ඇසිනි.

"කෙල්ලට  ලොකු shock එකක් වෙන්නේ නැතුව ඕන දෙයක් කමක් නැහැ . ඒත් එදා එතැන සිද්ධ වුනු දේවල් මතක් වෙනකොට මෙයාට ඒවා දරාගන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා මට බයක් දැනෙනවා."

බිම්සර තම සිත තුළ පැවති කුකුස රිද්මාහට පැහැදිලි කළේය.

"එක්ස්පෝස් කරන කොට එහෙම එකපාරටම කරන්නෑ සුදු අයියෙ.ඒක යන්නෙ පියවරෙන් පියවරටනෙ.අනෙක රශී, මම ,ඔයා ,සුලෝගෙ අම්මා ,නංගි..ඔක්කොම අය මේ වැඩේට එකතුවෙනවනෙ."

රිද්මා පැවසුවේ බිම්සරගේ කුකුස මැඩලමිනි.

"ඔයත් එනවනේද ඩොක්ටර් ගාවට චූටිව  යන්න."

බිම්සර ඇසුවේ රිද්මා දෙසට හැරෙමිනි.

"එන්න නේන්නම් මේ ආවෙ..ගිහින්ම බලමුකො."

දෙදෙනාගේ කතාවට එතරම්ම අවධානයක් නැතුව මෙන් සුලෝචනා උන්නේ මාවත දෙසම බලාගෙනය.ඇයගේ මනසට ඔවුන්ගේ බස මනාව  වැටහෙන්නේ නැතිතරම්ය. සුලෝචනා සුසුමක් හෙලා මාවත දෙපස වූ ගොඩනැගිලි, මිනිසුන් දෙස බලමින්ම ගමන් කලාය.

***************************************************************** 


"ආ කොහොමද ඉතින් ?"

සුලෝචනා සහ බිම්සර සමගින් රිද්මා මානසික වෛද්‍යවරයා වෙතට පැමිණියේ රශිතගේ යොමු කිරීමද සමගිනි.

"මචං අපි එහෙනම් අද ඉඳන් එක්ස්පෝෂර් පටන්ගන්නව."

ඔහු රශිත වෙත පැවසුවේ සිනාමුසුවය.

"ඕකේ මචං, කෙල්ල කෙසේ වෙතත් භාරකාරයාට එක්ස්පෝෂර්ස් කරන්න වෙයි වගේ .බලපන්කො මුගෙ මූණෙ හැටි."

රශිත බිම්සරගේ බඩට අතින් අනිමින් පැවසීය.බිම්සර කිසිවක් නොකියා රශිත දෙස රවා බැලුවේ තැනක් නොතැනක් නැති කියවීම නවතා දමනු රිසිවය.එහෙත් පාසල් සමයේ සිට එකාවන්ව උන් සිය මිතුරාගේ රැවීම් රශිතට ගණනක්ම නොවීය.

මනෝ වෛද්‍යවරයා විසින් කලයුතු පියවර සියල්ලම මැනවින් පහදාදුන් පසු ක්‍රමානුකූලව සුලෝචනා අදාල මතකයන් වෙත යොමුකිරීම සිදුවිය.

"සුලෝචනා ඔයාට මේ පත්තරයෙ ආටිකල් එක කියවන්න පුලුවන්ද?"වෛද්‍යවරයා විසින් ඇය අත තැබුවේ බෝම්බ පිපිරීමට අදාල ප්‍රවෘත්තිය සහිත ලිපියකි.එහි දේවස්ථානයේ සුන්බුන් සහිත සේයාරුවක් තිබුණද සිත කලඹන අන්දමේ සේයාරූ කපා ඉවත් කොට සකසා ගෙන ආවේ රිද්මා විසිනි.

සුලෝචනා හිස වනා එම ලිපිය කියවන්නට ගත්තාය.ලිපියේ අකුරු අතර වේගයෙන් දිවගිය ඇයගේ ඇස්පිය එකිනෙක ගැටෙමින් කලබල වනු පෙනුනේය.සේයාරුවට අතතබා ගෙන යමක් කියන්නට සුලෝචනා වෙරදරනු බිම්සරට පෙනුනි.ඔහු වහා රිද්මාට ඇය අසලට යනමෙන් පවසුවාය.

"මේ දවස ඔයාට මතකද නංගි?"රිද්මා ඇයගේ අතකින් අල්ලාගනිමින් පැවසුවාය.සුලෝචනා කිසිවක්ම නොකියා ඒ සේයාරූ දෙසම බලාඋන්නාය. ඇස් මෙන්ම අත්ද වෙවුලා යමින් පුවත්පත් කොටස බිමට පතිත වී ගියේය.සුලෝචනාගේ ඇස් වලින් කඳුලු පේලියක් ගලායන්නට විය.

"එයාට මතක් වෙනවා."

මනෝ වෛද්‍යවරයා සෙමින් පැවසුවේය.

"අපි මේ වගේ ක්‍රමක්‍රමයෙන් එක්ස්පෝස් කරමු.

ගෙදර අයට කියාදෙන්න මනසට දරාගන්න පුලුවන් දේ විතරක්ම සිහිගන්වන්න කියල."

වෛද්‍යවරයා රිද්මාහට පැවසුවේය.සුලෝචනා හට මනස ඉහිල්වීමේ ක්‍රියාකාරකම් මාලාවක් සහ ඖෂධ ප්‍රතිකාරයන්ද තව දුරටත් නිර්දේශ කරදෙනු ලැබුණි.

සුලෝචනා කඳුලු පිසලමින් බිම්සර සහ රිද්මා සමගින් අසුනෙන් නැගීඋන්නේ වෛද්‍යවරයා ඔවුන්හට යාමට ඉඩදුන් හෙයිනි.

සුලෝචනා වෛද්‍යවරයා හමුවට ගොස් ආ මොහොතේ පටන් හුදෙකලාව ඉන්නටම තැත්දැරුවාය. රිද්මා , ප්‍රමුදිතාට සහ අම්මාට ඇයට නිදහසේ ඉන්නට ඉඩ දෙන්න යැයි පැවසූවේ මේ ප්‍රතිකාර ක්‍රමය ඇයට තරමක අසීරුතා මතුකරදෙන්නක් විය හැකි බව දන්නා හෙයිනි.

පුවත්පත් කොටසේ වූ කාරණය කියවීමෙන් පසු සුලෝචනාට අඳුරු පැහැ මතකයක් සේ සිදුවීමක ඡායාමාත්‍රයක් මනසට ඇතුල් වූවා සේ හැඟෙන්නට විය.දැඩි හිසේ වේදනාවක් සමගින්  එකිනෙක අඳුරු පැහැයෙන්  මනසේ මතුවන අපැහැදිලි මතක හේතුවෙන් සුලෝචනා කෑගැසුවාය.

"අක්කේ අක්කේ ඇයි මේ.?"

ප්‍රමුදිතා දුවගෙන ආවේ සුලෝචනා කෑගසන හඬිනි.

"ඔලුව රිදෙනවා ..ඉන්න බෑ අනේ"

සුලෝචනා අඬන්නට වූයේ හිස දෑතින්ම බදාගනිමිනි.

"අම්මේ අක්කගෙ බෙහෙත් ටික ගෙන්න.ලොකූ බයවෙන්න එපා.ඔයාට බෙහෙත් බිව්වම හරියාවි.ඉන්නකො අපි බේත් බිව්වම මම ඔයාගෙ ඔලුව මසාජ් කරන්නම්."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ හිස අතගෑවාය.

සුලෝචනා ඉකිගසන්නට වූයේ සිය සොහොයුරිය බදාගනිමිනි.

"මෙහෙම කෙල්ලට දුක් විඳින්න වෙනව  නම් අපි මේ බෙහෙත් කිරිල්ල අතාරිමු පුතේ."

අම්මා ඇඳ උන් ගවුමේ කරෙහි කදුලු පිසලමින් පැවසුවාය.

"පිස්සුද අම්මේ මේ සේරම කරන්නෙ අක්කගෙම හොඳටනෙ.අම්මා කලබල නොවී ඉන්නකො."

ප්‍රමුදිතා අම්මා වෙත හැරෙමින් පැවසුවේ අක්කා සයනයේ වැතුරුන පසුවය.


***********************************************************************************************


සුලෝචනා පසුදිනයේ ඇහැරගත්තේ වෙනදාට වඩා ප්‍රබෝධමත්වය. පෙරදා රාත්‍රියේ ඇතිවූ තදබල හිසේ වේදනාව මේ වනවිට සමනය වී ඇයට පහසුවක් දැනෙන්නට පටන්ගෙන තිබුනි.

සුලෝචනා ඇඳෙන් නැගිට සිය ඇඳෙහි ඇතිරිල්ල සෙමින් නවා තබා නාන කාමරයට වැදුණාය.කාලය සමග සුලෝචනා ටිකෙන් ටික තමන්ගේ පුරුදු ජීවන රටාව යළි සකසා ගත්තාය.මුහුණකට සෝදා වෙනත් ඇඳුමකට මාරුවූ සුලෝචනා මිදුලට බැස්සේ අලුත් හුස්මක් ලය පිරෙන්නට අරගනිමිනි.මිදුල අතුගාමින් උන් ප්‍රමුදිතා අක්කා එන දෙස බලාඋන්නේ විමසිල්ලෙනි.

"ගුඩ් මෝනින් ලොකූ"

ප්‍රමුදිතා ඉදල ගසකට හේත්තුකොට අක්කා බදාගත්තාය.

"ගුඩ්මෝනින් චූටි.මට දෙන්න මම අතුගාන්නම්" 

සුලෝචනා ඉදල දෙසට අතදිගු කලාය.ප්‍රමුදිතා යටි සිතින් සතුටින් පිනුම් ගැසුවාය.

"ආ ඔන්න එහෙනම් ඔයා අතුගාන්න.මම අපි දෙන්නට තේ හදන් එන්නම්."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ කොපුලක්ද සිපගනිමින් ගෙට දිව්වාය.

සුලෝචනා ඉදල් රටා මවමින් සෙමින් මිදුල අතුගාන්නට පටන්ගත්තාය.වෙනදාට වඩා සිරුරට වෙහෙසක් දැනේ.එහෙත් මොකක්දෝ නැවුම් ගතියක්ද දැනේ.

"අම්මෙ අම්මේ..."

ප්‍රමුදිතා මුලුතැන්ගෙයට දුවආවේ අම්මාට අඬගසමිනි.උදෑසන ආහාරයට ඉඳිආප්ප තම්බමින් උන් අම්මා කලබලයෙන් නැගී උන්නාය.

"මොකද දරුවො මම බයවුනා කෑගහන් එනකොට.ඇයි අක්කට ආපහු ඔලුව කැක්කුමලුද ?"

අම්මා වහා ඇය වෙත ආවාය.

"පිස්සුද අනේ .එන්නකො බඩ්ඩක් පෙන්වන්න."

ප්‍රමුදිතා අම්මාගේ අතින් ඇදගෙනම ජනේලය වෙත ආවාය.සුලෝචනා තාලයකට මිදිල අමදින්නීය.ඇගේ මුහුණේ සුන්දරම සිනාරැල්ලක් දැවටී ඇත.

"එයා ටික ටික නෝමල් වෙන්න අරන්. අම්මට පේනවද වෙනස."

ප්‍රමුදිතා ඇසුවේ අක්කා වෙතම යොමුවූ නෙතිනි.

"මූණත් එක්ක එලිය වැටිලා නේද පුතේ .අනේ මගෙ කෙල්ලට රත්නත්‍රයේ සරණයි."

අම්මා ඉකියකට ලඟ හඬින් පැවසුවාය.

ප්‍රමුදිතා කාමරයට දුව ගොස් ජංගම දුරකතනය රැගෙන විත් කෙටි වීඩියෝවක් කලේ අක්කා අතුගාන අන්දමය.එය බිම්සර අයියාට යැවිය යුතුය.ඒ ප්‍රේමය ඇත්තෙන්ම බලාසිටින්නට ආසා හිතෙන අන්දමේ එකක්‍ ය.බිම්සර අයියාගේ කැපවීම අක්කා වෙනුවෙන් කරන්නාවූ හැමදෙයක්ම සහ ඉවසීම විටෙක අදහාගන්නට අපහසු තරම් බව ප්‍රමුදිතාටද සිතේ.

වට්ස් ඇප් හරහා අක්කාගේ වීඩියෝව බිම්සර වෙත යැවූ ප්‍රමුදිතා එය ඔහු වෙතින් බැලූ බව සටහන් වන නිල් ඉරිදෙකක් එනතුරු විටින් විට බැලුවාය.කාර්‍යබහුල නිලධාරියෙකු ලෙසින් ඔහුට  කාලය පිලිබඳ සටනක් ඇතිබව දන්නා හෙයින් ප්‍රමුදිතා ඉවසීමෙන් බලාඋන්නාය.

"නංගි..."

දිවා ආහාර වේලාවට ආසන්න මොහොතකදී ප්‍රමුදිතාගේ ජංගමය නාදවූයේ බිම්සරගේ අංකයෙනි.

"අයියෙ දැක්කද ?"

 ප්‍රමුදිතා ඇසුවේ හිතපිනා යන තරමේ සතුටිනි.

"ඔව්නෙ ...මාර්වලස් ඒක නම්...එයාගේ මූණ හිනාවෙන් පිරිලා තියනව දැක්කමයි" බිම්සරගේ හඬ හැඟීම්බර විය.

"ඊයේ රෑ ඔලුව බදාගෙන හරියට ඇඬුවා අයියෙ.අපි බෙහෙත් ටික දුන්නාම නින්ද ගියා. උදේ තමයි ඔය."

"තව ට්‍රීට්මන්ට් වාර කීපයකට අක්කව ගෙනියන්න වෙනව නංගි.ඒත් මගෙ හිතට දැන් සැනසීමයි ඔහොම ටික ටික එයා රිකවර් වෙන එක ගැන."

බිම්සර පැවසුවේ හදවතේ පිරුණ සැනසීමෙනි.එහෙත් ඇයට තමා මතකයට නොඑන්නට ඉඩක් ඇත. අතීත මතකයේ සමහරක් තැන් ඇයට මේ අන්දමින් අපැහැදිලි වූයේ මන්දැයි වෛද්‍යවරයා ගෙන් ඇසූකල ඔහු පැවසුවේද ..

"සමහරක් අනවශ්‍ය දේවල් මේ කාරණය එක්කම මෙයාගේ මෙමරි එකෙන් අයින් වෙන්න ඇති.ඔය අම්මගෙන් නංගිගෙන් අහල බලන්නකො ඒ ආසන්න කාලයෙ උන ඒවා මෙයාට මතකද කියල?"

යනුවෙනි.ඒ සම්බන්ධව ඇසූකල ප්‍රමුදිතා අනාවරණය කලේ..

"අයියේ අක්කගෙන් ඇහුවම ගමේ විස්තර එයාට මතක නෑ කියනවනෙ එහෙම දේවල්" යන අන්දමිනි.

අකමැතිම අඳුරු අප්‍රසන්න යුගයක මතකයන් මේ සිදුවූ කම්පනය සමගින් ඇයට අහිමිව ගිස් ද ? එවිට ඒ ආසන්නයේ වූ පාසල් සමය ,දෙදෙනාගේ සොඳුරු අප්‍රකාශිත ආදරයද සුලෝචනා ගේ මතකයෙන් ගිලිහ ගොසින්ද? 

බිම්සර දැඩිසේම කම්පාවූයේය.අවසන ඔහු සිත හදාගත්තේ සිදුවූ හැමදෙයක්ම සමබර වනු ඇතැයි යන විශ්වාසය හිතට ඇතිකරගනිමිනි.

*************************************************************************************************************** 


ප්‍රතිකාර වාර දෙකතුනකදී සුලෝචනා පෙරටත් වඩා යහපත් ප්‍රතිචාරයන් දක්වන්නට සමත්ව උන්නාය. ප්‍රතිකාර වලට සමගාමීව සුලෝචනා ,පෙර සිදුවීම වූ දේවස්ථානයට මෙන්ම ඔවුන් පෙර නැවතී උන් නිවෙසටද එක්කරගෙන යන්නට ප්‍රමුදිතාට සහ අම්මාට උපදෙස් දෙනු ලැබීය.හදිසි අවශ්‍යතාවයක් වුවහොත් යැයි සිතා රිද්මාද ඒ ගමන් වලට එක්වූවාය.

මානසිකව එම සිදුවීමට නිරාවරණය  වූවාට වඩා කායිකව එවන් ස්ථාන වල ට එක්කරගෙන යෑමේදී සුලෝචනා ගේ තිගැස්ම සහ මානසික අසමතුලිත භාවය මොනවට දිස්වුවද ඒ හා සමානව සිදුකල ඉහිල්වීමේ කියාකාරකම් සහ ඖෂධ මාත්‍රාවල සහයෙන් ඇය සාමාන්‍ය තත්වයට පත්වූවාය.

පෙරඔවුන් නැවතී උන් නිවෙසට ගිය දිනයේ සුලෝචනා කඩයට ගොස් බොහෝවේලාවක් බලා උන්නාය.ප්‍රමුදිතා ඇයව තනි නොකර ලඟටම වී උන්නාය.කැඩීබිඳී ගිය බඩුබාහිරාදිය ඉවත්කොට ගොඩනැගිල්ලද පිළිසකර කොට තිබූ හෙයින් සුලෝචනා තරමක් පහසුවෙන් මෙන් එහි බලාඋන්නාය.

"නංගි, එදා උදේ  සසංකා කඩේට ඇවිල්ල ගියානෙ . එයාට මොකද උනේ?"අක්කා ඇසූ කාරණයට ප්‍රමුදිතා පිළිතුරු දුන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඇය කඩකාමරයේ පිටිපසට ගොස් කැඳවාගෙන ආවේ එදා උදේ කඩයට පැමිණ ගිය ඇයගේ මිතුරිය වූ සසංකාය.

එදා කඩයට විත් මඳක් පමාවීම හේතුවෙන් දේවස්ථානය තුලට යන්නට ඉඩකඩ නොවූ හේතුවෙන් දේවස්ථාන බිමෙහි රැඳෙන්නට වූ ඇයද බරපතල ලෙස තුවාල ලබා දිවිගලවාගත්තාය.දේවස්ථානය තුල උන් ඇයගේ පවුලේ සාමාජිකයන් කිහිපදෙනෙක්ම ඒ අනතුරෙන් මියගිස් තිබුණි.

" අනේ සුලෝ..."ඇය එක්වනම සුලෝචනා බදාගත්තාය.

මිතුරියන් දෙදෙනා ඉකිලමින් හඬන්නට වූයේ මරණයේ අබියසටම ගොස් ආපසු හැරී යළි හමුවීම ගැන උපන් සංවේදී භාවයෙනි.

හැඬුම් දෙඩුම් කතාබහ ඔස්සේ කාලය ගෙවී යන්නට විය.

"පල්ලියටත් ගිහින්ම යමු පුතේ"

අම්මා පැවසුවේ ගෙවත්තේ ඒ මේ අත ඇවිදින සුලෝචනාහටය.අම්මාගේ බසට හිස වනා එකඟවූ සුලෝචනා ගෙහිමි නැන්දාගෙන්ද සමුගෙන අම්මා සහ නංගී සමගින් දේවස්ථානය වෙත පිය එසවූවාය.

'සුලෝචනා , කොහොමද දරුවො. දැන් සනීපයි නේද ?"

දේවස්ථානයේ පියතුමා සුලෝචනා වෙත පැමිණියේ ආශීර්වාද කරමිනි.ඇය දුක්බර සිනහවක් පෑවේ කිසිත් නොකියාමය.

"පසුගිය දේවල් ගැන කම්පා වෙන්න එපා දරුවා.මේ හැමදේම ලෝක ස්වභාවය.දැන් ප්‍රතිකාර කටයුතු ඉවරද පොඩි දුව?" ප්‍රමුදිතා ගෙන් එතුමා ඇසුවේ ඉන්පසුවය.

"ඔව් ෆාදර්, දැන් හුඟක් ඉවරවෙලා.අක්කට මතකයි ඒ හැමදේම"ප්‍රමුදිතා පිළිතුරු දුන්නාය.

"සුලෝචනාගේ වෙලාවට අර ආමි ඔෆිසර් එයාව අරන් ගියේ.නැත්නම් එදා ඒ අනතුර ගැන හිතාගන්නවත් අමාරුයි." පියතුමා ඔවුනට යළි ආශීර්වාද කොට ඔවුන්ගෙන් සමුගෙන ගිය පසු සුලෝචනා දේවස්ථානය තුළට සෙමින් ඇවිද ගියාය.

සියලු පිළිසකර කිරීම් මේ වනවිට සමාප්ත ව තිබුණද මොකක්දෝ කිව නොහැකි අන්දමේ වේදනාත්මක බවක් සුලෝචනාහට දැනෙමින් තිබුණි.ඇය සුසුමක් හෙලා ආපසු නැගිට ආවාය.අම්මාත් නංගීත් සමගින් ආපසු නිවෙසට එන විට රෑ අඳුරද ගලා එමින් තිබුණි.

******************************************************************** 

"අද කොහෙද ඇවිදින්න ගියේ චූටි?" සුපුරුදු ඇමතුම බිම්සරගෙනි.පුරුද්දක් ලෙස දවස අවසානයේ බිම්සර සුලෝචනාහට ඇමතුමක් දෙමින් දවසේ විස්තර විමසයි.

ඔහු පිළිබඳ මොකක්දෝ මතකයක් හිත යට තිබුණද සුලෝචනාහට එය පියවි මතකයට එන්නේ නැතිතරම්ය.

"කලින් උන්න ගෙදරටයි පල්ලියටයි ගියා."සුලෝචනා මඳ සිනහවකින් යුතුව පවසන්නීය.මතක අතීතය කෙසේ වෙතත් බිම්සර යනු සුලෝචනාහට සුවිශේෂ පුද්ගලයෙක්ව හමාරය.

"මං මේ වීක් එන්ඩ් එකේ එනවා.අපි පොඩි ගමනක් යමුද?"

බිම්සර ඇසුවේ සිනාසෙමිනි.

ඕක ඇහුව ගමන් ඇස් ලොකු කරන් කල්පනාවක ඇති එකත් එකටම...ඔහු තමාටම පවසා ගත්තේය.

"අපි දෙන්නා විතරක් ?" සුලෝචනා ප්‍රශ්නාර්ථයක් නැගුවාය.

"ඔව් අපි දෙන්නා විතරක්.මම අම්මට කියන්නම්.මේක වැදගත් ගමනක් චූටි."බිම්සරගේ හඬ ඉතා හැඟීම්බරවිය.සුලෝචනා කිසිත් නොකියා නිහඬවූවාය.

බය ඇති...බිම්සර ඉන් පසු ඒ ගැන කිසිවක්ම නොපවසා ආගිය තොරතුරු පමණක් අසා ඇමතූමෙන් සමුගත්තේය.

"දැන් නංගිට ඔක්කොම දේ වගේ මතක එකේ අපි ස්කූල් ටයිම් එකට යං මචං" රශිත සහ මනෝවෛද්‍ය වරයා සමග වූ දුරකතන සංවාදයකදී තීරණය වූයේ පෙර සතියේය.එහෙයින් ඇයව පාසල වෙත රැගෙන යා යුතු බව බිම්සර  තීරණය කොට ගත්තේ ප්‍රමුදිතා  පෙර දවසකදී සුලෝචනාගේ  වීඩියෝ ගත කරන ලද පැවතුම එවීමත් සමගය.

************************************************************************ 

කල් ඇතිව අම්මා මේ සම්බන්ධයෙන් දැනුවත් කළ යුතු බව බිම්සරට පැවසූයේ රිද්මා විසිනි .

"සුදු අයියේ , දැන් ඉතින් සුලෝචනාගේ අම්මට ඔය දෙන්න ගැන කිව්වොත් හොඳයි නේද ? මොකද ඒ මනුස්සයා උනත් හිතෙනවනේ මෙහෙම නිතරම යන එන එක ගැන . ලොකු ගෑනු ළමයි ඉන්න අම්මල ගෙ හිතේ හැමතිස්සේම බයක් තියෙනවානේ ."

රිද්මා පැවසුවේ සුලෝචනා පාසැල වෙත කැඳවා ගෙන යා යුතු බව බිම්සර පැවසූ මොහොතේය.

එහෙයින් බිම්සර  සහ රිද්මා , සුලෝචනා ගේ මව හමුවීමට යොදාගත්තේ රිද්මාගේ නිවසේ දීය.

"ඇත්තෙන්ම පුතේ ,ඔයා මගේ දරුවාගේ ජීවිතේ බේරගත්තු බව ඇත්ත. ඒත් ඉන් පස්සෙත් ඔයා යන එනකොට මට යම්කිසි ඉවක් වගේ දේකුත් වැටහුණා. ඒත් මම අපේ ලොක්කි ස්කෝලේ යන කාලේ වත්  ඔයාගේ නමක් වත් එහෙම සම්බන්ධතාවයක් වත් අහල තිබුණෙ නැහැනේ. ඉතින් මට හිතා ගන්න බැරි වුනා මොකද්ද මේ පුතා මෙච්චර වදවෙන එකේ හේතුව." 

අම්මා පැවසුවේ සිනාමුසුව ය .

" ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් අම්මේ , මායි චූටියි අතරේ එහෙම සම්බන්ධයක් කියන්න තරම් දෙයක් ඇතිවෙලා තිබුණේ නැහැ .ඒ වෙනකොට මම ඒ ලෙවල් නිසාත් මෙයා ඕලෙවල් නිසාත් අනික අර තේජගෙන් ආව ප්‍රශ්න  නිසාත් මට චූටිව පරිස්සං කරන්න සෑහෙන්න ඕන වුණා . ඉන්පස්සෙ වෙච්ච දේවල් තමයි මං මේ දැන් අම්මට කිව්වේ ."

බිම්සර  පැවසුවේ අම්මගේ මුහුණ දෙස සෘජුවම බලාගෙනය .

"ඇන්ටි දැන් මෙන්න මේකයි වැඩේ .සුදු අයියා සුලෝචනා නංගි ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා . මම හිතන්නේ නැහැ ඇන්ටි උනත් සුදු අයියාට අකමැති ඇති කියලා."

රිද්මා පැවසුවේ වර්තමාන තත්වයේ ඇති පිවිසුමට මුල පුරමිනි.

"පුතේ අපි සෑහෙන දුප්පත් බව ඇත්ත. මේ දරුවන්ගේ තාත්තා අපිව පාරටම ඇදලා දැම්මත් මායි මගේ දරුවෝ දෙන්නයි  කිසිමදාක අපේ නම කැත කරගත්තේ නැහැ . පුතා ගැන මගේ කිසිම  අකමැත්තක් නැහැ .නමුත් පුතාගේ තාත්තගේ සහෝදරයන් ගේ අදහස් මොනවද  කියන එකත් මේකෙදි අපට ඉතාම වැදගත් වෙනවානේ පුතේ "

අම්මා බෙහෙවින් දුරදිග බලන්නි යක් බවට තවදුරටත් සාක්ෂි අවශ්‍ය නොවේ .

"මම අපේ අප්පච්චිලා එක්ක ඒ ගැන කතා කරන්නම් අම්මා.ඉතින් ඊට කලින් එදා චූටිව පෙන්නපු ඩොක්ටර් කියපු විදියට එයාට මගේ ගැන තියෙන මතකයත් අලුත් කරගන්න පුලුවන්ද කියන එක බලන්න එක තියෙන හොඳම තැන තමයි ඉස්කෝලේ.ඉතින් මට හෙට චූටිව ඉස්කෝලෙට එක්ක යන්න අම්මගෙන් අවසර ඕන . මම ඉස්කෝලෙ ප්‍රින්සිපල්ට කතා කරා.ඉරිදා දවස නිසා එහෙම එන එකේ ගැටළුවක් නැහැ .රිද්මාත් අපි එක්ක යනවා."

බිම්සර  සියලුම දේ පැහැදිලි කොට නිහඬව අම්මාගේ මුහුණ දෙස බලා උන්නේ ඇයගේ ප්‍රතිචාරය දැන ගනු රිසියෙනි .

"ඔය දරුවෝ මේ වෙනකන්ම කළේ මගේ කෙල්ලව ගොඩගන්න මේ ලෝකෙ කිසිම කෙනෙක් කරන්නේ නැති දේවල්.කෙල්ලගෙ අම්මා වෙලත් මට කරන්න බැරි දේවල් ඔය දරුවෝ දෙන්න කලා .ඒ නිසා හෙට තුන්දෙනාම පරිස්සමෙන් ගිහිල්ලා ඒ දේ කරගෙන එන්න ."

අම්මා සිනාමුසුව සිය අවසරය ඔවුන්හට දුන්නාය.


යලි හමුවෙමු .


විසිරි 

Sunday, September 26, 2021

15. පහලොස් වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)





 "මේ සැරේ හොයාගත්ත ලොකේශන් එක මරු සුදු අයියෙ. මගෙ යාලුවො ටිකක් ගිහින් ෆොටෝස් දාල තිබ්බා. අපි දෙන්නත් යං යං කියකියමයි උන්නෙ."

පොඩ්ඩා යසස් පැවසුවේ ඉදිරියටම නෙතැතිව ගමන් ගන්නා බිම්සර වෙතට එබෙමිනි.

"මාත් ඊයෙ නම් බැලුවා. තැන එච්චරම එක්ස්පෝස් වෙලා නෑ වගේ තාම නේද? අපේ රටේ තැනක් ඉතින් කාගන්නෙ නැතුව ඉන්න මිනිස්සු දන්නෙ නෑනෙ. මට බය ඇල්ලටත් ඕකම වෙයිද කියල."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ රිය පදවන අතරේය.

ෆෝවීල් ජීප් රථයක අවදානම්කාරී ධාවනය ලොකුමල්ලී මනාව හසුරවමින් කන්ද නග්ගවන ආකාරය බිම්සර බලා උන්නේ ආඩම්බරය මුසු හැඟීමකිනි. තමාගේ සොහොයුරන් තිදෙනාම ජීවිතය මනාව සකස් කරගනිමින් සිටින ආකාරය සිතට සතුටක්මය.

"ඕන්න අපි ආවා කෑම්පින් සයිට් එකට."

ජීප් රථයෙන් බැස මීටර් පන්සියයක් පමණ පාගමනින් පසු කන්ද මුදුණේ තැනිතලා බිමකට ඔවුන් පැමිණ තිබුණි.

"ශහ් මාරම වීව් එකක්නේ පොඩ්ඩා කිව්ව හරි." 

අදාල ස්ථානයේ තිබුණේ අංශක තුන්සියහැටේ දර්ශනයකි. මල්ලිලා තිදෙනා කූඩාරම් අටවන අතරේදි බිම්සර ඒ මේ අත ඇවිද්දේ වටාපිටාව නිරික්සන්නටය.

තවමත් මිනිස් ඇසින් එතරම්ම දූෂිත නොවූවද ඉඳහිටක ඇවිදින් ගිය ඇතැමුන් ශේෂ කොට ගිය අපද්‍රව්‍ය තවමත් එහි තැන තැන නොදිරා ඇත.

තැනිතලා බිමට ඈතින් හතරවටින් විහිදෙන කඳුවලල්ල මැනවින් පෙනෙන්නේ මේ උදෑසන ඉතාම පැහැදිලි වූ හෙයිනි. වලාකුල් එකිනෙක අහස් බිමෙන් කඳුරටා අතරේ සලුපිලි පොරවමින් ගමන් කරන්නේ ලතාවකටය.ඈතම කන්දක නිවසකින් ඉහලට නැගෙන සුදු දුමාරයකි.බිම්සර දෑත් පොරවා බැඳගනිමින් ඒ දෙසම බලාඋන්නේය.

අවට පරිසරය සිසාරා ඇත්තේ කුඩා කුඩා පඳුරුය. නම නොදන්නා කැලෑ මල් රාශියක් ඒ පඳුරු සිසාරා පිරීයමින් පවතී. මේ උදාව ඇත්තේ වස්සන කාලයයි. ඉදින් හැමගසක්ම මල්පුරා ඇත.

"සුදු අයියේ එන්නෝ."

පොඩ්ඩන් කෑඅගසා අමතන හඬ ඈත කඳුවලල්ලේ වැදෙමින් දෝංකාර දෙයි.

බිම්සර ආපසු හැරී කූඩාරම අසලට ආවේය. 

"මේ පාර අපිට ලොකු ටෙන්ට් එකක් හම්බ වුණා. ඔක්කොටම එකට ඉන්න පුලුවන් මෙහෙම එකක් ගත්තාම."

කූඩාරම තුලට පිවිසි බිම්සරට ලොකු මල්ලී පැවසුවේය.

"ඔව් ඒක නම් මරු තමා. කොහෙන්ද මේක."

බිම්සර කුඩා කොට්ටයක් බඳු අසුනකට බරදෙමින් ඇසීය. ගණ බ්ලැන්කට්ටු කිහිපයක් කූඩාරමේ කොනක විය.

"ඔය මගෙ යාලුවෙක් ඕවා ගෙන්වනන්ව. මම ඕඩර් එකක් දාලම ගෙන්නගත්ත."

ලොකු මල්ලී සෑහෙන සමාජාශ්‍රයක් ඇතිව ජීවත් වන්නෙකි.ඔහුට විවිධ මට්ටම් වල විවිධ තරාතිරමේ යහළු මිත්‍රාදීන් ඇත. 

පොඩ්ඩන් දෙදෙනා විශයානුබද්ධ ක්‍රියාකාරකම් මෙන්ම සංගීතයටද දැක්වූයේ අපූරු කුසලතාවයකි. යසස්  ජීප් රථයට ගොස් යළි ගිටාරයද රැගෙන කූඩාරම අසලට ආවේ 

"හරි හරි දැන් සෙට් එකම බහිමු එළියට. ඕක අස්සෙ ඉන්න නෙවේනෙ ආවේ..."කියමිනි.

ලොකු මල්ලී ගෙන ආ කුඩා ගෑස් ලිපට සවිකල බාබකියු එක මතට පොඩ්ඩා අල සහ මස් අතුරමින් උන්නේය.

ජීප් රථයේ වූ ශීත පෙට්ටිය රැගෙන ආවේ ලොකු මල්ලීය. එතුල ඇත්තේ බියර් කෑනයන් බව බිම්සර දුටුවේ පෙරදා බඩු අසුරන මොහොතේය. අයියා මල්ලිලා කොයිතරම් සමීප වුවද අප්පච්චීට ඇති ගෞරවය හේතුවෙන් බියර් වැනිදෑ සඟවාගෙනම අසුරන්නට ඔවුන් පෙලඹුණහ.

යසස් ගිටාරය සුසර කරමින් ගීයකට මුල පිරුවේය. සහස් බාබකියු යන්ත්‍රය අසල සිටම එයට අත්වැල් ඇල්ලීය.

අහස පොලව උහුලනවලු

ඉරත් හඳත් මුහුවෙනවලු 

පටන් ගත්ත දාට ආදරේ

සිනහ පඳුරෙ කඳුලු සුසුම් පොකුර ආදරේ

නෙතට පිරිත් පැන් ඉහිනා සුතුර ආදරේ

කඳුලු වදුලෙ සිනහ පොට්ටු නටන ආදරේ

සිතට තට්ටු කරන සිහින කෙවිට ආදරේ ..

ආදරේ ...ආදරේ....

ආදරේ..ආදරේ..

කොල්ලන් දෙන්නාගේ හඬ මෙන්ම ස්වර වාදනයන්ද පරිසරයට මුසුවන්නේ අපූරු තාලමවමිනි. 

අවේලාවෙ හීනමවන හීනමානෙ දෙපලු කරන

මුරන්ඩුකම දුන්න ආදරේ

රෑ තුන් යම පාලුමකන

තනිවම හිනැහෙන මුමුණන

තුරුණු  සිරිත සොඳුරු ආදරේ..

ආදරේ ...ආදරේ....

ආදරේ..ආදරේ..

සාගරේක කඳුලු හදන මහ සුලඟක සුසුම් බෙදන

විනයක් නැති දැහැන ආදරේ

හිතෙන් හිතට ඉව අල්ලන 

නෙතින් නෙතට මාරුකෙරෙන 

දාර්ශනික දහම ආදරේ ...

අහස පොලව උහුලනවලු

ඉරත් හඳත් මුහුවෙනවලු 

පටන් ගත්ත දාට ආදරේ

සිනහ පඳුරෙ කඳුලු සුසුම් පොකුර ආදරේ

නෙතට පිරිත් පැන් ඉහිනා සුතුර ආදරේ

කඳුලු වදුලෙ සිනහ පොට්ටු නටන ආදරේ

සිතට තට්ටු කරන සිහින කෙවිට ආදරේ ..

ආදරේ ...ආදරේ....

ආදරේ..ආදරේ..

පොඩ්ඩන් දෙදෙනා සමග හරි හරියට ගීයට එක්වූ ලොකු මල්ලී පොඩ්ඩන්ට ඇස් ඉඟිමරමින් පෙන්වූයේ මුවඟ පොපියන සිනහවකින් යුතුව බියර් කෑනය හිස්කරමින් ඈත කඳුයාය දෙස බලාඉන්නා බිම්සරවය. පොඩ්ඩන් දෙන්නා සිදුවීම නොදන්නාමුත් සිය වැඩිමහල් සොහොයුරාගේ යම්කිසි වෙනසක් සිදුව ඇති බව වටහා ගත්හ. 

අවසාන පදපෙළ සමගම බිම්සර වටකරගත් තිදෙනා ඔහු වටා නටමින්ම ගීය ගයන්නට වූහ. බිම්සර පියවි ලොවට ආවේ එවිටය.

"සුදු අයියේහ්.... ආයෙ රහස් බෑ ඔන්න. අපිටත් කියනවකො නෑනා ගැන" 

සහස් පැවසුවේ ඔහුගේ උරහිසේ එල්ලෙමිනි.

"ම්..මොන නෑනෙක්ද ? පිස්සුද බං..එහෙම එකක් නෑ..."

බිම්සර ඉවතට හරවා ගත් මුවින් යුතුව සිනහව ගිල ගත්තේය.

"අනේ ..අනේ ...බොරු ඕන්නෑ සුදු අයියේ....මොනවද අප්පා..."

යසස් ද එක්වූයේ ඒ ඇවිටිල්ලටය.

"වද නොදී හිටපල්ලකො...කියන්නම් පස්සෙ."

බිම්සර ගැලවීයන්නට උත්සාහ දරමින් පැවසීය.

"ආ..ආ....ආආ.....ඔය කියවුනේ....එහෙනම් ඒක තමා.."

ආදරේ...ආදරේ...ආ..ආ...... ආදරේ

ආදරේ...ආදරේ...ආ..ආ... ආදරේ...

දවස ගෙවී ගියේ සිනහවෙන් සහ කතාබහෙනි. අන්තිමේදි සිය සොහොයුරාගේ පෙම් පවත් සියල්ලන්ම දැනගත්තේ සිනහ උතුරන විහිලු තහලු මැදය.

"මම අම්මපා බයේ උන්නේ. සුදු අයියා අක්කා කෙනෙක් ගේන්න පරක්කු වෙනකොට"

යසස් පැවසුවේ සිනාවතිනි.

"ඇයි ඒ මොකද ? මගෙ ගැන එච්චරකට වද වෙන්නෙ තමුසෙ."

බිම්සර ඇසුවේ විමසිල්ලෙනි.

"නෑ ඉතින් අපි යාලුවෙන කෙල්ලන්ගෙ ගෙවල් වලින් ඇහුවොත් අයියා බඳින්නැතුව ඉද්දි මල්ලිලාට හදිස්සි මොකද කියල...ඒකයි.."

සිනා හතරක් එකවිට පිපිර ගියේය.

"සුදු අයියේ මුන් නම් අපි වගෙ නෙවෙයි ඔන්න ....මේ ටිකට කෙල්ලෙක් දාගෙන ඇති."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ නිදන්නට කූඩාරමට යනවිටය. රාත්‍රී දොලහ පසුවන තුරුම සින්දු කියමින් කෑම කමින් බියර් සහ වෙනත් සිසිල් බීම පානය කල සිව් සොහොයුරන් නිදන්නට සැරසුනේ පසුදා තරමක් ඇවිදින්නට යන්න උවමනා හෙයිනි.

"එක කෙල්ලෙක් දාගෙන ඇති කියල අපහාස කරන්න එපා ලොක්කයියෙ." 

යසස් සිනහා වුණේ සහස්ගේ එවදන් වලටය.

"හැදිලා ඉවරයි හැදිලා ඉවරයි"

ලොකු මල්ලී හිනැහුණේ මොවුන්ගේ විහිලුවලටය.

කොල්ලන් තිදෙනා නින්දට ගියද බිම්සර කල්පනා කලේ හිසට අත්දෙක බැඳගෙනය. කූඩාරමේ ඉහල විනිවිද පෙනෙන කොටසකින් අහස්කුස ඇති තරු යායක් පෙනෙයි. බිම්සර නින්ද එනතුරුම ඒ තරුරටා දෙස බලාඋන්නේය. මේ මොහොතේදී තමාද ඇයද සිටින්නේ මේ තරුවියන යටමය. එහෙත් දෙන්නා දෙතැනකය. කවදා හෝ ඇයද සමගින් මෙසේ තරුවියනක් යට සිටින්නට සිත පෙරුම් පුරාගනී.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

උදෑසනින් සිව් සොහොයුරන් ඇසැරගත්තේ දසතම පැතිරයන කුරුලුහඬටය. කූඩාරම තුල මනා උණුසුමක් රැඳවුණේ ලොකුමල්ලී උවමනාවටත් වඩා ජීප් රථයේ පුරවාගෙන ආ බ්ලැන්කට් තොගයෙනි. 

සියල්ලන්ටම පෙර බිම්සර කූඩාරමෙන් පිටතට ගියේ උදෑසන අසිරිය විඳින්නටය. පරිසරය නැවුම් ය . උදා හිරු කිරණ ලා පැහැයෙන් තවමත් කඳු යායෙන් එබී බලන්නට පටන් ගත්තා විතරය. අසල තැනිතලාව පුරාවටම ඇති කුඩා පඳුරු වල බටිත්තන් වැනි කුඩා කුරුල්ලන් රැසක් හඬ නගමින් කලබලකරති. ඔවුන් දවස පටන් ගන්නේ සියල්ලන්ටම කලිනි.

"සුදු අයියෙ ආ..."

ලොකු මල්ලී දුම් දමන කෝපි කෝප්පයක්ද රැගෙන ඔහු අසල විය.

"මෙච්චර ඉක්මනින් කෝපිත් හැදුවද ?"

බිම්සර කෝපි බඳුණ අතට ගනිමින් ඇසුවේය. ලොකු මල්ලී එයට පිළිතුරක් නොදීම දෑත ඉහලට ඔසවා කම්මැලි හැරියේය.

"අද ප්ලෑන් එක මොකක්ද ? මම හෙට උදේ ආපහු යනවා."

කූඩාරම අකුලන මල්ලිලාට සහය වෙමින් බිම්සර ඇසුවේය.

"මේ කන්ද නගිමුද? තව පොඩ්ඩනෙ උඩට යන්න ඕන. එහා පැත්තට වැටෙන ඇල්ලක් තියේලු නේද? ඔන්නොහෙ බලල සේෆ් නම් නාගෙනම යන්."

යසස් පැවසුවේය.

"මේ සීතලේ ඇල්ලෙන් නාන්න පුලුවන්ද බං"

සහස් , යසස්ට පැවසුවේ කටද ඇද කරගනිමිනි.

"උඹ ඉතින් මහ ගිනි දවාලෙවත් නාන එකෙක්යැ."

යසස් සිය නිවුන් සොහොයුරාට පහරක් ගසමින්ම පැවසීය. මේ නිවුන්නන් දෙන්නාගේ බැඳීම අපූරුය. ඔවුන් දෙන්නා කුඩාකල සිටම පුදුමාකාරව එකට බැඳී උන්හ.

පවුලක සොහොයුරු සොහොයුරියන් අතර තිබිය යුත්තේ මේ ආකාර බැඳීම්ය. බිම්සරට මෙත්මි සහ ප්‍රමුදිතා මතක් වූයේ අහේතුකවමය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර ඇත්තේද අපූරුම බැඳීමකි. කොල්ලන් තුන්දෙනා සමගින් බිම්සර පෙරදා රෑ මෙත්මි ගැන සියලු පවත් පැවසුවේය. 

"සුදු අයියේ, අර නංගිට කවුරුහරි ඉන්නවද දන්නෑනේහ්."

යසස් ඒ කතාව මැද්දට පැන්නේ සියල්ලන්ම සිනාගස්සවමිනි. 

"උඹට මං කියන්නෑ. ඒ කෙල්ල තව ඒලෙවල් කරනව. පාඩුවේ හිටපන් චුට්ටො"

බිම්සර සිනාව අතරින්ම පැවසීය.

"ඉතින් සුදු අයියා එහෙනම් ඒ අක්කා එක්ක යාලුවෙන්න ගියේ අක්කා ඕලෙවල් කරන්නත් කලින්නෙ. මං ඊට වඩා හොඳයිනෙ"

යසස් පැවසුවේ කුටු කුටු ගාමිනි.

"උඹලට මම මේ කතාව නොකියා උන්නෙත් ඔන්න ඕවා නිසාමයි. එතකොට ඒක වාසියට අරන් එනවා කරේ යන්න."

බිම්සර සිනාව සඟවා තදින් පැවසීය.

"විහිලුවක්නෙ කලේ..සුදු අයියේ. සොරි"

යසස් පැවසුවේ හිසද පසෙකට ඇලකොටය.

********************************************************************************************


කාලයකට පසු ජීවිතය ප්‍රාණවත්ව ගෙවීයනු බිම්සරට දැනුණේ සුපුරුදු පරිසරයේ සිය සොහොයුරන් හා එක්ව උන්නාට පසුය. අනෙක් අතට දැන් ජීවිතයේ අරමුණක් ඇත. ඇය ජීවිතයේ අඳුරු හැඟීම් සියල්ල මකා දමමින් යළි දෑස්මානයේ සිටින්නීය.

හවස් යාමයේ සිව් සොහොයුරන් ආපසු නිවස බලා ආවේ සිනාවෙන් කතාවෙන් කෙලිදෙලෙන්මය. 

"ලොක්කයියෙ කවුරු හරි ඇවිල්ල වගෙ ගෙදර ඉස්සරහ වාහන දෙකක්."

ඈතින්ම නිවෙස ඇති ඉසව්ව දෙස බලා පොඩ්ඩා යසස් කෑගැසීය. බිම්සරද ඕනෑවට එපාවට මෙන් එදෙස බැලුවේය.

ලොකු මල්ලී ජීප් රථය නැවැත්වූයේ නිවසේ පසුපසට වන්නටය. පිටුපස දොරින් ගෙතුලට ආ සිව් සොහොයුරෝ සාලය හරහා නොගොස් කාමර වෙත යන්නට තීරණය කලද මුලුතැන්ගෙය තුල වූයේ ලොකු නැන්දා හෙයින් එයද මඟහැරුණි.

"ආ ඉලන්දාරි ටික රවුම් ගහන්න ගිහින් එන වෙලාව යසයි. සුදු පුතා අප්පච්චි ඉන්න දිහාට යන්න.අර කට්ටියක් ඇවිල්ලත් ඉන්නව ඔයාව හම්බවෙන්න."

ලොකු නැන්දා සිනහසෙමින් පැවසුවාය. බිම්සර නළලද රැළි කරගෙන ඇය දෙස බලා නිහඬවම සාලය දෙසට ඇවිද ගියේය. පැමිණ උන්නේ මේධා සහ ඇයගේ මව, පියා සහ සොහොයුරාත් , ඔහුගේ බිරිඳත්ය. බිම්සර සිතට ආ නොරිස්සුම වලකාගනිමින් පියා අසලට ගොස් ඉඳගත්තේ මේධා දෙසවත් නොබලා සෙසු අයට සිනහවකින් ප්‍රතිචාර දක්වමිනි.

"කොහොමද පුතා. අපි මේ ඔයාගෙ නැන්දලගේ ගෙදර ආව ගමන්. ආපහු යන ගමන් මෙහෙටත් ගොඩවෙලා යන්න හිතුනා."

මේධාගේ පියා පැවසුවේ බිම්සර වෙතට සුහද සිනහවක් පාමිනි.

"හොඳින් ඉන්නවා අන්කල්. මේ පොඩි නිවාඩුවකට ගෙදර ඇවිල්ල යන්න ආවා."

බිම්සර සිතාමතාම මේධාගෙ බැල්ම මඟ හැර උන්නද ඇය තමා වෙතම එල්ලවූ දෑසින් සිටිනු ඔහුගේ නෙත්කොණට පෙණුනි.

"මෙයා මාව බලන්නවත් එන්නෑ ඩැඩී. මහ නරකයි."

මේධාගේ පමණටත් වඩා වදන් වල දැවටෙන නෝක්කාඩු බස නෑහුණාක් මෙන් බිම්සර උන්නේය.

"ඔයාව බලන්න එනවට වඩා බිම්සර පුතාට මේ දවස්වල රටේ වැඩ ඕනතරම් තියනවා ඩාලින්. ඒ නිසා කරදර කරන්න එපා."

මේධාගේ පියා තරවටු ස්වරයකින් මෙන් පැවසීය.

"ඉතින් පුතා , අපි මේ කොහොමත් මෙහෙ එන්න කියලා උන්නෙත්....

"

මේධාගේ මවගේ වදන් අතරමග නැවතුණේ....තේ සහ කෙටිකෑම සහිත බන්දේසියද ගෙන ඇය සාලයට සුමනම්මා සමග පැමිණි හෙයිනි.

"ඕවා ඔතනින් තියල යන්න."

ලොකු නැන්දා සුමනම්මාව ඉක්මනින් ආපසු යවා මේධාගේ මව අසලින් හිඳගත්තාය.

"මම ඉතින් මේ අයව අදම එක්ක ආවේ සුදු පුතා , මේ කාරණා මෙහෙම පහුකරල බැරි නිසයි."

ලොකු නැන්දාගේ වදන් වලින් බිම්සරගේ සිතෙහි නොසන්සුන් බව වැඩිවීගෙන ආවේය.

එහෙත් නිහඬ වතම පිරූ ඔහු අප්පච්චී දෙස බැලුවේ ඔහු වෙතින් අදහසක් බලාපොරොත්තු වෙමිනි.

"අප්පච්චි දිහා බලන්න නෙවේනෙ. මේක ගැන තීරණයකට එන්න ඔයානෙ කතාකරන්න ඕන."

ලොකු නැන්දාගේ හඬට සිනාවත පානා මේධාගේ මුහුණද බිම්සරගේ කේන්තිය තව තවත් අවුස්සාලීය.

"මම එදත් නැන්දට කෙලින්ම මේක ගැන කියලා ඇති .නැන්ද, මේධා කියන්නේ හොඳ ගෑනු ළමයෙක්. ඒක මම පිළිගන්නව. ඒත් මේ යෝජනාවට මම කැමති නෑ. මම මේධව බඳින්න අදහසක් කොහෙත්ම නෑ."

බිම්සර සෘජුවම කතා කලේය. 

මේධාගේ වත විරූපව යනුද ඇය හඬාගෙන ඉවතට දුව යනුද දැක මේධාගේ මව ඇය පසුපසම දුවගියාය.ලොකු නැන්දා කෝප ගත්තේ එවදන් අසාය.

"කෙල්ල හොඳනම්, පවුලුත් ගැලපෙනව නම් ආයේ මොකක්ද අකමැත්තක්. ඔයා මේකට කැමති වෙන්නම ඕන සුදුපුතා."

ලොකු නැන්දා  සිය ආධිපත්‍යය පතුරවාහරිමින් උන්නාය.

"කලබල වෙන්න අවශ්‍ය නෑ මිසිස් කාරියවසම්. අපි ටිකක් නිදහසේ කතාකරමුකො."

මේධාගේ පියා කතාබහ කලේ ඉවසුම් සහිතවය. එහෙත් ඒ ඉවසුමට යටින් සැඟවී තිබූ කපටි ස්වභාවය හඳුනා නොගන්නට තරම් බිම්සර නොමේරූ අයෙක් නොවීය.

"කලබල නොවෙන්න කියන්නෙ කොහොමද මිස්ටර් ගුණවර්ධන. ඔයාල මා ගැන තිව්ව විශ්වාසයක් තොයනව.මම ඒක කඩන්නෙ නෑ කොහොමවත්ම."

ලොකු නැන්දා මේ ඇයගේ විශ්වාසය රකින්නට ඇපයට ගන්න හදන්නේ තමාවය. බිම්සර හඬ අවදිකලේ බොහෝ ඉවසීමෙනි.

"ලොකු නැන්දා, ගුණවර්ධන අන්කල් මට ඔය දෙන්නටම කියන්න තියෙන්නෙ මෙච්චරයි. මම ලොකු නැන්දට මේ යෝජනාව ගේනකොටම මම මේකට කැමති නැති බව කිව්වා. එහෙම නේද ලොකු නැන්දා. ඒත් ඔයා ඇහුවෙ නෑ. මම මේධාට නෙවෙයි කිසිම ගෑනුලමයෙක්ට කැමතිවෙන්නෙ නැහැ."

බිම්සර පැවසුවේ තරහෙන්ම පුපුරා හැලෙන ලොකු නැන්දාගේ මුහුණ මඟහරිමිනි.

"එහෙම අකමැත්තක් තියේ නම් ඇයි ඔයා අපේ දුවව මෙච්චර ලඟින් ආශ්‍රය කලේ. අන්තිමට ඒ කෙල්ලට වෙන කැමති පිරිමි ළමයෙක්ව හොයාගන්නත් බැරිඋනා."

එතනට කඩාවැදුණ මේධාගේ අම්මා පැවසුවේ බිම්සරට දොස් නගමිනි.

"ලඟින් ආශ්‍රය කලා කියන්න ඇන්ටිට මොකක්ද තියන ශාක්ෂිය? මම මේධා එක්ක කොහේවත් තනිවම ගිහින් තියද ? අඩුමගානේ එයාව අතකින්වත් අල්ලලවත් තියද කියලා එයාගෙන්ම අහන්න. සමාවෙන්න ඇන්ටි අන්කල් ඔය දෙන්න ඉස්සරහ මම මෙහෙම කියනවට. ඔයාල මගේ පිටට එහෙම අනවශ්‍ය චෝදනාවක් කරන්න කලින් මේධාට එන්න කියන්න මෙතනට. අපි එයාවත් තියාගෙනම එයාගෙයි මගෙයි එහෙම ආශ්‍රයක් තිබ්බද කියන එක අහමු."

බිම්සරගේ සෘජු වදන් වලට තිගැස්සී ගියේ ගුණවර්ධන යුවල පමණක් නොව නැන්දාදය.

"දුව මෙහෙට එන්න. මේක අපි අදම කතාකරලා ඉවර කරගම්මු"

මේධාගේ මව හඬනගා පැවසුවාය.මේධා පැමිණියේ ඇස්වල පිරුණ කඳුලුද අත්ලෙන් පිසිමිනි.

"ඔය දෙන්නාගේ දුරදිග ගිය ආශ්‍රයක් තියෙයි කියල ඔයාම අම්මට කියලා තිබුණා. එහෙම නේද දුව. ඉතින් දැන් මේ බිම්සර කියනවා ඔය එක්ක එයාගේ එහෙම ක්ලෝස් රිලේශන්ශිප් එකක් තිබ්බෙ නෑ කියල." 

ගුණවර්ධන අන්කල් පැවසුවේ මේධාට ආසුන්ගන්නා ලෙස පවසමිනි.

"මම ඔයාට ඇරෙන්න වෙන කිසි කෙනෙක්ට ආදරේ කරල නෑනෙ බිම්සර. අනේ ඇයි ඉතින් ඔහොම කරන්නේ."

මේධාගේ රඟපෑම ඉතාම අනුවේදනීය තත්වයක් එතැනට මවා පෑවේය.අනෙක් අය කෙසේ වෙතත් අප්පච්චීද ඒ හඬින් සසැලීයනු බිම්සර දුටුවේය.

"මේධා ඔයා මට ආදරේ කරන්න ඇති. නමුත් මම ඔයාට ආදරේ කලේ නෑ.අපි දෙන්නා අතර කිට්ටු සම්බන්ධයක් තිබුණා කියලා ඔයා කියන පදනම මොකක්ද?"

බිම්සර ඇසුවේ තද හඬකිනි. තව දුරටත් ඇයගේ කඳුලු මත මෙතන තත්වය තීරණය විය යුතු නොවේ.

"අපි එකට පාටීස් වලට ගියානෙ බිම්සර. මම මගේ යාලුවන්ට ඔයා මගේ ෆියොන්සේ කියලා ඉන්ට්‍රොඩියුස් කරල දීලාත් ඉවරයි. මම කොහොමද ඉතින් එයාලට ආයේ ෆේස් කරන්නෙ."

මේධා ඉකිගසමින් හඬන්නට වූවාය.

"සුදුපුතා , මේ හොඳටම ඇති. ඔයාට වටින්නෙ නෑ මෙහෙම කරන්න මේ දුවට. කරුණාකරලා තමන් අතින් එහෙම දේවල් වෙලා තියනව නෙ. ඒ නිසා මගහරින්න එපා."

ලොකු නැන්දා තදින්ම පැව්ස්සුවේ මේධාගේ මවගේ මුහුණට සිනහවක්ද නංවමිනි.

"ඔයා එක්ක මම පාටීස් වලට ගියාට ඔයා එක්ක මම නයිට් ක්ලබ් ගිහින් නෑනේද මේධා. එතකොට අපි එහෙනම් ඒ ගැනත් කතාකරමුද?" 

බිම්සර ලොකු නැන්දාව ගණන් නොගෙනම මේධා වෙත පැණයක් ඉදිරිපත්කලේ එසැනින් මේධා තිගැස්සී යනු දැකය.

"මොකක්, මොනවද පුතා මේ කියන්නෙ. මගෙ දුව එහෙම කෙල්ලෙක් නෙවෙයි,. නිකම් අභූත චෝදනා විතරක් කරන්න එපා."

මේධාගේ මව පුපුරාහැලුණාය.

"මේධා මම අම්මලට කියන්නද මම දන්න දේවල්. ඔයාම කියනවද?මතක තියාගන්න මේධා ඔයාට වඩා මම මේ සමාජයේ ගැටෙන මනුස්සයෙක්. අනෙක ලියෝන් කියන්නේ කවුද කියල නොදැන ඉන්න මම ඇස්කන් පියාගෙන උන්න කෙනෙක් නෙවෙයි."

මේධා බියපත්වූයේ ලියෝන්ගේ නම ඇසෙද්දීය. ලියෝන් යනු මේධාගේ දීර්ඝ කාලීන  විදෙස් පෙම්වතාවූ අතර ඔහු මේධා භාවිත කලේ ඔහුගේ විදෙස් වෙබ්සයිටයන්හි කටයුතු සඳහාය. මේධා මුලින් ඒ සම්බන්ධව අකමැත්තක් පලකලද පසුව අතගැවසෙන්නාවූ අධික මුදල් සහ සැපසම්පත් හේතුවෙන් එයට කැමති වූවාය. 

එම සේයා රූ සහ වීඩියෝ පට මුදාහැරුණේ විදෙස් වෙබ්සයිටයන් වලටය. ඒවාට ශ්‍රීලාංකිකයනට පිවිසීමට නොහැකි හෙයින් මේධාද ඒ ගැන වදවූයේම නැත.

එහෙත් බිම්සර යනු සාමාන්‍යම අයෙක් නොවන බව මේධාට අමතක විය. ඉදින් සියල්ල ඔහු දැනගෙනම නිහඬව සිට ඇත. මේධා නැගී උන්නේ 

"මමී, ඩැඩී අපි යමු." කියමිනි.

බිම්සරගේ කටකොණකට ආවේ උපහාසාත්මක සිනහවකි. ලොකු නැන්දා අගක් මුලක් නොදැන උඩබිම බලමින් උන්නාය. ගුණවර්ධන යුවලද මේධාගේ බලකිරීම හෙයින්ම නැගී උන්නද පිටත්ව යන මොහොතේදී මේධාගේ පියා බිම්සර වෙත හෙලුවේ දරුණු ගණයේ බැල්මකි.බිම්සර එය කිසිසේත්ම ගණන් නොගන්නා අන්දමින් හිනැහුණේය. අප්පච්චී ඔහු දෙස බලාඋන්නේ කවදත් සිය පුත්‍රයා ගැන ඇති අචල විශ්වාශයෙනි.

ඔවුන් පිටව ගිය පසු ලොකු නැන්දා බිම්සරට බැණ වදින්නට වූයේ අගක් මුලක් නොදන්නා හෙයිනි.

"මොනවද අර කල දේ සුදුපුතා. ඒ මිනිස්සු කොච්චර වැදගත් අයද ? ඔයාලට එහෙම පවුලක් ආයෙ හම්බවෙන්නෙ නෑ.ඒක මතක තියාගන්න."

ලොකු නැන්දා අප්පච්චීටද බනින්නට වූවාය.

"කොහෙද අප්පච්චි ඉන්නව. හැම එකටම සද්ද නෑ. අඩුගානෙ එක වචනයක් කතාකරන්න තිබ්බා එවෙලෙ."

බිම්සර අසුනෙන් නැගී උන්නේය.

"ලොකු නැන්දා , අප්පච්චිට වචනයක් වත් කියන්න එපා. අප්පච්චි දන්නව මම කිසිම දවසක වැරැද්දක් කරන්නෑ කියල. ඔයා හරි ලොකු නැන්දා ඒ වගේ පවුලක් අපට ආයේ හම්බවෙන්නෙ නෑ. මොකද මේධා කියන්නේ ලංකාවේ අය නොදන්නවට අනෙක් රටවල හරි ෆේමස් කෙනෙක්. ඒ මොනවයින්ද කියල මටලොකු නැන්දගේ මුහුණ බලාගෙන කියන්න බෑ. ඒ නිසා ඔයා ඔය කියන වැදගත් කියන පට්ටම එයාලට ගැලපෙන්නෙ  නෑ ලොකු නැන්දා."

බිම්සර කාමරයට ඇවිදගියේ මේ සියල්ලෙන්ම මිදී විවේක ගන්නටය.

"දාන්න සුදු අයියා පහක්" 

පොඩ්ඩා යසස් උන්නේ කාමරයේ දොර අසලමය. බිම්සර යන්තමින් මෙන් ඔහුගේ අතට අත ගටා කාමරයට ඇතුලු විය. 

"අපිට ලොකු ලොකු අයගේ කතාවලට එබෙන්න බෑනෙ සුදු අයියෙ. අපි ඒ උනාට මෙහෙට වෙලා ඇන්ටනාව දාගෙනමයි උන්නෙ"

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ ඇඳෙන් නැගී සිටිමිනි. බිම්සර ඇඳෙහි හිඳගෙන නලල දෑතින්ම තෙරපා ගත්තේය.

"ටේක් ඉට් ඊසි සුදු අයියා. ආයෙ ලැජ්ජාවක් තියේ නම් ගුණවර්ධන ෆැමිලි එක ඔය යෝජනාව අරන් එන්නෙ නෑ මෙහෙ. අපේ ලොකු නැන්දත් වැඩේ අල්ලල දාවි ඒ කිව්ව ටිකෙන්ම."

සහස් පැවසුවේ කාමරයේ ජනේලයෙන් පිටතට යොමුවන ඇස් සමගිනි.

"මම කෙල්ලෙක්ගේ චරිතෙ ඝාතනය කරන්න කැමති නෑ ලොකු මල්ලි. ඒත් ඔක්කොම දහජරා වැඩ කරන ගමන් මගේ කරේම එල්ලෙන්න හේතුව මට වගේම ඕගොල්ලන්ටත් හිතාගන්න පුලුවන්නෙ.එයාට ඕනම උනේ ගාඩ් එකක්. ආරක්ෂාවට.මම සෑහෙන්න කාලෙක ඉඳන් ඕක ෆලෝ කරල හොයාගත්තෙ."

බිම්සර පැවසුවේ තරමක් හිත සහනයකට ආ පසුය. පසුදා පාන්දරින්ම ආපසු කොලඹ බලා යායුතු බව ඔහු තරයේ තීරණය කොට ගත්තේය.

"සුදුපුතා අපි ටිකක් කතාකරමුද?"

අප්පච්චී බිම්සර රාත්‍රී කෑම මේසයෙන් නැගිටින මොහොතේම පැවසුවේය. අප්පච්චීවත් අම්මාවත් කිසිම දිනයක නිවසේ හෝ බාහිරයෙන් පැමිණෙන ප්‍රශ්න කෑම මේසයේදී හෝ නින්දන කාමරයේදී හෝ කතාබහට නොගන්නට හුරුව උන්හ. ඉදින් බිම්සරත් මල්ලිලාත් සියල්ලන්ම එක්ව ආහාරගන්නා මොහොතේදී දිවාකාලයේ ගැටලුවක් සිදුනොවූ අන්දමට සියල්ලන්ම හැසිරුනෝය.

ආලින්දයේ අසුන්දෙකකට බරව ගත් පියපුතුන් දෙදෙනාට කතාබහ කරගන්නට ඉඩදී අනෙක් සොහොයුරන් කාමර වෙත ඇදෙනුද සුමනම්ම්මා මුලුතැන්ගෙයට ඇදෙනුද පෙනුනි. 

"සුදු පුතේ , හැමදාමත් වගේ මම විශ්වාස කරන්නේ මගෙ පුතාව. ලොකු නැන්දා ගියේ බොහොම ආවේගයෙන් තවතව කියවලා. එයා පිළිගන්න සූදානම් නෑ ඔයා කිව්ව දේවල්. මොකද ලොකු නැන්දා මේ නවීන ලෝකයේ වෙන දේවල් වලට එච්චර හුරුවුනම කෙනෙක් නෙවෙයි..මං වුනත් එහෙමතමා. නමුත් මට පුතා කිව්ව ඒ දේවල් වල බරපතල කම තේරෙනව."

අප්පච්චී බොහොම නිවීසැනසිල්ලේ කතාව ඇරඹුවේය.

"අප්පච්චි , මම මේධාගේ යෝජනාවට ඒක ආව දවසෙම අකමැති උනා අප්පච්චිට මතකයිනේ? ඒත් ලොකු නැන්දා මේක කණකටම ගත්තේ නෑ.අප්පච්චි මේ කටයුත්ත අපි කලා නම් මටත් ආමි එකෙන් එළියට යන්න වෙනවා ඒ ආරංචි වල හැටියට."

බිම්සර පැවසුවේ ඈත කඳක දිලෙන ආලෝක පහන් දෙසම බලාඅගෙනය.

"මට තේරෙනවා , දැන් ඒක අමතක කරල දමන්න. නමුත් ගුණවර්ධන ගැන මම දන්නෙ සෑහෙන කාලෙක ඉඳලා. මිනිහා පොළඟා වගේ පන්න පන්න හපන එකෙක්.ඔය මුහුණෙ පිටට පේන්න තියන ශාන්තුවර ගතිය මිනිහාගෙම වාසියට තියෙන පෙනුමක්.සුදුපුතා ටිකක් කල්පනාවෙන් ඉන්න ඕන."

අප්පච්චී පැවසුවේය.බිම්සර කිසිවක්ම නොකියා හිසසැලුවේය.

"ඒ වගේම මම පුතාල කාටවත් ජීවිතේ කිසිම දේකට බලකිරීමක් කරල නෑ මේ වෙනකල්. මට පුතාගෙන් අහන්න තියෙන්නෙ පුතාගේ ජීවිතේ ඉස්සරහ ගැන තාමත් මොකුත් තීරණයක් නැද්ද කියල?"

අප්ප්ච්චිගේ ස්වරයේ කිසිදු වෙනසක් නොවූවද එහි වූයේ ප්‍රශ්නාර්ථයක් සහ බලාපොරොත්තුවකි.

"බලමු අප්පච්චි...පොඩි පොඩි ප්‍රශ්න ටිකක් තියනව මේ දිනවල. මම අප්පච්චි එක්ක හෙමීට කතාකරන්නම්."

බිම්සර නින්දට යන්නට අසුනෙන් නැගිට්ටේ අප්පච්චීගේ දෙපාමුල දණගසා වඳිමිනි. 

"තුණුරුවන්ගේම පිහිටයි. හෙට උදෙන්ම යනවද සුදු පුතේ.?"

අප්පච්චී බිම්සරගේ හිස මත අතතබමින් පැවසුවේය.

"ඔව් අප්පච්චි, උදෙන්ම ගියොත් ලේසියි. සුමනම්මා කන්න හදල දෙනව කිව්වා.අරන්ම යන්නම්."

බිම්සර සිනාවෙන් පිරි මුවින් කාමරයට වැදුණේය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

හමුවෙමු ....ආදරයෙන්

මම


(විසිරි)

Thursday, September 23, 2021

14. දහ හතර වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 



"චූටි අපි බීච් එකට යමුද ? ඔයා ආසයි කිව්වනෙ"

බිම්සර ඇසුවේ කබානාවේ දොර අසල හිඳ පිටත බලා සිටින සුලෝචනාගෙනි. නංගී ඇතුලත නිදි බව දන්නා නිසා සුලෝචනා මොහොතක් පැකිලුණාය.

"නංගි පව්නෙ.ටිකක් නිදාගන්න දෙමු." 

බිම්සර ඇසුවේ ඇය අසලට යමිනි. සුලෝචනා මුහුද දෙස බලා උන්නේ දිලිසෙන දෑසිනි.

ඒ දෑසේ දිලිසුමෙන්ම ඇය මුහුදට කොපමණ ආසාදැයි බිම්සරට වටහාගන්නට හැකිවිය. ඔහු සෙමින් මිදුලට බැස්සේ ඇඳ උන් ඩෙනිම් කලිසමේ කකුල් දණට නවමිනි. සුලෝචනා ඔහු පසුපසින් පියවර තැබුවාය. කබානාවේ සිට මුහුදට ඇති දුර යාර විස්සක් තිහක් පමණ විය.

සුදු පැහැති වැල්ලේ පා ඇඟිලි එරෙමින් මඳක් අපහසුවෙන් ගමන් ගන්නා සුලෝචනගේ ගමන දෙස බලා බිම්සරට සිනහා පහල විය. 

තාර පැටියෙක් වගෙ.ඇවිදින හැටි

ඔහු තමන්ටම කියාගත්තේය.

"එන්න මගෙ අතින් අල්ලන් යමු."

බිම්සර ඇයට අතපෑවේය. 

සුලෝචනා මොහොතක් ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලාහිඳ අතකින් අල්ලාගත්තාය.

"මුහුදට ආසද?"

බිම්සර ඇසුවේ මුහුද දෙස බලාගෙන සිටිනා ඇයගේ දෑසේ මතුවන සජීවී බව දැකය. සුලෝචනා හිස වැනුවේ ඔව් කියන්නට මෙනි.

"මම එක්ක එන්නම් පුලුවන් දවසට."

බිම්සර ඈත බලාගෙනම පැවසීය. සුලෝචනා ප්‍රශ්නාර්ථයක් රැඳි මුවින් ඔහු දෙස මොහොතක් බලා උන්නාය. 

"ඇයි...මම එක්ක එන්න කැමති නැද්ද චූටි?"

බිම්සර සිය අතින් අත මුදාගන්නා ඇයගෙන් ඇසුවේ බොහෝ මුදු හඬකිනි. ඇත්තෙන්ම ඔහුට තමාගේ ස්වරයම එක අතකට පුදුමයකි. කෑ ගසා බැන වැදෙමින්ම වැඩි කාලයක් ගතකරන්නට වන කඨෝර දිවියේ තමන්ට තමන් අමතකව ගොස් බොහෝ කාලයක් ගතවී හමාරය.

සුලෝචනා බිමට නැවෙමින් පාට පාටැති සිප්පි කටු අහුලන්නට වූවාය. බිම්සර දෑත ළය මත බැඳගෙන ඇය දෙස බලාඋන්නේය. සිහින් රළක් පෙරලෙමින් අවුත් ඇය දෙපා මත බිඳී යයි. බිම්සර අඩියක් දෙකක් මෑත්ව ඉදිරියට ඇවිද ගියේය. සුලෝචනාගේ අතක් සිය සුරතේ දැවටෙන තුරුම ඔහු සෙමින් ඉදිරියට ඇවිද ගොස් තිබුණි.

"ඇයි චූටි?"

සිය අතෙහි පැටලුණ ඇය දෙසට බිම්සර හැරුණේ පුදුම වෙමිනි.

"යන්න එපා.මට බයයි."

සෙමින් පැවසූ ඇය යළිත් බිමටම බරව ගත් නෙතින් යුතුව සිප්පිකටුවක් ඇහිඳගත්තාය.

"ආයෙ යන්නෙ නෑ චූටි.ආයෙ ඔයාව දාලා කොහෙවත් යන්නෙ නෑ මම."

බිම්සර ඇයගේ හිස මතට අතක් තබා පැවසීය.

වර්ණවත් සිප්පිකටු දෝතක් අහුලාගත් සුලෝචනා සිය ගවුම් සාක්කුවේ ඒවා දමාගත්තාය. විනාඩි ගතව යත්ම බිම්සර සිය අත රැඳි ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේ නිවෙස වෙත ඔවුන් ඇරලවා ලිය යුතු හෙයිනි.

"අපි යමුද චූටි. ඔයාගෙ අම්මා කලබල වෙයි තව රෑ වුණොත්."

බිම්සර සුලෝචනා වෙත අත පෑවේ එසේ කියමිනි. එකිනෙකා අතින් අල්ලාගෙන ආපසු එන දෙදෙනා දෙස ප්‍රමුදිතා බලා උන්නේ බොහෝ සතුටිනි. බිම්සරගේ වතෙහි වූයේ හැමදාම පවත්නා ලා මදහස පමණි. අක්කා සතුටින් බව පෙනෙයි.

"මූදෙ නැටුවද ඉස්සර වගේ.?"

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ උරහිස් දෙකෙන් අල්ලා ගනිමින් ඇසුවාය. 

"මේන්.."

සාක්කුවෙන් ගත් සිප්පි කටු අහුර ඇයට පෙන්වමින් සුලෝචනා සිනහවක් පෑවාය.

"මෙයා ඉස්සරත් ඔහොමයි අයියෙ.අපි එක්ක ගියාම බෑග් එකක් අරන් සිප්පි කටු අහුලන එකට වඩා වෙන වැඩක් එයාට නෑ."

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ අක්කා දෙස ආදරය මුසු බැල්මකින් බලමිනි.

සුලෝචනාලා එන පෙරමග බලාඋන්නේ අම්මාය. ඔවුන් නිවසින් බස්සවා ආපසු යන්නට සැරසෙන බිම්සර වෙතට ආ අම්මා පැවසුවේ රාත්‍රී ආහාරයද රැගෙන යන ලෙසය.

"අනේ ඉතින් මෙච්චර උදව්වක් කලාට පස්සෙත් සර් කෑම ටිකක් නොකා මේ රෑ යවන එක මගෙ හිතට හරි නෑ. මම ඉක්මනින් කන්න ටිකක් උයන්නම්."

අම්මා ඇවිටිලි කලද බිම්සර ආපසු යායුතුව තිබුණේ පසුදින නුවර එළියේ පිහිටි සිය නිවසට යායුතු බැවිනි.

"අනේ අද බෑ අම්මේ, මම හෙට උදෙන්ම නුවරඑලි යන්න ඕන මගෙ ගෙදර. ඉතින් තව රෑ වෙලා කොලඹ යන එක කරදරයි මට. වෙන දවසක එන්නම් කාලා යන්න."

බිම්සර සමුගත්තේ එසේ කියමිනි. සුලෝචනා ආලින්දයේ කණුවකට හේත්තු වී ඔහු යන මග බලා උන්නාය.

"මම ගිහින් එන්නම්."

බිම්සර ඇය ආසන්නයට පැමිණ පැවසුවේ මන්ද්‍ර ස්වරයකිනි.

"පරෙස්සමින් ගිහින් එන්න.බුදුසරණයි."

සුලෝචනාගේ මුහුණේ ඇඳීතිබූ සුන්දර සිනහව දෙස බිම්සර මොහොතක් බලා උන්නේය. ඉන් පසු ඉක්මනින් දුව ගොස් රියට නැග්ගේ අතීතය මත්තේ හිතේ නැගෙන්නාවූ කෙලිලොල් බව මතිනි.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

උදෑසනින් රත්නායක සමගින් නුවර එළිය බලා ගමන් ඇරඹූ බිම්සර උදෑසන දහය පමණ වන විට නිවෙසට ලඟාවූවේය. අප්පච්චී නිවසේ ආලින්දයට වී පෙරමග බලා උන්නේ ඔවුන් එනමගය.

ගේට්ටුව විවර කරන්නට පෙරමගට දිව ආවේ වත්තේ වැඩකටයුතු බලාගන්නා ආනන්දය. 

"කොහොමද ආනන්ද..? කාලෙකින් නේ."

බිම්සර රියෙන් බැස්සේ ආනන්දට පහරක් සෙමින් ගසමිනි.

"කාලෙකින් කියන්නෙ මාස කීයකින්ද සුදු මහත්තයා මේ." 

ආනන්ද බිම්සරගේ බෑගය පිටතට ගත්තේ එසේ කියමිනි. 

"රත්නායක මොකද කරන්න හිතන් ඉන්නෙ. ගෙදර යනවද  මෙහෙම්ම."

බිම්සර ඇසුවේ රියෙන් බැස වටපිට බලමින් ඉන්නා රත්නායකගෙනි.

"මම ගෙදර ගිහින් එන්නම් සර්. මහ දුරක් නෙවෙයිනෙ. සර් එන්න කිව්ව ගමන් පැය බාගෙන් මම මෙතන."

රත්නායකගේ නිවෙස තිබුනේ නුවර එළිය නගරයේ සිට සැතපුම් ගණනක දුරින් හෙයින් බිම්සර නිවෙසට පැමිණෙන දිනවලම ඔහුද නිවෙස බලා යන්නට හුරුව තිබුණි.

"කොහොමද යන්නෙ. ට්‍රයිශෝ එකක් කතාකරල දෙන්නද ?"

තාත්තා ඇසුවේ මිදුලට බසිනා ගමන්ය.

"නෑ සර්, අපෙ මස්සිනා මේ ලඟට ඇවිල්ල ඉන්නෙ. එයා මාව එක්ක යන්න එනවා කිව්වා. මම පාර අයිනට යන්නම්."

බිම්සරගෙන් සමුගත් රත්නායක පාර අද්දරට පිය එසෙව්වේ ආනන්දටද සිනහවක් පාමිනි.

දසත ගලායන සීතල සුලඟ ඇඟේ හීතුඩු අනින්නාක් බඳුය.

"සුදු පුතා ගෙට එන්න. සුමනම්මා කෑම ලෑස්ති කරලත් තියෙන්නෙ.මෙහෙම්ම කනවද? මල්ලිල එනකල් ඉන්නවද?"

අප්පච්චී ඇසුවේ තවමත් මිදුලේම ඉන්නා බිම්සරගෙනි.

"කොහෙද තුන්දෙනාම ගියේ.?"

බිම්සර අප්පච්චී දෙස බලමින්ම ඇසුවේය. 

"ඔයා එනව කිව්වම ඉතින් තුන්දෙනාට ගෙදර තියන බඩු මදිවෙනවනෙ. හිතන් ඉන්නෙ අයියා ඉන්නෙ කන්න බොන්න නැති තැනක කියල."

අප්පච්චී උස් හඬින් සිනහාසුණේය. 

"වොෂ් එකක් දාගන්න ඕනෑ අප්පච්චි. මම මල්ලිලා එනකල් පොඩ්ඩක් හාන්සිවෙලා ඉන්නද?"

බිම්සර ඇසුවේ පුවත්පත අතට ගන්නා අප්පච්චීගෙනි.

කෙතරම් වැඩිමහලු වුවද තාමත් අප්පච්චීගෙන් අසා අවසර ගන්නට පොඩි පොඩි දේවල් බොහොම මේ පවුලේ ඉලන්දාරින්ට ඇත.

"යන්න , අන්න සුමනම්මා කාමරේ ලැහැස්ති කලා. මම මල්ලිලා ආවම කතාකරන්නම්."

අප්පච්චී දයාබර සිනහවක් පාමින් පැවසුවේය.

සුමනම්මා සයනයට සුදු තිර ඇතිරිල්ලක් දමා කොට්ට උරද අලුතින් දමා ඇත. ඇයගේ කවදත් සුපුරුදු සැවැන්දරා මුල් සුවඳ කොට්ට උර වලින්ද හමා එයි. කාමරයේ උණුසුම් කරණය අවශ්‍ය ගණනට සකසාගත් බිම්සර ඇඳට වැටුණේ දෑස් පියාගනිමිනි. 

"සුදු අයියේ..."

යාන්තමින් උරහිසට දැනුණු ස්පර්ශය සමගින් බිම්සර ඇස් හැර බැලුවේ තමා ඉන්නේ කොහේද කියා එක්වනම  සිතාගන්නට නොහැකිවය.

ලොකු මල්ලීගේ සිනාසපිරි මුව හිසට උඩින් තම වෙතට එබී ඇත. බිම්සර කම්මැලි සිනහවක් පාගෙනම ඇඳෙන් නැගී උන්නේය.

"නින්දක් ගියානෙ.කොහෙද කට්ටියම ගියේ?" 

බිම්සර ලොකු මල්ලීගේ කරට අතදමාගෙනම කාමරයෙන් පිටට එමින් ඇසුවේය. 

ලොකු මල්ලී මුවට ඇඟිල්ල තබා ශ්..යයි පැවසුවේය. ඇසක් ඉඟිමරා කියන්නට යන දේ වැටහුණද බිම්සර සිනහාවෙමින්ම ඔහුගේ උරහිසට පහරක් ගැසුවේය.

එදා කාලයකට පසු සේනානායක නිවසේ කෑම මේසය සතුටින් සිනහවෙන් උතුරාගියේය. පොඩ්ඩන් දෙන්නා හරි හරියට කියවන්න ගත්තේ විශ්ව විද්‍යාලයේ තොරතුරුය. බිම්සර සිතේ සියලු පීඩාවන් දුරුකරගෙන ඔවුන් ඇසුරේ නිදහස් සතුටක් වින්දේය. සුමනම්මාගේ රසවත් ආහාර කාලයකට පසු කුස පුරා පිරවිණ.

“අනේ සුදු මහත්තය , මොකක්ද ඔය කන හැටි. කුකුලෙක් අහුලන් කනවා ඔයිට වඩා හොඳට.”

සුමනම්මාට බිම්සර කොච්චර කෑවද මදිය.

“අම්මෝ තවත් නම් කන්න බෑ සුමනම්මා, මම බඩ පැලිලා මැරෙයි.”

බිම්සර අසුනෙන් නැගිට්ටේ එසේ කියමිනි.

“රටක රාජ්ජයක ඉන්නව. හරියකට කන්න බොන්නවත් හම්බවෙනවද දන්නැතුව මගේ හිත ගින්දරෙන් ඉන්නෙ කොයිවෙලෙත් රත්තරනේ.”

සුමනම්ම්මාගේ ආදරය බිම්සරගේ හිත කරුණාවෙන් දියකර හැරියේය. ඔහු ඇය වෙතට ගොස් ඇයගේ උරහිස වටා අතදමා හිස අතගෑවේය.

“දැන් යුද්දෙ කාලෙ වගේ නෙවේනෙ සුමනම්මා. පහසුකම් හොඳට තියන තැන්වල අපි දැන් ඉන්නේ. ඒ නිසා මම කන්නෙ බොන්නෙ නෑ කියල ඔයා දුක්වෙන්න එපා හොන්දද?”

බිම්සර ඇයව මුදාහැර ආලින්දයට ගියේ සුමනම්මා ඇඳසිටි වතින් ඇස කඳුල තෙත මාත්තු කරන මොහොතේය.

*************************************************************************************

"දැන් කොහොමද හෙට වැඩසටහන?"

බිම්සර ලොකු මල්ලීගෙන් ඇසුවේ ආලින්දයේ අසුනකට බරවෙමිනි. ඈත කඳුයායම වසාගෙන සිහින් මීදුමක් ගලා එනු ඒ දෙස නෙතු යොමා ඉන්නා බිම්සරට පෙනුණි. ඒ මොහොතේද ඇය ඔහුගේ දෑස් පියන් යට අනවසරයෙන් ලැගුම් ගන්නට අර අඳින්නාක් සේ බිම්සරට දැනෙන්නට විය.

"අපි උදෙන්ම යමු නේද සුදු අයියෙ. රත්නායකට එන්න කියනවද ? අපි වාහනේ අරන් යමුද?"

ලොකු මල්ලී ඇසුවේය.

" ඌ ගෙදර ආවෙත් කාලෙකින්නෙ ලොකු මල්ලි, ඔන්න ඔහේ උන්ට ඉන්න දීලා අපි අරන් යමු. ඔය දෙන්නටත් දැන් ලයිෂන් තියෙනවනෙ නේද?"

බිම්සර ඇසුවේ පඩිපෙලේ හිඳගෙන ඉන්නා පොඩ්ඩන්ගෙනි. 

"ආපෝ මුන් දෙන්නට නම් අල්ලන්නවත් දෙන්න එපා ඕක. මගෙ වන්ඩිය කිපාරක් හැප්පුවද ලයිට් කණුවල.”ලොකු මල්ලී පැවසුවේ සිනාවෙමිනි.

" ඩ්‍රයිවින් කරනකොට පුලුවන් තරම් ගහක ගලක වුණත් වද්දගන්නෙ නැතුව යන එකයි දක්ෂකම.ඒ ගහක් ගලක් උනත් මනුස්සයෙක් කියල හිතන්න පුරුදු වෙන්න. එතකොට පරෙස්සම්." බිම්සර පැවසුවේ පොඩි මල්ලිලා දෙන්නාටය. තවමත් ඔවුන් ඉන්නේ නාහෙට නාසන යොවුන් වයසේය. ඉතින් වාහනයක් අතට ගත්විටද ඒ ජවය ඉබේම එන්නේ ඉස්සරහටය. එය පහදාදී කියාදියයුතුම පාඩමකි.

බිම්සරට මල්ලිලා තිදෙනාම බෙහෙවින් ලෙන්ගතු වුවද සැලකුවේ ඉතාම ගෞරවය මුසු හැඟිමකිනි. එහෙයින් දෙවෙනියා සමග මෙන් නොව කිසිම කාරණයකට කටගසාගෙන යාමක් ඔවුන් ගෙන් නොවීය.

"මම ඕක කිව්ව නම් සුදු අයියෙ මුන් දෙන්නා ඕකට දාහක් ජාති කියල මෙලහකට"ලොකු මල්ලී හිනැහුණේ පොඩි දෙන්නා බිම්සරට පාමිනි.

"අනේ අපි එහෙම නෑ සුදු අයියෙ. හරි ඉතින් සැරයක් දෙකක් චුට්ටක් වැදුණා තමා. එච්චර ලොකු ඩැමේජ් එකක් උණේ නෑනෙ." යසස් පැවසීය. 

"අප්පච්චි කෝ ලොකු මල්ලි" බිම්සර ගෙතුලට එබෙමින් ඇසුවේය. 

" අප්පච්චි කාල ඉවරවෙලා පොඩි නැප් එකක් දාන්න යනව හැමදාම. " ලොකු මල්ලීට කලින් පොඩ්ඩෙක් ඉස්සර විය.

" මම පොඩ්ඩක් ඇල්ල දිහාට ගිහින් එන්නම්. කාලෙකින් ගියෙ නෑ." බිම්සර අසුනෙන් නැගී උන්නේ එසේ කියමිනි. 

" යමු එහෙනම්. ඔය දෙන්නා වැඩක් කරගන්න . හෙට අනිද්දා දෙකම ඇවිදින්න යන්න පුලුවන්නෙ" ලොකු මල්ලී පොඩි දෙන්නාව නවතා බිම්සර සමගින් එළියට බැස්සේය. බිම්සර ගමේ ආ නිසා ගෙදර ආවද පොඩ්ඩන් දෙන්නාටම අධ්‍යන වැඩ කටයුතු බෙහෙවින් ඇති කාලයකි මෙය. ඉතින් ඔවුන් ගෙදර ආවේද පොත් මල්ලක් රැගෙනය.

" සුදු අයියෙ ස්වීටර් එකක් දාගන්න. හවස් වෙද්දි පට්ට සීතලයි ඇල්ල දිහාව" 

යසස් ස්වීටරයක් ගෙනවිත් බිම්සර අත තැබුවේය. 

ලොකු මල්ලීද ස්වීටරයක් ගත දවටාගෙන ම ඔහු වෙත ආවේ "යමු" කියමිනි.

නිවසේ සිට පාගමනින් ඇවිදයා හැකි දුරින් වූ කුඩා දියඇල්ල තවමත් ජනතාවගේ ඇසින් සැඟව ගත් හෙයින් ආරක්ෂාවී ඇත. එතරම් උසක් නොවූවද තට්ටු පහකින් ගලා හැලෙන ඇල්ලට මිනිසුන් සේද ඇල්ල ලෙසින් නමක් තැබුවේ සුදෝසුදු සේදවලාවක් සේ දියපහර පහළට කඩාහැලෙනා හෙයිනි. ගම්මානයේ බොහොමයක් දෙනෙක්ගේ රැකියාව වූ ගොවිතැනට ජලය සැපයුණේ මේ ඇල්ලෙන් හෙයින් ගම්වාසීන් දිය ඇල්ල ප්‍රවේශම් කරගන්නට මහන්සි වූහ.

ගෙදර සිට එලවලු වගාබිම් පසුකොට ගෙන මීටර් පන්සියයක් ගෙවා ගිය තැන කුඩා කඳුවැටිය හමුවේ. මේ කඳුවැටියේ අනෙක් පස ඇල්ල පිහිටා ඇත. 

"මිනිස්සු ගිහිල්ලම දැන් අඩිපාරත් ලොකු වෙලා සෑහෙන්න." ලොකු මල්ලී කන්ද නගින්නට ගත් විට බිම්සරට පැවසීය.

" ඇයි මේ ටිකේ මේකටත් පිටින් අය එන්න අරන්ද ඒ ගමන." බිම්සර ඇසුවේ ලොකු මල්ලී කියූ ඒ දේ නොවැටහුන හෙයිනි.

" පිටින් එන්න ගත්තෙ නෑ තාම. මේ මොකක් හරි ටීවී චැනල් එකකින් පහුගිය දවසක කඩා වැදුනනෙ ඇල්ලගැන ආරංචිවෙලා. වයිල්ඩ්ලයිෆ් චැනල් එකකට කියලයි වීඩියෝ කරන් ගියේ. කොහෙන් කෙලවර වෙන්නද දන්නෙ නෑ ඒක යන්නෙ" ලොකු මල්ලී පැවසුවේ නුරුස්සනා හඬකිනි.

" මිනිස්සු මේ දේවල් දකින්න ඕන තමයි සුදු අයියෙ.ඒත් මේවා රැකගන්න ඒ බලන්න එන කිසි කෙනෙක්ට ඕනකමක් නෑනෙ" ලොකු මල්ලීගේ කතාව ඇත්තය. සොබාදහම කෙතරම් දේ දෝතට ගෙන ආවද මිනිසා එය රැකගන්නේ නැත. ඉදින් මිනිස් ඇසට වහන් වී තිබෙන තාක් කල් ඒ දේවල් රැකෙනු ඇත.

"මේ කාලෙ කූඩැල්ලො නම් නෑ වෙලාවට" ලොකු මල්ලී හිනැහෙමින් පැවසුවේ බිම්සර දෙස බලමිනි.

" කෝකටත් මම හුණුටිකක් අරන් ආවෙත්. " ඔහු කමිස සාක්කුවට තට්ටු කරමින් පැවසීය.

කන්ද නැග්ග තැන ඇත්තේ කුඩා තැනිතලාවකි. එතන කෙලවරට යනතුරු ඇත්තේ ලඳුකැලෑ වලින් ගහණ පෙදෙසකි. පාට පාටින් පිපී නැලවෙන කැලෑ මල් ඒ පරිසරයට එක්කලේ අපූරු සුන්දරත්වයකි. කන්දු ගැටය එතරම්ම උස නැතද හවස් යාමය බැවින් වලාකුළු පහලට බසිමින් ඇත.ඇල්ලට සමීපවන බව හඟවමින් ඇසෙන දියදහරේ හඬද පරිසරයට වඩ වඩාත් එක්ව යන සීතලද දැනෙන්නට විය.

මොහොතකින් ඔවුන් පැමිණ උන්නේ ඇල්ල අසලටය. ඇල්ල හොඳින් බලන්නට නම් පහලට මඳක් බැස ස්වභාවික වේදිකාවක් බඳු ස්ථානයට පැමිණිය යුතුවේ.

" සුදු අයියෙ, අයියා ඉන්නෙ මොකක් හරි අවුලකද?" ලොකු මල්ලී ඇසුවේ තරමක් වේලා නිහඬතාවයෙන් උන්නාට පසුවය. බිම්සර බොහෝ වේලාවක් ඇල්ලටම යොමු වූ නෙතින් බලා උන්නද ඔහුගේ සිත වූයේ වෙනත් කොහේ හෝ බොහෝ දුරක බව ලොකු මල්ලීට වැටහුණි. ඉදින් අයියාට අවැසි තරම් කල්පනා කරන්නට ඉඩදී ඔහු හඬ අවදිකලේය.

" ප්‍රශ්නයක් කිව්වට ප්‍රශ්නයක්ම නෙවෙයි ලොකු මල්ලි. ඒත් නැතුවත් නෙවෙයි"

බිම්සර සුසුමක් හෙලමින් පැවසීය.ලොකු මල්ලීවත් සිය ජීවිතයේ මේ කතාන්දරය දැන උන්නේ නැත.ඉදින් මේ කාටහෝ මේ සම්බන්ධව පවසා සිත නිවාගත යුතු කාලයයි.බිම්සර නැවතිල්ලේ සිදුවීම් දාමය කියාගෙන ගියේය.ලොකු මල්ලී කිසිදු බාධාවක් නොකොට ඔහු පවසන්න අසා උන්නේය.

" ඔන්න ඕකයි කතාව. ප්‍රශ්නෙන් හුඟක්ම බරපතල හරිය විසඳිලා ඉවරයි. ඒත් කෙල්ල සනීප කරගන්න ඊලඟට අපිට අතගහන්න වෙන්නෙ ටිකක් බරපතල ප්‍රතිකාරයකට. ඒකට මටත් බයයි. සම්පූර්න මානසිකත්වය මොකක් වෙයිද මේවගේ ප්‍රතිචාර කොහොම වෙයිද කියලා" බිම්සර පැවසුවේ සුසුමක් හෙලමිනි

" මේ තරම් දේවල් මෙහෙම වෙන්න ඇත්තෙත් ඔය දෙන්නව ආයෙ මුන ගස්වන්න වෙන්න ඇති සුදු අයියෙ.බයවෙන්න එපා. ඔක්කොම හරියාවි." ලොකු මල්ලී බිම්සරගේ උරහිසට තට්ටු කරමින් පැවසීය.දිය ඇල්ල සංගීතාත්මක ස්වරයකින් ගලාහැලෙන්නීය.කවදා හෝ ඇය සමග මේ ඉසව්වට එන්නට බිම්සරගේ හිතේ අලුතින් බලාපොරොත්තු පොදි බැඳෙමින් පැවතුණි.

සැන්දෑ අඳුර ගලා එන්නට පෙර දෙසොහොයුරෝ ආපසු නිවස බලා ආවේ හෙට දවසේ ගමනද සැලසුම් කරමිනි.නිවෙසට ආ පසු බිම්සර ප්‍රමුදිතාට ඇමතුමක් ගත්තේ සුලෝචනා මේ වන විටත් දුරකතන භාවිතයට යළිත් නොපැමිණි හෙයිනි.

" අයියේ" ප්‍රමුදිතාගේ හඬ ජංගම දුරකතනයේ එහා පසින් ගලා ආවේය.

" කොහොමද නංගි , අක්කා ඊයෙන් පස්සෙ " බිම්සර ඇසුවේ ප්‍රමුදිතා සියල්ල දන්නා හෙයින් තව දුරටත් ඇයට වසන්ගන්නට දෙයක් නොමැති හෙයිනි.

" එයා වෙනකවරදාටත් වඩා සතුටින් අයියෙ, කාලෙකින් හිනාවෙලා ඉන්නවා දැක්කෙ.අම්මත් කිව්වා සතුට උතුරනවලු මූණෙ" ප්‍රමුදුතා පැවසුවේ සිනාසෙමිනි.

" කෝ කිට්ටුවක ඉන්නවද?" බිම්සර ඇසුවේය. හරියටම හිත තිගැස්සෙන්නේ අතීතයේ ඇය බලන්නට යනදවස් පරිද්දෙනි.

" ඉන්න අයියෙ." ප්‍රමුදිතා ගේ පසින් ජන්ගමය මාරුවන හඬක් ඇසුණි.

" හෙලෝ චූටි" බිම්සර ඇයගේ සුසුම් සවණත වැකුණු වහාම කතාකලේය.

" හෙලෝ.....අයියේ" ඉතා සෙමින් ඒ හඬ ඇසෙයි.

" ඔයාට කොහොමද චූටි. ඊයෙ මූදෙ නටලා මහන්සිද?" බිම්සර ඇසුවේ බොහෝ පාලනය කොටගත් හඬිනි.ඇය සිනාසෙනු ඇසේ. ඇයගේ ජීවි සිනහව යළි කවදා නම් උත්පාද කරගන්නදැයි බිම්සරට සිතාගන්නට නොහැකි තරම්ය .රශිත කියූ අන්දමට ඇය ඉදිරියේ ප්‍රතිකාර මාලාවකට ගෙන යා යුතුව ඇත. මානසික වෛද්‍යවරයා කියූ අන්දමට ඇයව ඉදිරියේදී ගෙන යන්නට වන්නේ තරමක් වෙනස් ප්‍රතිකාර මාලාවකටය. ඉදින් එය කෙතරම් අසීරුද යන්න තමාට අවබෝධයක් නැති තරම්ය.

"කෝ ඉතින් කතාකරන්නෙ නෑනෙ ...ම්ම්ම්..."

බිම්සර යළිත් ඇසුවේ එහා පසින් ඇති දැඩි නිහැඬියාවට සවන් දෙමිනි. ඇය ඉස්සරද තමා හමුවේ නිහඬය. ඒ කාලයේ නම් අඩුම ගනනේ තමාට බියව ඇතැයි සිතන්නට තිබුණි. දැන් ඇය කතා නොකරන්නේ තමා ආගන්තුක හෙයින් ද ?

"අයියා කොහෙද ගියේ?"

ඉතා සෙමින් ඇසෙන එවදන් වලට බිම්සරට සිනහායන්නටද එයි.

"ගමේ ආවනෙ. මොනවද ගෙනල්ල ඕන එනකොට."

බිම්සර ඇසුවේ ඉතාම මෘදු හඬකිනි. මේ සා තම කටහඬ මුදු වූයේ කෙලෙසකදැයි ඔහු විටෙක සිතුවේය.

"මොකුත් එපා." 

ඇය සෙමින් පවසන්නීය.

"මම ඉන්නෙ නුවර එළියෙ . මෙහෙ ඕන්නම් මල් තියනවා, එලවලු තියනවා. එතකොට ස්ට්‍රෝබෙරි තියනවා."

බිම්සර පැවසුවේ කුඩා දැරියකට පවසන්නාක් මෙනි.

"එහෙනම් රෝස පැලේකුයි ස්ට්‍රෝබෙරි ගෙඩියි ගේන්න."

ඇය පවසන්නීය.

"කවදා කාපු ටකරම්ද සුදු අයියෙ."

ලොකු මල්ලී සිනාවෙමින් පිටවගියේ කාමරයට පැමිණ ආපසු යන අතරේය. සිය සොහොයුරාගේ ජීවිතයේ සැඟවුණු පෙම්වත් භාවය ඔහුටද සතුටක්මය.

ඇමතුම නිමාකොට ඇයගෙන් සමුගත් ඔහු සයනයේ වැතිර කල්පනා කලේ අනාගතය කෙබඳු එකක් වනු ඇත්දැයි යන්නය.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

සිහින් සීතල දසත ගලා එද්දී ලොකු මල්ලී පැමිණ බිම්සර ඇහැරවාලූවේ යොදාගත් ගමන යන්නටය. සිව් සොහොයුරන් ඉඳහිටක හමුවන දිනයේ කඳවුරු බැඳීම් ගමන් ඔවුහු සිව්දෙනාම ප්‍රියකලහ.දැන් දැන් පොඩි නිවුන් සොහොයුරන්ද ඉලන්දාරි වයසේ හෙයින් සිවු දෙනාගේම සිතුම් පැතුම් ආදිය බොහෝ දුරට සමානය.

ලොකු මල්ලී සහ බිම්සර රිය පැදවීම භාරගත් හෙයින් පොඩ්ඩන් දෙන්නා පිටුපස අසුනට පැන්නහ.

"ලබන පාර එනකොට තමුසෙලා දෙන්නා වාහනේ ගෙනියන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්නවා හරිද ? හැමදාම අපි දෙන්නටම මේ ඩ්‍රයිවර් වැඩේ කරන්න බෑ."

බිම්සර පසුපස අසුන දෙසට හැරෙමින් පැවසීය. කොපමණ වයසින් වැඩුණද කොල්ලන් දෙන්නා තවමත් පොඩි උන් සේය. ජංගම දුරකතනයන් අතට ගෙන එහි ඇතිදේ එකිනෙකාට පෙන්වමින් ඔවුන් සිටින්නේ ඔවුන්ගේම ලෝක වලය.

**************************************************************************************


(මේ කතාව තුළ මතුවන්නාවූ චරිත සහ නම් ගම් සියල්ලම ජීවත්ව සිටි හෝ ජීවත් ව සිටින්නා වූ කිසිදු ජීවමාන චරිතයකට කිසිදු සම්බන්ධකමක් නොකියන බව ප්‍රකාශ කර සිටිමි.)

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

ඉතින් මගේ පලමු පොත "මගේ ප්‍රේමය ඉසියුම්"  ඇණවුම් සඳහා දැන් විවෘතයි.

සඳමාධවී ප්‍රකාශන හරහා මෙන්ම grantha.lk හරහාද ඔබට ඇණවුම් ලබාදෙන්න පුළුවන්.

ආදරයෙන් 🧡

මම

(විසිරි)


Tuesday, September 21, 2021

13. දහතුන්වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)





 "සුදු පුතේ , ගම් පළාතෙ එන්න එහෙම හිතක් නැද්ද තාම?" 

අප්පච්චීගේ ඇමතුම ආවේ බිම්සර නානකාමරයෙන් පිටට එන අතරේමය. මේ දිනවල අතිශයින්ම කාර්යබහුල වූ හෙයින් අප්පච්චීට ඇමතුමක් දෙන්නටවත් බැරිවූ බව බිම්සරට සිහිවූයේ ඒ මොහොතේමය. සියුම් වරදකාරී හැඟීමක් හිතට එද්දී බිම්සර දුරකතනයට සවන් දෙමින්ම බැල්කනිය වෙත ගියේය.

"මේ ටිකේම උන්නේ ඊස්ටර්න් ගිහින් අප්පච්චි, ඒකයි කතාකරන්නවත් බැරිඋනේ. තාම මේ සිදුවීම් සෙට්ල් වෙලාම නෑනෙ." 

බිම්සර පිළිතුරු දුන්නේ සමාව අයදින ස්වරයෙනි.

"ඒකට කමක් නෑ පුතේ. ගෙදර එන්න ඉස්පාසුවක් නැද්ද තාම?"

අප්පච්චීගේ හඬටම සිත නිවීයන්නේය. කිසිමදාක අප්පච්චී කේන්තියෙන් තරහින් ද්වේශයෙන් කතාකරනු තමාහට ඇසී නැත. ඔහු සමගින් කතාකරන්නාගේ පවා සිත නිවාලන ස්වරයක් අප්පච්චීට වෙයි.

"මම ලබන සුමානේ ඇවිල්ලා යන්න එන්නම් අප්පච්චි."

බිම්සර පැවසුවේ සමුගන්නට මොහොතකට පෙරය. ගම්පියසේ දිනක් දෙකක් ගතකරන්නට බිම්සරට ඇති ආශාව පවා දෙවනි වූයේ සුලෝචනා සම්බන්ධ සිදුවීමේ තත්වයයි. ඉදින් මේ සිකුරාදා ඇයව රශිත හමුවට රැගෙන ගොස් ඉන්පසු ගමේ යන්නට බිම්සර තීරණය කලේය.

අප්පච්චී සමග වූ කතාබහෙන් පසුව බිම්සර දුරකතනයද ගෙන තවත් මොහොතක් සඳැල්ලේ වූ පුටුවට බරව ගත්තේ. වට්ස් ඇප් අයිකනය ක්‍රියාත්මක කරමිනි. සහෝදරයන් හතර දෙනාගේ වට්ස් ඇප් සංවාදයන් සක්‍රියව ඇත්තේ කලකට පෙර මසකය. හතරදෙනාගෙන් එක් අයකු හෝ නැත්නම් වීඩියෝ සාකච්ඡාවන් නොපැවැත්වේ. බොහෝ විට එවිට සැලසුම් වන්නේ කෙටි පණිවුඩයන් පමණි. අනෙක් තිදෙනා අතර කෙටි පණිවුඩ රැසක් , විකාර විහිලු තහලු බෙදාගෙන තිබුණද තමා මාස ගාණකින් ඊට සම්බන්ධව නැති බව බිම්සරට පෙනිණි.රාජකාරිය හෝ කුමක් හෝ නිසාවෙන් තමා අතින් ගිලිහ යන්නේ මේ අත්‍යාවශ්‍ය බැඳීම් නොවේදැයි බිම්සරට පසුතැවිල්ල මැද්දෙන් සිතුණි.

වට්ස් ඇප් ඇමතුමක් යවා මොහොතකින් ලොකු මල්ලීද නිවුන්නන් වූ පොඩි මල්ලිලා දෙන්නාද වීඩියෝ ඇමතුමට එක්වූවෝය.

"කොහොමද කට්ටියම ..කාලෙකින්"

බිම්සර තිරයේ පෙනෙන්නාවූ රූ දෙස බලාගෙනම ඇසීය.

මේ වනවිට , පාසල් අධ්‍යාපනය හමාරකොට විශ්ව විද්‍යාලයට නොගිය ලොකු මල්ලී දිහස් ව්‍යාපාරික කටයුතු හා එක්වී දැන් සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙකු වී ඇත. පොඩ්ඩන් දෙදෙනා විශ්ව විද්‍යාලයේ පළමු වසරේය.

"හොඳින් ඉන්නව සුදු අයියෙ. මේ ටිකේ පට්ට බිසි ඇතිනේද ? අපි කෝල් නොකලෙත් ඒකමයි."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ සිනාවෙමිනි. කවදත් ලොකු මල්ලී මෙන්ම අනෙක් දෙන්නාද බිම්සරට සැලකුවේ ගෞරවය මුසු සෙනෙහසකිනි.

"අපි නම් දැක්කා ෆොටෝස්"

නිවුන්නන්ගෙන් වැඩිමලා වූ සහස් පැවසුවේ සිනා උතුරනා මුවෙනි. 

"ආපෝ ඕක නම් ඔන්න කියන්න එපා. මට ඇති වෙලා ඉන්නෙ.පාරක බහින්න බෑ ඔය මගුලක් නිසා. මට ඕක ගත්තු එකා අහුවෙනකල් මම මේ බලන් ඉන්නෙ."

බිම්සර පැවසුවේ නොරිස්සුමෙනි. ඒ මොහොතේද ඔහුගේ මතකයට ආවේ සුලෝචනා විසින් පෙන්වූ ප්‍රමුදිතාගේ දුරකතනයේ සේයාරූය. ඇය ඒ මතට ඇඟිලි තබමින් තම මුහුණ නිරීක්ෂණය කල අන්දම ඔහුට සිහිවිය.

"අප්පෝ ඒකට අපිට ..හා නැද්ද චූටො.."

සහස් ...නිවුන්නන්ගෙන් බාලයා යසස්ට පැවසුවේ මුවද අතකින් වසා ගෙනය

"ආයෙ අහල..අපිට ෆැකල්ටි එකෙත් මාර තැන ඔයා නිසා. අනේ කෙල්ලොන්ගෙන් මාර සැලකිලි."

යසස් පැවසුවේ හිනාව උතුරා යන මුවිනි.

"පිස්සු නම් නටන්න එපා දෙන්නා හරිද ?"

බිම්සර සිනහව වලකා ගනිමින් තරවටු ස්වරයෙන් පැවසුවේය.

"එහෙනම් මම ලබන සතිය දිහාට ගෙදර එන්න ඉන්නෙ. ඔය දෙන්නත් එන්න පුලුවන්නම් හොඳයි . මම හෙට කියන්නම්කො එන්නෙ කවද්ද කියල."

බිම්සර ඇමතුම නිමා කලේ එසේ කියමිනි.

වට්ස් ඇප් දුරකතන ඇමතුම නිමාවී මොහොතකින් ලොකු මල්ලී යලිත් බිම්සර වෙත ඇමතුමක් ගත්තේය.

"ඇයි ලොක්කො...ආපහු."

බිම්සර ඇසුවේ සාමාන්‍යයෙන් ලොකු මල්ලී යළිත් ඇමතුමක් ගන්නේ අනෙක් දෙදෙනා මගහැර කතාකල යුතු යමක් ඇත්නම් එය පවසන්නට හෙයිනි.

"සුදු අයියෙ ඔයා මොකක් හරි අවුලක ඉන්න බවක් මට දැනුණා . ඒකයි මම ආයේ ගත්තේ. අර දෙන්නාට ඕවා තේරෙන්නෙ නෑනෙ."

ලොකු මල්ලී සහ බිම්සර අතර හැමදාම  වූයේ සමීප බවකි. වයස් පරතරය අඩුහෙයින් දෙදෙනා අතර පෙරසිටම වූයේ බෙහෙවින් සමීප බවකි.

"ප්‍රශ්න නැත්තෙත් නෑ..ඇත්තෙත් නෑ...ඒ ඔක්කොටම වඩා මගෙ අතින් ඔයාලව නිග්ලෙක්ට් වෙනවද කියල මට හිතුණා ලොක්කො."

බිම්සර පැවසුවේ පසුතැවිලි හඬිනි.

"පිස්සුද සුදු අයියෙ, ඔයා ඔයාගෙ ජීවිතේ ඔක්කොම මගහැරගෙන අපි ගැනයි හැමදාම බැලුවේ. ඉතින් ඔයා ඔය කරන රස්සාව එක්ක ඔයාට තියන වගකීම් ගැන අප්පච්චියි අපියි හොඳටම දන්නවා. පිස්සු නම් හිතන්න එපා ඔන්න."

ලොකු මල්ලී පැවසුවේ බෙහෙවින් දයාර්ද වූ හඬකිනි.

"අපි ඇවිල්ලම කතාකරමු එහෙනම්. යමුද රවුමක් ආවම හතර දෙනා."

බිම්සර ඇසුවේ සුපුරුදු කෙලිලොල් හඬිනි. අයියාගේ සිතේ පැවති පීඩනය සමනය වූ බව ඒ හඬින්ම ලොකු මල්ලී අවබෝධ කරගත්තේය,

"අනිවා යමු...කෑම්පින් එකක් සෙට් කරමුනේ..වෙනදායන පැත්තෙ."

ලොකු මල්ලී ඇමතුම අවසන් කලේ කෙටි තීරණයක්ද දෙමිනි.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

සිකුරාදා උදයේ බිම්සර සුලෝචනාගේ නිවසට පැමිණියේ රිද්මාද සමගිනි. අම්මාහට බිම්සරගේ පැමිණීම වෙනසක් නොවූවද ඔහු පමණක් ප්‍රමුදිතා සහ සුලෝචනා සමගින් කොළඹ යන කතාව අම්මාට දැනුම් නොදෙන්නට සියල්ලෝම වගබලා ගත්හ.

අනවශ්‍ය සැකයක් හෝ ගැටලුවක් ඇතිවිය යුතු නොවේ යයි සියල්ලෝම තීරනය කරගත්තේ අම්මා කලබල කලයුතුනොවන හෙයිනි. 

"එහෙනම් ඇන්ටි අපි ගිහින් එන්නම්.එද්දි ටිකක් හවස් වෙන්න පුලුවන්."

රිද්මා සමුගනිමින් පැවසුවාය. අම්මා ගමනට එක්නොවූයේ රිද්මා සහ ප්‍රමුදිතා සමගින් සුලෝචනා යනහෙයිනි

"එහෙනම් සුදු අයියෙ ඔන්න මම හොස්පිට්ල් එක ගාවින් බහිනවා. ඔයාල යන්න"

රිද්මා සමුගත්තේ එසේ කියමිනි.

බිම්සර සිය නිලරථය භාවිත නොකර පෞද්ගලික ජීප් රථයෙන් පැමිණියේ සුලෝචනා මෙන්ම තමන්ගේද වැඩි පහසුව සහ ආරක්ෂාව පිණිසය.

ප්‍රමුදිතා සමගින් පසුපස අසුනේ හිඳගෙන උන් සුලෝචනා වෙතින් කිසිදු කලබල ස්වරූපයක් ගම්‍ය නොවූ අතර ඇයගේ මානසිකත්වය කුමන ආකාරයක පවතීද යන්න බිම්සරට වටහා ගන්නට නොහැකිවිය. ආගන්තුක අයෙක්ට වුවත් මේ ආකාරයට ඇය රැගෙන යන්නට නොහැකියාවක් නැතිබව ඔහුට කල්පනා විය. ඉදින් මේ අනුව ඇයගේ ආරක්ෂාව සම්බන්ධව වඩාත් සැලකිලිමත් විය යුතු නොවේද?

අධිවේගී මාර්ගය ඔස්සේ කොළඹ දෙසට වාහනය පදවන අතරේ රියෙහි කැසට් රෙකෝඩරය සක්‍රිය කල බිම්සර සිය ඉදිරිපස කන්ණාඩියද පිටුපස අසුනේ උන් සුලෝචනා මැනවින් පෙනෙන ආකාරයට සකසා ගත්තේය.

ඔබෙන් තොර ලෝකයක් කොයින්දෝ

ඔබෙන් තොර ගීතයක්

ඔබෙන් තොර හීනයක්

ඔබෙන් තොර මාවතක් කොයින්දෝ...

අබේවර්ධන බාලසූරියයන්ගේ ලයාන්විත හඬ රිය තුල නින්නාද අන මොහොතේ බිම්සරගේ නෙත වරින් වර පැටලුණේ සුලෝචනාගේ කල්පනාබර වතෙහිය. ඇය ගීය රස විඳින්නාක් මෙන් දැනුණද ඒ ඇස්වල කඳුලක් බඳු දිලිසීමක්ද බිම්සරට එක්වනම නෙතට හසුවිය.

දකින හැම හීනයක ඔබේ රුව පෙනෙන්නේ'

අසන හැම ගීතයක ඔබ පමණි සිටින්නේ

ඔබ පමණි සිටින්නේ...

ගීතයේ පදවැලක් පාසාම බිම්සර උන්නේ සුලෝචනාගේ නෙත් අතර විටින්විට පැටලෙමිනි. එහෙත් ඇය උන්නේ රිය කවුලුවෙන් ඉවත බලාගෙනය. ගීය අවසානයේ ඇයගේ මුවින් පිටවූ සුසුමේ මහා හැඟීම් ගොඩක් වී යැයි බිම්සරට සිතුණි.


**********************************************************************************

කොලඹ ප්‍රසිද්ධ පෞද්ගලික රෝහලක රිය ගාලට සිය රථය ඇතුල්කල බිම්සර ප්‍රමුදිතා සිය සොයුරිය සමගින් රියෙන් බසිනාතුරු බලාඋන්නාය.

"යමුද?"

සුලෝචනා දෙස බලාගෙනම බිම්සර ඇසුවේ ඉදිරියට පියවර තබමිනි. ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ අතකින් අල්ලාගෙන පෙරට පියවරක් තැබුවාය. රශිතගේ සායන කාමරය වෙත යන්නට විදුලි සෝපානය වෙත පැමිණි පසු සුලෝචනා එක්වනම නංගීගේ අතින් අල්ලාගත්තාය. ඇ‍ය විදුලි සෝපානය භාවිත කරන්නට බිය බව ප්‍රමුදිතාට සිහිවූයේ ඒ මොහොතේය.

"සර්..අයියෙ.." ප්‍රමුදිතාගේ ඇමතුමින් බිම්සර ආපසු හැරී බැලුවේය.

"අක්කා ලිෆ්ට් එකේ යන්න බයයි"

සුලෝචනාගේ වතෙහි වුයේ බියපත් පෙනුමකි.බිම්සර ඇය වෙතට අඩියක් තබා සමීප විය.

"බයද මේකෙ යන්න.අපි තට්ටු පහක් උඩට යන්න ඕනනෙ චූටි. පඩිපෙලේ යන්න බෑ ඒ නිසා."

බිම්සර ඇයට පැවසුවද සුලෝචනා බියපත්ව හිස දෙපසට වැනුවාය.

"මං ඉන්නවනෙ..මාව හයියෙන් අල්ලගන්නකො. බයවෙන්න එපා."

බිම්සර සුලෝචනාගේ අත්දෙකින්ම අල්ලාගෙන තමා වෙතට ළංකොටගත්තේය.

සුලෝචනා උන්නේ දෑස් තදින්ම පියාගෙනය. බිම්සර ඇයගේ බඳ වටා අත්දෙක යවා සිය ගතට ළංකොට ගත්තේය.

සෝපානය ඉහලට ඇදෙන විට සුලෝචනා සිය වත ඔහුගේ ගතට තදකොට ගෙන දෑස් වසා ගත්තාය.

තුරුණු හද පිරීයන්නේ කියාගන්නට බැරි හැඟීමකිනි.එහෙත් බියපත් යුවතිය සම්බන්ධව හිතේ රැඳී ඇත්තේ ඉමහත් වේදනාවක්මය. ප්‍රමුදිතා මේ යුවල දෙස නොබලාම ඉවත බලාගත්තද ඇයගේ සිතෙහි වූයේද සතුටින් පිනුම් ගසන්නාක් බඳු හැඟීමකි.

බිම්සර සෝපානය පස්වෙනි මහලට ආ පසු සුලෝචනා සියගතින් මුදවාලීමටද ඉමහත් ලෝබකමක් දැනුණි. එහෙත් රශිත තමන් එනතුරු බලාසිටී.

"අපි ආවා චූටි..යමු දැන්."

සිය ගතින් ඇය මෑත්කරමින් බිම්සර සෝපානයෙන් ඇය පිටතට ගත්තේය.ප්‍රමුදිතාගේ මුහුණේ වූයේ මඳසිනහවකි. 

සුලෝචනාගේ අතින් අත නොහැර පෙරට යන බිම්සරට ඉඩදී මොහොතක් පසුවූ ප්‍රමුදිතා ඔවුන් දෙදෙනා යන අන්දම ජංගමයේ සේයාරුවකට හසුකරගත්තේය.රිද්මා අක්කාට එය පෙන්විය යුතුමය.

"ඔය ෆොටෝ ගත්තට කමක් නෑ ඕවා හතර වටේ පෙන්වනව එහෙම නෙවෙයි හරිද?"

බිම්සර ආපස්සට හැරී බලමින් පැවසීය.ප්‍රමුදිතා තිගැස්සී ගියේ බිම්සරගේ හඬිනි.

“කොහොමද දැක්කේ ?“

ප්‍රමුදිතා සිනාවෙමින් ඇසුවාය.

“මම කොටි එක්කත් හැප්පිච්ච මිනිහෙක් හරිද නංගි?...හොඳ කල්පනාවක් ඇතුව තමයි කොතන ගියත් අපි.”

බිම්සර ප්‍රමුදිතාට ඉදිරිපස ඈතින් වූ වීදුරු ජනේලය පෙන්වා එහි දිස්වෙන ඔවුන්ගේ පිළිබිඹු දැක්වීය.

රශිත උන් සායන කාමරයට පිවිසි බිම්සර සුලෝචනා අසුනක හිඳුවා පසෙකින් හිඳගත්තේය,

"ඉතින් ඉතින් කොහොමද නංගි ඔයාට?"

රශිත ඇසුවේ නිහඬ සිනාවකින් බලාඉන්නා සුලෝචනා දෙස බලමිනි. 

"සැපදුක් අහ අහ ඉන්න නෙවෙයි එක්ක ආවේ. ටෙස්ට් ටික කරල අපිට යන්න දීපන්"

බිම්සර තදකොටගත් දත් අතරින් ගෙරවීය.

"දැක්කා නේද චූටි නංගි, මූ දැන්ම අයිතිකාරයා වෙලා."

තවතවත් බිම්සරව අවුස්සමින් රශිත පැවසුවේ සුලෝචනාටය.

"යකෝ අයිතිකාරයා උනේ කොයිකාලෙද කියල උඹට මම අලුතින් කියාදෙන්න ඕනද?"

බිම්සර පසෙකට වී සිනාසෙන හෙදිය දෙසත් හොරැහින් බලමින් ඇසුවේය.

ප්‍රමුදිතා මේ සියල්ල බලා උන්නේ සිනාමුසුවය. තමා නොදන්නා සුන්දර කතාවක් අක්කාට සහ බිම්සර අයියාට තිබී ඇති බව පමණක් ඇයට දැනේ.

විවිධ පරීක්ෂණ රාශියකට පසුව ප්‍රමුදිතා කැඳවා සුලෝචනා කාමරයෙන් පිටතට යැවූ රශිත අසුනට යළි බරවූයේ සුසුමක්ද හෙළමිනි.

බිම්සර විමසුම් ඇසින් ඔහු දෙස බලා උන්නේය.

"මචං, ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් Brain function වල නම් මොකුත්ම අවුලක් නෑ. ඒත් shocking attack එකේ බලපෑම තාම මෙයාට තියෙන්නෙ. අපිට සයිකියෑට්‍රිස්ට් කෙනෙක්ගෙන් තවදුරටත් ඇඩ්වයිස් ගන්න වෙනවා."

රශිත පැහැදිලි කලේ පවත්නා තත්වය බිම්සරට අවබෝධ කරදෙමිනි.

"ඉතින් ඇයි සයිකෑට්‍රිස්ට් කෙනෙක්ව ඕන වෙන්නෙ.?"

බිම්සර ඇසුවේ සුලෝචනාගේ පිටතට පෙනෙන්නට මානසික වියවුලක් නොමැති වූ හෙයිනි.

"මෙහෙමයි මෙන්ටල් ඉශූ එකක් ම නෙවෙයි . ඒත් මේක අයිතිවෙන්නෙත් PTSD ගණයට. මේකෙදි එයා මුහුණ දුන්න වාතාවරණය එයාට කොච්චර බලපෑවාද යන්න හොයාගන්න වෙනවා. අනෙක මේකෙදි අපිට සමහර වෙලාවට නංගිව එක්ස්පෝස් කරන්නත් වේවි සමහර දේට. අපි අද ආව එකේම මගෙ යාලුවෙක් ඉන්නව පෙන්නගෙනම යමුද ?"

රශිත ඇසුවේ බිම්සර දෙස බලමිනි. සිය නළලත ඇඟිලි තුඩගින් තෙරපා හරිමින් උන් බිම්සර හිස වැනුවේ අනුමැතිය දෙමිනි.

රශිත විසින් යොමු කල මනෝ වෛද්‍යවරයා හමුවන්නට බිම්සර සුලෝචනාද කැඳවාගෙන ගියේය. 

සිදුවීම් දාමයේ සියලු විස්තර එකින් එක විස්තර සහිතව වටහාගත් වෛද්‍යවරයා ප්‍රමුදිතාගෙන් අක්කාගේ වර්තමාන දින චර්යාව ගැන සවිස්තරව කරුණු විමසුවේය. 

"අපිට ප්‍රතිකාර පටන් ගන්න වෙනවා දැන්ම. නමුත් සති දෙකකට මම බෙහෙත් ටිකක් දෙන්නම්. ඒක අරගෙන අපි ආයෙ සති දෙකකින් හම්බ වෙමු. අනෙක් ට්‍රීට්මන්ට් පටන් ගන්න."

ඇත්තෙන්ම පැය ගානක් තිස්සේ පරීක්ෂණ වලට මුහුණදෙමින් සුලෝචනා උන්නේ බෙහෙවින්ම හෙම්බත්වය.

"අපි ටූ වීක්ස් වලින් ආපහු එන්නම් එහෙනම් ඩොක්ටර් . තැන්ක් යූ සෝ මච්."

බිම්සර සුලෝචනා පෙරටු කොටගෙන කාමරයෙන් පිටවිය. හුරුවට පුරුද්දකට මෙන් ඒ යන එන හැම වතාවකම සුලෝචනාගේ සුරත තිබුණේ බිම්සරගේ අත තුල පැටලීගෙනය. ඇයටද එහි නුහුරක් නොවූයේ විදුලි සෝපානයේ සිටම ඔහුගේ ස්පර්ශය ඇයට පහසුවක් වූ හෙයිනි. 

"අපි එහෙනම් ආයෙ සති දෙකඉන් එන්නෙ මචං"

බිම්සර රශිතගෙන් සමුගනිමින් පැවසීය.

"බයවෙන්න එපා ඕක එච්චර ලොකු කේස් එකක් නෙවෙයි."

රශිත බිම්සරගේ වතෙහි වූ නොසන්සුන් බව වටහාගනිමින් පැවසීය. 

"මම රිද්මාට කියල ගෙදර අයව දැනුවත් කරවන්නම් මේ තත්වය ගැන. එහෙනම් නංගි පරෙස්සමින් ගිහින් එන්න."

සුලෝචනාහට ද සමුදෙමින් රශිත පැවසීය.

"අක්කට බඩගිනිද?"

ප්‍රමුදිතා සෙමින් මෙන් ඇසුවේ සුලෝචනා රියට ගොඩවූ වහාම වතුර බෝතලය බීගෙන යනු දුටු හෙයිනි.

ඇය හිස දෙපසට වනා නැතැයි පැවසුවාය.

"බඩගිනිත් ඇති තෙහෙට්ටුත් ඇති. අපි කාලාම යමු නංගි."

බිම්සර රිය පණගන්වමින් පැවසුවේය. කොළඹින් ඈත්ව උස්වැටකෙයියාව මාර්ගයේ මඳක් දුර ධාවනය කල රථය මුහුදු වෙරල අයිනේ වූ නිස්කලංක අවන්හලකට හැරවූ බිම්සර කලින් වෙන් කරවාගත් කුඩා කබානාවේ කෑම මේසය වෙතම අක්කා නගෝ දෙදෙනාව එක්කරගෙන ගියේය.

"මම ඇතුලට ගිහින් මූන සෝදන් එන්නම් . දෙන්නම මේකෙ වොශ් රූම් එකෙන් මුහුණ කට සෝදගෙන කෑම මේසෙට එන්න."

බිම්සර ඔවුන් එතුලට හැරලවා ආපසු ඉක්මනින් එන්නට ගියේය.

ප්‍රමුදිතා සහ සුලෝචනා මුහුණ කට සෝදාගත්තේ දවසක්ම පසුවූ අපහසුතාවයෙන් මිදෙමිනි. කෙතරම් සුව පහසු වුවද කොලඹ නගරයේ ගොඩනැගිලි අතරේ දැවෙන කටුකබව ඉතින් ගතට මෙන්ම සිතටද වෙහෙසක්මය.

"දැන් හවස් තුනටත් කිට්ටුයි. ඉක්මනින් කමු."

බිම්සර කෑම මේසයට ඉඳගත්තේ ආසාවෙන් මුහුද දෙස බලාඉන්නා සුලෝචනාට පවසමිනි.

"ඉස්සර ඉතින් මාසෙකට පාරක් හරි අපි බීච් එකට යනවනෙ අයියෙ. දැන් ඉතින් අක්කට කාලෙකින් යන්න උනෙ නෑනෙ. ආස ඇති."

ප්‍රමුදිතා අක්කාගේ පිඟානට කෑම බෙදමින් පැවසුවාය.

"අව්ව අඩුවුනාම බීච් එකට ගිහින්ම යමු එහෙනම්. අම්මට කෝල් කලාද නංගි. හවස් වෙනවට බයවෙන්න එපා කියන්න."

බිම්සර නිසොල්මනේ කෑම ගන්නා සුලෝචනා දෙස බලමින් පැවසුවේය. ඇය තමාගේ අදරය පමණක් නොව වගකිමද බව දැන් ඉතින් තමාට වැටහේ.

අම්මා අමතා ආපසු පැමිණීමට සවස් වන බව පැවසූ ප්‍රමුදිතා අක්කාට බිම්සරගේ ඇසුරෙහි සිටින්නට ඉඩ සලසා දෙමින් මොහොතකට පසෙකට වූවාය.ඊට මොහොතකට පෙර සුලෝචනා දවස පුරාම පරීක්ෂණ වලට යෙදවූ හෙයින් අධික වෙහෙසින් යුතුව උන් නිසාම මඳකට ඇතුල් කාමරයක ඇඳෙහි සැතපුණාය. ඒ මොහොතේ බිම්සර ප්‍රමුදිතා සමගින් කතාබහට එක්විය.

"ඔයා මේ වෙද්දි සමහරක් දේවල් දන්නවා ඇතිත්නෙ නංගි. නමුත් මට ඔයා එක්ක යම් යම් කාරණා ටිකක් මේ වෙලාවේ කතාකරන්න ඕනෙ. මොකද ඉස්සරහට කරන කියන හැම දෙයක්ම වෙන්නේ ඒ අනුවයි."

බිම්සර බැරෑරුම් හඬකින් කතාව ඇරඹීය.ප්‍රමුදිතා නිහඬවම ඔහුගේ හඬට සවන් දුන්නාය.

"අක්කයි මායි අතරේ ඇත්තෙන්ම කටවචනයකට කතා වුණ ආදරයක් තිබ්බෙ නෑ නංගි. ඒත් අක්කා වගේම මාත් දැනගෙන උන්නා අපි දෙන්නගේ ජීවිතයේ අපි දෙන්නට විශේෂ තැනක් තියන බව . ඒත් ඒ වයසෙදි ඒක මේ තරම් මගෙ හිතට තදින්ම බලපාපු එකක් වෙයි කියල මට තේරුණේ නෑ. ඒත් ඔයාගෙ අක්කා එක පාරටම අතුරුදහන් වුණාම මම පිස්සෙක් නොවී බේරුණෙත් මගේ හමුදා රැකියාවට පින්සිද්දවෙන්නයි.

අක්කයි මායි අතරේ තිබුණ දේ දන්න හොඳම කෙනා තමා දැන් අක්කව බලන ඩොක්ටර් රශිත. නමුත් නංගි අක්කාගේ මේ ගැටලුව නිසා එයාට මාව කවදාවත් ආයේ මතකයට නො එන්නත් පුලුවන්. එහෙම උනත් , මගේ තීරණය වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ ඔයාගේ අක්කා ගැන.”

බිම්සර පැවසුවේ සිනහාවෙන්නට උත්සාහ දරමිනි.

“අයියේ....අක්කා කිසිම දවසක ඔයා ගැන අපිට කියල නෑ. මායි අක්කයි අතර තිබ්බෙ ලොකු වයස පරතරයක්නෙ. ඒ කාලේ මම පොඩි නිසා අක්කා මා එක්ක ඕවා කතාකරන්න නැතුව ඇති.නමුත් කාලයත් එක්ක මට තේරුණා අක්කා ඉන්නේ ලොකු දුකක් හිතේ තදකරන් කියලා. ඒ වගේම එයාගේ ඇස්වල මොකක්දෝ බලාපොරොත්තුවක් හැමදාම තිබුණා කියල මට දැන් හිතෙනව අයියේ. “

ප්‍රමුදිතා පැවසුවේ මතකය යළි අලුත් කරමිනි.

"එතකොට අක්කාට ඔය කාලෙන් පස්සෙ කිසිම සම්බන්ධකමක් වත් තිබ්බෙ නැද්ද? ගෙදරින් අක්කට යෝජනාවක් එහෙම ආවේ නැද්ද ?"

බිම්සරගේ ප්‍රශ්න පත්‍රයට ප්‍රමුදිතාට සිනායන්නට ආවද ඇය එය වලකා ගත්තාය.

"මම එහෙම ඇහුවට නංගි වරදවා හිතන්න එපා. ඇත්තටම අක්කා වෙන කෙනෙක් එක්ක එෆයාර් එකක් තිබ්බා නම් හරි, බැඳලා උන්නා නම් හරි මම අක්කාට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ කියල තීරණයක් අරන් උන්නෙ කොහොමත්. ඒත් මට දැනුවත්ව නම් එහෙම දෙයක් තේරුණේ නැහැ."

බිම්සර සිය අදහසට කරුණු එකතුකලේය.

"අක්කාට කිසිම එෆයාර් එකක් තිබ්බේ නම් නෑ කියන එක මම සහතිකවම දන්නවා අයියේ. අපි ගමේ ඉන්න කාලේ අක්කාට ප්‍රොපෝසල් එකක් ආවා. අපේම නැන්දාගේ පුතාව. අක්කා කොහෙත්ම ඒකට කැමතිඋනේ නෑ. ඒ අයියා නරක කෙනෙකුත් නෙවෙයි. ඒත් අක්කා කීවෙම මට ඔය කිසිම එකක් එපා කියලමයි. එයා හේතුවක් කිව්වෙ නෑ කිසිම වෙලාවක."

ප්‍රමුදිතා මතකය අවුස්සාලමින් පැවසුවාය.

"මට අක්කා එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕනෙ නංගි."

බිම්සර ප්‍රමුදිතාට පැවසුවේ ඒ මොහොතේමය.ඔවුන් දෙදෙනාට සමීපවන්නට ඉඩ සලසා දියයුතු බව ඇයට වැටහෙමින් තිබුණි.ඇය ඔවුන්ට කතාකරන්නට ඉඩදී ඇතුල් කාමරයට වැදුණේ නිදිමත බව පවසමිනි.


********************************************************************************************************

යළි හමුවෙමු 

(විසිරි )

Friday, September 17, 2021

12. දොලොස් වෙනි කොටස ( ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්)

 



ගමට ගිය දවසට පසුවදා කුසුමා මල්ලීට කතාකලේ උදෑසන කුඹුරට යන්නට පෙරය. 

"මල්ලියේ , පොඩ්ඩක් කතාකරන්න ඕනෙ."

කුසුමා මිදුලට බැස්සේ මල්ලීද සමගය. ඒ වනවිට මහගෙයට ඔබ්බෙන් මල්ලී ගොඩනගා තිබූ නිවසේ ඔවුන් ජීවත් වූ අතර මහගෙය පාලුවට ගොස් තිබුණි. 

"අක්කේ..?" 

පියල් කතාකලේ උදැල්ල පසෙක තබාය. මල්ලී සමග කුසුමාගේ වූයේ කවදත් නොසන්සිඳුණු සහෝදර බැම්මකි.

"අපි ආව එක මල්ලිලාට කරදරයි කියල නොදැන මේ ගමන ආවා නෙවෙයි මල්ලියෙ. ඒත් කෙල්ලො දෙන්නගෙ ජීවිත අනතුරේ කියල දැන දැන මම වෙන මොකක් කරන්නද? 

මොකක් හරි පිළිවෙලක් කරගන්නකල් මන් කෙල්ලො දෙන්න එක්ක මහගෙදරට වෙලා ඉන්නද මල්ලියෙ."

කුසුමා ඇසුවේ ඇසට ඉණූ කඳුල ගවුම්කරෙන් පිසලමිනි.

"අක්කට පිස්සුද අක්කෙ, අක්ක වෙන කොහෙ යන්නද මෙහෙ නෑවිල්ල. රසිකා ඔය කියන එව්වා ගණන් ගන්න එපා. එයා අහිතකට කියනව නෙවෙයි. අක්ක දන්නවනෙ අපි ඉන්න තත්වය. ඒ නිසයි එහෙම කියවෙන්නෙ."

අක්කාහට රසිකා කියූ දෑ ඇසී ඇති බව වටහාගත් පියල් කම්පාවෙන් මෙන් පැවසුවේය.

"අනේ රසිකා වැරදි නෑ මල්ලියෙ. අපි හැමදාම මෙහෙ ඉන්න බලාපොරොත්තුවක් නෑ. මේ කරදර ඉවර උනාම මොකක් හරිකරගන්නකල් අපිට මහගෙදර අස්පරස් කරගෙන ඉන්න දෙන්න මල්ලියෙ."

කූසුමා පැවසුවාය.

"අනේ අක්කේ ඔය මගෙන් අහන්න ඕන ඒවද ? මේ දේවල් අම්මතාත්තා හරිහම්බ කලේ අපි දෙන්නටම. අක්කාට මහගේ ලියල දෙන්න වුනත් මම ලෑස්ති ඕන වෙලාවක. ඒත් අක්කේ දැන් සෑහෙන කාලෙකින් ඔය ගේ වහලනෙ. අස් කරන්න සෑහෙන්න දේ තියේවි . වේ හුඹස් එහෙමත් ඇතුළෙ බැඳලද දන්නෑ."

පියල් උදැල්ල පසෙක තබා යළි ගෙතුලට ගියේ මහගෙදර යතුර රැගෙන එන්නටය.

"කොහෙ යන්නද ඒ ගමන."

යතුර ද රැගෙන එන පියල් පසුපසින් රසිකා ආවේ එසේ අසමිනි. 

"අනේ නංගියේ, මේ කරදර අස්සෙ අපි තුන්දෙනත් මේ ගේ අස්සෙ වැටිල ඉන්න එක කරදරයි කියල මම නොදන්නව නෙවෙයි. අපි ආපහු යනකල් මහගේ අස්පරස් කරන් ඉන්නද කියල මම ඇහුවෙ."

කුසුමා පැවසුවේ රසිකාගේ මුහුණේ ඇති අඳුරු රේඛා දෙස බලමිනි.මහගෙදර අයිතියට තමා ඉල්ලුම් කරාදෝ යන්න ඇයගේ හිතේ සැකයක්ව ඇති බව කුසුමාට වැටහුණි.

"න්..නෑ..නෑ අක්කෙ, මම මේ එහෙම මොකුත් හිතුවෙ නෑ. ඔය ගේ සෑහෙන්න කාලයක් වහල දාලනෙ තිබුණෙ. ඉතින් ඕකෙ සර්පයො එහෙම ඉඳීද දන්නෙ නෑ. පරෙස්සමින් "

රසිකා මුහුණ සඟවාගෙන පැවසුවාය. සර්පයා හිස ඔසවන්නේ ඇයගේ සිත තුල සිට බව කුසුමාට නොවැටහුණේ නැත. ඉක්මනින් පිළිවෙලක් කරගෙන යන්නට ඕනෑයයි සිතුවද ඒ කෙසේදැයි කියන්නට ඇයට සිතටවත් නො එයි.

අවසානයේ පියල් සිය හිතවතුන් කිහිප දෙනෙක් සමග එක්ව නිවස අස්පරස් කොට දුන්නේය.අක්කාට සහ දුවණියන් දෙදෙනාට සිටින්නට ප්‍රමාණවත් තරමේ නිවෙස අස්කරගත් පසු බියක් වන්නට දෙයක් නොවීය. උන්න සර්පයෙක්ද නොවූයේය.

සර්පයන් බඳු මිනිසුන් අතර සිට ආ තමන්ට මේ තිරිසන් සතුන්ගෙන් නම් අවැඩක් නොවනු ඇතැයි කුසුමා සිතුවාය

සුලෝචනා උන්නේ අන්දමන්ද වූ ස්වරූපයකිනි. කෙසේ වුවත් අතපය දිගහෑර සිටින්නට හැකිවූ නිසා ප්‍රමුදිතා නම් උන්නේ සතුටිනි.ඇය හයක් හතරක් නොදන්නී වත්ත පුරා රිසි සේ දුව ඇවිද්දාය.

"අම්මේ මට මේ පාර ඕලෙවල් කරගන්න බැරිවෙයිද අම්මේ." 

සුලෝචනා ඉකිගසමින් හැඬුවේ සියලුම පොත්පත් වලට වූ අකටයුත්ත නිසා තමා අතරමන් වූ බැව් සිහිවීය.

"ටිකක් බලමු පුතේ. වෙච්ච ඒවායෙ හැටියට අපිට දැන්ම නම් ආපහු එහෙට යන්න බෑනෙ පුතේ."

කුසුමා හූල්ලන්නට වූයේ සුලෝචනාගේ හිස අතගාමිනි.

"අම්මේ කමක් නෑ.මාව මෙහෙ ඉස්කෝලෙකට දාන්න. මම ඕලෙවල් ලබන අවුරුද්දෙ ලියන්නම් මෙහෙන්."

බොහෝ වේලාවක් සිතා අනතුරුව සුලෝචනා අවසානයේ හිතහදාගත්තාය. මතකයේ සැරිසැරූ අතීතය බෙහෙවින්ම කටුකය. ඉතා කුඩා දැරියක්ව උන්නද ප්‍රමුදිතාට ඒ සිදුවීම් යාන්තමින් මතකය. 

අන්තිමේදී අක්කා ගමේ පාසලකට ඇතුළත් වූවාය. අම්මා හොරරහසින් ගොස් අස්වීම රැගෙන ආවේ විදුහල්පතිතුමා සියල්ල දැන උන් හෙයින් කඩිනම් ව කටයුතු කරදුන් හෙයිනි. වසරක් පමාවී සුලෝචනා සාමාන්‍ය පෙල විභාගයට මුහුණ දුන්නාය. පියල් මාමාගේ බාලම  දුවණිය වූ නිත්‍යාද ඒ වසරේම සාමාන්‍ය පෙල ට වාඩිවූවාය. අනෙක් අයට වඩා හැසිරීමෙන් වෙනස්වූ නිත්‍යා මඳක් අහංකාරකමින් හිස උදුම්මාගත් යුවතියක් වූවාය. අක්කාට බොහෝ විට ඇයගේ වෙනස්කම් පාසලේදී දරාගන්නට වූ බව ප්‍රමුදිතාට සිහිවිය.

සුලෝචනා විද්‍යා විෂයයන්ගෙන් උසස්පෙළ කරන්නට ආසාවෙන් උන්නද ඒ ගමේ පාසලේ වූයේ කලා විෂයයන් පමණි. අවසානයේ සුලෝචනාට උසස්පෙළ කරන්නට වූයේද එහිමය. ඒ වනවිට ප්‍රමුදිතාද පාසල් යමින් උන්නාය.ඇයට නම් එතරම්ම ගාණක් නොවූයේ ඇය එම පරිසරයට කැමැත්තෙන් උන් හෙයිනි. 

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

"පොඩ්ඩියෙ රෑ කලුවර වැටෙනකල් ඔතන මොකද ? එන්න ගෙට" 

අම්මා කෑගසන විට ප්‍රමුදිතා අතීත මතකයන්ගෙන් මිදී ගෙතුලට යන්නට නැගී උන්නාය. 

රිද්මා අක්කා පැවසූ අන්දමට බිම්සර අයියාගේ සහ අක්කාගේ ආදරයක් ඇතිවෙමින් තිබී ඇත. එහෙත් එය ඔවුන් අතර තිබී ඇත්තේද අප්‍රකාශිතවය. එහෙත් යොවුන් වියේ සිටිනා ප්‍රමුදිතාට ඒ හැඟුම් බැලුම් වල මිහිරියාව වටහාගන්නට අපහසු නොවූයේද ඇයටද මේ වන විට ඇස් බැල්මවල් අනන්ත අප්‍රමාණව එල්ලවෙමින් තිබෙන යුගයක් හෙයිනි.

ප්‍රේමය අප්‍රකාශිතව පවතින තාක් කෙතෙක් නම් මිහිරිදැයි සිතකට වටහාගන්නට හැකිය.

එහෙත් අක්කා සිටින්නේ ජීවිතයේ අවාසනාවන්ත ඉරණමකට මුහුණ දී අවසනය.ඇයගේ මතකයේ කොතනක හෝ බිම්සර අයියා ඉන්නවාදැයි කියන්නට දන්නේ අක්කාම පමණි. රිද්මා අක්කා පැවසූ අන්දමට මෙය දැන්ම අක්කාගෙන් අසන්නට සුදුසු නොවේ. කෙසේ වුවත් මේ හැමදේම සුබව ඉටුවේ නම් ඊට වඩා දෙයක් ජීවිතයට අවශ්‍ය නැත.

🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡🧡

නැගෙනහිර දිසාවේ රාජකාරි කටයුතු හමාරකොට ආපසු පැමිණි බිම්සර රිද්මා හමුවන්නට පසුදිනම පැමිණියේය. 

"පුදුම හදිස්සියක්නෙ තියෙන්නෙ"

රිද්මා ඔච්චම් කලේ බිම්සරගේ නොඉවසිලිමත්කමටය.

"අවුරුදු ගාණක් මෙහෙම බලන් උන්න මට ඉවසීම ගැන කියාදෙන්න එන්න එපා බං."

බිම්සර පැවසුවේ ආයාසයෙන් සිනාසෙමිනි.

"අපි එහෙ යමු.?" 

රිද්මා ප්‍රශ්නාර්ථයක් නැගුවේ බිම්සරගේ මුහුණ දෙස බලමිනි.

"මම පොඩි එකීට සිද්ධිය කිව්වා සුදු අයියෙ. මේක ඉතින් ටික ටික එළි කරන්න වෙනවනෙ. එයාලගෙ අම්මාට හෙමින් මේක කියමු. දැනට යන්කො. මොකද ඔයා නිසයි කෙල්ල බේරුණේ කියන මතකය ඒ අම්මට තියනවනෙ. ඒ පිට දාල අපි යං."

රිද්මා සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කලාය.

රිද්මාගේ රියෙහි නැග සුලෝචනාගේ නිවෙස වෙත යාමට බිම්සර තීරණය කලේ හමුදා වාහනයකින් එහි යෑම එතරම් සුදුසු නොවනු ඇතැයි හඟිමිනි. 

"රත්නායක  , අපි ගිහින් එනකල් මෙහෙ ඉන්න එහෙනම්."

බිම්සර රිද්මාගේ රියට ගොඩවෙමින් පැවසුවේය.

"මාව ඩ්‍රයිවර් කරල මේකා මහත්තයා වගේ යන කැත."

රිද්මා රියදුරු අසුනට ගොඩවූයේ කට ඇද කරමිනි.

"තමුසෙගෙ වාහනේ මම එලවන් ගිහින් තව එකක්. මගෙ රිය පැදවීම අන්තිමයි ඕයි. කීපාරක් ජීප් එක හැප්පුවද ගස්ගල් වල."

බිම්සර සිනාවෙන්නට උත්සාහ දරමින් පැවසීය.

"සුදු අයියෙ, තමුසෙ ඩ්‍රින්ක්ස් ගන්නවද ? ඔහොම වාහන හප්පගන්නේ."

රිද්මා රවා බලමින් ඇසුවාය.

"යුනිෆෝම් එකෙන් ඉන්නකල් නෑ. ඒත් බං මම උන්නෙ මොනවගේ මෙන්ටැලිටි එකකද කියල උඹට හිතාගන්නවත් බෑ. අම්මගේ මරණෙයි , මේ කෙල්ලගෙ අතුරුදහන් වීමයි එක්ක මම පිස්සෙක් නොවුනේ යුද්දෙටම ඔලුව ගිය නිසයි එකාතකට."

බිම්සර හෙලූ සුසුමේ බර රිද්මාට මැනවින් අවබෝධ විය.

පොල්වත්තේ ගේට්ටුව තිබුණේ විවරකොටය. රිද්මා ප්‍රමුදිතා අමතා ඔවුන් පැමිණෙන බව දන්වාතැබුවාය.

රිද්මාගේ රිය ගෙමිදුලෙහි නවතන විටද ප්‍රමුදිතා උන්නේ අක්කා සමගින් අඹ ගස යට බන්කුවේ ඉඳගෙනය. රිද්මා රිය නැවතූ විට සුලෝචනා හිස හරවා බැලුවේ රිය දෙසය. ඇයට රිද්මාගේ රිය දැන් හොඳින් හුරුව ඇත.එහෙත් රිද්මාගේ රිය තුල සිටිනා වෙනත් අයෙකු ඇයගේ ඇසට හසුවිය. 

නාඳුනන අය දුටුවිට සුලෝචනාගේ හිතේ ඇතිවන තිගැස්මක් බඳු ස්වරූපයද අනතුරින් පසු ඇයට වූ එක් වෙනසකි. ඇය වහා ඉවත බලාගත්තාය.

"බහිනවා ඉතින්. දැන් තෙපර බබා ආවෙ කෙල්ල බලන්න ඕන කියලනෙ. දැන් මොකෝ මේ.?"

ගල්ගිල්ලාක් මෙන් බලාගෙන ඉන්නා බිම්සර දෙස බලා රිද්මා ඇසුවේ නළලද රැලි කරමිනි.

"මොකක්ද වගේ බං"

බිම්සර සිනහවෙන්නට උත්සාහ දරමින් පවසුවේය.

"අනේ මේ සුදු අයියෙ , මගෙන් අහගන්නෙ නැතුව බහිනව."

රිද්මා රිය අසුනෙන් බැස සුලෝචනාලා උන් දෙසට යමින් පැවසුවාය. ප්‍රමුදිතා නැගී උන්නේ රිද්මා එන දෙස බලාගෙනය.බිම්සර තවත් කෙටි වේලාවක් ගෙන රියෙන් බැස්සේය.

"කොහොමද නංගි?"

සුලෝචනාගෙන් අසමින් රිද්මා ඇය අසල හිඳගත්තාය.

"හොඳයි."

ආයාසයෙන් මෙන් හීන් හඬින් තෙපලූ සුලෝචනා රිද්මාගේ හිසට උඩින් වරක් බලා ඉවත බලාගත්තාය. ඇයගේ ඇස් බැල්ම ඔස්සේ ඇස් යැවූ රිද්මා ඒ දෙසින් එන බිම්සර දැක සුලෝචනාගේ තැති ගැන්මට හේතුව වටහා ගත්තාය.

"ඔයාට මේ අයියව මතකද නංගි?"

රිද්මා ඇසුවේ සුලෝචනා දෙස බලමිනි. සුලෝචනා ඉවත බලාගෙනම නැතැයි හිස වැනුවාය. බිම්සරගේ හිත කීරි ගැසීයන්නට විය.

ඉදින් ඇයට තමා මතක නැත. හිත දවාලූ වේදනාව ඉතින් මෙතෙකැයි කියන්නට නොහැක.

 බිම්සරගේ මුහුණේ වෙනස වටහාගත් රිද්මා ඔහුට කලබල නොවන්නයැයි ඇසින් ඉඟිකලාය.

"අයියෙ..ඉන්න මම පුටුවක් ගේන්නම් අයියට."

ප්‍රමුදිතා ගෙතුලට දුවන්නට තැත් කලාය.

"මෙන්න මෙහෙ හිටපන් බං. එයා ටිකක් ඔහොම හිටගෙන උන්නාවෙ."

රිද්මා ප්‍රමුදිතාගේ අතක් සෙමින් කෙනිත්තුවේ එය වලකාලමිනි.රිද්මා අක්කාගේ ප්ලෑන් නම් අමුතුම ප්ලෑන්ය. ඉතින් ගෙතුලට යාම නවතා ප්‍රමුදිතා එසේම හිටගෙන උන්නාය.

බිම්සර අසල වූ ගසකට පිටදී සිටගත්තේ වම් දණහිස නවා ගසට වාරුකොටය. දෑත් පපුව හරහා බැඳගෙන තමා දෙස බලාඉන්නා තරුණයා දුටුවිට සුලෝචනාට දැනෙනුයේ කුමක් හෝ හුරු බවකි.

"කෝ නංගි අම්මා" 

රිද්මා ඇසුවේ ප්‍රමුදිතාගෙනි. 

"ආ අම්මා එහා පැත්තේ කහ වගයක් වේලනව අක්කෙ."

ප්‍රමුදිතා ගේ දෙසට හැරෙමින් පැවසුවාය.

"මට පොඩ්ඩක් අම්මව හම්බවෙන්න ඕන. අපි චුට්ටක් ගිහින් එමුද ?"

ප්‍රමුදිතාට ඇසක් ඉඟිමරමින් රිද්මා ඇසුවාය.

"හා..ලොකූ ඔයාට මේ අයියා එක්ක කතාකරකර ඉන්න පුලුවන්නෙ.අපි ටක්ගාල ගෙට ගිහින් එන්නම්."

සුලෝචනාගේ ඇස් විසල්ව යත්ම එය නොදුටුවාක් මෙන් ප්‍රමුදිතා රිද්මාද සමගින් ගෙතුලට ගියාය.

ක්ෂණිකව ප්‍රතිචාර දක්වන්නට නොහැකි වීම සුලෝචනාට අනතුරෙන් පසු මතක ශක්තියේ දුර්වලකමට අමතරව සිදුවූ අතුරු ආබාධයකි. එහෙයින් සුලෝචනා ඔහේ බලාඋන්නාය.මොළයේ ස්නායු සෛල වලට ඒ කම්පනයෙන් ඇතිවූ තාවකාලික හානිය වුව සුලෝචනාහට කළ බලපෑම සුලුපටුම එකක් නොවීය.

තම ඉදිරිපස සිටින්නා කවුරුන් හෝ වුවත් ඔහු සම්බන්ධ මොකක් හෝ මතකයක් තමාගේ ජීවිතයේ ඇත. ඉදින් එය කුමක්දැයි මතකයට ගලානොඒ.

සුලෝචනා හොරැහින් ඔහු දෙස බැලුවාය. 

නිල් පැහැති ටීශර්ටයකට කලු ඩෙනිම් කලිසමක් හැඳ සිටිනා ඔහු ඉතාම කඩවසම්ය.වරක් දුටුවොත් ආපසු හැරී බලන්නට තරම් සිතෙන්නේය. 

බිම්සර අඩියක් දෙකක් පෙරට විත් ඇය උන් බංකුවේම කෙලවරක හිඳගත්තේය.සුලෝචනා තිගැස්සී ගියාය. 

මේකි තාමත් ඉස්සර වගේමයි. ලඟින් ගියත් ගැස්සෙන තරම්.

බිම්සර යටි හිතින් සිනහවිය.

"ඉතින් කොහොමද ඔයාට දැන් ?"

බිම්සර ඇසුවේ ඇයගේ මුහුණටම එබෙමිනි.

සුලෝචනා තිගැස්සී ගියාය. ඒ හඬ කොහේ හෝ අසා හුරු එකකි. ඇය එය සිහිකරගන්නට මෙන් දෑස් වසා ගත්තාය.හිස ඇතුළාන්තයෙන් රිදුමක් ගලා එන්නේ තදබල ලෙසම හිතන්නට ගියකලය. 

බිම්සර නිහඬව ඇය දෙස බලාඋන්නේය. සුලෝචනා දෑස් තදකොට පියාගෙන සිටින්නීය.

"චූටි.."

බිම්සර යළි හඬ අවදිකලේය.

"ඔච්චර අමාරුවෙන් කල්පනා කරන්න යන්න එපා චූටි. ඒවා මතක් වෙන වෙලාවක මතක් වෙන්න දෙන්න." 

බිම්සර බොහෝ දයාර්ද හඬකින් පැවසුවේය. සුලෝචනාගේ වැසුණ දෑස් පියන් පත් අතරින් කඳුලක් ගලාගියේය.

ඒ ආමන්ත්‍රණය ජීවිතේ කවදාහෝ කොහේහෝ තමා අසා ඇත. කෙනෙක්හට මතකය අහිමිවීම වේදනාකාරී වන්නේ ඒ ජීවිතය හා බැඳුණු සෙසු අයද දවාලමිනි. බිම්සර උන්නේද ඒ වේදනාත්මක සිතුවිල්ලේ දැවෙමිනි. එහෙත් ඉවසිය යුතුව ඇත. කාලය මෙතුවක් කලාක් මෙන් ඉදිරියටද අසාධාරණ නොවනු ඇත.

පොල් රුප්පාවේ තුරු හිස් මුදුණින් හමායන සුලඟ සිහිලසක් දනවාලයි. බිම්සර මොහොතක් නිහඬව ඇය දෙස බලාඋන්නේය.

"දැන් ඔයාට සනීපයි නේද චූටි?"

බිම්සර ඇසුවේ සෙනෙහස මුසු හඬකිනි.

"මම සුලෝචනා, චූටි නෙවෙයි."

ඇය මඳක් තරහෙන් මෙන් මිමිණුවාය.බිම්සරට සිනහා ගියේ ඒ නෝක්කාඩු බසටය. 

"හරි ඉතින් මම කියන්නේ එහෙමනෙ. දැන් කොහොමද සනීපයිද ? තුවාල එහෙම ඔක්කොම හොඳටම සනීපද?"

බිම්සර ඇසුවේය.

"ඔයා දන්නෙ කොහොමද?"

සුලෝචනා වටකුරු ඇස් තවත් ලොකුකරමින් ඇසුවාය.

"දන්නෙද ...දන්නෙ තමුන්ව හොස්පිට්ල් එක්ක ගියේ මම නිසා.?

බිම්සර පැවසුවේ ආඩම්බරය මුසු හඬකිනි. 

සුලෝචනා මතකය අවදිකරගන්නට මොහොතක් තැත්කලාය.සිහිනෙන් ආ හඬක් මෙන් තමා අතිශය වේදනාකාරී ව උන් මොහොතක යමෙක් ඔසවාගෙන යනු ඇයට මතකය. ඒ ඔහුද ..? එසේ නම් ඒ ඔහුද මේ?

සුලෝචනා ඔහු දෙස බලා උන්නාය.

ක්‍රම ක්‍රමයෙන් සුලෝචනාහට එදා දිනයේ වූ සිදුවීම මතක් වන්නට ඉඩ දෙන්නයැයි ඇයව පරික්ෂා කල මනෝ වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ ඇය වික්ෂිප්තභාවයෙන් මෙන් ඉන්නා ආකාරය ප්‍රමුදිතා පැවසූ පසුය.

"එයාව ටික ටික ඒ සිදුවීමට අපිට එක්ස්පෝස් කරන්න වෙනවා. නැත්නම් මේක එයාට සදාකාලිකවම ශොක් එකක්ම වෙයි. ටික ටික මතක් කරන්න. හැබැයි ඒ ඉන්සිඩන්ස් එකේ ෆොටෝස් පෙන්වන කොට පරෙස්සමින්. කම්පනයන්ට ලක්වෙන්න ඉඩ තියන පින්තූර එහෙම පෙන්වන්න එපා."

මනෝ වෛද්‍යවරයා පැවසුවේ ප්‍රමුදිතාටය. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඒ ගැන සුලෝචනාහට කියනා අතරේ දිනක් බිම්සරගේ රෝහල තුලදී යමෙක් ගෙන මුහුණුපොතට දැමූ සේයාරූ සිය ජංගමයේ ගබඩාකොට ගෙන තබා ඒවාද සුලෝචනාහට පෙන්වන්නට ප්‍රමුදිතා සමත් වූවාය.

"ඔයාව හොස්පිට්ල් එක්ක ගෙන ගියෙ මේ සර් තමා." 

ප්‍රමුදිතා විසින් පෙන්වූ ඒ රුව දෙස සුලෝචනා බලා උන්නේ කිසිදා නොදුටු රුවක් දෙස බලාඉන්නවා සේය.

""මෙයාව දන්නවද ලොකූ?"

රිද්මා ඉගැන්නවූ පරිදි ප්‍රමුදිතා අක්කාගෙන් ඇසුවේ ඒ ගැන මතකයක් ඇයට වේයැයි සිතාය.එහෙත් සුලෝචනා හිස දෙපසට වැනුවේ මතක නැති බව පෙන්වමිනි.

ප්‍රමුදිතා විසින් බංකුව මත තබා ගිය ඇයගේ ජංගමය අතට ගත් සුලෝචනා එහි ගබඩාකල රූ සහිත ෆෝල්ඩරය පිරික්සුවාය. බිම්සර ඇය දෙස නෙත් නොපියාම බලාඋන්නේය. ප්‍රමුදිතා විසින් පෙන්වූ සේයාරූ විවෘත කරගත් සුලෝචනා ඒ රූ දෙසද සාමාන්‍ය ඇඳුමින් ඉන්නා බිම්සර දෙසද මොහොතක් මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවාය.ඉන් පසු ඒ රූපයක් ඔහු වෙත හරවා පෙන්වූවාය.

"ඔව් ඔය එදා ඔයාව බලන්න හොස්පිට්ල් එකට ඇවිල්ල යනකොට මොකෙක් හරි අරගත්තු ඒවා වගයක්."

බිම්සර සිනාවූවේය.සුලෝචනා ඔහු දෙස බලා උන්නේ සිනා නොමැති දෑසකිනි.බිම්සර දෙබැම ඔසවා කිමදැයි ඇසූවද සුලෝචනා ඔහු වෙතම රැඳවූ නෙතින් යුතුව උන්නාය.

"පින්"

විනාඩි කීපයක් බලා ඉඳීමෙන් අනතුරුව අවසානයේ එසේ සෙමින් මුමුණා ගත්තාය.

"හ්ම්ම්.."

බිම්සර හිසසලා පිළිතුරු දුන්නේය. 

"සනීපයි කියලා වැඩිය එහෙමෙහෙ තනියම ඇවිදින්න එපා චූටි දැන්ම. පරෙස්සමින් තේරුණාද?"

බිම්සර පැවසුවේ ඔවුන්වෙත එන රිද්මා සහ ප්‍රමුදිතා දෙස බලමිනි.රිද්මා ඈත සිටම මහපටැඟිල්ල ඔසවා පැවසූ දෙයට බිම්සර හිස වනා පිළිතුරු දුන්නේය.

"එහෙනම් සුදු අයියෙ අපි යමු නේද ?"

රිද්මා පැවසුවේ  සුලෝචනාගේ හිසද සෙමින් පිරිමදිමිනි. 

"ලබන සතියෙ කොළඹ යන්න ඕනෙ නේද නියුරොසර්ජන්ගේ අපොයින්මන්ට් එකට."

ප්‍රමුදිතාගෙන් රිද්මා  ඇසුවේ ඒ මොහොතේ සිහිවූවා සේය.

"ඇයි ඌට මෙහෙ එන්න බැරිද? මෙයාව මහන්සි කරගෙන කොළඹ ගෙනියන්න ඕනද?"

බිම්සර ඇසුවේ රිද්මාගෙනි. සුලෝචනා ඇස් ලොකු කොටගෙන මේ පුද්ගලයා කියන්න අසා උන්නාය.

"පිස්සුද මනුස්සයො. ගෙදරකට ඇවිල්ල බලන්න ඕන කාලෙ එයා මා එක්ක ආවා. දැන් මේ යන්නෙ චෙකප්ස් ටික. ඉන්ස්ටෘමන්ට්ස් ඔක්කොම උස්සන් එන්නද කියන්නෙ?"

රිද්මා සැරවූවාය. බිම්සර ඔලුව කසමින් ඉවත බලාගත්තේය.

"සුදු අයියෙ පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියනවා. මට එදාට සුලෝචනාව එක්ක යන්න එන්න වෙන්නෙ නෑ. මට ස්පෙෂල් මීටින් එකක්."

රිද්මා ඇස ඉඟිකලේ බිම්සරටය.

"ආ...මම එක්ක යන්න එන්නම්. නංගිත් යනවනෙ?"

ඔහු ප්‍රමුදිතා දෙස බලා ඇසුවාය.

"ඔව් අයියෙ මම එනවා."

ප්‍රමුදිතා පිළිතුරු දුන්නාය.සුලෝචනාහට මේ සැලසුම් කිසිවක්ම  අවබෝධ වන්නේද නැති තරම්ය. සුලෝචනා පත්ව ඇති තත්වයෙන් ඇයව ගොඩගත යුතුව ඇතුවා මෙන්ම බිම්සර පිළිබඳ ඇයගේ මතකයද යළි මතුකරගත යුතුව ඇත. රිද්මා රශිත සමගින් සැලසුම් කලේ ඔවුන් දෙන්නා මුණ ගැස්සවීමේ ක්‍රමයන්ය. ඒ කතාබහක ප්‍රතිපලයක් ලෙස රශිත සුලෝචනා කොළඹ ප්‍රධානපෙලේ පෞද්ගලික රෝහලකදී ඇයව පරික්ෂා කිරීමට යොදාගත්තේය.

"ෆ්‍රී අපොයින්මන්ට් එකක් කියපන්  ඇහුවොත්."

රශිත පැවසුවේ සුලෝචනාගේ අම්මාගෙන් මතුව ආ හැකි ගැටලුව ගැන රිද්මා ඇමතූ වේලාවේය.

"එහෙනම් අපි ගිහින් එන්නම්."

රිද්මා නැගී උන්නේ සුලෝචනාගේ හිසද අතගාගෙනමය. පෙරට අඩිය තැබූ රිද්මා සමගින් ප්‍රමුදිතාද ගමන් කරද්දී බිම්සර හැරී බැලුවේ සුලෝචනා දෙසය.

"එහෙනම් මම ගිහින් එන්නම් චූටි" 

සිය සුරත ඇයගේ හිස මතින් තබා සෙමෙන් පිරිමැදි බිම්සර පැවසුවේ සෙනෙහසැති හඬකිනි. සුලෝචනා හිස නගා තමා අබියස සිටගත් බිම්සර දෙස බැලුවාය. කුමක් හෝ හුරුවක් හිතට දැනුනද ඒ මේ යැයි කියන්නට නොහැකි එකකි.

"බුදුසරණයි."

සුලෝචනා මිමිණුවේ ඇසෙන නෑසෙන හඬකිනි. බිම්සර ඉදිරියට තැබූ පය එතැනම නවතා මොහොතක් ආපසු හැරී බලා උන්නේය. ඇයව තරයේ ළයට තදකොට ගෙන සිපගන්නට හිත කියයි. එතරම්ම හිතුවක්කාර බවක් දැන් දැන් හිතට එන්නේ ඇය ළංළංව ඉන්නා හෙයිනි.එහෙත් මේ ඇයව සුව කරගන්නට වෙහෙසිය යුතු කාලයයි. ඉවසීම තවත් කොපමණ කාලයක් තමා ඇසුරේ තිබිය යුතුදැයි තමන්ටම සිතාගන්නට නොහැක. මේ තරම්ම දෛවය තමා පරීක්ෂාවන්ට ලක්කරන්නේ කිමදැයි බිම්සර සිතුවේ නැවත වාහනය වෙත ඇවිද යන මොහොතේය.

"මොකෝ සුදු අයියෙ. අවුලෙන්ද ?"

රිද්මා වාහනය පදවන අතරේ බිම්සරගේ මුහුණට එබෙමින් ඇසුවාය. ඔහු ඉන්නේ තදබල කල්පනාවකය.බිම්සර සුසුමක් හෙලා සිනාසෙන්නට වෙර දැරුවේය.

"මේ ඉවසීම හරි අමාරුයි නංගි. ඔයා දන්නවනෙ මම දැන් කොච්චර කාලයක් මේ දේ නිසා දුක් වින්දද කියල. කෙල්ලව මෙහෙම ඉස්සරහ තියාගෙන බලන් ඉන්න කොට හිතට මාරම අවුල් බං. ඕන එකක් වෙද්දෙන් කියල මේකිව බඳින්න හිතෙනවා බං. එක්කො අර පරණ මතකය නෑවිල්ලම තිබුණාවේ.මට අලුතින්ම එයා ගැන හිතන්න පුලුවන්නෙ.එයාටත් එහෙම්ම හිතන්න දීලා."

බිම්සර පැවසුවේ නව යෞවනයෙකුගේ නෝක්කාඩුවක් බඳු හඬකිනි.

"මොකක්ද මොකක්ද ඕයි මේ කියවන්නේ. අනේ හලෝ මේ තමුසේ දහ අටේ කොල්ලෙක් වගේනෙ මේ හැසිරෙන්නෙ. මෙච්චර කාලයක් රටක් බේරගන්න යුද්දෙට ගිහින් කට්ට කාපු හමුදා නිලධාරියෙක් මේ හැසිරෙන අන්දම අප්පා අදහන්නවත් බෑ මට නම්."

රිද්මා විහිලුවකට ගත්තේ බිම්සරවය.

"මේ අහනවා සුදු අයියෙ, මෙච්චර අමාරුවෙන් කෙල්ලව ගොඩ දාගත්තු එකේ තමුසෙට බැරිද තව චුට්ටක් ඉවසන්න. තව පොඩ්ඩයිනෙ ට්‍රීට්මන්ට් වල තියෙන්නෙත්. නිකම් ඇයි මෙහෙම දුර්වල වෙන්නෙ."

රිද්මා වහා සිය මුහුණේ ඉරියව් වෙනස්කොටගෙන බැරෑරුම් ස්වභාවයක් ගත්තේ බිම්සරගේ ස්වරූපය දැකය.ඇත්තෙන්ම මේ විහිලු කරන්නට සුදුසු මානසිකත්වයක් නොවන බව ඇයට වැටහුණි.

"එතකොටත් කෙල්ලට මතකය නොආවොත් මොකද කරන්නෙ.?"

බිම්සර ඇසුවේ රිද්මා දෙසට හැරෙමිනි.

"ඕක ලොකු මෙමරි ඉෂූ එකක් නෙවෙයි කියලනෙ දැන් රශිතත් කිව්වෙ. ශොක් එකට ආව ටෙම්පරරි එකක්නෙ. බ්‍රේන් ඩැමේජ් එකක් වෙලා නෑනෙ ඒ කියන විදියට. ඉතින් පොසිටිව්ව හිතමු අපි."

රිද්මා පැවසුවේ විශ්වාසය පිරුණ හඬකිනි.

යලි හමුවෙමු...ස්තුතියි